ဘီလီဂီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လေးစားသလိုလို အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မောက်မာမှုများက ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"မဟာဘီးစစ်ဗျူဟာ"

"တိုက်စမ်း—"

ဝမ်ကျီ မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ကျောက်ကန်သည် တစ်ဦးတည်းသော အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်ကာ ဟယ်မြောင်ဓားရှည်ကို မြှောက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် "ထိုးဖောက်ကြ"

လူရိုင်းမြင်းတပ် ငါးထောင်၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများရှေ့တွင် ရန်သူ့မြင်းတပ် အယောက် ၃၀၀ ခန့်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ တိုးဝင်လာသည်။ သူတို့၏ အသုံးအဆောင်များမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း တပ်ဖြန့်ထားပုံမှာ အလွန်စနစ်ကျလှသည်။ သူတို့ ပြေးထွက်လာပုံမှာ ဓားသွားများ တပ်ဆင်ထားသည့် ဘီးအကြီးကြီး တစ်လုံး လိမ့်လာသကဲ့သို့ပင်။

"ဘီလီဂီ... ဒီကောင့်ကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်မယ်"

လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုမှ အခြား အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ရှေ့ထွက်လာသည်။ သူသည်လည်း သူ၏ သံချပ်ကာမြင်းတပ် ၃၀၀ ခန့်ကို ဦးဆောင်ကာ "人" ပုံသဏ္ဌာန် တပ်ဖြန့်ပြီး တိုက်စစ်ဆင်သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ ဘာကြောင့် လမ်းကျဉ်းကို ရွေးခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းပင်။ လမ်းကျဉ်းတွင် လူအင်အား သာလွန်မှုက အခရာ မဟုတ်တော့ပေ။

လူရိုင်းဗိုလ်ချုပ်သည် သူ၏ လျှပ်စစ်မိုးကြိုးတူကို ဝေ့ယမ်းကာ "ထိုးဖောက်" ဟု အော်နေသော ရှန်လူမျိုးကို ရိုက်သတ်ရန် အားယူလိုက်သည်။ သို့သော် တပ်ဖွဲ့နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ခါနီးတွင် ကျောက်ကန်က သူ၏မြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်ကန်၏ အနောက်မှ မြင်းဖြူတစ်စီး ဒုန်းစိုင်းထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်နှင့်အတူ လှံရှည်တစ်စောင်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

လူရိူင်းဗိုလ်ချုပ်သည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏တူကို အမြန်ဝေ့ယမ်းကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူက ထိုတိုက်ကွက်ကို တားနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ လှံတစ်စောင် တိုးဝင်သွားပြီး အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဗိုလ်ချုပ် သေဆုံးသွားပြီ'

လူရိုင်းမြင်းတပ်သားများ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကာ ဆုတ်ခွာကုန်ကြပြီး အယောက် ၃၀ ခန့် နေရာမှာတင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ တပ်မကြီးက အနောက်မှာ ကပ်ပါလာသဖြင့် အလုံးစုံ ပြိုကွဲမသွားဘဲ အမြန် ပြန်လည် စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။

"မြင်းဖြူနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်က တစ်ကွက်တည်းနဲ့ ငါတို့လူကို သတ်လိုက်တာလားဒါ အရှင်အာမူကူ လိုက်သွားတဲ့လူ မဟုတ်ဘူးလားသူ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်

ရောက်လာတာလား"

ဘီလီဂီ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ခါသွားသည်သူ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ"အရှင်အာမူကူ ဘယ်မှာလဲ"

"ဘုရင်ခံဆွန်က သတ်လိုက်ပြီ"

ချန်ဆန်းရှီ၏ အသံက ဟည်းသွားသည် "ဘုရင်ခံဆွန်က တစ်နာရီအတွင်း ယိုကျိုးစစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဒီကို ရောက်လာလိမ့်မယ် မင်းတို့ အခု လက်နက်မချရင် သေဖို့ လမ်းတစ်လမ်းပဲ ရှိတော့တယ်"

"ဆွန်ဒူရှန်နဲ့ ယိုကျိုးစစ်တပ် ဟုတ်လား"

ဘီလီဂီသည် မိမိကိုယ်ကို အတင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည် "မင်း လျှောက်ပြောနေတာပဲ ယိုကျိုးက စစ်တပ်တွေ ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာနိုင်မှာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့တွေ အနောက်မြောက် ခရိုင်သုံးခုမှာ စစ်ရှုံးသွားလို့ပေါ့"

ချန်ဆန်းရှီက တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည် "ဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့ လူနည်းစုလေးနဲ့ မင်းတို့လမ်းကို ပိတ်ရဲတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့က အရူးလား"

"စစ်ရှုံးသွားတယ်"

ဘီလီဂီသည် တစ်ဖက်လူ၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဝင်လာသည်။ သီအိုရီအရ ဆွန်ဒူရှီဤနေရာသို့ ရောက်လာဖို့မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သို့သော် အနောက်မြောက်တပ်တွေ စောစောစီးစီး ဆုတ်ခွာလာခဲ့လျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ သတင်းပို့စနစ်က နှေးကွေးသဖြင့် လူတိုင်းရရှိသော သတင်းမှာ အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ် ကြာနေပြီဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဆွန်ဒူရှီသည် "သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်း" အရိပ်ယောင်ကို သတိပြုမိပြီး စစ်ဆေးရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မဟုတ်လျှင် မဟာသွေးကြောနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ အာမူကူ ဘာလို့ အခုထိ ပျောက်နေရမှာလဲ။

"ဆွန်ဒူရှီ..."

"သူ ယွမ်ကျိုးကို ရောက်နေပြီလား"

"သူ ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ"

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရုံနှင့် လူရိုင်းတပ်သားများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

စစ်ပွဲ၏ အမြင့်ဆုံး ဗျူဟာမှာ ရန်သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်။

ပိုယန်မြို့တွင် လုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် အမှန်တစ်ဝက်၊ အမှားတစ်ဝက် သတင်းများမှာ ရန်သူကို အခြောက်လှန့်နိုင်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ဆန်းရှီ သိသည်မှာ စကားလုံးများဖြင့် ရန်သူကို အကြာကြီး တားထား၍ မရနိုင်သော်လည်း တစ်မိနစ် နှောင့်နှေးသွားခြင်းမှာပင် သူတို့အတွက် အကျိုးရှိသည်။ သူ လူတွေကို ဦးဆောင်လာခြင်းမှာ အသေခံဖို့ သက်သက် မဟုတ်ပေ အဓိကမှာ အချိန်ဆွဲရန်ဖြစ်သည်။ အချိန်အလုံအလောက် ရသည်နှင့် သူတို့ ဖောက်ထွက်နိုင်မည့်လမ်းကို ရှာမည်။

"ဘာလို့ ပျာယာခတ်နေကြတာလဲ"

ဘီလီဂီက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်"သူပြောသမျှကို ယုံနေကြတာလားတကယ်သာ အဲဒီအတိုင်းဆိုရင် ဒီလို စစ်ရှုံးနေတဲ့ အစအနလေးတွေကို အသေခံဖို့ လွှတ်ထားပါ့မလား"

"ဟုတ်တယ်" အခြား အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဗိုလ်ချုပ်များကလည်း ထောက်ခံကြသည် "ဒါ သေခါနီး လှည့်စားနေတာပဲ"

"အားလုံး နားထောင်ကြ ငါ့အမိန့်ကို နာခံ"

"တစ်လှမ်းမှ မဆုတ်နဲ့၊ အလှည့်ကျ တိုက်စစ်ဆင်ကြစမ်း အဲဒီ မြင်းဖြူနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကို သတ်နိုင်တဲ့သူကို နွားနဲ့ သိုး တစ်သောင်း၊ ပြီးတော့ ကျွန်တစ်ရာ ဆုလာဘ် ပေးမယ်"

"တိုက်ကြစမ်း—"

လမ်းကျဉ်းတွင် အခြားဗျူဟာ မရှိတော့ပေ။

"မဟာဘီး စစ်ဗျူဟာ တိုက်စစ်ဆင်"

ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ လှံရှည်ကို မြှောက်လိုက်သည် ရန်သူ့တပ်ထဲက ဗိုလ်ချုပ်အချို့ကို ကြည့်ရင်း သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည့်လမ်းကို ရိပ်မိသွားသည်။

ရိုးရှင်းပါသည် ရန်သူ့ဗိုလ်ချုပ်အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံပါပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား

ဟုန်ကျီမြစ်

အရပ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ကြီးမားပြီး ရွှံ့စေးရောင်ရှိသော မြစ်ကြီး ရှိနေသည်။ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် တောင်တန်းများက စိမ်းစိုနေပြီး ၎င်းတို့အောက်တွင် မြို့ကလေးတစ်မြို့ ရှိသည်။ ထိုမြို့မှာ ဟွမ်းဝမ်ခရိုင် ပင် ဖြစ်သည်။

ဟွမ်းဝမ်ခရိုင်သို့ ရောက်ရန် ကိုက် ၃၀၀ ကျယ်သော မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ရမည်။ ကံကောင်းသည်မှာ မြစ်ကမ်းနားတွင် ကူးတို့လှေများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး အရပ်သားအချို့ကလည်း မြစ်ကူးပေးရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။

ပိုယန်မြို့မှ လူများမှာ တန်းစီကာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လှေပေါ်သို့ တက်ကြတော့သည်။

"အရှင်ချန်တို့ကောဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ"

မကြာမီ တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သူတို့ သတိထားမိလာသည်။ သူတို့ကို အကာအကွယ်ပေးလာသည့် ပိုယန်စစ်သည်များကို အခုထိ မတွေ့ရသေးပေ။

"မြစ်ကူးကြ၊ မြန်မြန် မြစ်ကူးကြစမ်းပါ"

ရွီဝင်ချိုင်သည် မြင်းစီးတတ်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေသည် "ဘာလို့ မမြန်ကြတာလဲမင်းတို့ မြစ်လယ်လောက် ရောက်မှ အရှင်ချန်တို့က ဆုတ်ခွာလို့ ရမှာလေ"

"ဘာလို့လဲ"

"ကျွန်တော်တို့ မြစ်လယ်ရောက်မှ အရှင်ချန်တို့က ဘာလို့ ထွက်လို့ရမှာလဲ"

ရွီဝင်ချိုင်မှာ အလွန်စိုးရိမ်သဖြင့် မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းများ နီရဲနေသည်။ "မင်းတို့နောက်မှာ လူရိုင်းစစ်သည် နှစ်သောင်း လိုက်လာနေတာကွအရှင်

ချန်က မင်းတို့ အချိန်ရအောင် လူတစ်ထောင်တည်းနဲ့ ပြန်ပြီး တိုက်စစ်

ဆင်ပေးနေတာ"

"လူနှစ်သောင်း ဟုတ်လား"

"အဲဒါ ကျွန်တော်တို့ ခရိုင်တစ်ခုလုံးနီးပါး ရှိတဲ့ လူအင်အား မဟုတ်လား"

ထိုအချိန်တွင်မှ သူတို့ အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကမှ သူတို့၏ ခင်ပွန်းများ သို့မဟုတ် သားများ အိမ်ကို ခဏပြန်လာပြီး နှုတ်ဆက်သွားကြသည်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။ ထိုစကားများမှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံးစကားများ ဖြစ်သွားနိုင်သည်ကိုး..