လဲ့ကျုံးဇီ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု

"အသက် ၂၀ ကျော် ကောင်လေးတစ်ယောက်က အနီရောင်ကြိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား" အမေရှောင်သည် အပြာရောင် အိပ်ရာခင်းများကို လျှော်ဖွပ်ပြီး နေလှန်းနေစဉ် တွေးတောမိသည်။ "ယောကျ်ားလေးတွေက အပြာရောင်ကို အကြိုက်များတယ်လေ"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မေမေ... မေမေ ပြောတာ မှားနေပြီ။ အနီရောင်ကြိုက်တဲ့ ယောကျ်ားလေးတွေ သေချာပေါက် ရှိမှာပေါ့"

တကယ်တော့ အရောင်ကြိုက်နှစ်သက်မှုက စိတ်နေသဘောထားနဲ့ သက်ဆိုင်ပါတယ်။

လဲ့ကျုံးဇီက အနီရောင်ကား မောင်းတယ်၊ အနီရောင် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်တယ်ဆိုတာက သူက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နေချင်တာကို ပြတာပါ။ သူက အနီရောင် တကယ်ကြိုက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။

အမေရှောင် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ယွီအာ၊ ယဲ့အာရဲ့ ဆရာနဲ့ သူ့ညီလေးက ဆက်ဆံရေးကောင်းရဲ့လား" ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်ဆိုရင် ညီဖြစ်သူ ဘာအရောင်ကြိုက်လဲဆိုတာ မှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။

ရှောင်လင်းယွီ ပြုံးလျက် "မေမေ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆရာလဲ့နဲ့ သူ့ညီလေးက ဆက်ဆံရေး ကောင်းပါတယ်။ သူတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူရုန်းကန်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ သံယောဇဉ် ကြီးမားမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဆရာလဲ့က စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ အလုပ်များနေတော့ ညီလေးကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် မောင်လေးပြောသလိုဆို ဆရာလဲ့ရဲ့ ညီလေးက အခု ပုန်ကန်ချင်တဲ့အရွယ် ရောက်နေတာ။ နည်းနည်း နောက်ကျမှ ပုန်ကန်ချင်တဲ့အရွယ် ရောက်လာတာပေါ့"

"၂၅၊ ၂၆ နှစ်ရှိမှ ပုန်ကန်ချင်တဲ့အရွယ် ရောက်တာလား" အမေရှောင် အံ့သြသွားသည်။ "ကြည့်ရတာ ဆရာလဲ့က သူ့ညီလေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားခဲ့ပုံရတယ်။ သူ ရောက်လာရင် ငါတို့ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးရမယ်"

ရှောင်လင်းယွီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ သမီးတို့ သိပါတယ်"

.....

လဲ့ကျွင်းရှန်သည် ညီဖြစ်သူ အပြာရောင်ကြိုက်ကြောင်း ရှောင်လင်းယဲ့ထံမှ သိရသောအခါ ရှက်ရွံ့သွားသည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ငါ့ညီလေးကို ဂရုမစိုက်မိတာ တကယ်ပဲ။ အစ်ကိုဖြစ်သူက ညီလေး ဘာအရောင်ကြိုက်လဲတောင် မသိဘူး"

ရှောင်လင်းယဲ့က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ နောက်ကျမသွားသေးပါဘူး။ အခုကစပြီး မန်နေဂျာလဲ့ကို ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ရင် သူ ပျော်သွားမှာပါ"

လဲ့ကျွင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ လဲ့ကျုံးဇီက ၂၅၊ ၂၆ နှစ် ရှိနေပြီ။ အိမ်ထောင်ပြုရမယ့်အရွယ် ရောက်နေပြီ။ သူ့ကို အိမ်ထောင်ချပေးပြီး ဇနီးသည်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ ငါ့အလွဲတွေကို ပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ ဆရာတောင် အိမ်ထောင်မပြုသေးဘူးလေ။ ဆရာ အိမ်ထောင်မပြုသေးဘဲ ညီလေးကို အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းရင် သူက ငြင်းမှာ သေချာတယ်"

လဲ့ကျွင်းရှန် ကြောင်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ။ ငါတောင် အိမ်ထောင်မပြုသေးဘူး။ သူ့ကို အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းရင် သူ ငြင်းမှာ သေချာတယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ဆရာ"

ရှောင်လင်းယဲ့က အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ ဆရာလည်း မြန်မြန် အိမ်ထောင်ပြုသင့်တယ်။ ကြည့်ပါလား၊ ကျွန်တော့်ယောက်ဖဆိုရင် မိန်းမရော ကလေးပါ ရနေပြီ"

လဲ့ကျွင်းရှန် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟားဟား... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကုန်းထျန်းဟောက်က ငါတို့ထက်စောပြီး အိမ်ထောင်ကျလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ အခုဆို ကလေးတောင် ကြီးနေပြီ။ အရင်တုန်းက ကုန်းထျန်းဟောက်က မိန်းမတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူးလေ။ မိန်းမလှလေးတွေ ရှိနေရင်တောင် လှည့်မကြည့်ဘူး။ အခုတော့ မင်းအစ်မလက်ထဲကို ရောက်သွားပြီ။ မင်းအစ်မက တကယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိတာပဲ"

လဲ့ကျွင်းရှန်က ရှောင်လင်းယွီကို တွေ့ဖူးတယ်။ လှပရုံတင်မကဘူး၊ ကျက်သရေရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က အပေါ်ယံကြည့်ပြီး ရွေးချယ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိပါတယ်။ ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်လင်းယွီက ဆင်းရဲတဲ့ ထောင်ယွမ်ရွာကို ၂ နှစ်၊ ၃ နှစ်အတွင်း ချမ်းသာတဲ့ရွာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ သာမန် လယ်သမားမလေးကနေ ဘီလီယံရာချီ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် ဖြစ်လာတယ်။ ဒါကိုကြည့်ရင် သူက သာမန်မိန်းမ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက်က သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ကံကြမ္မာကြောင့် ဖြစ်လောက်တယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကံကြမ္မာပါလာရင် တားလို့မရပါဘူး"

လဲ့ကျွင်းရှန် နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... အားလုံးက ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲပေါ့။"

သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာပေါ်လာရင်လည်း တားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

.....

လဲ့ကျုံးဇီသည် မျက်နှာဖူးယောင်လျက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။ မှန်ရှေ့တွင်ရပ်ပြီး ဝက်ခေါင်းလို ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်းနဲ့ ငါ မပြီးသေးဘူး"

သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ရှောင်လင်းယဲ့က အားနည်းမယ့်ပုံ ပေါက်နေပေမယ့် အင်အားကြီးမားလွန်းခြင်းပင်။ ၃ ချက်၊ ၄ ချက်လောက် ရိုက်လိုက်တာနဲ့ သူ လဲကျသွားတယ်။

ပိုဒေါသထွက်စရာကောင်းတာက ရှောင်လင်းယဲ့က မျက်နှာကိုပဲ ရွေးရိုက်တာ။ ကုမ္ပဏီက ထွက်လာတော့ ဝန်ထမ်းတွေက သူ့မျက်နှာဖူးယောင်နေတာကို တွေ့သွားကြတယ်။ အရှက်ကွဲလိုက်တာ။

"ဟင်း... ဒီအကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရမယ်" လဲ့ကျုံးဇီ ရေခဲအိတ်ဖြင့် မျက်နှာကိုကပ်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

....

ပိတ်ရက်တစ်ရက်တွင် ရှောင်လင်းယဲ့သည် လဲ့ကျွင်းရှန်တို့ညီအစ်ကိုနှင့်အတူ ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က ဆရာကို မိသားစုနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရဦးမည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်လည်း လိုက်ပါလာသည်။

ထိုအချိန်ကျမှ လဲ့ကျုံးဇီ သိလိုက်ရသည်။ ရှောင်လင်းယဲ့က ကုန်းထျန်းဟောက်ရဲ့ ယောက်ဖဆိုတာကိုပေါ့။

"ဟမ့် ကုန်းကောရဲ့ ယောက်ဖဖြစ်နေလို့ မောက်မာနေတာကိုး" လဲ့ကျုံးဇီ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူ့အစ်ကိုကို ဆရာတင်တာလည်း ကုန်းကောရဲ့ မျက်နှာကြောင့် ဖြစ်မှာ။

လဲ့ကျုံးဇီက ရှောင်လင်းယဲ့ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့အစ်ကိုက ကုန်းကောကို အားနာလို့ မငြင်းသာဘဲ တပည့်လက်ခံလိုက်တာ ဖြစ်မှာ။ ဟမ့်... စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ငါ့အစ်ကိုရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ မင်းမှာ အရည်အချင်းမရှိရင် မောင်းထုတ်ခံရမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီကျရင် ငါ အားရပါးရ လှောင်ပြလိုက်ဦးမယ်"

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လဲ့ကျုံးဇီ ထိုသို့ တွေးတောနေသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က သူတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အမာဆုံးပြိုင်ဘက် ဖြစ်နေတာကိုး။ ပြီးတော့ ရှောင်လင်းယဲ့နဲ့ ယှဉ်လိုက်တိုင်း သူ ရှုံးနေတယ်။

သူက အရှုံးမပေးတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်လင်းယဲ့လို လူမျိုးကို ရှုံးရတာ မကျေနပ်ဘူး။

"ကျုံးဇီ... ကျုံးဇီ" လဲ့ကျွင်းရှန်က ညီဖြစ်သူ မျက်နှာအရောင် ပြောင်းလဲနေသည်ကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်သည်။

လဲ့ကျုံးဇီ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အစ်ကိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လဲ့ကျွင်းရှန်က ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ငါ ခေါ်နေတာကြာပြီ။ ဘာမှ ပြန်မထူးဘူး"

လဲ့ကျုံးဇီ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို... ကျွန်တော် တွေးနေတာက ထောင်ယွမ်ရွာက ဘယ်လောက်လှလို့ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ပို့ရတာလဲလို့ပါ"

လဲ့ကျွင်းရှန်က ညီဖြစ်သူကို ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ပို့ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို မပြောပြပေ။ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူဖို့ ပို့တာလို့ပဲ ပြောထားတယ်။

အစ်ကိုရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငြင်းဆန်လို့မရမှန်း သိလို့ လက်ခံလိုက်ရတာ။

လဲ့ကျွင်းရှန်က စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထောင်ယွမ်ရွာကို ရောက်နေပြီ။ ဘယ်လောက်လှလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ကြည့်လိုက်တော့"

လဲ့ကျုံးဇီ အံ့သြသွားသည်။ "အမ်.. ရောက်ပြီလား"

လေယာဉ်ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အပေါ်စီးကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့ ထောင်ယွမ်ရွာ ရှုခင်းကို ကြည့်ပြီး လဲ့ကျုံးဇီ မှင်တက်သွားသည်။ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်လာသည်။

လှလိုက်တဲ့ နေရာလေး။

ဒီလောက်လှပတဲ့ နေရာမျိုး သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲ။

လဲ့ကျုံးဇီ ရှောင်လင်းယဲ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါ... ဒါ တကယ် ထောင်ယွမ်ရွာလား"

ဒီထောင်ယွမ်ရွာက တကယ့်ကို နတ်ဘုံနတ်နန်းလို လှပနေတာပဲ။

ဒီရက်ပိုင်း အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်တုန်းက ပုံတွေက အပြင်ထက် ပိုလှအောင် ပြုပြင်ထားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။

အခုမှ သိလိုက်ရတာက အပြင်မှာ ပိုလှနေတာပဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ထောင်ယွမ်ရွာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိမြေလေ။ မန်နေဂျာလဲ့ စိတ်ချပါ။ ဒီနေရာက ရှုခင်းတွေ အရမ်းလှပါတယ်။ ရောက်လာတာ နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

လဲ့ကျွင်းရှန်က ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... ဆင်းကြစို့"

ထို့နောက် အားလုံး အိတ်များကို ဆွဲပြီး လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၊ အဖေရှောင်၊ အမေရှောင်တို့ စောင့်နေကြသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ ဆရာဆိုတော့ ကောင်းကောင်း ကြိုဆိုရမှာပေါ့။

လဲ့ကျုံးဇီ လေယာဉ်ပေါ်မှ မဆင်းရသေးမီ အပြင်မှာ စောင့်နေသူများကို မြင်လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ရှောင်လင်းယွီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မှင်တက်သွားသည်။

ဘုရားရေ... ဒီအမျိုးသမီးက ရှောင်လင်းယဲ့ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေးရဲ့ အစ်မ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

အခုမှ သတိရသွားတယ်။ အင်တာနက်မှာ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ဓာတ်ပုံကို တွေ့တုန်းက ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာ ရှောင်လင်းယဲ့နဲ့ တူနေလို့ကိုး။

လဲ့ကျုံးဇီ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။

***