ထောင်ယွမ်ရွာ အလည်တစ်ခေါက် (အပိုင်း ၃)

"မက်မွန်ပန်း... တောင်ပေါ်မှာ အလွှာလိုက်ပွင့်နေတဲ့ မက်မွန်ပန်းတွေနဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေကြားက အိမ်ကလေးတွေ"

"ပန်းသီးပန်း... မွှေးပျံ့တဲ့ရနံ့နဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ အဆင်းလေးက ပန်းချီဆွဲဖို့တောင် ခက်ခဲတယ်"

"လိမ္မော်ပန်း... အေးစက်တဲ့ လိမ္မော်နံ့နဲ့ ဆောင်းဦးရာသီရဲ့ သစ်ပင်အိုကြီးတွေ"

……

ည ၁၂ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လဲ့ကျုံးဇီသည် အင်တာနက်တွင် ကဗျာစာကြောင်းများ ရှာဖွေနေဆဲပင်။ ရှာတွေ့သမျှကို စာအုပ်ထဲတွင် မှတ်သားထားပြီး အကြိမ်ကြိမ်ရွတ်ဆိုနေသည်။

သူ့မှတ်ဉာဏ်က မဆိုးလှ။ အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ အလွတ်ရလုနီးပါးဖြစ်လာသည်။

အမေရှောင်သည် ညဘက် နိုးလာသောအခါ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ လဲ့ကျုံးဇီ၏အခန်း မီးလင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမတော့ မီးပိတ်ဖို့ မေ့သွားတယ်လို့ထင်ပေမယ့် ပြတင်းပေါက်ကနေ ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်ရဲ့ အလင်းရောင်ပြာပြာလေး ထွက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ အခန်းထဲက အသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရတယ်။

အမေရှောင် စဉ်းစားပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။ အခန်းနားကပ်သွားလေ အသံပိုကျယ်လေ ဖြစ်လာသည်။ တံခါးခေါက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ဇီ၊ မအိပ်သေးဘူးလား"

လဲ့ကျုံးဇီ မျက်လုံးပွတ်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အမေရှောင်ကို မြင်သောအခါ "အမေ" ဟု ခေါ်လိုက်မိသည်။

အမေရှောင် အခန်းထဲ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကွန်ပျူတာပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ရှောင်ဇီ၊ အလုပ်များနေတုန်းလား။ ညဉ့်နက်နေပြီ။ အိပ်တော့လေ။ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးတယ်။ အလုပ်က ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး"

လဲ့ကျုံးဇီ ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ အမေ... အခု အိပ်တော့မှာပါ။ အမေ ပြန်အိပ်လိုက်ပါ"

ဒီအိမ်မှာ အချိန်တိုင်း ဂရုစိုက်ခံရတော့ ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားတယ်။

အမေရှောင် ထွက်သွားပြီးနောက် လဲ့ကျုံးဇီ ရင်ဘတ်ကိုဖိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟူး... စောစောအိပ်တာ ကောင်းပါတယ်။ သူများတွေ စိတ်ပူအောင် မလုပ်သင့်ဘူး"

သူ စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မှတ်သားထားသော ကဗျာစာကြောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အားလုံးနီးပါး ရှာတွေ့ထားပြီ။ အလွတ်မရသေးတာတချို့ရှိသေးပေမယ့် မနက်ဖြန်စောစောထပြီး ရွတ်လိုက်ရင်ရသွားမှာပါ။

နောက်တစ်ခေါက် တောင်ပေါ်တက်ရင် ရှောင်လဲ့ထုံနဲ့ ဂိမ်းကစားနိုင်ပြီ။

နောက်တစ်နေ့မနက် နိုးလာသောအခါ အမေရှောင်သည် လဲ့ကျုံးဇီ၏မျက်လုံးအောက်မှ အမည်းကွင်းများကို သတိထားမိလိုက်သည်။ "ရှောင်ဇီ၊ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘူးလား။ ပန်ဒါမျက်လုံး ဖြစ်နေပြီ"

လဲ့ကျုံးဇီ မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဩော်... ဟုတ်လား။ ညက နောက်ကျမှအိပ်လို့ အိပ်ရေးမဝတာနေမှာပါ"

အမေရှောင်က စိုးရိမ်တကြီး မှာကြားလိုက်သည်။ "နောက်ဆို စောစောအိပ်နော်။ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့... အမေ" လဲ့ကျုံးဇီ ပေါ့ပါးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မနက်စာ စားပွဲတွင် စုံလင်လှပသော အစားအစာများကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"မွှေးလိုက်တာ" လဲ့ကျုံးဇီ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနံ့ခံကာ ကျေနပ်နေသည်။

ထမင်းစားချိန်က သူ့အတွက် အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်ပါပဲ။ ဒါက စားသောက်မှုဝါသနာပါသူတွေရဲ့ သဘာဝပဲ နေမှာ။

ရှောင်လင်းယွီ မနက်စာစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ပဲနို့တစ်ခွက်နှင့် ဆီကြော်မုန့်တစ်ချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ စားပြီးရင် ကုမ္ပဏီသွားမှာလား"

ရှောင်လင်းယွီ ဆန်ပြုတ်သောက်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်တွေ များနေလို့ နေ့တိုင်းသွားရတယ်"

လဲ့ကျုံးဇီက ချက်ချင်း ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်တာရှိရင် ပြောနော်။ ကုမ္ပဏီစီမံခန့်ခွဲမှု အတွေ့အကြုံနည်းနည်းရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုရဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးကိုတောင် ကူညီပေးဖူးတာလေ"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ အကူအညီလိုရင် အားမနာဘဲ ပြောပါ့မယ်။ ဒါနဲ့ မင်းက အစ်ကို့ကုမ္ပဏီကို ကူညီပေးဖူးတယ်ဆိုပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်က လူသစ်တွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ကြားမိသလိုပဲ"

လဲ့ကျုံးဇီက ဘယ်သူ့ကို ပြောမှန်းမသိသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ လည်ပင်းမတ်လိုက်ပြီး မသိမသာ မျက်နှာလွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ... ဘယ်သူလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်လင်းယွီ ဆန်ပြုတ်တစ်ဇွန်း သောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... မင်း မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ယဲ့အာ လိမ်ပြောတာဖြစ်မှာပေါ့။ ငါတို့မောင်လေးရှောင်ဇီက ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ လူသစ်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ကျင့်မှာလဲ။ ဟုတ်တယ်မလား"

လဲ့ကျုံးဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့... ကျွန်တော်က ဒီလောက်ချောမောပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးလေ။ လူသစ်တွေကို အနိုင်ကျင့်စရာလား အစ်မရယ်"

ရှောင်လင်းယွီ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ် အစ်မ နားကြားမှားတာ ဖြစ်မှာပါ"

"အစ်မ ခဏနေ ကုမ္ပဏီ လိုက်ကြည့်လို့ရမလား" လဲ့ကျုံးဇီက ပြောလိုက်သည်။ "ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh အုပ်စုအကြောင်း ကြားဖူးနေတာကြာပြီ။ အခွင့်အရေးရတုန်း သွားလေ့လာချင်လို့"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတာပေါ့ သွားချင်ရင် သွားလေ။ အစ်မကုမ္ပဏီက အချိန်မရွေး ကြိုဆိုပါတယ်"

"ကျေးဇူးပါ အစ်မ" လဲ့ကျုံးဇီ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

သူ ပိုဝမ်းသာတာက ဒီမိသားစုနဲ့ ဆွေမျိုးတော်လိုက်တာပါပဲ။ မိဘတွေ ရလာရုံတင်မကဘူး၊ အစ်မ၊ ညီလေးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ တူလေး၊ တူမလေးတွေပါ ရလာတယ်။ သူတို့အားလုံးက သဘောကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်ကြတယ်။ နွေးထွေးမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြတယ်။

ရှောင်လင်းယွီ အချိန်ကြည့်လိုက်ပြီး မနက်စာ အမြန်စားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ဇီ၊ အစ်မ အလုပ်ကိစ္စ ရှိလို့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်။ ကုမ္ပဏီ လာချင်ရင် ထုံထုံကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်"

လဲ့ကျုံးဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ"

ဘေးဘီဝဲယာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ... ထုံထုံနဲ့ လင်အာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

ရှောင်လင်းယွီ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က မနက်စောစောကတည်းက အဘိုးတို့နဲ့ လေကောင်းလေသန့် ရှူဖို့ထွက်သွားကြပြီ"

ရှောင်မိသားစုဝင်တွေက စောစောအိပ် စောစောထတတ်ကြတယ်။ အလုပ်များရင်တောင် အနားယူချိန် မှန်ကြတယ်။

လဲ့ကျုံးဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဩော်... ဒါဆို အစ်မ ကုမ္ပဏီ မြန်မြန်သွားလိုက်ပါ။ ထုံထုံ ပြန်လာရင် လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

ရှောင်လင်းယွီ အင်္ကျီနှင့်အိတ်ကိုယူပြီး ကုမ္ပဏီသို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လဲ့ကျုံးဇီသည် မနက်စာကို အရသာရှိစွာ စားသောက်နေသည်။

အမေကကတော့ ဘာချက်ချက် လက်ရာမြောက်လိုက်တာ။ ဘာပဲလုပ်လုပ် အရသာရှိနေတာပဲ။

....

မနက်စာ စားပြီးနောက် လဲ့ကျုံးဇီ အခန်းပြန်သွားပြီး ကဗျာစာကြောင်းများကို ကျက်မှတ်နေသည်။

ရှောင်လဲ့ထုံနှင့် အဘိုးများ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူ ကဗျာများကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ရွတ်ဆိုနိုင်နေပြီ။

"ထုံထုံ၊ အဘိုး၊ အဘိုးကုန်း ပြန်လာကြပြီလား" လဲ့ကျုံးဇီ ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဇီ၊ မနက်စာ စားပြီးပြီလား" အဖိုးရှောင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ စားပြီးပါပြီ။ အရမ်းစားကောင်းပါတယ်" လဲ့ကျုံးဇီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ လက်ရာက တကယ် ကောင်းတာပဲ။ ဘာလုပ်လုပ် စားကောင်းနေရော"

"ဟားဟား... ဟုတ်တယ်၊ ချိုးယင်းရဲ့လက်ရာက ရွာတစ်ဝိုက်မှာ နာမည်ကြီးပဲ" သခင်ကြီးကုန်းက သဘောတူကြောင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

မနက်စာ စားနေစဉ် လဲ့ကျုံးဇီက ရှောင်လဲ့ထုံကို ပြောလိုက်သည်။ "ထုံထုံ၊ ဦးလေးလဲ့ အစ်မတို့ကုမ္ပဏီကို သွားလည်ချင်လို့။ လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား"

ရှောင်လဲ့ထုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။ စားပြီးရင် လိုက်ပို့ပေးမယ်။ လင်အာ၊ မြန်မြန်စား။ စားပြီးရင် မေမေ့ကုမ္ပဏီ သွားလည်ကြမယ်"

"အင်း" ရှောင်လင် လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှောင်လင် စားသော အစားအစာများက သူတို့စားတာနှင့်မတူကြောင်း လဲ့ကျုံးဇီ သတိထားမိလိုက်သည်။ ဘာကွာခြားလဲဆိုတာတော့ မပြောတတ်ဘူး။ သံသယတော့ မဝင်မိပါဘူး။

ကလေးနှစ်ယောက် မနက်စာ အမြန်စားပြီးနောက် လဲ့ကျုံးဇီကို ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh အုပ်စုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

....

ကုမ္ပဏီ ရောက်သောအခါ လဲ့ကျုံးဇီသည် ကုမ္ပဏီ အဆောက်အဦးကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

သူ ထင်ထားတဲ့ကုမ္ပဏီနဲ့ တခြားစီပဲ။ ဒါက ကျေးလက်အိမ်လား၊ ကုမ္ပဏီကြီးလား သံသယဝင်စရာဖြစ်နေတယ်။

ဘီလီယံရာချီ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh အုပ်စုက မြို့ကြီးတွေက ကုမ္ပဏီတွေလို မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတွေဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။

အရင်တုန်းက နာမည်ကြီး ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh အုပ်စု ရုံးချုပ်က ဘယ်မှာလဲလို့ တွေးမိဖူးတယ်။ ထောင်ယွမ်ရွာမှာလို့ကြားပေမယ့် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတွေ မမြင်ရဘူး။

အခုမှ သိလိုက်ရတာက မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတွေ မရှိဘဲ ၄၊ ၅ ထပ်တိုက်လေးတွေပဲ ရှိတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ ဒီတိုက်တွေကို ဗီလာပုံစံ ဆောက်လုပ်ပြင်ဆင်ထားတယ်။

ဒီလိုကြည့်ရင်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါနေပြန်ရော။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရုံးချုပ်ကို ဗီလာပုံစံ ဆောက်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီက ရှားတယ်လေ။

"တိုက် A ၊ တိုက် B နဲ့ တိုက် C က ရုံးချုပ် အဆောက်အဦးတွေ။ D, E, F, G တိုက်တွေက ဝန်ထမ်းအိမ်ရာတွေ။ ဟိုဘက်ကို မီတာရာဂဏန်းလောက် ဆက်သွားရင် စက်ရုံတွေရှိတယ်" ရှောင်လဲ့ထုံက လမ်းပြကောင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လဲ့ကျုံးဇီ အဆောက်အဦးများကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဝန်ထမ်းအိမ်ရာတွေ အများကြီးပဲ။ လူအများကြီးနေကြတာလား"

ရှောင်လဲ့ထုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ထောင်ယွမ်ရွာ အပန်းဖြေစခန်းက ဝန်ထမ်းတွေက ဒေသခံတွေအပြင် တခြားဒေသက လာလုပ်တဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ"

"ထုံထုံ၊ ထောင်ယွမ်ရွာ အပန်းဖြေစခန်းမှာ ဝန်ထမ်းဘယ်လောက်ရှိလဲ" လဲ့ကျုံးဇီ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အပန်းဖြေစခန်းက သေးသေးလေးပေမယ့် ဝန်ထမ်းဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့သူတွေ အများကြီး တွေ့နေရလို့ပါ။

ရှောင်လဲ့ထုံ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထောင်ယွမ်ရွာ အပန်းဖြေစခန်း ဝန်ထမ်းတွေက ဒေသခံရော၊ ဧည့်သည်ရော ပေါင်းလိုက်ရင် ၅၀၀၊ ၆၀၀ လောက် ရှိမယ်။ ပြီးတော့ ရုံးချုပ်ဝန်ထမ်းတွေ ၃၀၀ ကျော်ရှိတယ်။ စုစုပေါင်း ၁၀၀၀ နီးပါးရှိမယ်"

"ဒီလောက် များတာလား။ အပန်းဖြေစခန်းလေး တစ်ခုတည်းကိုလေ" လဲ့ကျုံးဇီ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုံက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ထောင်ယွမ်ရွာ အပန်းဖြေစခန်းက စီးပွားရေး ကောင်းတယ်လေ။ ဝန်ထမ်းမများရင် ပြဿနာတွေတက်ကုန်မှာပေါ့"

လဲ့ကျုံးဇီ စဉ်းစားကြည့်တော့ ဟုတ်သားပဲ။ "အင်း... ဟုတ်တာပဲ"