အခန်း (၃၇)

Vol. 4 Ch. 37

"မင်းက ဒီရှေးဟောင်းတာအိုကျောင်းရဲ့ ရွေးချယ်ခံရသူလား ယင်မီးတောက်နတ်ဆိုးကို လွှဲပေးပြီး အမွေအနှစ်တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်"

ရွှယ်ဝူရွှမ်က ထောင်ထောင်လွှားလွှား ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဤကုန်းမြေတိုက်တွင် မကြာသေးမီက ထူးခြားသော ပါရမီရှင်များနှင့် ရွေးချယ်ခံရသူများစွာ ပေါ်ထွက်လာကြောင်း ကြားသိထားရသည်။

သူမရှေ့မှ လူငယ်သည်လည်း ရွေးချယ်ခံရသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အစောပိုင်းက ဧရာမကြက်ဖကြီးမှာ ထိုလူငယ်၏ အစောင့်အရှောက်သားရဲ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမက တွေးတောနေမိသည်။

"ကမ္ဘာကြီးကတော့ ပျက်စီးနေပြီပဲ ဒါက ကြည့်ရဆိုးလွန်းတယ် တကယ်ကို ကြည့်ရဆိုးလွန်းတယ်"

ကျုံးရှန်က မျက်လုံးကိုအုပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤနေရာရှိ ပန်းများ၊ အပင်များနှင့် သတ္တဝါများကို ထိတ်လန့်အောင်လုပ်နေသည့် အကျင့်စာရိတ္တနှင့် အရှက်တရားမရှိသော ဘုန်းကြီးမအိုကြီးမှာ ကြည့်ရဆိုးလှကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်ဝူရွှမ်သည် ကျုံးရှန်၏ စကားကို အစပိုင်းတွင် နားမလည်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ငါ ရွှယ်ဝူရွှမ်က မြို့တစ်မြို့လုံးကို မူးလဲသွားစေနိုင်တဲ့ မိန်းမလှလေးဟဲ့"

သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဒေါသထွက်စေရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူမကို ရုပ်ဆိုးသည် ပြောခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကျုံးရှန်က တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ချောက်ကမ်းပါးအောက်ရှိ သားရဲငယ်များမှာမူ လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် အော်ဟစ်နေကြပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ မျောက်များမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေကြသည်။

ဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော လွေ့ဝူတိသည်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံး ဟာသတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ရယ်မောလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ထွက်နေသည်။

"မင်းတို့က ရယ်ရဲသေးတယ်ပေါ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ရွေးချယ်ခံရသူဖြစ်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ ငါက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ မင်းကို အေးခဲပြီးသတ်ပစ်နိုင်တယ်"

ရွှယ်ဝူရွှမ်က အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချင်ထျန်းတောင်ထွတ်ကို ပိုမိုလိုချင်တပ်မက်နေသည်။

ထိုနေရာတွင် ခဏတာ ရပ်နေရုံနှင့်ပင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပြည့်ဝလာနေသည်။

ကျုံးရှန်က သူမကို ကြည့်ရဆိုးသည်ဟု မှတ်ယူကာ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ကျုံးရှန်၏ နောက်ကွယ်မှ လွေ့ဝူတိက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရွှယ်ဝူရွှမ်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုအမျိုးသမီးအိုကြီးတွင် အလွန်သတ္တိရှိနေကြောင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းမက ရုပ်ဆိုးသလောက် အသံကျယ်တာပဲ"

သူမသည် ဒေါသကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိန်းထားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ လွေ့ဝူတိ၏ စော်ကားမှုကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ ဒေါသတရားက သူမကို ဝါးမြိုသွားသည်။

သူမသည် ရေခဲဝိညာဉ်အေးခဲခြင်းနည်းစနစ်၏ ရေခဲဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ လွေ့ဝူတိ၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

လွေ့ဝူတိက သူမကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ကျုံးရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ… ဆူညံလွန်းတဲ့ ဒီမိန်းမအိုကြီးကို ဆရာ့ကိုယ်စား ရှင်းလင်းခွင့်ပြုပါ"

ကျုံးရှန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခေါင်းကိုတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရာ လွေ့ဝူတိသည် ဆရာ့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။ သူသည် ရွှယ်ဝူရွှမ်၏ ဓားဦးဆီသို့ ပြုံးလျက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဓားနဲ့ ကစားချင်တာလား ဒါဆိုရင်တော့ မင်းက ငါ့ကို အဖေလို့ ခေါ်ရတော့မှာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် လွေ့ဝူတိ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆုံးမဲ့သော ဓားအသိစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရွှယ်ဝူရွှမ်နှင့် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ရွှယ်ဝူရွှမ် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရခင်မှာပင် သူက လက်မောင်းများကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ခံ့ညားထည်ဝါသော ရွှေရောင်တံခါးကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါက သူတော်စင်နယ်ပယ်ရဲ့ စတုတ္ထအဆင့် ဖရိုဖရဲပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ်နဲ့ အထက်ကလူတွေပဲ ဖွင့်နိုင်တဲ့ သူတော်စင်ကမ္ဘာငယ်ရဲ့ တံခါးဝပဲ"

ရွှယ်ဝူရွှမ်က ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရေခဲဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဓားကိုပင် မြဲမြံအောင် မကိုင်ထားနိုင်တော့ပေ။

"ဟား… မိန်းမအိုကြီး မင်းမှာ ဗဟုသုတတော့ ရှိသားပဲ လူနဲ့ဓား တစ်သားတည်းကျတဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ အားအကောင်းဆုံးသော ပြိုင်ဘက်ကင်းဓားစွမ်းရည်ကို ငါပြသပေးမယ်"

သူက ဆရာ့ထံမှ သင်ယူထားသည့် စကားလုံးများကို သုံးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားပြီး အလွန်အမင်း လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတော်စင်ကမ္ဘာငယ်၏ တံခါးဝ ဓားသူတော်စင် ကမ္ဘာငယ်"

သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရွှေရောင်တံခါးကြီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ သူတော်စင်အဆင့် စတုတ္ထအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ တံခါးကို အနည်းငယ်မျှသာ ဟနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ထိုပမာဏမှာပင် လုံလောက်လှသည်။

သူတော်စင်ကမ္ဘာငယ်၏ တံခါးဝမှ မရေမတွက်နိုင်သော ထက်ရှသည့် ဓားအသိစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အထွတ်အထိပ် ဓားအသိစိတ်များက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလားပင် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ဝူရွှမ်က ရေခဲဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ဓားအသိစိတ်များမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ စွမ်းအင်ကြောများအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အသုံးမဝင်တော့ဘဲ ဒုက္ခိတဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဓားအသိစိတ်များမှာ သူမ၏ ရွှေအမြုတေနှင့် ရေခဲနှလုံးသားကိုပါ ဝိုင်းရံထားသောကြောင့် သူမကိုယ်သူမ ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးရန်ပင် မစွမ်းသာတော့ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွှယ်ဝူရွှမ်မှာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းထက် ဤကဲ့သို့ အသက်ရှင်ရုံမျှသာ ကျန်ရှိသည့် အခြေအနေက သူမကို ပိုမိုထိတ်လန့်စေပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစေသည်။

လွေ့ဝူတိက သူတော်စင်ကမ္ဘာငယ်၏ တံခါးဝကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ရေခဲဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဓားကို လုယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ဆရာမျက်စိကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်အတွက် ဓားအသိစိတ်များဖြင့် အဝတ်အစားတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားဓားကို တစ်ဖက်ကကိုင်ကာ အခြားတစ်ဖက်မှ ရွှယ်ဝူရွှမ်ကို လေထဲတွင် ကိုင်မြှောက်ထားရင်း ကျုံးရှန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ရေခဲဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဓားသည် အရှင်သခင်ကို ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း အလွန်အမင်း အေးစက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျုံးရှန်က ထိုဓားကို လက်ထဲသို့ယူကာ ခဏတာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

အေးစက်လှသော အအေးဓာတ်က ကျုံးရှန်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေပေ။

"ဒါက အေးစက်နေတာပဲ ဝိုင်အေးအေးလေး သောက်ဖို့အတွက် အအေးခံရာမှာ သုံးရင် ကောင်းမယ် အလကား ထားထားရင်လည်း အသုံးမဝင်ဘူး ဝူတိ မင်းပဲ ဒီဓားနဲ့ ကစားလိုက်တော့ မင်း သူတော်စင်အဆင့် ခုနှစ်ဆင့်ကျော်သွားရင် ဒီဓားကို တခြားနတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုနဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်လိမ့်မယ်"

ကျုံးရှန်က လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရေခဲဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဓားကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ လွေ့ဝူတိက ဝမ်းသာအားရ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ ဒီဓားက ရေခဲစွမ်းအင်ဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆုံးမဲ့ဓားအသိစိတ်တွေနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွေးယူမယ်ဆိုရင်တော့ သုံးလို့ရနိုင်ပါသေးတယ်"

သူက ရွှယ်ဝူရွှမ်ကို အမှိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူသည် ဓားသူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်ဓားကောင်းကိုမဆို နှစ်သက်သဖြင့် ထိုနတ်ဘုရားဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လေးလေးစားစား လက်ခံလိုက်သည်။

လွေ့ဝူတိက သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို ဓားပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ဓားဆီမှ တဖြတ်ဖြတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသည့် ရွှယ်ဝူရွှမ်၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရွှယ်ဝူရွှမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။

သူမ၏ စွမ်းအင်ကြောများမှာ လုံးဝပျက်စီးသွားပြီး လက်တစ်ချောင်းပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

မိမိ၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အမွေရထားသည့် နတ်ဘုရားဓားကို သူတစ်ပါးက အလွယ်တကူ ယူသွားသည်ကို သူမက ငေးကြည့်နေရရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သူမသည် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း ကြားတွင် လွန်ဆွဲနေရသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာပြီး စကားပြောလိုဟန် ရှိသည်။

လွေ့ဝူတိက လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်ထောက်လိုက်ရာ သူမ၏ လျှာရှိ စွမ်းအင်ကြောများကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ဓားအသိစိတ်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကယ်... ကယ်ပါ... ကျွန်မအသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

ဤအချိန်တွင် သူမသည် အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် နှလုံးသားထဲတွင် အဆုံးမဲ့ နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အရာအားလုံးသည် အကျိုးနှင့်အကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဟော်က အကြောင်းတရားကို ပြုခဲ့ပြီး ကျုံးရှန်က ထိုအကျိုးကို ပြန်လည်ပေးဆပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျုံးရှန်က အဖြေမပေးသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရွှယ်ဝူရွှမ်၏ နှလုံးသားမှာ ပြာကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နာကျည်းမှုမီးတောက်များ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာသည်။ သူမက ဝေဒနာများ ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။

သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ အလွန်သိပ်သည်းသော အအေးဓာတ်တစ်ခု လွတ်ထွက်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် ချင်ထျန်းတောင်ထွတ်နှင့် ဝိညာဉ်ချောက်ကမ်းပါး တစ်လျှောက်တွင် နှင်းခဲများ စတင်ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ဤအအေးဓာတ်မှာ ယခင် ရေခဲဝိညာဉ်အအေးဓာတ်နှင့် လုံးဝကွာခြားပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ဖိအားများနှင့် ရေခဲနိယာမများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းရေခဲနတ်ဘုရား၏ ပင်ကိုယ်အအေးဓာတ် ဖြစ်သည်။ သာမန်သူတော်စင်များပင် ဤအအေးဓာတ်ကြောင့် အေးခဲသွားနိုင်သည်။

သို့သော် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ရှိ သားရဲငယ်လေးမှာမူ ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဓာတ်မဟုတ်ဘဲ နှင်းပွင့်လေးများကဲ့သို့ပင် မကြောက်မရွံ့ ရှိနေသည်။

"မင်းမှာ ရေခဲနတ်ဘုရားရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ကျန်နေသေးမယ်လို့ ငါမထင်ထားမိဘူး"

ကျုံးရှန်က ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပျံ့နှံ့နေသော အအေးဓာတ်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။

ထိုအအေးဓာတ်များမှာ သေးငယ်ပြီး အဖြူရောင်ရှိသော ရေခဲလုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ထိုဘောလုံးလေးကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ အေးအေးလူလူ ကစားနေလိုက်သည်။

"ဒီအရာလေးက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ ကစားဖို့အတွက် သိမ်းထားရင် မဆိုးဘူး"

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ရွှယ်ဝူရွှမ်မှာမူ လူအတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မှင်သက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်တော့ပေ။

သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝကွဲအက်သွားသည်။ ဤသာမန်လူငယ်ဟု ထင်ရသူ၏ ရှေ့တွင် သူမသည် ဖောက်ခွဲပြီး သေဆုံးရန်ပင် မစွမ်းသာခဲ့ပေ။