အစစ်အမှန် လေယာဉ်ပျံမော်ဒယ်

ရှောင်လင်းယွီသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကိုခေါ်ပြီး မြို့တော်သို့ သွားခဲ့သည်။ မြို့တော်ရောက်သောအခါ ကုန်းအိမ်တော်တွင် တည်းခိုကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခြံဝန်းထဲတွင် ပြေးလွှားကစားနေသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီကောင်လေးတွေက ကစားချင်လွန်းလို့ အကြောင်းပြချက်ပေးတာပဲ"

ရှောင်လင်းယွီလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က အပြင်ထွက်လည်ချင်လို့ အကြောင်းပြချက်ပေးနေကြတာ"

ခဏအကြာတွင် ရှောင်လဲ့ထုံ ပြေးလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "မားမား၊ ဦးလေးကြီးနဲ့ ဒုတိယဦးလေးကို ဘယ်တော့ သွားတွေ့မှာလဲ"

ရှောင်လင်းယွီက သူတို့၏ခေါင်းလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ စူပါမားကတ်ကို အရင်သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အလုပ်ပြီးရင် ဦးလေးတွေဆီ လိုက်ပို့ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းပြီ... မားမားနဲ့ ပါပါး အလုပ်အရင်သွားလုပ်ပါ" ရှောင်လဲ့ထုံ လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

……

လဲ့ကျွင်းရှန်သည် ရုံးခန်းမှ အလုပ်ရုံသို့ သွားပြီး အလုပ်ရှုပ်နေသော ရှောင်လင်းယဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့အာ၊ ထျန်းဟောက် ဖုန်းဆက်လာတယ်။ မင်းအစ်မနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် မြို့တော်ကို ရောက်နေပြီတဲ့"

ရှောင်လင်းယဲ့၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လား။ အစ်မနဲ့ကလေးတွေ မြို့တော် ရောက်နေပြီလား"

လဲ့ကျွင်းရှန် ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ "ထျန်းဟောက်က လိမ်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ကလေးတွေကိစ္စဆိုရင် ပိုပြီး မလိမ်ပါဘူး"

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို အလုပ်ဆင်းရင် သူတို့ကို သွားတွေ့ကြမယ်"

ပုံမှန်ဆိုရင် သူတို့ အိမ်ပြန်ချိန်နည်းတယ်။ ကလေးတွေကို ဂရုစိုက်ချိန်နည်းတယ်။ အခု ကလေးတွေ မြို့တော်ရောက်လာပြီဆိုတော့ သွားတွေ့ပြီး အတူတူနေပေးရမှာပေါ့။

လဲ့ကျွင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ရှောင်ဇီကို စာပို့လိုက်မယ်။ ကျောင်းဆင်းရင် ကုန်းအိမ်တော်ကို တန်းလာခဲ့လို့ပြောလိုက်မယ်"

......

ညနေပိုင်းတွင် လဲ့ကျွင်းရှန်၊ ရှောင်လင်းယဲ့နှင့် လဲ့ကျုံးဇီတို့ ကုန်းအိမ်တော်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ကစားစရာအရုပ်များ အများကြီး ဝယ်လာကြသည်။ အားလုံးက ကမ္ဘာကျော် တံဆိပ်တွေ၊ အကန့်အသတ်နဲ့ ထုတ်တဲ့ အရုပ်တွေချည်းပဲ။

ရှောင်လဲ့ထုံနှင့် ရှောင်လင်တို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကစားစရာ မရှားပါဘူး။ အကန့်အသတ်နဲ့ ထုတ်တဲ့ အရုပ်တွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေအတွက်၊ အထူးသဖြင့် ယောကျ်ားလေးတွေအတွက် ကစားစရာဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မလုံလောက်ပါဘူး။ မိန်းကလေးတွေ အဝတ်အစား ဘယ်တော့မှ မလုံလောက်သလိုပေါ့။

"ဝါး... ဒီလေယာဉ်ပျံက အမြင့်ကြီး ပျံနိုင်တယ်" ရှောင်လဲ့ထုံက လေယာဉ်ပျံကိုကိုင်ပြီး ပျံသန်းပြနေသည်။

ရှောင်လင်က ဝေဟင်တွင် ပျံသန်းနေသော အဝေးထိန်းလေယာဉ်ပျံကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ ဒီလေယာဉ်ပျံထဲမှာ လူမပါဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အမြင့်ကြီးပျံနိုင်တာလဲ"

ရှောင်လဲ့ထုံက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက တကယ့်လေယာဉ်ပျံရဲ့မော်ဒယ်ပဲ။ အဝေးထိန်းစနစ်နဲ့ အလုပ်လုပ်တာ။ အဝေးထိန်းခလုတ်က အချက်ပြလိုက်ရင် လေယာဉ်ပျံပေါ်က လက်ခံကိရိယာက လက်ခံရယူပြီး မော်တာကို အချက်ပြတယ်။ မော်တာ လည်ပတ်ရင် လေယာဉ်ပျံရဲ့အစိတ်အပိုင်းတွေ လှုပ်ရှားပြီး ပျံသန်းတာပေါ့"

တကယ်တော့ ရှောင်လဲ့ထုံ စဉ်းစားနေတာက အချိန်တန်လို့ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာကို ပြန်သွားရင် လေယာဉ်ပျံတစ်စင်း ယူသွားချင်တာပါ။ လေယာဉ်ပျံစီးရတာ ပိုသက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ပိုပျော်စရာကောင်းတယ်လေ။

ရှောင်လင်က နားလည်သလိုလိုနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဝါး... အစ်ကိုက တော်လိုက်တာ။ အများကြီး သိတာပဲ"

ဘေးနားက နားထောင်နေတဲ့ လဲ့ကျွင်းရှန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ "ထုံထုံ၊ သားက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒါတွေ သိနေတာလား"

ရှောင်လဲ့ထုံက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နည်းပညာအစီအစဉ်ကြည့်ရင်း သိတာပါ"

လဲ့ကျွင်းရှန် ပိုအံ့သြသွားသည်။ "ထုံထုံ၊ သားက ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့ အဲဒီလောက် နက်နဲတဲ့ အစီအစဉ်ကို နားလည်တာလဲ"

ရှောင်လဲ့ထုံက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးကြီး၊ ဦးလေးကြီး မသိလို့ပါ။ ကျွန်တော် ရှောင်လဲ့ထုံက နာမည်ကြီး ပါရမီရှင်လေ။ ကျွန်တော်က တစ်ခါကြည့်ရုံနဲ့ မှတ်မိတဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီအစီအစဉ်ကို ကြည့်ရတာ ပြဿနာမရှိပါဘူး"

လဲ့ကျွင်းရှန် - "......"