ထမင်းစားတဲ့အခါ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းရှိနော်

လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ရှောင်လင်းယဲ့သည် မိဘများနှင့် ဆရာတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

အဖေရှောင်က ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ "ကြိုဆိုပါတယ် ဆရာလဲ့။ ခရီးပန်းလာမှာပေါ့။ အိမ်ပြန်ပြီးမှ အေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့"

လဲ့ကျွင်းရှန်သည် ရှောင်လင်းယွီတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်၏မိဘများ ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အံ့သြသွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်က အသက် ၂၀၊ ၃၀ လောက် ရှိနေပြီဆိုတော့ မိဘတွေက အနည်းဆုံး ၄၀၊ ၅၀ လောက် ရှိသင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာ ၃၀ ကျော်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့အသက်လောက်ပဲ ရှိမယ်။

လဲ့ကျုံးဇီလည်း အံ့သြသွားသည်။ ဒီကောင်စုတ်လေးရဲ့ မိဘတွေက ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နုပျိုနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။

သူတို့မျက်နှာပေါ်က ကြင်နာတတ်တဲ့ အပြုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ လဲ့ကျုံးဇီတစ်ယောက် မသိမသာ အားကျမိသွားသည်။

"ဒါက ရှောင်လဲ့ ဖြစ်မယ်" အဖေရှောင်က လဲ့ကျုံးဇီ မျက်နှာမကောင်းသည်ကို သတိထားမိပြီး ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ကလေး... ထောင်ယွမ်ရွာကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ဦးလေးတို့အိမ်ကို ကြိုဆိုပါတယ်"

လဲ့ကျုံးဇီက လူကြီးသူမတွေကို ရိုသေတတ်သူမို့လို့ ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ ဦးလေး၊ ဒေါ်လေး"

အမေရှောင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လဲ့က လိမ္မာလိုက်တာ"

လဲ့ကျုံးဇီ မျက်နှာရဲသွားသည်။

အမေရှောင်က ဆက်ပြောသည်။ "ရှောင်လဲ့... နောက်ဆို ကိုယ့်အိမ်လို သဘောထားပြီး နေနော်။ အားမနာနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒေါ်လေး" လဲ့ကျုံးဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လာ... လာ... အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းစားကြစို့။ ဗိုက်ဆာနေရောပေါ့" အမေရှောင်က လဲ့ကျုံးဇီလက်ကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ကျုံးဇီသည် အမေရှောင်၏ နူးညံ့သော လက်ကို ထိတွေ့လိုက်ရသောအခါ တောင့်တင်းသွားသည်။ လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးသွားသည်။

ဒီလက်တွေက နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးလိုက်တာ။ ဒါက မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်လား။

ထို့နောက် လဲ့ကျုံးဇီသည် လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ ဇဝေဇဝါ လိုက်ပါသွားသည်။

ရှောင်အိမ်တော်သည် အရင်အိမ်ဟောင်းကို အထပ်မြှင့်ပြီး ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် သပ်ရပ်လှပသော ကျေးလက်အိမ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

ခြံဝန်းထဲတွင် ပန်းပင်များ စိုက်ပျိုးထားသည်။

လဲ့ကျုံးဇီ ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ရလိုက်သဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ဒါ ဘာအနံ့လဲ။ မွှေးလိုက်တာ" လဲ့ကျွင်းရှန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဟင်းနံ့လေ" အဖေရှောင် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်းနံ့က ဒီလောက် မွှေးရလား။ အဝေးကြီးကတည်းက ရနေတာ" လဲ့ကျုံးဇီ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ ထောင်ယွမ်ရွာက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက သာမန်မဟုတ်ဘူးလေ။ ချက်လိုက်ရင် ပိုမွှေးတာပေါ့" ရှောင်လင်းယဲ့က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မန်နေဂျာလဲ့၊ ခဏနေ ထမင်းစားရင် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း စားနော်"

လဲ့ကျုံးဇီ - "......" ဘာသဘောလဲ။ ဒီစကားထဲမှာ ထောင်ချောက်ပါသလိုပဲ။

အားလုံး အိမ်ထဲ ဝင်သွားကြသည်။ အိမ်ထဲတွင် အဘိုးအို၊ အဘွားအိုများ ထိုင်နေကြသည်။

သွေအားပြည့်ကာနီရဲတောက်ပသော မျက်နှာ၊ နက်မှောင်သော ဆံပင်များနှင့် အဘိုးအို၊ အဘွားအိုများကို မြင်သောအခါ လဲ့ကျွင်းရှန်တို့ညီအစ်ကို ထပ်မံအံ့သြသွားကြသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဒါက ကျွန်တော့်အဘိုးနဲ့ အဘွား၊ ဒါက အဘိုးကုန်း၊ ဒါက ဘကြီးနဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်..." (အကြီးဆုံးဦးလေးရှောင်တို့ဇနီးမောင်နှံ)

လဲ့ကျုံးဇီက အဘိုး၊ အဘွား ၃ ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားသဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်းအဘိုးနဲ့ အဘွားက ငယ်ရွယ်လိုက်တာ။ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ၆၀ ရှိပြီလား"

အသက် ၆၀ နဲ့ ရှောင်လင်းယွီတို့ မောင်နှမအရွယ် မြေးတွေရနေပြီဆိုရင် စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ပြုထားတာ ဖြစ်မယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဘိုးနဲ့ အဘွားက ၇၆၊ ၇၇ နှစ် ရှိပြီ။ အဘိုးကုန်းက ၈၀ ကျော်နေပြီ"

လဲ့ကျုံးဇီ ကြားလိုက်ရသောအခါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ "တကယ်လား။ သူတို့က ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နေတာကို အသက်ကြီးနေပြီလား" မယုံနိုင်စရာပဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ပျိုကိုယ်နုပေါ့"

"လာ... ရှောင်လဲ့... လာထိုင်" အဖေရှောင်က လဲ့ကျုံးဇီကို ထမင်းစားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ကို ကြိုဆိုတဲ့အနေနဲ့ ဟင်းနည်းနည်းပါးပါး ချက်ထားတာ။ ဆရာလဲ့၊ ရှောင်လဲ့... ဒီမှာ မင်းတို့ပဲ လူစိမ်းဖြစ်နေတာဆိုပြီး အားမနာနဲ့နော်"

လဲ့ကျွင်းရှန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အားမနာပါဘူး"

ထမင်းစားပွဲပေါ်မှ ဟင်းနံ့တွေကို ရနေတော့ သွားရည်ကျချင်နေပြီ။

လဲ့ကျွင်းရှန် သတိရသွားတယ်။ မြို့တော်က ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh စူပါမားကတ်က ကုန်းထျန်းဟောက် မိန်းမပိုင်တာလေ။ အဲဒီစူပါမားကတ်က ပစ္စည်းတွေက ထူးခြားတယ်။ အရသာကောင်းရုံတင်မကဘူး၊ ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း ကောင်းတယ်။ ရောဂါပျောက်ကင်းစေတယ်။ သူ အဲဒီက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စားဖူးတယ်။ အရသာက မေ့မရနိုင်ဘူး။ စားပြီးရင် အားအင်ပြည့်ဝလာသလို ခံစားရတယ်။ ဒါကြောင့် မြို့တော်အထက်တန်းလွှာတွေက လူလွှတ်ပြီး တန်းစီဝယ်ကြတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ ဒီထမင်းစားပွဲပေါ်က အရောင်အဆင်း၊ အနံ့အရသာ ပြည့်စုံတဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို မြင်တော့ လဲ့ကျွင်းရှန်တို့ညီအစ်ကို စားချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဧည့်သည်လေ။ အိမ်ရှင်မစားခင် ဧည့်သည်က အရင်စားလို့ မကောင်းဘူး။ ပြီးတော့ လူကြီးသူမတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်။

"ဆရာလဲ့နဲ့ ရှောင်လဲ့... ခရီးပန်းလာရောပေါ့။ ဗိုက်ဆာနေလောက်ပြီ။ ထမင်းအရင်စားကြမယ်။ စားပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့" အဖိုးရှောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အဖိုးရှောင် ပြောလိုက်တာနဲ့ အားလုံး စတင်စားသောက်ကြသည်။

လဲ့ကျွင်းရှန်က အိမ်ရှင် စတင်စားသောက်သည်ကို မြင်သောအခါ အားမနာတော့ဘဲ အနီးဆုံး ဟင်းတစ်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။

အနီးဆုံးဟင်းက ယုန်သားနီချက်ဖြစ်သည်။

"ဝါး... မွှေးလိုက်တာ" လဲ့ကျုံးဇီ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်နှင့် အာမေဋိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒါ ဘာအသားလဲ။ စားလို့ကောင်းလိုက်တာ"

အမေရှောင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ယုန်သားနီချက်လေ။ ရှောင်လဲ့... ကြိုက်ရင် များများစားနော်။ အားမနာနဲ့"

ရှောင်လင်းယဲ့က အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ မန်နေဂျာလဲ့၊ ကျွန်တော်တို့အိမ်က သတ်သတ်လွတ်ဟင်းတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။ အရသာ ပိုကောင်းတယ်"

"တကယ်လား" ရှောင်လင်းယဲ့၏စကားကို လဲ့ကျုံးဇီ သံသယဖြစ်မိသည်။

သူများအိမ် ထမင်းသွားစားရင် အိမ်ရှင်က အသားဟင်းစားဖို့ တိုက်တွန်းလေ့ရှိတယ်။ ဒါက ယဉ်ကျေးမှုပဲလေ။

သတ်သတ်လွတ်ဟင်းစားဖို့ တိုက်တွန်းတာ ပထမဆုံး ကြားဖူးတာပဲ။

နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ လဲ့ကျွင်းရှန်တို့ညီအစ်ကိုက ရှောင်လင်းယဲ့ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့သူလို့ မထင်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံး အနီးဆုံး သတ်သတ်လွတ်ဟင်းပန်းကန်ထဲသို့ တူလှမ်းလိုက်ကြကာ ပထမဆုံးမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော်ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်နှင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံး မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဘုရားရေ... ဒီသတ်သတ်လွတ်ဟင်းက အသားဟင်းထက် ပိုစားကောင်းပါလား။ ပါးစပ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ လည်ချောင်းထဲထိ မွှေးပျံ့သွားတာပဲ။ ၂ နာရီကျော် လေယာဉ်စီးလာရတဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေ ပျောက်ကင်းသွားသလိုပဲ။ ထိုင်းမှိုင်းနေတဲ့ ခေါင်းတွေပါ ကြည်လင်သွားတယ်။

အရေးကြီးဆုံးက ဒီဟင်းကို စားလိုက်တာနဲ့ မိသားစုရဲ့ နွေးထွေးမှု၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘာကြောင့်လဲမသိဘူး... ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံး ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းသလို၊ အားကျသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အိမ်ရှင်ကို အားမနာတော့ဘဲ အငမ်းမရ စားသောက်ကြတော့သည်။

နောက်ဆုံး ဗိုက်ကားသွားသည်အထိ စားသောက်ကြလေသည်။