ထောင်ယွမ်ရွာ အလည်တစ်ခေါက် (အပိုင်း ၁)

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် လဲ့ကျွင်းရှန်နှင့် လဲ့ကျုံးဇီတို့သည် နေ့လည်အိပ်စက်လေ့မရှိသဖြင့် ရှောင်လင်းယဲ့က သူတို့ကို ထောင်ယွမ်ရွာထဲလိုက်ပြရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ဗိုက်ကားနေပြီဖြစ်သဖြင့် လမ်းလျှောက်ရင်း အစာချေဖျက်ရန်နှင့် ရွာထဲလျှောက်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

လေယာဉ်ပေါ်မှ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထောင်ယွမ်ရွာ၏ရှုခင်းများသည် အလွန်လှပသောကြောင့် သူတို့ စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာသည် အင်တာနက်အသုံးပြုသူများ ပြောစမှတ်ပြုရလောက်အောင် လှပသော နိဗ္ဗာန်ဘုံလေးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကြားဖူးထားကြသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာတွင် မက်မွန်သီးများ ထွက်ရှိသဖြင့် တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် မက်မွန်ပင်များ စိုက်ပျိုးထားသည်။

ယခုအချိန်သည် မတ်လ၊ နွေဦးရာသီ ရောက်စပြုနေပြီဖြစ်သဖြင့် ပန်းများပွင့်လန်းနေကြသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာရှိ မက်မွန်ပင်များလည်း ပွင့်လန်းနေပြီဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် ပွင့်သော မက်မွန်ပန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုပွင့်သော မက်မွန်ပန်းများသည် တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပန်းရောင်ပွင့်ဖတ်လေးများသည် လေပြေအဝှေ့တွင် လွင့်ပျံနေကြရာ ကြည့်မဝအောင် လှပနေသည်။

"ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်းတို့ရွာမှာ မက်မွန်ပင် ဘယ်နှစ်ပင် စိုက်ထားတာလဲ။ နေရာတိုင်းမှာ မက်မွန်ပန်းတွေ တွေ့နေရတယ်" လဲ့ကျုံးဇီက ရန်ငြိုးမထားဘဲ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အများကြီး စိုက်ထားတယ်။ မြို့နယ်လမ်းဆုံကနေ ရွာအဝင်ဝအထိ လမ်းဘေးဝဲယာမှာ မက်မွန်ပင်တွေ စိုက်ထားတယ်။ ရွာထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ မက်မွန်ပင်တွေချည်းပဲ"

လဲ့ကျုံးဇီ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မက်မွန်ပင်တွေ ဒီလောက်များနေရင် အသီးသီးလာတဲ့အခါ စားလို့ ကုန်ပါ့မလား"

ရှောင်လင်းယဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မက်မွန်တောထဲက အလှစိုက်ထားတဲ့ မက်မွန်ပင်တွေကလွဲရင် ကျန်တာတွေက စားလို့ရတဲ့ မက်မွန်ပင်တွေချည်းပဲ။ ၆၀၀၀ ကျော်လောက်ရှိတယ်။"

"မက်မွန်ပင် အပင် ၆၀၀၀ ကျော်ဆိုရင် အသီးတွေ အများကြီး ထွက်မှာပဲ။ အကုန် ရောင်းထွက်ပါ့မလား" လဲ့ကျုံးဇီ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မက်မွန်ပင်တစ်ပင်လျှင် အသီး ပိဿာရာချီ ထွက်ရှိမည်ဖြစ်ရာ စုစုပေါင်းဆိုလျှင် မနည်းမနော ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဒီလောက်အများကြီး ရောင်းထွက်ပါ့မလား။

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မက်မွန်သီးတစ်ချို့ကို အသီးအနေနဲ့ရောင်းတယ်။ တစ်ချို့ကို ဝိုင်ချက်တယ်။ တစ်ချို့ကို စည်သွပ်ဘူး လုပ်တယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ဘယ်လောက်ပဲ များများ အသုံးဝင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မက်မွန်သီးက ကြာကြာအထားမခံဘူးလေ" လဲ့ကျုံးဇီ သံသယဝင်နေဆဲပင်။

ရှောင်လင်းယဲ့ တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါကို မက်မွန်သီး မှည့်တဲ့အချိန်ကျရင် ခင်ဗျား သိလာပါလိမ့်မယ်"

သူတို့ရွာက မက်မွန်ပန်းတွေ နာမည်ကြီးသလို မက်မွန်သီးတွေလည်း နာမည်ကြီးတယ်။

ထောင်ယွမ်ရွာက မက်မွန်သီးတွေက စမ်းရေမလောင်းခင်ကတည်းက ကြွပ်ရွချိုမြိန်နေတာ။ စမ်းရေလောင်းလိုက်တော့ အရသာက ပိုကောင်းသွားတယ်။

ဒါကြောင့် ထောင်ယွမ်ရွာက မက်မွန်သီးတွေက အလုံးကြီးတယ်၊ ကြွပ်ရွတယ်၊ ချိုတယ်။ ရောင်းမထွက်မှာ မပူရဘူး။ ကမ္ဘာအနှံ့ တင်ပို့ရောင်းချနေရတာ။ ဈေးလည်း မနည်းဘူး။

လဲ့ကျုံးဇီက ရှောင်လင်းယဲ့၏ လျှို့ဝှက်သော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟမ့် ဒါလေးများ လျှို့ဝှက်နေရသလား။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ လာကြည့်မယ်။ မင်းတို့ မက်မွန်သီးတွေ ဘယ်လိုရောင်းထွက်လဲဆိုတာ" မက်မွန်သီး ပိဿာသိန်းချီ၊ သန်းချီ ရှိနေတာ။ ကြာကြာအထားမခံဘဲနဲ့ ဘယ်လို ရောင်းကုန်မှာလဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... မန်နေဂျာလဲ့..."

လဲ့ကျွင်းရှန် ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "လင်းယဲ့၊ သူ့ကို လဲ့ကောလို့ပဲခေါ်ပါ။" မန်နေဂျာလဲ့လို့ ခေါ်နေတာ စိမ်းသက်လွန်းတယ်။

လဲ့ကျုံးဇီ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ရှောင်လင်းယဲ့... ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတာပဲ။ ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်သင့်တာပေါ့။ ဟားဟား..." နောက်ဆုံးတော့ အနိုင်ရသွားပြီ။

လဲ့ကျွင်းရှန်က ညီဖြစ်သူ၏ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ ပြတ်သားစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "လဲ့ကော"

သူနဲ့ လဲ့ကျုံးဇီက ရန်ငြိုးကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူး။ လဲ့ကျုံးဇီက ပုန်ကန်ချင်တဲ့အရွယ် နောက်ကျမှ ရောက်လာလို့ ကလေးဆန်နေတာပါ။

အစ်ကိုလို့ ခေါ်လိုက်ရတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။

ရှောင်လင်းယဲ့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ လဲ့ကော၊ ကျွန်တော် တခြားနေရာတွေ လိုက်ပြမယ်။ ဘယ်သွားချင်လဲ။ ဒါမှမဟုတ် တောင်ပေါ်တက်ပြီး မက်မွန်ပန်း ကြည့်ကြမလား။ ဒါပေမဲ့ မက်မွန်ပန်းကြည့်မယ်ဆိုရင် မနက်ခင်းက အကောင်းဆုံးပဲ။ ပန်းပွင့်လေးတွေပေါ်မှာ နှင်းရည်စက်လေးတွေ တင်နေတာ ချစ်စရာကောင်းပြီး လှတယ်"

လဲ့ကျုံးဇီ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်းတို့ဆီမှာ သက်ကယ်မိုးအိမ်တွေ ရှိတယ်ဆို။ ဘယ်နားမှာလဲ။ လိုက်ပြပါဦး"

သက်ကယ်မိုးအိမ်မှာ တည်းချင်ရင် လနဲ့ချီပြီး ကြိုတင်မှာယူရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ သူ့အတွင်းရေးမှူးတောင် ကြိုတင်မှာထားပြီးပြီ။

သူ တကယ် စပ်စုချင်နေပြီ။ သွားကြည့်ချင်နေပြီ။

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဆရာ၊ လဲ့ကော၊ ဒီဘက် လိုက်ခဲ့ပါ"

သက်ကယ်မိုးအိမ်သို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် လဲ့ကျုံးဇီ အံ့သြမှင်သက်နေသည်။

အတွင်းရေးမှူး ပြောပြတုန်းကတော့ ထောင်ယွမ်ရွာက ပျော်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုလို့ပဲ သိထားတာ။ သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ ပျော်စရာကောင်းတဲ့နေရာတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ ပြီးတော့ အစ်ကိုဖြစ်သူက ရုတ်တရက်ကြီး ထောင်ယွမ်ရွာကို ပို့လိုက်တော့ စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်တာလည်း ပါတယ်။

နောက်ပိုင်း အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်လိုက်တော့မှ ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ ရှုခင်းတွေ၊ ထူးခြားချက်တွေကို သိလာပြီး စိတ်ဝင်စားလာတာ။ လာချင်စိတ်ဖြစ်လာတာ။

ဒါပေမဲ့ ဒီစိတ်ဆန္ဒကို ရှောင်လင်းယဲ့ရှေ့မှာ ဖုံးကွယ်ထားရမယ်။ မဟုတ်ရင် ရှောင်လင်းယဲ့ သိသွားရင် သူ့ကို လှောင်လိမ့်မယ်။

အခု ထောင်ယွမ်ရွာက နှစ်သစ်ကူးရက် အနည်းငယ်ကလွဲရင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဖွင့်လှစ်ထားတာ။ ခရီးသွားဧည့်သည်တွေလည်း မနည်းဘူး။

အခု ဆောင်းရာသီ မက်မွန်ပန်းတွေ ကုန်သွားပြီး နွေဦးရာသီ မက်မွန်ပန်းတွေ ပွင့်လာတော့ ခရီးသွားတွေကို ပိုဆွဲဆောင်နိုင်တာပေါ့။

ဒါကြောင့် ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ ဘယ်နေရာသွားသွား ခရီးသွားတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ လမ်းတိုင်း၊ နေရာတိုင်းကို အလှပဆုံးဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားတယ်။

ဥပမာ သက်ကယ်မိုးအိမ်သွားရာလမ်းမှာ မက်မွန်ပန်းတွေအပြင် လမ်းဘေးဝဲယာမှာ တည်းခိုခန်းတွေ ရှိတယ်။ အိမ်တိုင်းရဲ့ နံရံတွေကို ပန်းချီတွေ ဆွဲထားတယ်။ ကြည့်လိုက်ရင် အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်။ ကလေးတွေတင်မကဘူး လူကြီးတွေပါ သဘောကျကြတယ်။

လဲ့ကျုံးဇီ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ နံရံပေါ်မှာ ဘာတွေ ဆွဲထားတာလဲ။ ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ"

လဲ့ကျွင်းရှန်သည် ညီဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်သည်။ ညီဖြစ်သူကို ထောင်ယွမ်ရွာ ပို့လိုက်တာ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။

အထူးသဖြင့် အမေရှောင်ရဲ့လက်ရာကို မြည်းစမ်းပြီးတဲ့အခါ ပြန်ချင်စိတ်တောင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

အမေရှောင်ရဲ့ ဟင်းတွေက နှလုံးသားထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားတာ။ နွေးထွေးပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုအငွေ့အသက်ကို ခံစားရတယ်။

.....

လမ်းလျှောက်ရင်း နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ သက်ကယ်မိုးအိမ်များဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဘုရားရေ... တကယ် သက်ကယ်မိုးအိမ်တွေပဲ" လဲ့ကျုံးဇီ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ထင်တာက သက်ကယ်မိုးအိမ်ဆိုတာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ် ကောက်ရိုးမိုးထားတာလောက်ပဲ ထင်တာ" လဲ့ကျုံးဇီက ပြောလိုက်သည်။ "တီဗီထဲက ရှေးခေတ် ဆင်းရဲသားတွေနေတဲ့ သက်ကယ်မိုးအိမ်တွေနဲ့ တူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ဒါပေမဲ့ ရှေးခေတ် ဆင်းရဲသားတွေနေတဲ့ သက်ကယ်မိုးအိမ်တွေလောက် မခိုင်ခန့်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီသက်ကယ်မိုးအိမ်တွေက ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ခိုင်ခန့်မှန်း သိသာတယ်။

ဟုတ်တာပေါ့... ဒါက စီးပွားဖြစ် လုပ်ထားတဲ့ သက်ကယ်မိုးအိမ်တွေလေ။ ဧည့်သည်တွေ တည်းခိုဖို့ လုပ်ထားတာဆိုတော့ လုံခြုံရေးကို အာမခံရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် မိုးယို၊ လေတိုက်ရင် ဘယ်သူ နေရဲမှာလဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့က သက်ကယ်မိုးအိမ်အချို့ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေက ရေတိုတည်းခိုတဲ့ အိမ်တွေ။ ဟိုဘက်က ရေရှည်ငှားတဲ့ အိမ်တွေ"

"ဘာကွာခြားလို့လဲ" လဲ့ကျုံးဇီ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရေရှည်ငှားတဲ့ သက်ကယ်မိုးအိမ်တွေက ကြိုတင်မှာယူဖို့ ပိုခက်ခဲတယ်။ ဈေးနှုန်းလည်း မြင့်တယ်" ရှောင်လင်းယဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရေရှည်ငှားတဲ့ သက်ကယ်မိုးအိမ်တွေမှာ မြေကွက်တစ်ကွက် ပါလာတယ်။ အဲဒီမြေကွက်ကို ငှားရမ်းသူက ကြိုက်သလို စီမံခန့်ခွဲခွင့် ရှိတယ်"

လဲ့ကျုံးဇီက မေးလိုက်သည်။ "ရေရှည်ငှားရင် ဘယ်လောက်လဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "အစတုန်းက တစ်လကို ၉၉၉၉ ယွမ်။ အခုတော့ ၁၉၉၉၉ ယွမ် ဖြစ်သွားပြီ"

"ဟမ် ယွမ် ၁ သောင်း တက်သွားတာလား" လဲ့ကျုံးဇီ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဈေးတက်တာ မြန်လိုက်တာ"

လဲ့ကျွင်းရှန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မဈေးကြီးပါဘူး။ ကြယ် ၅ ပွင့် ဟိုတယ်တွေရဲ့ Presentialအဆင့် အခန်းဆိုရင် တစ်ညကို ယွမ် သောင်းချီ ပေးရတာ။ ဒီမှာက တစ်လလုံးမှ ယွမ် ၂ သောင်း မပြည့်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ကြယ် ၅ ပွင့် ဟိုတယ်နဲ့ ယှဉ်လို့ရမလား" လဲ့ကျုံးဇီ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မင်း ပြောတာ မှားနေပြီ။ ကြယ် ၅ ပွင့် ဟိုတယ်က Presentialအခန်းက ဒီနေရာနဲ့ ယှဉ်လို့ရမလားလို့ မေးရမှာ" လဲ့ကျွင်းရှန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ထောင်ယွမ်ရွာက ရှုခင်းလှတယ်၊ လေကောင်းလေသန့် ရတယ်။ ကျန်းမာရေး လိုက်စားသူတွေအတွက် အကောင်းဆုံးနေရာပဲ။ ဒီမှာ တစ်လ၊ နှစ်လလောက် ငှားနေပြီး ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်လေးမှာ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ရတာ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ" လဲ့ကျွင်းရှန် မျက်လုံးများတွင် အားကျမှုများ ပေါ်လာသည်။

"ရှောင်လင်းယဲ့၊ ရေရှည်ငှားတဲ့သူတွေက ဘယ်လိုလူတွေလဲ" လဲ့ကျုံးဇီ မေးလိုက်ပြန်သည်။

"အများစုက အငြိမ်းစားယူထားတဲ့ လူကြီးတွေပါ" ရှောင်လင်းယဲ့ ဖြေလိုက်သည်။ သူတို့အကြောင်းကို အသေးစိတ်ထုတ်ပြောလို့ မရဘူးလေ။ လျှို့ဝှက်ထားရမှာ။

"ဩော်..." လဲ့ကျုံးဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

***