ထပ်မံခြိမ်းခြောက်ခံရခြင်း

လဲ့ကျွင်းရှန်သည် ညီဖြစ်သူ ထောင်ယွမ်ရွာတွင် ရက်ပိုင်းလေးအတွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့သည် လဲ့ကျွင်းရှန်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် လက်ထဲမှ ပစ္စည်းကိုချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ ပြောစရာရှိရင် ပြောလေ။ ဒီလို စိုက်ကြည့်နေတာနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်မှာ ပန်းပွင့်လာမှာမှ မဟုတ်တာ"

လဲ့ကျွင်းရှန်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဟမ်း... ယဲ့အာ... ငါတို့တွေ ဘယ်တော့လောက် အဖေအမေတို့ဆီ ပြန်ကြမလဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ ရက်ကမှ ပြန်သွားတာလေ"

"အင်း" လဲ့ကျွင်းရှန်လည်း ရက်စွဲကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သဘက်ခါ တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတော့ ပြန်သွားကြည့်ကြမယ်လေ"

ထို့နောက် သူက ခေတ္တရပ်နားပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ဆက်ပြောသည်။ "အမေ့လက်ရာ စားချင်နေပြီ"

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုကြီး၊ အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့"

သူတို့ အတူရှိနေရင် ဘယ်အချိန်မဆို နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးလို့ရတာပဲ။

လဲ့ကျွင်းရှန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့အာ၊ မိသားစုဝင်တွေ အကုန်လုံးအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်သွားချင်လို့။ လိုက်ရွေးပေးလို့ ရမလား"

ရှောင်လင်းယဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတာပေါ့၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ မိသားစုဝင်တွေ ဘာကြိုက်လဲ ကျွန်တော် အကုန်သိတယ်" လက်ဆောင်ဆိုတာ တန်ဖိုးနည်းတာ၊များတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ စေတနာပါဖို့ပဲ လိုတာပါ။

လဲ့ကျွင်းရှန်က လက်ဆောင်ဝယ်ဖို့ အတွင်းရေးမှူး သို့မဟုတ် လက်အောက်ငယ်သားများကို ခိုင်းလိုက်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မသန့်ဘူး။ ကိုယ်တိုင်ရွေးတာက ပိုစိတ်ချရပြီး စေတနာပိုပါတာပေါ့။

ရှောင်လင်းယဲ့ ကျောင်းပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရှုယွီနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ပြန်သည်။

သူမကို မြင်သည်နှင့် ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘေးမှ ကွေ့ရှောင်သွားသည်။ ကျန်းရှုယွီ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း စိတ်ကိုထိန်းလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အရင်လို အရှိန်အဝါဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "ကျောင်းသားရှောင် အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလား"

ရှောင်လင်းယဲ့က ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ဘေးနားရှိ ကျောင်းသူများက လှောင်ပြောင်ကြသည်။ "ကျောင်းသူကျန်း၊ နည်းနည်းလောက် ဆန်းသစ်ပါဦး။ တွေ့တိုင်း အချိန်နည်းနည်းပေးပါဆိုတာချည်းပဲ ပြောနေတာလား။ သူက နင့်ကို ဂရုမစိုက်တာ မမြင်ဘူးလား။ ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် သိပါဦး"

"ဟားဟား..." ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စေတနာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။ "ကျောင်းသူကျန်း... နင်က ဒီလောက် ထူးချွန်တာ။ ကြိုက်တဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းမှာ ကြိုးဆွဲချသေစရာ မလိုပါဘူး"

"ဟုတ်တယ်... နင့်ရှေ့မှာ သစ်တောကြီးတစ်တောလုံးရှိနေတာပဲ"

"ကျောင်းသူကျန်း၊ ရှောင်လင်းယဲ့က နင့်ကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ရှောင်လင်းယဲ့က ရုပ်ချောတာကလွဲရင် ဘာမှ မရှိပါဘူး။ တောကလာတဲ့ကောင်လေးပဲ။ နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းလည်း မရှိဘူး။ နင့်လို သူဌေးသမီးနဲ့ ဘယ်တန်ပါ့မလဲ။ နင့်အဆင့်အတန်းနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့လူကို ရှာတာ ပိုကောင်းမယ်" ဒီစကားပြောတဲ့သူက အသိုင်းအဝိုင်းရှိပြီး ရှောင်လင်းယဲ့ကို အထင်သေးတဲ့သူဖြစ်မှာပဲ။

ကျန်းရှုယွီသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြောဆိုသံများကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သို့သော် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသားရှောင်၊ ရှင် ကျွန်မနဲ့ စကားမပြောချင်ဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ရှင် ကျောင်းသတင်းစာမျက်နှာဖုံးမှာ ပါလာလိမ့်မယ်။ မြို့တော်သတင်းစာ မျက်နှာဖုံးမှာတောင် ပါလာနိုင်တယ်။ ယုံလား" ဒါက ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တာပဲ။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ကျန်းရှုယွီ ဘာလုပ်မလို့လဲ။

သို့သော် ကာယကံရှင် ရှောင်လင်းယဲ့ကတော့ သူမ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်သည်။ အားလုံးအံ့သြသွားအောင် ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ရပ်တန့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှုယွီ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူမ ချက်ချင်း လျှောက်သွားပြီး ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသားရှောင် အခု စကားပြောလို့ ရပြီလား"

ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲ"

ကျန်းရှုယွီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကြိုက်တယ်။ ရှင့်ကို ကျွန်မရည်းစား ဖြစ်စေချင်တယ်"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" ရှောင်လင်းယဲ့ ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့ဘူး" ကျန်းရှုယွီက ရှောင်လင်းယဲ့၏အားနည်းချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ "ကျွန်မမှာ ဒီတောင်းဆိုချက်တစ်ခုတည်း ရှိတာ"

ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမ၏ ဖြူဖွေးလှပသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ကြိုက်သလိုသာ လုပ်ပါ။ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး"

"ရှင်..." ကျန်းရှုယွီ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ရှောင်လင်းယဲ့ ဒီလိုပြန်ပြောလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

ရှောင်လင်းယဲ့ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဘေးနားမှ ကြည့်နေသူများ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘာစကားဝှက်တွေ ပြောနေကြတာလဲ။

ကျန်းရှုယွီသည် ရှောင်လင်းယဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ လက်သည်းများ အသားထဲ စိုက်ဝင်သွားသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က တကယ့်ကို ခေါင်းမာတာပဲ။ အပျော့ဆွဲလည်း မရ၊ အကြမ်းဆွဲလည်း မရ။ သူမ ဘယ်လိုပဲ ကောင်းပြပြ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူး။ အခု ခြိမ်းခြောက်တာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူး။

သူက သိုသိုသိပ်သိပ်နေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့နောက်ခံပေါ်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။

တကယ်တော့ ကျန်းရှုယွီလည်း မိုက်မဲပြီး ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့နောက်ခံအကြောင်း ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ နောက်ခံပေါ်သွားရင် ဒုက္ခရောက်မှာက ရှောင်လင်းယဲ့ မဟုတ်ဘူး။ သူမပဲ။ ပြိုင်ဘက်တွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီပြိုင်ဘက်တွေကလည်း သာမန်ပြိုင်ဘက်တွေ မဟုတ်ဘူး။ အသိုင်းအဝိုင်းတောင့်တင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေဖြစ်လာမှာ။

ရှောင်လင်းယဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျောင်းသားတစ်ဦးက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းသူကျန်း၊ ရှောင်လင်းယဲ့က မကောင်းတာ တစ်ခုခု လုပ်ထားလို့လား။ ဘာလို့ သတင်းစာမျက်နှာဖုံးမှာ ပါလာမှာလဲ"

အချို့ကလည်း စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းသူကျန်း၊ ရှောင်လင်းယဲ့က ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတော့ ဖွင့်ချလိုက်ပါလား"

"ဟေး... နင်တို့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ရှောင်လင်းယဲ့နဲ့ ဘာရန်ငြိုးရှိလို့လဲ။ သူ့ကို နာမည်ဖျက်ချင်နေကြတာလား။ ရှောင်လင်းယဲ့က နင်တို့ကို ဘာလုပ်မိလို့လဲ" ကျောင်းသူတစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဩော်... သိပြီ။ နင်တို့က မနာလိုဖြစ်နေကြတာမလား။ သူက နင်တို့ထက် ချောတယ်၊ တော်တယ်၊ အခု ပိုက်ဆံလည်း ရှိနေတော့ မနာလိုဖြစ်နေတာ။ နင်တို့ တော်တော် ယုတ်မာတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်။ ရှောင်လင်းယဲ့က ကျန်းရှုယွီကို မကြိုက်ရုံလေးပါ။ နင်တို့နဲ့ ရန်ငြိုးမရှိပါဘူး။ သူ့ကို ဒုက္ခရောက်စေချင်နေကြတာလား"

မကြာမီ ကျန်းရှုယွီဘက် လှည့်ပြီး ဝေဖန်ကြပြန်သည်။ "ကျောင်းသူကျန်း၊ ရှောင်လင်းယဲ့က နင့်ကို မကြိုက်ရုံလေးပါ။ နင် ဒီလောက် ယုတ်မာစရာ မလိုပါဘူး။ သူ့အချစ်ကို မရလို့ သူ့နာမည်ကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာလား။ ပြီးတော့ ရှောင်လင်းယဲ့မှာ နာမည်ပျက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ"

"ကျောင်းသူကျန်း၊ နင်က အချစ်ကြီးပြီး အမျက်ကြီးနေတာလား။ တီဗီထဲကလို ငါမရရင် ဘယ်သူမှ မရစေရဘူးဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ဝင်နေတာလား"

"ဟားဟား... တကယ်လို့ အဲဒီလိုအတွေးမျိုး ရှိနေရင် နင့်စိတ်က မမှန်တော့ဘူး။ စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန် သွားပြသင့်ပြီ"

"ဟုတ်တယ်။ နင်က ရှောင်လင်းယဲ့ကို ရဲရဲတင်းတင်း လိုက်ပိုးပန်းတုန်းက မိန်းကလေးချင်းတောင် လေးစားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အချစ်ကိုမရလို့ သူ့ကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာတော့ တကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းတယ်"

ကျောင်းသားများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝေဖန်ပြစ်တင်နေကြသည်။ စိတ်ရောဂါရှိတယ်လို့တောင် ပြောနေကြသည်။

ကျန်းရှုယွီ ဒေါသထွက်လာပြီး စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ကြစမ်း။ နင်တို့ ဘာသိလို့လဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမလည်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။

***