အခန်း (၁၅၂)
Vol. 13 Ch. 152
နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် လီလင်းဖူသည် အိမ်ပြန်၍ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းက "သခင်ကြီး... အပြင်မှာ တွေ့ခွင့်တောင်းနေတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ ဒါက သူပေးခဲ့တဲ့ ကတ်ပါ" ဟု သတင်းပို့လေသည်။ လီလင်းဖူသည် ထိုကတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ လီ မျိုးရိုးအမည်ရှိသော ကြီးမြတ်သော မျိုးနွယ်စုထံမှ ဖြစ်သည်။
ယခင်ကလည်း သူတို့ တစ်ခါလာဖူးပြီး နောင်ကျင်းပမည့် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ မေးခွန်းများအကြောင်း စုံစမ်းရန် ငွေတေး နှစ်သောင်း တန်ဖိုးရှိ လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်ကမူ သူသည် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး အိမ်ပြင်သို့ပင် မောင်းထုတ်ခိုင်းခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ အရှက်မရှိ ဇွဲကောင်းလှတဲ့ ထိုသူတို့ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာကြပြန်ပြီ။ လင်းပိုင်ဖန်၏ စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း လီလင်းဖူ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် "သူတို့ကို အထဲပေးဝင်လိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး" အိမ်စေလည်း ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။
လက်ဖက်ရည်တစ်ဝက်ခန့် သောက်သည့် အချိန်ခန့်လောက် ကြာပြီးနောက်တွင် ဝဝဖြိုးဖြိုး အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သေတ္တာများ သယ်ဆောင်လာသော အစေခံနှစ်ဦးနှင့်အတူ ပြုံးရွှင်စွာ ဝင်လာပြီး ဂါရဝပြုကာ " နိမ့်ကျလှတဲ့ အရပ်သား လီဖူရန်က ယဥ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဒုတိယဝန်ကြီး ဝန်ကြီးလီကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဝန်ကြီးလီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ "အင်း... ငါက ရုံးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာဆိုတော့ အပိုစကားတွေ ပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ပြောစရာရှိတာကို တည့်တည့်ပဲ ပြောပါ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဝန်ကြီး"
လီဖူရန်သည် သေတ္တာသယ်လာသော အစေခံနှစ်ဦးကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်ပြီး အခန်းထဲကို သတိထားကြည့်ကာ ဝန်ကြီးလီ၏ ဘေးတွင်ရှိသော အိမ်စေကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ "ဒါက..."
ဝန်ကြီးလီက လက်ကာပြလိုက်ပြီး- "ဒီမှာ လူစိမ်းမရှိဘူး၊ စိတ်ထဲရှိတာကို ပြောနိုင်တယ်"
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါတော့မယ်"
လီဖူရန်သည် သုံးလှမ်းခန့် အနားတိုးလာပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ " ဝန်ကြီးလီ... ဒီတစ်ခါ မဟာရှရဲ့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို ဝန်ကြီးက ကြီးကြပ်ရမယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်။ စာမေးပွဲကိစ္စက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥပဒေဆိုတာ လူ့လောကရဲ့ စာနာမှုနဲ့ ကင်းကွာလို့မရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့လို စာမေးပွဲ ဖြေဆိုမယ့်သူတွေက အဝေးကနေ ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ လာခဲ့ကြရတာပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို စာနာပြီး အဆင်ပြေအောင် တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မလားလို့ပါ..."
ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် သေတ္တာကိုဖွင့်ကာ အတွင်းရှိ ရတနာများကို ထုတ်ပြလေသည်။
"ဝန်ကြီးလီ... ဒါက ရွှေစင်နဲ့ သွန်းလုပ်ထားတဲ့ ရွှေရုပ်တု ဖြစ်ပါတယ်။ နာမည်ကြီး ပညာရှင်က ထုလုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး သက်ဝင်လှပလွန်းပါတယ်၊ ငွေတေး ၃,၅၀၀ တန်ဖိုးရှိပါတယ်"
"ဝန်ကြီးလီ... ဒါကတော့ ပင်လယ်နက်ထဲမှာပဲ တွေ့နိုင်တဲ့ နဂါးမျက်လုံးပုလဲ ၁၀ လုံးပါ။ တစ်လုံးကို ငွေတေး ၃၀၀ တန်ပါတယ်"
"ဝန်ကြီးလီ... ဒါကတော့ ပန်းချီဆရာကြီး ထန်ယန်ရဲ့ လက်ရာစစ်စစ်ဖြစ်တဲ့ 'တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ ကျား' ပန်းချီကားပါ။ လက်ရှိပေါက်ဈေး ငွေတေး ၅,၀၀၀ တန်ပါတယ်"
"ဝန်ကြီးလီ... ဒါကတော့ ကျောက်မီးခိုး မင်သွေးကျောက် ဖြစ်ပါတယ်..."
အဖိုးတန် ရတနာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ပြနေခဲ့သည်။ လီလင်းဖူ၏ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ လီမိသားစုသည် သူ့ကို လာဘ်ထိုးရန် အားလုံး ပုံအောထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သေမှာကို ကြောက်တဲ့ စိတ်နှင့် အာဏာကို မက်မောစိတ်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"ဒီရတနာတွေအားလုံး ပေါင်းလိုက်ရင် ငွေတေး ၃၀,၀၀၀ ခန့် တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ဝန်ကြီးလီ... ဒါက မိတ်ဆက်လက်ဆောင် သက်သက်ပါပဲ။ အလုပ်သာ အောင်မြင်သွားရင် ဒီထက်မကတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ထပ်လာဦးမှာပါ" လီဖူရန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပစ္စည်းများကို ဝန်ကြီးလီဘက်သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။
"အိုး... မင်းတို့က အရာရှိ ရာထူးတွေအတွက် တကယ်ပဲ အားထုတ်ကြတာပဲ" ဟု လီလင်းဖူက လှောင်ပြောင်သည်လား၊ ချီးကျူးသည်လား မသဲကွဲသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ဝန်ကြီးလီ နားလည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု လီဖူရန်က မျက်နှာမပျက်ဘဲ ပြန်ပြောခဲ့သည်။
"အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒီလောက်လေးနဲ့တော့ ငါ့အတွက် အခက်တွေ့စေတယ်" လီလင်းဖူသည် ရွှေရုပ်တုကို ကောက်ကိုင်ကာ စိတ်ပျက်သည့်ဟန် ပြုမူနေသည်။
လီဖူရန် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကာ "ဝန်ကြီးလီ... ဘာကို ဆိုလိုတာပါလဲ"
"ငါဆိုလိုတာက..." ဝန်ကြီးလီက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း "ဒီလောက် ငွေလေးနဲ့ ငါ့လည်ပင်းကို အလောင်းအစား လုပ်မယ်လို့ မင်းထင်နေသလား၊ ပြန်သွားပြီး မင်းနောက်ကွယ်က လူကို ပြောလိုက်၊ ဂုဏ်ထူးဆောင်စာရင်းထဲ ပါချင်ရင် ထိုက်တန်တဲ့ ဈေးပေးရမယ်လို့၊ ဧည့်သည်ကို ပြန်ပို့လိုက်တော့"
ထိုသို့ဖြင့် လီဖူရန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် အိမ်ပြင်သို့ အပို့ခံလိုက်ရပြန်သည်။
သူပြန်ရောက်သောအခါ စိုးရိမ်နေသော သခင်လေးက ချက်ချင်းမေးသည် "အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ၊ ဝန်ကြီးလီ သဘောတူလား"
လီဖူရန်က ဂါရဝပြုကာ "သခင်လေးကို တင်ပြရရင် ဝန်ကြီးလီက သဘောမတူသေးသလို၊ လုံးဝလည်း ငြင်းမလွှတ်ပါဘူး။ သူပြောတာက ဂုဏ်ထူးဆောင်စာရင်းထဲ ပါချင်ရင် ထိုက်တန်တဲ့ ဈေးပေးရမယ်တဲ့"
"ငါတို့ ဒီလောက်ပေးထားတာတောင် သူက မလောက်သေးဘူးတဲ့လား"
"သူက လောဘဇောတက်နေတဲ့ လူပဲ"
"သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ငွေပဲ မြင်နေတာ သိသာတယ်"
ကျန်တဲ့လူတွေကလည်း ဒေါသထွက်ကုန်ကြသည်။
သို့သော် သခင်လေးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးကာ "သူ လောဘကြီးတာကို ငါမကြောက်ဘူး၊ လောဘမကြီးမှာကိုပဲ ကြောက်တာ။ ငါတို့ပေးတာကို သူမျိုချသရွေ့တော့ တစ်နေ့နေ့မှာ အတိုးနဲ့တကွ ပြန်အန်ထုတ်စေရမယ်။ နောက်ထပ် ပိုများတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်လိုက်ကြ"
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် တန်ဖိုး ငွေတေး ၅၀,၀၀၀ ခန့်ရှိသော လက်ဆောင်များကို ထပ်မံပြင်ဆင်ကြပြန်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီလင်းဖူ မငြင်းတော့ပေ။ အားလုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး စကားတစ်လုံးတည်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။
"ပြည်သူလူထု"
လူငယ်သခင်လေးသည် သူရရှိလာသော စာလုံးကို ကြည့်ကာ "ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲခေါင်းစဉ်က လူထုနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာပဲ။ ဒါက ဟို မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်ကူးနဲ့ ထပ်တူကျနေတာပဲ။ သူနန်းတက်ကတည်းက မိုက်မဲတဲ့ကိစ္စတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အာရုံက အမြဲတမ်း ပြည်သူလူထုအပေါ်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ သူက တိုင်းပြည်ဘဏ္ဍာ အားနည်းသွားပါစေဦးတော့၊ ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲတာကို မကြည့်ရက်တဲ့သူပဲ"
"အမှန်ပဲ၊ သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ အရပ်သားတွေအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို စတေးတယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ဖြုန်းတီးတာပဲ။ အရင်းအမြစ်တွေသာ မတောင့်တင်းရင် မဟာရှက ပျက်စီးတာ ကြာလှပြီ" ဟု တစ်ဦးက မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အရပ်သားတွေဆိုတာက ထပ်ခါထပ်ခါ ရိတ်သိမ်းလို့ရတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေလိုပဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲသေသေ နောက်ထပ် အများကြီး ရှိသေးတာပဲ။ ငါသာဆိုရင်တော့ ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ဒီလောက် စိတ်ပျော့လို့ မရဘူး"
"ဒီစာလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့တော့ အချက်အလက်က နည်းလွန်းသေးတယ်။ မလုံလောက်ဘူး"
လူငယ်သခင်လေးက ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် လက်ဆောင်တွေ ထပ်ပြင်စမ်း၊ ပိုပြီး တိကျတဲ့ အချက်အလက်တွေ ငါတို့ လိုအပ်တယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး" လီဖူရန် ဂါရဝပြုကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထို့နောက် လီဖူရန်သည် ငွေတေး ၅၀,၀၀၀ တန်ဖိုးရှိသော ရွှေငွေရတနာများကို ယူဆောင်ကာ လီလင်းဖူထံ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြန်သည်။ သူပြန်လာသောအခါ နောက်ထပ် စာလုံးတစ်လုံး ထပ်ရလာသည်။
"ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၊ ပြည်သူတွေ ချမ်းသာဖို့၊ ပြည်သူတွေ ကြွယ်ဝဖို့... အဲဒီ မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်ကတော့ ပြည်သူတွေအရေးကို တကယ်ပဲ အသည်းစွဲနေတာပဲ"
လူငယ်သခင်လေးက ရယ်မောကာ "ဒီစာလုံးနှစ်လုံး ရပြီဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်အပိုင်းကို အဓိကထားရမလဲ သိပြီ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် လက်ဆောင်တစ်ခု ထပ်ပြင်ဦး၊ စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေကိုပါ ရအောင် ယူရမယ်"
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီဖူရန်သည် ငွေတေး ၁ သိန်းတန်ဖိုးရှိသော ငွေစက္ကူများကို တိုက်ရိုက်ယူသွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီလင်းဖူ၏ နှုတ်ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး စာမေးပွဲမေးခွန်း၏ အကြောင်းအရာအတိအကျကို ရရှိခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ခါးသီးသော အမှန်တရားတစ်ခုကိုသာ သိလိုက်ရသည်။ စာမေးပွဲတွင် မေးခွန်း သုံးခုရှိပြီး တစ်ရက်လျှင် တစ်ခုဖြေရမည်ဖြစ်ရာ သူတို့ ယခုရရှိထားသည်မှာ တစ်ခုသာ ရှိသေးသည်။
လူငယ်သခင်လေးသည် ဤမျှ အကုန်အကျများပြီးမှ မေးခွန်းတစ်ခုတည်းသာ ရခဲ့သဖြင့် စိတ်ပျက်သွားသည်။
"သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ ဆက်လုပ်ရဦးမလား" ဟု တစ်ဦးက မေးသည်။
ထိုသခင်လေးက အံကြိတ်ကာ "ဆက်လုပ်ရမှာပေါ့။ သူ့နှုတ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖွင့်ထားရတာ၊ ဒီအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ရမယ်။ လက်ဆောင်တွေ ထပ်ပြင်၊ ကျန်တဲ့ မေးခွန်းနှစ်ခုကိုပါ ရအောင်ယူမယ်"
ထို့ကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ငွေတေး ၃ သိန်းကို ပြင်ဆင်ပြီး လီလင်းဖူထံ သွားခဲ့ကြပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရှိနေသော မေးခွန်းနှစ်ခုစလုံးကို ရရှိခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူတို့သည် စာမေးပွဲအတွက် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပထမ သုံးယောက်စာရင်းထဲ ပါ၊ မပါ မသေချာသော်လည်း ထိပ်သီး ၁၀ ယောက်စာရင်းထဲ ပါရန်မှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိတော့ပေ။ သို့သော်လည်း စုစုပေါင်း ငွေတေး ၅ သိန်းခန့် ကုန်ကျသွားသည်ကို တွေးမိသောအခါ ရင်ထဲမှာ နာကျင်သွားခဲ့ရသည်။
"အဲဒီ လီလင်းဖူက အတော်လေး လောဘကြီးတာပဲ။ နောက်မှ သူ့ကို စာရင်းရှင်းရမယ်၊ ငါတို့ မိသားစုတွေထဲက တခြားသူတွေကိုလည်း စာမေးပွဲမှာ ဝင်ဖြေခိုင်းလိုက်ဦး။ ငါတို့ အရင်းအနှီးတွေ အများကြီး စိုက်ထားတာ၊ အတိုးနဲ့တကွ ပြန်ရအောင် လုပ်ရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသော ကြီးမြတ်သော မျိုးနွယ်စုများကလည်း ဝန်ကြီးလီကို လာဘ်ထိုး၍ မေးခွန်းများရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြသည်။
နှစ်ပတ်ခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားသောအခါ လီလင်းဖူ၏ အိမ်သို့ ကြီးမြတ်သော မျိုးနွယ်စုတွေ အားလုံးနီးပါး ရောက်လာခဲ့ကြပြီး သူသည် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုရွှေငွေများကို ကြည့်ရင်း သူသည် ၎င်းတို့ကို သေမိန့်စာများကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် မက်မောစိတ် မရှိတော့ပေ။
သူသည် ထိုရတနာများကို နန်းတော်သို့ ညတွင်းချင်း သယ်ဆောင်သွားပြီး ဧကရာဇ်ကို ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ဒီရွှေငွေရတနာတွေဟာ မျိုးနွယ်စုတွေဆီက လာဘ်ထိုးထားတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ စုစုပေါင်း တန်ဖိုးက ငွေတေး ၁၃.၅ သန်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ ဒါတွေကို သိမ်းထားဖို့ မဝံ့ရဲတာကြောင့် အရှင်မင်းကြီးထံ အားလုံး ဆက်သလိုက်ပါတယ်"
လင်းပိုင်ဖန်သည် ရွှေငွေရတနာများ ပြည့်နှက်နေသော မြင်းလှည်းများကို ကြည့်ကာ လျှာကိုသပ်လိုက်ရင်း "ဒီမျိုးနွယ်စုတွေက တကယ်ပဲ ချမ်းသာကြတာပဲ၊ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နည်းဗျူဟာကြောင့်သာ ဒီလောက် ငွေတွေ ထွက်လာနိုင်တာ။ ဝန်ကြီးလီ... မောင်မင်း အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ငါကိုယ်တော် အရမ်းကျေနပ်တယ်"
"ဒါတွေအားလုံးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ဂုဏ်ယူစရာ မရှိပါဘူး" ဟု လီလင်းဖူက နှိမ့်ချစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က မြင်းလှည်းပေါ်မှ ရတနာသေတ္တာတစ်လုံးကို ယူ၍ လီလင်းဖူကို ပေးကာ "ဝန်ကြီး... ဒါက မောင်မင်းအတွက် ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ။ ဒါ့အပြင် စာမေးပွဲ ပြီးသွားတာနဲ့ မောင်မင်းရဲ့ ရာထူးကို တိုးမြှင့်ပေးမယ်"
လီလင်းဖူမှာ အလွန်ကိူဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ယဥ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာန၏ ဒုတိယဝန်ကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ရာထူးတိုးလျှင် ယဥ်ကျေးမှုငှာနရဲ့ ဝန်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သူသည် အရှင်မင်းကြီး၏ အလိုတော်အတိုင်း အတိအကျ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။
လီလင်းဖူက ကျယ်လောင်စွာ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးအတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးဟာ အသက်ထက်ဆုံး အရှင်မင်းကြီးအတွက် အစွမ်းကုန် အမှုထမ်းပါ့မယ်"