မင်း စစ်ဆေးတာ အသုံးမဝင်ဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင် စစ်မယ်

ခဏကြာပြီးနောက် စုချီနျန်က ရွှမ်ဝူတောင်ထွတ်မှ တပည့်ဖြစ်သူကို လျိုရှားတောင်ထွတ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသူကို သေချာမြင်လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

သူ့ကို ဖော်ပြရမည် ဆိုလျှင်...

ပုံစံက ဝူတလန်ကို အရပ်ရှည်ရှည် ဆွဲဆန့်ထားသည့် ပုံစံနှင့် တူလှ၏။

အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ထိုနေရာကို ခေါ်လာမှန်း လုံးဝမသိသော်လည်း သူ၏မျက်နှာတွင် ရိုးအအနှင့် အပြစ်ကင်းစင်သည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။

“ဂျူနီယာညီမ၊ ဒီတောင်ထွတ်က ရှုခင်းတွေ တကယ့်ကို လှတယ်နော်...” တူရှင်းဟယ်က လီချင်းရန်ကို လက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်ရင်း ရှုခင်းကို အားကျသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လီချင်းရန်က ဓားကျောင်းတော်၏ အငယ်ဆုံးတပည့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည် အကောင်းဆုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိထားသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။ သူ၏ ထူးခြားသော ပါရမီကြောင့်သာမက သူ၏နောက်ကွယ်တွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော ဆရာတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုဆရာမှာ သူတို့ဓားကျောင်းတော်၏ ဘိုးဘေး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။ အမှန်တကယ်ပင် အားကျစရာကောင်းလှပေသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်လည်း တူရှင်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ ပထမအမြင်တွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် မတူဟု ခံစားရသည်။ ပုံစံကလည်း မတူသလို အပြုအမူကလည်း မတူပေ။ သူ၏ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကိုပင် လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သောကြောင့် စုချီနျန်အနေဖြင့် ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းမှာ နားလည်ပေး၍ ရနိုင်ပါသည်။

“တူရှင်းဟယ်၊ ငါ မင်းကို ဘာလို့ လျိုရှားတောင်ထွတ်ဆီ ခေါ်လာရလဲဆိုတာ သိလား...”

“ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြန်ပြီး ဖြေကြားရရင်တော့ ဒီတပည့် မသိပါဘူး။”

စုချီနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တူရှင်းဟယ်ကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“မင်း မိစ္ဆာအတတ်တွေကို လေ့ကျင့်ဖူးသလား...”

တူရှင်းဟယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ၏ အသားအရောင်မှာ ဖြူဖျော့သွား၏။

“ဂိုဏ်း...ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်... ဂိုဏ်းချုပ် ဆိုလိုတာကို နားမလည်ပါဘူး... ကျွန်တော် ဓားကျောင်းတော်ကို ရောက်ကတည်းက၊ ဂိုဏ်းရဲ့ ဖြောင့်မှန်တဲ့နည်းစနစ်တွေကိုပဲ သင်ယူခဲ့တာပါ။ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မထိတွေ့ခဲ့ပါဘူး...”

“ဒါဆို မင်းရဲ့လက်ကို ကမ်းပေးပြီး ငါ စစ်ဆေးတာကို ခံရဲလား...”

“ဒီတပည့် အမိန့်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်။”

တူရှင်းဟယ်က လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ စုချီနျန်က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း တင်လိုက်ပြီး စိတ်စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို အတွင်းထဲသို့ ပို့လွှတ်ကာ စစ်ဆေးလိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် သူ ဘာမှ မတွေ့ရှိရပေ။

“ဘိုးဘေး...”

သူက လီချင်းရန်၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နေရာလွတ်သို့ လှည့်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှ၏။

[ ဟမ့်... မင်းရဲ့ စစ်ဆေးမှုက အသုံးမဝင်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် စစ်မယ်... ]

အေးစက်စက် အော်သံတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စုချီနျန်နှင့် တူရှင်းဟယ်ပါ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

တစ်ယောက်က ကြောက်နေ၏။ အခြားတစ်ယောက်လည်း ကြောက်နေသည်။

သို့သော် ထိုတိုတောင်းသော တုံ့ပြန်မှုအပြီးတွင် အရာအားလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ လီချင်းရန်ကတော့ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာက တစ်ခုခုနဲ့ ပြန်ပြီး အလုပ်ရှုပ်သွားတာလား ဒါမှမဟုတ်... အိပ်ပျော်သွားတာလား...

သူ မသိသည်မှာ ချန်ဟွိုက်အန်က လက်ရှိတွင် သူ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြောင်အမ်းကာ စိုက်ကြည့်နေခြင်းပင်။

[ ၆ယွမ် ဖြည့်သွင်းပြီး တူရှင်းဟယ်၏ သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ရန် မိစ္ဆာဖော်ထုတ်မှန်ကို ရယူပါ ]

[ ၆၆ယွမ် ဖြည့်သွင်းပြီး တူရှင်းဟယ်၏ သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ရန် မဟာသန့်စင်ခြင်းအဆောင်ကို ရယူပါ ]

[ ၆၆၆ယွမ် ဖြည့်သွင်းပြီး တူရှင်းဟယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူသန့်စင်ကာ သူ၏ သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ပါ ]

ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ရှိနေ၏။ သို့သော် သူ တစ်ခုမှ ရွေး၍ မရပေ။

အကြောင်းမှာ သူ ပိုက်ဆံမရှိ၍ပင်။ ပိုက်ဆံမရှိရုံတင်မကဘဲ ယွမ် ၆၈၀၀၀ လည်း အကြွေး တင်နေသည်။ ထိုဂိမ်းက နောက်ဆုံးမှာ တကယ့် လူယုတ်မာဆန်သော သဘာဝကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လုံးဝ ကစား၍ မရတော့။

သို့သော် လျိုရှားတောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို စောင့်နေကြ၏။ သူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူကို ဖော်ထုတ်ပေးမည်ဟု ကြွားဝါထားပြီးသား ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူ ၎င်းကို ကောင်းကောင်း မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက သူ၏ ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေး အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝ ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါတွင် လီချင်းရန်က သူ့ကို ဘယ်လိုအကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လာမည်နည်း...

“ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်...” ဆိုသည့် အကြည့်မျိုးလား။

အသုံးမကျသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတော့မည့် ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဦးနှောက်မှာ အလျင်အမြန် လည်ပတ်သွားသည်။ ထို့နောက် အတွေးတစ်ခုက သူ့ခေါင်းထဲ ဝင်လာ၏။

မိုးကြိုးမီး အဆောင်...

ထိုအရာများက ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ ဖြောင့်မှန်တဲ့ စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသည့် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်များကို သိုလှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံ အတိဒုက္ခ မိုးကြိုးလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း တူညီသော မြင့်မြတ်သည့် စွမ်းအားမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆောင်၏ အဆင့်မြင့်လေလေ ၎င်း၏ မြင့်မြတ်သော စွမ်းအင်မှာ ပိုမိုအားကောင်းလေလေ ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကဲ့သို့ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များကို ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်သည်။ အကယ်၍ မိစ္ဆာစွမ်းအင်က မကောင်းဆိုးဝါး မဟုတ်လျှင် ယခင်က လူမျက်နှာပင့်ကူမိစ္ဆာကို သူ၏ မိုးကြိုးမီး အဆောင်က မည်သို့ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့မည်နည်း...

ထိုအသိက ချန်ဟွိုက်အန်ကို အစီအစဉ်တစ်ခု ရစေခဲ့သည်။ သူက အသံလွှင့်အဆောင်ကို အသက်သွင်းပြီး လီချင်းရန်ကို ပြောလိုက်သည်။

[ ချင်းရန်၊ ငါ မင်းကို ပေးထားတဲ့ အန္တိမအဆင့် မိုးကြိုးမီး အဆောင်ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်...]

လီချင်းရန် ချက်ချင်း နာခံလိုက်သည်။ စုချီနျန်က ထိုအဆောင်ကို ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တူရှင်းဟယ်လည်း မည်သည့်အရာ ဖြစ်တော့မည်ကို နားမလည်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ မသက်မသာ ခံစားမှုတစ်ခု တိုးဝင်လာ၏။

[ ဒီမိုးကြိုးမီးအဆောင်ကို ချင်းရန်ရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီအောင် ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာ။ ဒါကို အသက်သွင်းဖို့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် မလိုဘူး။ မိစ္ဆာစွမ်းအင်၊ သားရဲအငွေ့အသက်၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နဲ့ အခြားအရာတွေကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေနိုင်တယ်။ မင်းလုပ်ရမှာက ဒါကို ထိလိုက်ရုံပဲ။ မင်းမှာ မိစ္ဆာစွမ်းအင် မရှိရင် ဒါက ဘာမှ တုံ့ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး ]

ဒါဆို ဆရာက ဒီအဆောင်ကို ငါ အဆင်ပြေအောင် အထူး လုပ်ပေးထားတာပေါ့....

လီချင်းရန်၏ နားရွက်ကလေးများ အနည်းငယ် လှုပ်သွားပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ပွင့်လန်းလာသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ် သွားသည်။ ဆရာက သူအပေါ် အမြဲတမ်း အရမ်းကို ဂရုစိုက်တတ်သည်။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆိုလျှင် ဆရာ လက်ဖက်ခြောက်အိတ်များ လိုချင်သည့်အခါတိုင်း ဆရာအကြိုက်ဆုံး အစအနကိုပဲ အသုံးပြုပေမည်...

စုချီနျန်က အဆောင်ပေါ်သို့ သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်သည်။ ဘာမှ မဖြစ်ပေ။ စိတ်ချရသည်။ မှန်ပေသည်။ ဘိုးဘေးအနေနဲ့ တူရှင်းဟယ် အလှည့်ရောက်လျှင် တမင်တကာ တုံ့ပြန်အောင် လုပ်၍ရသည်။ သို့သော် ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ လှည့်စားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ စုချီနျန် ၎င်းကို လုံးဝ ယုံကြည်၏။

သူက တူရှင်းဟယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“အဆောင်ကို ထိလိုက်။ ဒါက ပုံမှန် စစ်ဆေးမှု တစ်ခုပဲ။ ဓားကျောင်းတော်က တပည့်တိုင်း ဒါကို လုပ်ရလိမ့်မယ်။ ဒါက မင်းကို တစ်ဦးတည်း စွပ်စွဲတာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ မင်းမှာ အပြစ်မရှိဘူးဆိုရင် ဘိုးဘေးက မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုတောင် ပေးဦးမှာ။”

တူရှင်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူလျော့သွားသည်။ သူတွင် မိစ္ဆာအတတ်များ လေ့ကျင့်မကျင့်ထား ဆိုတာကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ အဆောင်ကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်တင် မြင့်မြတ်သော လျှပ်စီးစွမ်းအားများက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီဟု ခံစားနေရသည်။

သူ အားတင်းကာ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး လက်ကို ကမ်းလိုက်သည်။ သူ အဆောင်ကို မထိရသေးခင်မှာပင်...

ဖြောက်...

လျှပ်စစ်မီးပွားများ အဆောင်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် ထိလိုက်ပါက မြင့်မြတ်သော မိုးကြိုးများ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ချက်ချင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ဒုန်း...

တူရှင်းဟယ် ဒူးထောက်ကာ လဲကျသွားသည်။ စုချီနျန်၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်သွားသော်လည်း သူ၏ ထိတ်လန့်မှုမှာ ဒေါသအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ တူရှင်းဟယ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“မင်း... ယုတ်မာတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကောင်... မင်း တကယ်ပဲ မိစ္ဆာအတတ်တွေကို လေ့ကျင့် နေတာလား...”

“ဘိုးဘေး... ဂိုဏ်းချုပ်... ဒီတပည့်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်။ သေသင့်ပါတယ်။”

တူရှင်းဟယ်က နေရာလွတ်ရှိ ဘိုးဘေးနှင့် စုချီနျန်တို့ဆီ အကြိမ်ကြိမ် ဦးတိုက်ကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

“ဒီတပည့်က... အမြဲတမ်း အရည်အချင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ တခြား တပည့်တွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိုင်းယှဉ်မိတိုင်း ဘာမှ အသုံးမကျဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်... အဲဒီနောက် တစ်နေ့မှာ မိစ္ဆာတွေကို လိုက်လံနှိမ်နင်းရင်း အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ချစ်မိသွားတယ်... ကျွန်တော်တို့ လမ်းစဉ်တူ ကျင့်ကြံဖော်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့အချိန်မှာ ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် သားရဲကြီး တစ်ကောင် တိုက်ခိုက်တာ ခံရတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို လွတ်အောင် ထွက်ပြေးခိုင်းပြီး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံသွားခဲ့တယ်...”

ပြောနေရင်းနှင့် တူရှင်းဟယ် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့သည်။

“ဒါကြောင့် မင်းက မင်းကိုယ်မင်း အားနည်းတယ်လို့ ခံစားရပြီး... မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ဘက်ကို လှည့်သွားတာပေါ့...” စုချီနျန်၏ အသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။

“ဟုတ်ပါတယ်။”

တူရှင်းဟယ်က အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ပြလိုက်ရာ လက်မောင်းတစ်လျှောက်ရှိ မရေမတွက် နိုင်သော အမာရွတ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ဖြောင့်မှန်တဲ့ကျင့်စဉ်က ပါရမီနဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အုတ်မြစ်တွေ လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က စွမ်းအားကို မြန်မြန် လိုချင်ခဲ့တာ။ ကိုယ့်အတွက်တင် မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ပြီး မဆုံးရှုံးရအောင်လို့ပါ။ ဒါကြောင့် မိစ္ဆာအတတ်ဘက်ကို လှည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ပါရမီ မလိုဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်ရမှာက ကိုယ့်ရဲ့ သွေးနဲ့ စိတ်စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်ရုံပဲ...”

သူက မောဟမျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... မကောင်းတဲ့ နည်းစနစ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ ရှိတာပါ... ကျွန်တော်သာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ရင်းကို မှန်ကန်အောင် ထားနိုင်ရင် ဒါက တကယ်ပဲ မှားနေလို့လား။ မိစ္ဆာအတတ်က အစွမ်းထက်တယ်... တစ်လအတွင်းမှာတင် ကျွန်တော် အများကြီး တိုးတက် လာခဲ့တယ်... အဖိုးအခက သွေးအနည်းငယ်ပဲ ဆိုရင်...”

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...”

စုချီနျန် တူရှင်းဟယ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

“မင်း ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရသလား... ဒါကို အဖိုးအခ နည်းနည်းပဲလို့ မင်းခေါ်ရဲသလား နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား...”

သို့သော် တူရှင်းဟယ်က မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးမစီရင်ခင်မှာပင်... ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အသံ တစ်ခုက မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။

[ ရပ်လိုက်... ]

ရနံ့တစ်ခုက ဖြတ်သန်းသွားသည်။ တူရှင်းဟယ်၏ လက်များမှာ ရုတ်တရက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွား၏။ သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လီချင်းရန်သည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ဓားကို သိမ်းယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။