အခန်း (၂၈)
Vol. 3 Ch. 28
စုရှင်းချန်က မြည်းလှည်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲရင်း တိုးတိုးလေးပြောသည် - “အရင်ဆုံး အစ်မကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်၊ ပြီးရင်တော့ ဒီညစိုက်ခင်းကို အလှည့်ကျစောင့်ဖို့ လူအချို့နဲ့ ချိန်းထားပြီးသား”
“ကျွန်တော့်မြေကို လူကြည့်ပေးလိမ့်မယ်၊ အစ်မရဲ့ မြေကိုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စောင့်ပေးမယ်”
စုကျို မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းဟောင်းစာရင်းကိုချက် ချင်း ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမဟာ မန္တန်စက္ကူ အမျိုးအစားတိုင်းနှင့် အမွှေးတိုင်အိုးတွေကို သုံးခုစီဝယ်လိုက်တော့ သည်။
သူတို့ မြည်းလှည်းမောင်းနေစဉ်မှာပင် ပိုးစာရွက်နဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ ပါဆယ်ထုတ်တွေဟာ အဝေးကနေ ပျံသန်းလာပြီး လှည်းပေါ်ကို ဘုတ်ခနဲကျလာကြသည်။ စုကျီကျီ တစ်ထုတ်ဖွင့်လိုက်၊ နောက်တစ်ထုတ် ထပ်ရောက်လာလိုက်နဲ့... ဖွင့်လို့ကို မပြီးနိုင်တော့ချေ။
သူလည်း မရပ်ချင်တော့ဘူး။
“ဒါက ပါဆယ်ထုတ်တွေ ဖွင့်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုလား ?”
စုကျီကျီ မျက်နှာလေးနီမြန်းနေပြီး အတော်လေးကို စွဲလန်းသွားပုံရသည်။
စုရှင်းချန်ကမူ နှမြောတသဖြစ်နေသည့် အမူအရာနှင့် - “ဒီမန္တန်တွေက အလွန်ဆုံးခံမှ ခုနစ်ရက်ပဲ”
အဆင့်နှစ်ထောင်အတွင်းမှာ ရှိတဲ့သူတွေတောင် ဒီလောက်အထိ လက်ဖွာဖို့မဝံ့ရဲကြဘူး။
“ကျွန်တော် စောင့်ပေးမယ်လေ၊ ဒါဆို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ သက်သာတာပေါ့”
စုကျို မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲဖြစ်သွားသည် - “ညဘက်မှာ အလင်းရောင်၊ အမိုးအကာနဲ့ အနွေးဓာတ်ကို နင် ပေးနိုင်လို့လား?”
သေချာတာပေါ့... မပေးနိုင်ဘူး။
စုရှင်းချန် တစ်ချက် ငြိမ်သွားပြီးမှ - “ညဘက်စောင့်တာကတော့ ပိုးမွှားနဲ့ ငှက်တွေကိုပဲ ခြောက်လှန့်လို့ရမှာလေ”
စုကျို ချက်ချင်း နှမြောသလို အမူအရာလုပ်လိုက်သည်။ သူလည်း ပိုက်ဆံချွေတာချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အစောပိုင်းမှာ စီးပွားရေးအရနောက်ကျကျန်ခဲ့ရင် နောက်ပိုင်း အမှတ် ၁၀ မှတ်လောက်ရှုံးသွားနိုင်တယ်လေ၊ ခွန်အားနဲ့ အသက်မရှိရင် ဘာမှလုပ်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။
စုကျို နာကျင်နေသည့် သူ့ ရင်ဘတ်ကိုဖိရင်း ကောင်းကင်ကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - “ဟူး... စုမိသားစုမှာ လူသုံးယောက်ရှိတာ တစ်ယောက်မှ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့သူ မပါဘူး၊ အကုန်လုံးက ပိုက်ဆံဖြုန်းတဲ့ သူတွေချည်းပဲ”
“...”
“...”
“ဟူး... ခုနစ်ရက်နေလို့ မန္တန်တွေကုန်သွားရင်တော့ ငါ့ဆံပင်တွေရောင်းပြီး နင်တို့ကို ကျွေးရတော့မယ်! နင်တို့ ပိုက်ဆံဖြုန်းတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က ဟိုအသုံးမကျတဲ့ ငါး ၇ ကောင်လောက်တောင် ချွေတာရေးစိတ်ဓာတ်မရှိကြဘူး...”
“!”
“!!”
စုကျို စကားတွေကြောင့် စုရှင်းချန်နဲ့ စုကျီကျီတို့မျက်နှာတွေ နီရဲသွားကြသည်။ စုရှင်းချန် ချက်ချင်းဆိုသလို အကြွေးစာချုပ် ရေးပေးဖို့ပြင်တော့သည်။
“ရေး၊ ရေး၊ ထပ်ရေးလိုက်ဦး! ငါ့မှာ အကြွေးစာချုပ်တွေ မလောက်သေးဘူး ထင်နေတာလား ?” စုကျို ရင်ဘတ်တွေ အောင့်လာရသည် - “မြန်မြန် ကျင့်ကြံကြစမ်း!”
စုရှင်းချန် မျက်နှာနီနီနဲ့ ဇက်ကြိုးကိုင်ရင်း ချက်ချင်းတင် ပျဉ်ခွေထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံတော့သည်။ စုကျီကျီလည်း လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပိုးစာရွက်တွေကို သေသေချာချာပြုပြင်ပေးနေတော့သည်။ သူတို့ တစ်မိနစ်ပင်ထပ်ပြီး အချိန်မဆွဲရဲကြတော့ချေ။
“ဟူး...”
အကြွေးစာချုပ်တွေအကြောင်း ပြောမိတော့ စုကျို စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး သူ့အိတ်ထဲက ‘ငါးကန်စာရင်း’ ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ နံပါတ် ၇ ‘ငွေလှေ’ က နောက်ထပ် ၆ ရက်နေမှထပ်ပြီး ကူးယူလို့ ရဦးမှာ၊ တကယ်ဆို သူမ နံပါတ် ၆ ငါးဆီကနေ အကြွေးသွားတောင်းသင့်တာ၊ နံပါတ် ၆ ငါးကို အစအဆုံးကူးယူပြီး အရင်းရော အတိုးရောပြန်ယူရမှာ။
ဒါပေမဲ့... နံပါတ် ၆ ငါးက မနှစ်ကတည်းက သေသွားပြီလေ!
[ ၆။ ဖုရှင်း - ပထမထပ်မှ အထူးချွန်ဆုံး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ စုကျို၏ ဝိညာဉ်သွေး ရောင်းရငွေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၃,၀၀၀ အပြင်၊ သူ ဒဏ်ရာရစဉ်ပေးခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀,၀၀၀ ပါ ရယူထားသည်။ ]
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၁၃,၀၀၀ တောင်မှ!
ဒီနေ့ဝယ်တဲ့ မန္တန်တွေနဲ့ အမွှေးတိုင်အိုးတွေက ၁,၀၀၀ ကျော်ပဲ ကုန်တာလေ၊ ဒီတိရစ္ဆာန်က သေရဲတယ်ပေါ့လေ! အကြွေးတွေတောင် မဆပ်ရသေးဘူး၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်းနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး သေသွားတယ်ပေါ့။
ဟာသပဲ! တကယ်ဆို အခုချိန်မှာ သူမက သူ့ကို ကော်ပီယူပြီး အကြွေးတွေပြန်တောင်းနေရမှာ။ စုကျို ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း နာကျင်လွန်းလို့ အသက်ရှူလို့ပင်မဝတော့ချေ - “ဒီနှလုံးသားမရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန် ဖုရှင်း! ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၁၀,၀၀၀ ကျော်ကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ပြီး ငါ့အကြွေးစာချုပ်ကို ပစ်ထားပြီး သေသွားတယ်ပေါ့...”
စုကျီကျီနဲ့ စုရှင်းချန်တို့ မှင်သက်သွားကြသည်။
“အဲဒီ တိရစ္ဆာန်ကတော့...”
စုကျို တစ်ယောက် ပိုပိုရင်ထဲမကောင်း ဖြစ်လာရတော့ သည်။
ယခင်ဘဝက အာဟာရဖြည့်စွက်စာ တစ်ပုလင်းရဖို့အတွက် ဇွန်ဘီးအသိုက်ကိုတောင်တူးဖော်ရဲတဲ့ အမျိုး သမီးဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူမအတွက်တော့... ဒီဘဝမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂,၀၀၀ (မူလရင်းနှီးငွေ) ဆုံးရှုံးစေခဲ့တဲ့ ဒီတိရစ္ဆာန်ကို လုံးဝအလွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။
စုကျို ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စမ်းသပ်လက် ပတ်၏ 'ကိုယ်ရေးအချက်အလက် စုံစမ်းခြင်း' လုပ် ဆောင်ချက်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသော ဗလာကျင်းနေသည့် ပိုးစာခေါက် စာမျက်နှာပေါ်တွင် 'ဖုရှင်း' ဆိုသည့် စာလုံးနှစ်လုံးကို ရေးသားလိုက်သည်။
သူမသည် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို အားအင်အပြည့်ဖြင့် ရေးလိုက်သဖြင့် ပိုးစာခေါက်သာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်ပါက အပေါက်ပင်ဖြစ်သွားနိုင်လောက်သည်။ ထို့နောက် စာသားအချို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ်လာတော့သည် -
[ ဖုရှင်း - တစ်ချိန်က ဝိညာဉ်ပိုးကောင်ဂေဟာ၏ ပထမထပ်တွင် ပါရမီအရှိဆုံး ကျင့်ကြံသူဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ့ပါရမီမှာ သူတော်စင်အဆင့်ရှိ ဝိညာဉ်အပင်များဖြင့် ကုသပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် နှစ်ရှည်လများ နာမကျန်းဖြစ်မှုကြောင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ]
[ သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ဇာတိမြေဖြစ်သော ရှီးဟယ်မြို့ သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပြီးဖြစ်သည်။ ]
[ ဖုရှင်းသည် သူ့မျိုးဆက်တွင် အဆင့် ၁၀၀ ရှိခဲ့သည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သိရှိလိုပါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ပေးချေ၍ စုံစမ်းနိုင်ပါသည်။ ]
[ သူ၏ သက်ရှိထင်ရှားပုံရိပ်ကို တစ်ပုံလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀၀ ဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ပါသည်။ ]
စုကျို နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ပိုးကောင်ဂေဟာကတော့ တကယ့်ကို လူလည်ကျတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်အလောင်းရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သဲလွန်စရတာကတော့ မဆိုးဘူးဟုဆိုရမည်။ ထို့ပြင် ထိုလူ့ အမည်နောက်တွင် ပိုးစာရွက်ဖြင့် သတင်းစကားပေးပို့နိုင်သည့် နည်းလမ်းရှိနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။
[ ဖုရှင်း၏ ဝိညာဉ်ပိုးကောင်ဂေဟာ ခါးချိတ်တံဆိပ်ကို သူနှင့်အတူ မြှုပ်နှံထားသည်။ ပိုးစာရွက်ဖြင့် သတင်းစကား ပေးပို့ခြင်းဖြင့် ကွယ်လွန်သူဝိညာဉ်ထံသို့ သင့် ခံစားချက်များကိုဖော်ပြနိုင်ပါသည်။ ]
စုကျို ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲရှိ နောက် ဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလေးကိုသုံးကာ သတင်းစကား တစ်စောင် ပေးပို့လိုက်တော့သည်။
- (၃၅) ထပ်မြောက်တွင် -
ဂိုဏ်းသားခေါင်းဆောင် ‘ကျင်းချန်’ သည် ထိုအထပ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးနှင့်အတူ ခန်းမကြီးအတွင်း ဒူးထောက်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ခန်းမအထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဝိညာဉ်ပိုးကောင်ဂေဟာ၏ ‘ဘိုးဘေး’ ပုံတူကားကို လေးစားစွာမော့ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
ပုံတူကားထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အေးစက်စက် အကြည့်နှင့် မျက် လုံးမှိတ်လျက် တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာထိုင်နေ သည်။ သူ့ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကျောက်စိမ်းရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ တိုက်ရိုက်ပင်မကြည့်ရဲလောက်အောင် တောက်ပလှသည်။
“ဘိုးဘေးကြီးခင်ဗျာ... ဒီနေ့ဟာ လဆန်းတစ်ရက်နေ့မို့ ကျွန်တော်တို့ကို (၃၅) ထပ်မြောက်ရဲ့ကံကောင်းခြင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ချီးမြှင့်ပေးသနားတော်မူပါ!”
ကျင်းချန် ဦးဆောင်၍ ဦးချလိုက်သည်။ သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သာမန်ကာလျှံကာ ပိုးစာရွက် သတင်း စကားတစ်ခုမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်မသိဘဲ ရုတ်တရက်ဆိုသလို လေထဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ကျင်းချန် မျက်နှာပျက်ယွင်းသွားသည်။ မနေ့က သူ ရရှိခဲ့သည့် ‘အကြွေးတောင်း’ သတင်းစကားကိုပြန်သတိရသွားခြင်းပင်။ ယနေ့မှာ သီးသန့်ကျင့်ကြံနေသော သူ့ ‘ဆရာသခင်’ ကို ပူဇော်နေသည့်နေ့ဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ သူ အရှက် ကွဲပြီး ဆရာသခင်နိုးလာပါက သူ အပြစ်ပေးခံရကာ သေသွားနိုင်ပေသည်။
ကျင်းချန် လေထဲတွင် လွင့်နေသော ပိုးစာရွက်ကိုစိုးရိမ် တကြီး လှမ်းဖမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိဘဲ ထိုပိုးစာရွက်မှာ ဘိုးဘေးကြီး ပုံတူကား၏ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေး အလွှာပေါ်တွင် ကပ်သွားတော့သည်။
ကျင်းချန်မှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး မလှုပ်ရဲတော့ပေ။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ ဆွံ့အသွားရတော့သည်!
“နံပါတ် ၆... နင် စောင့်နေလိုက်ဦး၊ ငါ ဒီလ အားလပ်ရက်ကျရင် နင့်သင်္ချိုင်းကို လာတူးပြီး အလောင်းဖော်မယ်!”
နံပါတ် ၆ ? နောက်တစ်ခါထပ်ပြီး စုကျို ပဲလား?
ပထမထပ်က စုကျိုလား ? သူမ သူ့ကို ဘယ်လောက်အထိ နှောင့်ယှက်နေဦးမှာလဲ ?!
“နင် သေသွားရင်တောင် အကြွေးက ကျေမှာမဟုတ်ဘူး၊ နင့်သင်္ချိုင်းထဲက အရိုးတွေနဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ်!”
ဒီမိန်းမကတော့ လွန်လွန်းလှပြီ၊ သူမက သူ့ကို သေဖို့အထိ ကျိန်ဆဲရဲတယ်ပေါ့?
ကျင်းချန် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း လက်တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရဲချေ။ ရီယွမ်အဆင့် ၆ သာရှိတဲ့ အဆင့်နိမ့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ့ကို ဒီလို ကျိန်ဆဲရဲတာလား? ပြီးတော့ ဆရာသခင်ရဲ့ပုံတူကားရှေ့မှာတင် ကျိန်ဆဲတာနော်!
“နေဦး...” ကျင်းချန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။
မနေ့ညက စုကျို ရူးသွားပြီး သူ့ကို ‘ငါးနံပါတ် ၅’ လို့ခေါ်ခဲ့တာလေ။ အခု ပိုးစာရွက်မှာကျတော့ ဘာလို့ ‘နံပါတ် ၆’ ဖြစ်သွားရတာလဲ ?
ကျင်းချန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုပိုးစာရွက်မှာ ပုံတူကား၏ ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေးအလွှာနှင့် ထိတွေ့ကာ ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသော်လည်း ထူးဆန်း သော အတွေးတစ်ခုက ဝင်လာသည် -
ဒီပိုးစာရွက် သတင်းစကားက သူ့အတွက် မဟုတ်ဘဲ တခြားလူတစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်နေတာလား ?
ဘယ်သူ့အတွက်လဲ ?
နံပါတ် ၆... အဲဒါ ဘယ်သူလဲ ?
ကျင်းချန်သည် ချက်ချင်းပင် (၃၅) ထပ်မြောက်ရှိ ဒူးထောက်နေကြသော ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ နဖူးနှင့် မြေကြီး ထိကပ် ထားကြပြီး ဆရာသခင့် မျက်နှာကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဝံ့ကြပေ။
ထို့နောက် သူသည် ပန်းချီကားထဲရှိတိမ်တိုက်များကြားတွင် ဝေဝါးစွာထိုင်နေသော ဆရာသခင့် ပုံရိပ်ကိုမော့ ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဒီပိုးစာရွက်က... ဘိုးဘေးကြီးအတွက်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော် ?
ဟွန်း!!
ငါ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာပါလိမ့် ?
ကျင်းချန်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ထိုရယ်စရာကောင်းသော အတွေးကို ချက်ချင်းဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ပုံတူကားကို ကြည်ညိုစွာဖြင့် ဦးချလိုက်ပြီး၊ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမှန်းမသိသော ဆရာသခင်၏စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုပိုးစာရွက်သတင်းစကားကို သတိမပြုမိပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းလိုက်မိသည်။
“အားလုံး သတိထားကြ! အထပ်တိုင်းမှာ ဒီလိုပိုးစာရွက် သတင်းစကားတွေကို တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ် လိုက်ကြ!”