ဒီဇင်ဘာလ ၁၆ ရက်။

ဒီနေ့မှာတော့ ယွမ်ကျိုးပြည်နယ်မှာ နောက်ဆုံးတော့ နှင်းတွေ စကျလာပါပြီ။ အေးစက်လှတဲ့ လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်နေပြီး ကြီးမားတဲ့ နှင်းပွင့်ဖြူဖြူတွေဟာ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အဖြူရောင်ဆေး ခြယ်သနေသလို လွင့်ပျံ့ကျဆင်းနေပါတယ်။

ဟုန်ကျီမြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်မှာတော့...

မိသားစုဝင်တွေကို ဆွဲခေါ်၊ အထုပ်အပိုးတွေကို သယ်ပိုးပြီး လူအိုတွေကို တွဲ၊ ကလေးတွေကို ပွေ့ချီထားတဲ့ အရပ်သား လေးသောင်းကျော်ဟာ ငိုယိုရင်း မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်နေကြပါတယ်။ မြစ်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ငိုကြွေးသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါ။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း"

လှေငယ်တစ်စင်းပေါ်မှာ ဆွန်လီဟာ အားကုန်သုံးပြီး လှေကို လှော်နေပါတယ်။ လှော်တက်တစ်ချက် ဆွဲတိုင်း သူမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေပေမဲ့ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မနားရဲပါဘူး"အမလန်၊ စိတ်မပူပါနဲ့ကမ်းခြေရောက်တာနဲ့ အဲဒီမှာ မြို့စောင့်တပ်တွေ ရှိပါတယ်။ သူတို့ကို စစ်ကူလွှတ်ပေးဖို့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ပြောပေးပါ့မယ်"

အမှန်တော့ ဒါဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်သိမ့်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်မှန်း သူမ သိပါတယ်။ သူမမှာ စစ်တပ်ကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ အာဏာမရှိသလို၊ နားချနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဟွမ်းဝမ်ခရိုင်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ စစ်သည် အနည်းငယ်ဟာ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ သွားဖို့ဆိုတာ အချိန်မမီနိုင်တော့ပါဘူး။

ဆွန်လီ တကယ်ပဲ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ကူညီချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ဒဏ်ရာရထားသလို တစ်ကိုယ်စာ ခွန်အားကလည်း အကန့်အသတ် ရှိနေပါတယ်။ နောက်ပြီး အမလန်ကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတာကြောင့် ကတိအတိုင်း လုပ်ရမှာပါ။

ဂူရှင်းလန်ကလှေအစွန်းမှာ ထိုင်ရင်း သူမရဲ့ ခင်ပွန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာတိုလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ် အဲဒီစာထဲမှာ စကားလုံး ငါးလုံးပဲ ပါပါတယ်။ "မြစ်ကိုသာ အောင်အောင်မြင်မြင် ကူးပါ" တဲ့။

"အကိုရှီ... သူ ကျိန်းသေ ပြန်လာမှာပါ..."

ဂူရှင်းလန်ကငိုယိုအော်ဟစ်မနေဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ မျက်ရည်တွေကို တိတ်တဆိတ် သုတ်နေပါတယ်"သူသာ ပြန်မလာရင်... ကျွန်မလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားမှာပဲ"

"မင်းတို့ ဘယ်က လာတာလဲ"

"စစ်ဗိုလ်မင်းကို ဖြေကြားပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က ယွမ်ကျိုးပြည်နယ်၊ ပိုယန်မြို့က လာတာပါ..."

ကမ်းခြေနဲ့ နီးလာတဲ့အခါ ဟိန်းထွက်နေတဲ့ အသံကြီးတစ်သံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ ကမ်းစပ်မှာ အရပ် ၇ ပေလောက်ရှိပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ထွားကျိုင်းတောင့်တင်းတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ရပ်နေပါတယ်။ သူဟာ အနီရင့်ရောင် သံချပ်ကာအကြီးစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲမှာ နတ်လှံတံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပါတယ်။ သူက ဆုံသမျှလူတိုင်းကို လိုက်မေးနေတာပါ။

"အနီရောင်ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့မိကြသလား"

"မတွေ့မိပါဘူးခင်ဗျာ..."

"မင်းတို့နောက်မှာ မြစ်ကူးဖို့ လူဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ"

"ထောင်နဲ့ချီ ကျန်ပါသေးတယ်"

"အစ်ကိုကြီး မရဘူးလေ ဆရာကြီး မထွက်သွားခင်က လျန်ကျိုးမှာပဲ အခြေခိုင်အောင် နေရမယ်၊ တစ်လှမ်းမှ မခွာရဘူးလို့ မှာခဲ့တယ်လေ"

"တော်စမ်း ယွမ်ကျိုးမှာ ဒီလောက် အရှုပ်အထွေးတွေ ဖြစ်နေတာ၊ ငါတို့ ညီမလေး ဆွန်လီလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိုင်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ"

"အစ်ကိုကြီး"

"ဖယ်စမ်း"

ထိုဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟာ နတ်လှံတံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး အားကုန်ခုန်လိုက်ရာ ပေ ၅၀ ကျော်အထိ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဟုန်ကျီမြစ်ရဲ့ ရေပြင်ပေါ်ကို ကောင်းကင်က ကျလာတဲ့ ဥက္ကာခဲတစ်ခုလို ကျဆင်းသွားပါတယ်။ ရေလှိုင်းတွေဟာ မီတာနဲ့ချီ မြင့်တက်သွားပြီး သူက နောက်တစ်ချက် ထပ်ခုန်ပြန်ပါတယ်။

ဒုန်း—

သူ ရေပြင်ပေါ် နင်းမိတိုင်း ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်ကြောင့် အနီးနားက လှေငယ်အချို့ မှောက်သွားပြီး လူအချို့ ရေထဲ ကျကုန်ပါတယ်။

"အားလုံးပဲ ဆောရီးပါ ငါ့မှာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ပါ"

"ညီလေး... မြန်မြန် လူကယ်စမ်း ဘယ်သူမှ ရေမနစ်စေနဲ့တစ်ယောက်ယောက် သေရင် မင်းကို အပြစ်ပေးမယ်"

"အစ်ကိုကြီး"

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဆွန်လီ မယုံနိုင်သလို အော်လိုက်ပါတယ်"အစ်ကိုကြီး... ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ညီမလေး လီ"

"တော်သေးတာပေါ့၊ နင်အဆင်ပြေနေတာ မြင်ရလို့ ငါ ယွမ်ကျိုးထဲဝင်ပြီး ရှာမလို့ပဲ"

လူကျိီကရေလှိုင်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အနီးက လှေငယ်ပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်ပါတယ်။ ရေထဲကျသွားတဲ့ ရွာသားတွေကို ကြည့်ပြီး သူ နည်းနည်းတော့ အားနာသွားပုံရပါတယ် "ညီမလေး... ငါက ပေါ့ပါးတဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာ မတတ်လို့ပါ၊ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်ကဲ... သူတို့ကို မြစ်ကူးဖို့ ကူညီပေးလိုက်ဦးမယ်နေပါဦး... နင် ဒဏ်ရာရထားတာလားပြင်းထန်လားဘယ်မှာ ထိထားတာလဲ"

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်"

ဆွန်လီက ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိမ်းကားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မကို လူတစ်ယောက် ကယ်ပေးဖို့ ကူညီပါဦး"

လူကျိီက သူမရဲ့ စိမ်းကားတဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ မျက်နှာပျက်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်ပါတယ် "နင် ဘယ်သူ့ကို ကယ်ချင်တာလဲပြောသာပြောပါ"

"ကျွန်မတို့ရဲ့ မောင်ငယ်တစ်ယောက်ပါ"

ဆွန်လီက ဓားအိမ်နဲ့ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်ပါတယ်"သူက ကျွန်မတို့ မြစ်ကူးနိုင်အောင် လူတစ်ထောင်ကျော်ကို ဦးဆောင်ပြီး လူရိုင်းနှစ်

သောင်းကျော်ကို ပြန်တိုက်နေတာသူ အကြာကြီး ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်ကိုကြီး စစ်တပ်လွှတ်ပြီး သွားကယ်ပေးပါဦး"

"မောင်ငယ်တစ်ယောက်"

လူကျိီခေတ္တ ငြိမ်သွားပါတယ် "ဟွမ်းဝမ်ခရိုင်မှာ စစ်တပ် အများကြီး မရှိဘူး သူတို့ကို ခေါ်နေရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သွားလိုက်

မယ်သူ့ကို ကယ်ဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက် မခက်ခဲပါဘူးဒါနဲ့... ငါတို့ဆရာသခင်ကို တွေ့မိသေးလား"

"အဖေလား"

ဆွန်လီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။ "အဖေလာနေတာလား"

"ငါလည်း မသိဘူး လျန်ကျိုးမှာတော့ မရှိတော့ဘူးကဲ... ငါ သွားပြီ"

ဒုန်း—

လူကျိီကအနည်းငယ် ခုန်လိုက်ရုံနဲ့ ကိုက် ၉၀၀ ကျော် ကျယ်တဲ့ ဟုန်ကျီမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။

မြေနီတောင်ကုန်း ။

ဖလပ်—

"သူ့ကို တားကြ တားကြစမ်း"

ဘီလီဂီဟာ သူ၏ အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဗိုလ်ချုပ် နောက်တစ်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရတာကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။ "မြန်မြန်... အချက်ပြမြားတွေ ပစ်စမ်း ခြေလျင်တပ်တွေနဲ့ ကျန်တဲ့ မြင်းတပ် ၃၀၀၀ ကို ဒီကို လာဖို့ သတင်းပို့ ဒီကောင်ကို ဝိုင်းထားပြီး ကျန်တဲ့ ရှန်လူမျိုးတွေနောက်ကို လိုက်ကြ"

သူ နားမလည်နိုင်တာက အားလုံးဟာ အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ချင်းတူတူပဲကို ဘာလို့ ဒီလူကို ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ရတာလဲ

စစ်မြေပြင်အလယ်မှာ...

ချန်ဆန်းရှီဟာ ဝိုင်းရံမခံရအောင် "မဟာဘီးစစ်ဗျူဟာ" ကို အကာအကွယ်ယူပြီး တိုက်ခိုက်နေပါတယ်။ သူ၏ လှံရှည်နဲ့ ကျန်းယွဲ့ဓားပေါ်မှာ ရန်သူ့သွေးတွေ အထပ်ထပ် စွန်းထင်နေပါပြီ။ သူ၏ ပစ်မှတ်က တစ်ခုတည်းပါ။

'ဗိုလ်ချုပ်'

တိုက်ပွဲစကတည်းက သူ သတိထားမိတာက... ဒီမြင်းတပ် ၅၀၀၀ ထဲမှာ မဟာသွေးကြောနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ မပါဝင်တာပါပဲ။ ဒါဟာ သူ ဗိုလ်ချုပ်ကို သတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။

ဗိုလ်ချုပ်ကို သတ်နိုင်ရင် ရန်သူတွေ စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားပြီး သူတို့ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ရှိလာပါလိမ့်မယ်။

သူတစ်ယောက်တည်းဆိုရင် မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့နောက်မှာ မြင်းတပ် ၂၀၀ နဲ့ ခြေလျင်တပ် ၇၀၀ ကျော် ရှိနေပြီး ရန်သူ့အဝိုင်းကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ကူညီပေးနေကြပါတယ်ဒါဟာ လုံလောက်ပါတယ်။

"တားကြစမ်း—"

ဘီလီဂီ ဘယ်လောက်ပဲ အော်အော်၊ မြင်းဖြူစီးထားတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဟာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုလို တားဆီးလို့မရအောင် သူတို့ဆီ တိုးဝင်လာနေပါတယ်။

ဘီလီဂီ အသည်းအသန် ဖြစ်လာပါတယ် "ဝူလီဟန်၊ ဒါပင်း အတူတူ တိုက်ကြစို့ သူ့ကို နောက်ထပ် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက် ထပ်သတ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"

လူတစ်ထောင်က လူငါးထောင်ကို ပြန်တိုက်နေတာတောင် သူတို့ ဗိုလ်ချုပ် နှစ်ယောက် ကျဆုံးသွားပါပြီ။ အဆိုးဆုံးက ဗိုလ်ချုပ်တင် မဟုတ်ဘဲ ကျန်တဲ့ စစ်သည်တွေကပါ သေမှာကို မကြောက်ကြတာပါပဲ

အထူးသဖြင့် ဘီးလို လည်နေတဲ့ ဒီစစ်ဗျူဟာဟာ ဘယ်လောက်ပဲ လူအင်အား လျော့နည်းသွားပါစေ ပုံပျက်မသွားပါဘူး။ နောက်ဆုံး လူတွေ အများကြီး သေသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဗျူဟာအကြီးကြီးကနေ ဗျူဟာအသေးလေး အခု ၂၀ အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြပါတော့တယ်။