စူပါမားကတ် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်း (အပိုင်း ၂)

ရှောင်လင်းယွီ စူပါမားကတ်ထဲ ဝင်လာသောအခါ ဝန်ထမ်းများ အလုပ်ကြိုးစားနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့က သူမကို ခိုးကြည့်နေကြပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမ၏အထောက်အထားကို သိသွားကြပြီမှန်း ရှောင်လင်းယွီ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သိသွားပြီဆိုမှတော့ ဖုံးကွယ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

သို့သော် ဝန်ထမ်းများကိုခေါ်ပြီး မိန့်ခွန်းပြောခြင်း မပြုပေ။ နာရီကြည့်လိုက်ရာ ၇ နာရီထိုးရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ရောက်တော့မည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် စင်များကြား လျှောက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သပ်ရပ်စွာ စီထားသည်။ ဖြူဖွေးသော၊ နီရဲသော၊ စိမ်းလန်းသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် လတ်ဆတ်ပြီး စားချင်စဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဝန်ထမ်းများ အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ထားသည်ကိုတွေ့ရသဖြင့် ကျေနပ်မိသည်။

"ဟေး..." ရှောင်လင်းယွီ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "မန်နေဂျာချူ ဘယ်မှာလဲ"

ဝန်ထမ်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး အလုပ်လုပ်နေစဉ် ရှောင်လင်းယွီ ခေါ်လိုက်သဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ပြန်ထူးလိုက်သည်။ "ဥ... ဥက္ကဌရှောင်ရှောင်... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာလား"

ရှောင်လင်းယွီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ မန်နေဂျာချူ ဘယ်မှာလဲ မေးမလို့"

"မန်နေဂျာချူက... မန်နေဂျာရုံးခန်းမှာ ရှိပါတယ်" ဝန်ထမ်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် လက်တွေ ဘယ်နားထားရမှန်း မသိတော့ပေ။

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... ကောင်းတယ်။ ကြိုးစားထား"

ထို့နောက် အားလုံးကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့လည်း ကြိုးစားကြ။ ကုမ္ပဏီက မင်းတို့ကို မျက်နှာလွှဲထားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ ဥက္ကဌရှောင်ရှောင်၊ ကျွန်တော်/မတို့ ကြိုးစားပါ့မယ်" ဝန်ထမ်းအားလုံး တပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မန်နေဂျာရုံးခန်းသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စောစောက ဝန်ထမ်းသည် သတ္တိမွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဥ... ဥက္ကဌရှောင်ရှောင်... ကျွန်တော် ဥက္ကဌရှောင်ရှောင်ကို အရမ်းလေးစားပါတယ်။ လက်မှတ်ထိုးပေးလို့ ရမလား"

ရှောင်လင်းယွီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။ ဘယ်မှာ ထိုးပေးရမလဲ"

"ဘယ်မှာ... ဘယ်မှာ..." ထိုဝန်ထမ်း ဘေးဘီဝဲယာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း လက်မှတ်ထိုးစရာ ဘာမှမတွေ့ပေ။ ဝတ်ထားသော အင်္ကျီကလည်း ဝန်ထမ်းဝတ်စုံ ဖြစ်နေသည်။

သူ့မျက်နှာ ရဲသွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်း လာဦးမှာပါ။ အဲဒီကျမှ ပြင်ဆင်ထားလိုက်နော်"

ထိုဝန်ထမ်း မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ အခြားဝန်ထမ်းများလည်း မျှော်လင့်ချက် ရှိလာကြသည်။ "ဥက္ကဌရှောင်ရှောင်... ကျွန်တော်တို့ရော ရမလား"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတာပေါ့"

"ဝေး... ပျော်စရာကြီး" အားလုံး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ကဲ... ဆိုင်ဖွင့်တော့မယ်။ အလုပ်ဆက်လုပ်ကြ။ ကျွန်မ မန်နေဂျာချူကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်" ရှောင်လင်းယွီ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများ ဆွေးနွေးငြင်းခုံကြသည်။

"ငါ ပြောသားပဲ... ဥက္ကဌရှောင်ရှောင်က သဘောကောင်းပါတယ်လို့"

"ဟင်း... နင် ပြောစရာမလိုပါဘူး။ ဥက္ကဌရှောင်ရှောင် သဘောကောင်းတာ လူတိုင်းသိတာပဲ"

"ဟူး... ဥက္ကဌရှောင်ရှောင်လို ဘဝမျိုး ရချင်လိုက်တာ။ လှတယ်၊ ချမ်းသာတယ်၊ လုပ်ငန်းကြီးပိုင်တယ်၊ ယောကျ်ားချောချောလေး ရထားတယ်၊ သားလေးကလည်း ချစ်စရာကောင်းပြီး ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက် လိုချင်တာတွေ အကုန်ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်"

"ဟုတ်တယ်... တကယ် အားကျစရာပဲ"

***