ထောင်ယွမ်ရွာသို့အလည်တစ်ခေါက် (အပိုင်း ၂)

လဲ့ကျွင်းရှန်သည် အလုပ်များသဖြင့် ထောင်ယွမ်ရွာတွင် ကြာကြာမနေနိုင်ပေ။ ရှောင်လင်းယဲ့ကလည်း ကျောင်းတက်နေရသည့်အပြင် အစ်ကိုဖြစ်သူ (ဆရာ) ထံမှ ပညာသင်ယူနေရသဖြင့် အလုပ်များနေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦး မြို့တော်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ လဲ့ကျုံးဇီတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လဲ့ကျုံးဇီသည် ထောင်ယွမ်ရွာတွင် နေထိုင်ရသည်ကို သဘောကျလာသည်။ ဒီနေရာကို မငြင်းဆန်တော့ဘဲ နှစ်သက်လာသည်။

ဒီမှာရှိတဲ့လူတွေက သဘောကောင်းကြတယ်။ (ရှောင်လင်းယဲ့ကလွဲရင်ပေါ့)

အမေရှောင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော အခန်းကို သူ သဘောကျသည်။ အခန်းအပြင်အဆင်ကို မြင်တော့မှ ရှောင်လင်းယဲ့က သူ့ကို ဘာအရောင်ကြိုက်လဲမေးခဲ့တာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

လဲ့ကျုံးဇီ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အစ်ကိုတောင် ဒီလောက် ဂရုမစိုက်ဖူးဘူး။ ရှောင်လင်းယဲ့နဲ့ သူ့မိသားစုက သူ့အတွက် ဒီလောက် သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့အခန်းကို သေချာပြင်ဆင်ပေးထားတာ။

"ဦးလေးလဲ့၊ ဘယ်သွားလည်ချင်လဲ" ရှောင်လဲ့ထုံက ဦးလေးအသစ်စက်စက် လဲ့ကျုံးဇီ၏လက်ကိုဆွဲပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့ကျုံးဇီက ပြုံးကာ "ဒီနေ့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး မက်မွန်ပန်း သွားကြည့်ကြရအောင်"

"ကောင်းပြီ သွားကြစို့" ရှောင်လဲ့ထုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်လဲ့ထုံနှင့် ရှောင်လင်တို့သည် လဲ့ကျုံးဇီ၏လက်တစ်ဖက်စီကို ဆွဲပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

တောင်ခြေမရောက်မီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံး ပန်းရောင်လွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လေတိုက်လိုက်တိုင်း ပန်းရောင်ပွင့်ဖတ်လေးများ လွင့်ပျံလာသည်မှာ ပန်းမိုးရွာနေသလို လှပနေသည်။

"လှလိုက်တာ" လဲ့ကျုံးဇီ အာမေဋိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ပန်းရောင်တွေကြားထဲက အဖြူရောင်ပန်းတွေက ဘာပန်းတွေလဲ"

"အဲဒါ သစ်တော်ပန်းနဲ့ ဆီးသီးပန်းတွေလေ" ရှောင်လဲ့ထုံက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "တောင်ပေါ်မှာ စိုက်ထားတာ အများစုက သစ်သီးပင်တွေပါ။ ဦးလေးလဲ့၊ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်၊ တောင်ပေါ်မှာ မြောက်ပိုင်းက ပန်းသီးပင်တွေတောင် ရှိသေးတယ်"

လဲ့ကျုံးဇီ အံ့သြသွားသည်။ "ပန်းသီးပင် ဟုတ်လား။ ပန်းသီးက မြောက်ပိုင်းမှာပဲ စိုက်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား"

တောင်ပိုင်းက သစ်သီးတွေက တောင်ပိုင်းမှာစိုက်မှ စားကောင်းတယ်။ မြောက်ပိုင်းက သစ်သီးတွေက မြောက်ပိုင်းမှာစိုက်မှ စားကောင်းတယ်။

နေရာပြောင်းစိုက်ရင် အသီးသီးဖို့ မသေချာသလို သီးလာရင်လည်း စားမကောင်းတတ်ဘူး။

ထောင်ယွမ်ရွာက တောင်ပိုင်းမှာ ရှိတာလေ။ ဘာလို့ ပန်းသီးပင် စိုက်ထားတာလဲ။

"အသီးသီးရဲ့လား။ စားလို့ရော ကောင်းရဲ့လား" လဲ့ကျုံးဇီ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးလဲ့၊ ဒီက ပန်းသီးတွေက အရမ်းစားကောင်းတယ်။ မေမေက ပညာရှင်တွေ ငှားပြီး စိုက်ထားတာ။ ပြီးတော့လေ... ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ ပန်းသီးတင်မကဘူး၊ ဒူးရင်းသီး၊ ပိန္နဲသီး စတဲ့ အပူပိုင်းဒေသ သစ်သီးတွေလည်း စိုက်ထားသေးတယ်"

လဲ့ကျုံးဇီ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီသစ်ပင်တွေ အကုန်လုံး စိုက်လို့ရတယ် ဟုတ်လား" ထောင်ယွမ်ရွာက တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ။

"ထုံထုံ၊ မင်းတို့ တောင်ပေါ်မှာ သစ်သီးပင် ဘယ်နှစ်မျိုးလောက် စိုက်ထားလဲ" လဲ့ကျုံးဇီ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုံက စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ ပြောတာတော့ ၁၀၈ မျိုးလောက် ရှိတယ်တဲ့"

"၁၀၈ မျိုး ဟုတ်လား" လဲ့ကျုံးဇီ ခြေချော်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "ဒီလောက် များတာလား"

ရှောင်လဲ့ထုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မက်မွန်ပင်က အများဆုံးပဲ။ တခြားသစ်သီးပင်တွေက နည်းတယ်။ တချို့က အိမ်စားဖို့ပဲ စိုက်တာ။ တချို့က ဆိုင်မှာ ရောင်းဖို့ စိုက်တာ"

ဆိုင်ဆိုတာ ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh စူပါမားကတ်ကို ပြောတာမှန်း လဲ့ကျုံးဇီ သိပါတယ်။ ထောင်ယွမ်ရွာထွက် ပစ္စည်းတွေကို အဲဒီဆိုင်မှာ ရောင်းတာလေ။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်မိသားစုအိမ်က ဟင်းတွေကို စားပြီးတဲ့နောက် ဆိုင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက သာမန်ပဲဖြစ်သွားတယ်။

ရှောင်မိသားစုက အကောင်းဆုံးပစ္စည်းတွေကို အိမ်မှာပဲ ထားစားတတ်ကြတယ်။

လဲ့ကျုံးဇီ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ဒီနေ့ မက်မွန်ပန်းကြည့်ရုံတင်မကဘူး၊ တခြားသစ်သီးပန်းတွေပါ ကြည့်ကြတာပေါ့။ တောင်ပေါ်တက်ကြစို့"

"သွားကြစို့" ရှောင်လဲ့ထုံ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးလဲ့၊ တောင်ပေါ်မှာ ပန်းရောင်တင်မကဘူး၊ အဝါရောင်၊ အနီရောင်၊ ခရမ်းရောင်၊ အဖြူရောင် ပန်းတွေ အစုံရှိတယ်"

ထို့နောက် သုံးယောက်သား စကားတပြောပြောဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

တောင်ပေါ်ရောက်သောအခါ လဲ့ကျုံးဇီ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ "မွှေးလိုက်တာ... ပန်းရနံ့တွေ သင်းပျံ့နေတာပဲ"

တောင်ပေါ်တွင် ခရီးသွားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သစ်သီးပင်များက အသီးသီးမည့် အပင်များဖြစ်သဖြင့် ကိုင်းခါခြင်း၊ ပန်းခူးခြင်းများကို တားမြစ်ထားသည်။

ဆောင်းရာသီ မက်မွန်ပန်းများလောက် စည်းကမ်းမတင်းကျပ်သော်လည်း အပင်တိုင်းတွင် တုန်ခါမှုအာရုံခံကိရိယာများနှင့် အသံဖြင့်သတိပေးစနစ်များ တပ်ဆင်ထားသည်။ ဝန်ထမ်းများလည်း လှည့်လည်စစ်ဆေးနေသည်။ ပန်းခူးသည်ကို တွေ့ရှိပါက ဒဏ်ငွေရိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေ ကြွေကျလာတဲ့မြင်ကွင်းက အရမ်းလှတော့ ခရီးသွားတချို့က စွန့်စားပြီး ကိုင်းခါတတ်ကြတယ်။

အများစုကတော့ အဖမ်းခံရတာပါပဲ။

လဲ့ကျုံးဇီက မက်မွန်ပန်းကိုတော့ သိပါတယ်။ တခြားသစ်သီးပန်းတွေကိုတော့ မသိဘူး။

"ထုံထုံ၊ ဒီအဖြူရောင်ပန်းက ဘာပန်းလဲ"

"ဦးလေးလဲ့ စောစောက ပြောပြီးပြီလေ။ သစ်တော်ပန်းပါဆို"

"ဩော်... ဟုတ်သားပဲ"

"ဦးလေးလဲ့ ကဗျာရွတ်တတ်လား" ရှောင်လဲ့ထုံက မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေက မူလတန်းအဆင့် ကဗျာတွေလေ။ ဒီလောက်တော့ ရတာပေါ့"

ရှောင်လဲ့ထုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဩော်... ဟုတ်သားပဲ"

ရှောင်လဲ့ထုံ မျက်လုံးကစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးလဲ့ ဂိမ်းကစားကြမလား"

"ဘာဂိမ်းလဲ"

"သစ်သီးပန်းတစ်မျိုး တွေ့တိုင်း နာမည်ပြောပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်ရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ" ရှောင်လဲ့ထုံက မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ကျုံးဇီ အခက်တွေ့သွားသည်။ "ငါ... ငါ ရှေးဟောင်းကဗျာတွေ မရဘူး" သူက စာညံ့တဲ့သူလေ။ မူလတန်း၊ အလယ်တန်းတုန်းက သင်ခဲ့တဲ့ ကဗျာနည်းနည်းလောက်ပဲ မှတ်မိတော့တာ။

ရှောင်လင်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဦးလေးလဲ့ ဘာတတ်လဲ"

လဲ့ကျုံးဇီ - "......" ဒီကလေးနှစ်ယောက်က စကားပြောရင် နှလုံးသားကို ထိမှန်စေတာပဲ။

သူ့ပညာရပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကလွဲရင် ကျန်တာ ဘာမှမတတ်ဘူးဆိုတာ သတိထားမိလိုက်တယ်။

လဲ့ကျုံးဇီ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးလဲ့ တကယ် ကဗျာမရဘူး။ ပန်းတွေ လိုက်ကြည့်ရုံပဲ လုပ်ကြမလား" စိတ်ထဲတွင်မူ သစ်သီးပန်းနာမည်တွေ သိရရင် အင်တာနက်မှာ ရှာပြီး ကဗျာရွတ်ပြမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကလေးတွေကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ချင်ဘူး။

ရှောင်လဲ့ထုံက သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... ပန်းတွေ လိုက်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် လမ်းပြလုပ်ပေးမယ်"

"ကျေးဇူးပါ ထုံထုံ" လဲ့ကျုံးဇီ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

…

"ထုံထုံက ရှောင်လဲ့ကို သေချာဂရုစိုက်ရဲ့လား မသိဘူး" အမေရှောင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

အဖေရှောင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထုံထုံ လုပ်တာကို စိတ်မချဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူး" အမေရှောင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ယွီအာ ပြောတာတော့ ရှောင်လဲ့က ပုန်ကန်ချင်တဲ့အရွယ် ရောက်နေတယ်ဆို။ ပုန်ကန်ချင်တဲ့သူတွေက တလွဲတွေ လုပ်တတ်တယ်လေ"

အဖေရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကလည်း အပိုတွေ တွေးနေပြန်ပြီ။ ရှောင်လဲ့ ရောက်လာတာ ၂ ရက်၊ ၃ ရက် ရှိပြီ။ လိမ္မာရေးခြား ရှိပါတယ်။ ဘယ်နေရာက ပုန်ကန်ချင်တဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လဲ"

အမေရှောင် စဉ်းစားကြည့်တော့ ဟုတ်သားပဲ။ "အင်း... လိမ္မာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့သားနဲ့တော့ အဆင်မပြေဘူး ထင်တယ်။ ယဲ့အာ ပြောတာတော့ ဆရာလဲ့ဆီ ပထမဆုံးသွားတုန်းက သူက ရန်ရှာတယ်တဲ့။ အဲဒီကတည်းက ရန်ငြိုးဖွဲ့သွားကြတာ"

"ဟားဟား... ကလေးချင်း ရန်ဖြစ်တာပါကွာ" အဖေရှောင် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရောက်လာတော့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းသွားပြီ မဟုတ်လား"

"အင်း... ဟုတ်ပါတယ်လေ"