အခန်း (၁၂၈)

"လက်ဖြောင့်ချက်ကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ"

ပိုင်ထင်းကျိီသည် ဖုန်တသောသောဖြင့် ပြန်ထရပ်ရင်း အားကျမဆုံး ပြောလိုက်သည်။ ဒီလောက်မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ပြေးထွက်လာတဲ့ ဓားသွားအံစွယ်ကျားရဲ့ နှလုံးသားကို အတိအကျ မှန်အောင် ပစ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လို လက်

ရည်မျိုး ဖြစ်ရမလဲ။

"ခြေလှမ်း ၃၀၀ အတွင်းမှာဆိုရင် ဆန်းရှီက သစ်ရွက်လေးတွေကိုတောင် မလွဲတမ်း ပစ်နိုင်တာ၊ တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်တာ" ဆွန်ပုချီက ဒါကို ဘာမှမထူးဆန်းသလို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ လေးအတတ်ကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် သင်ပေးထားတာလေ"

ပိုင်ထင်းကျိီကတော့ ဆွန်ပုချီရဲ့ စကားကိုကြားပြီး ခပ်ဟဟ ရယ်မိသွားတော့သည်။

ချန်ဆန်းရှီကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားသွားအံစွယ်ကျားရဲ့ ဧရာမ အလောင်းကြီးဆီကို လျှောက်သွားရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။ သူ ခုနက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ကျားကြီးဆီကနေ ထွက်နေတဲ့ အရှိန်အဝါက အပြာနုရောင် ဖြစ်သည်။

သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အပြာရောင် အရှိန်အဝါတွေကို စုပ်ယူထားတာလဲဒီလောကမှာရှိတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးစုံဟာ 'မသေမျိုးလမ်းစဉ်' နဲ့ သေချာပေါက် ဆက်စပ်နေမှာပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက သူ အခုချိန်မှာ ဒါကို နားမလည်နိုင်သေးတာပါပဲ။ လောကမှာ ဒါကို သိတဲ့လူလည်း အလွန်နည်းပါလိမ့်မည်။

စစ်နတ်ဘုရား အထက်အဆင့်မှာရှိတဲ့ ဘုရင်ခံဆွန်ဒူရှန်ဆိုရင်တော့ ဒီအရှိန်အဝါတွေအကြောင်းကို လေ့လာထားနိုင်ပြီး အဆင့်တက်ဖို့အတွက် ဒါတွေကို အသုံးချရမှာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုရင်ခံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာရော ဘယ်လို အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေမလဲ အခုထိတော့ ချန်ဆန်းရှီ မတွေ့ရသေးပေ။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် တွေ့ရတော့မှာပါ။ ရွေးချယ်ပွဲ စစ်ဆေးတဲ့အခါမှာ ဘုရင်ခံတွေတင်မကဘဲ မြို့ဝန်မင်းနဲ့ လျန်ကျိုးစစ်တပ်က ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးတွေပါ လာကြည့်ကြမှာ မဟုတ်ပါလား။

"သခင်လေးချန်... အဆိပ်သားရဲတွေ ရှိနေသေးတယ်"

ချန်ဆန်းရှီ ကျားအလောင်းကို ရွှေ့ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ပိုင်ထင်းကျိီရဲ့ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရှေ့ဘက် တောအုပ်ထဲက လှုပ်ရှားမှုကို သူလည်း သတိထားမိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ မျောက်ကလေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး အညိုရောင်ရှိပြီး ခေါင်းပေါ်မှာတော့ အဖြူရောင် အမွှေးတစ်စု ရှိသည်။ မျက်လုံးတွေက သွေးလိုရဲနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်တွေနဲ့ သွေးတွေ ရွှဲနေသည်။ သူသည် သူတို့ရှေ့ရောက်တော့မှ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျကာ သေဆုံးသွားတော့သည်။

"ဒီမျောက်ကလေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ" ပိုင်ထင်းကျိီက သွားစစ်ဆေးရင်း "သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရလာတာလဲ" ဟု မေးသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး... ပြေးကြစို့"

ဆွန်ပုချီက အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည် "ဒါက 'စစ်သည်မျောက်' ရဲ့ အကောင်ပေါက်ပဲ ဒီမျောက်တွေက လူတွေလို လက်နက်သုံးတတ်ကြတယ်။ လော့ထျန်းတောင်မှာ သူတို့က အုပ်စုလိုက်နေကြပြီး အစွမ်းကလည်း အမျိုးမျိုးပဲ။ သူတို့က အရမ်းကို အငြိုးကြီးကြတာဗျ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ အကောင်ပေါက်ကို သတ်ရင် အုပ်စုလိုက်ကြီး လိုက်ကလဲ့စားချေတတ်ကြတယ် တောင်ပေါ် အမဲလိုက်သွားတဲ့ သိုင်းသမားတွေ သူတို့ဝိုင်းလို့ သေခဲ့တာ မနည်းတော့ဘူး အခု ဒီမျောက်တွေက အဆိပ်မိပြီး အဆိပ်သားရဲတွေ ဖြစ်

ကုန်တော့ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မထိရဲတော့ဘူး"

"ဝူး... ဝူး..."

သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပဲ မျောက်ဟိန်းသံတွေက ပတ်ပတ်လည်က ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ မျောက်အုပ်ကြီးဟာ သစ်ပင်တွေပေါ်ကနေ လွှဲခိုရင်း၊ ပြေးလွှားရင်း သူတို့ရဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ သူတို့လက်ထဲမှာ လက်နက်မျိုးစုံ ကိုင်ထားကြရာ အချို့က ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အချို့က အသစ်စက်စက်ပင်။ သူတို့လက်ထဲမှာ သေခဲ့ရတဲ့ သိုင်းသမား ဘယ်လောက်တောင် များနေပြီလဲ မသိနိုင်ပေ။

ခေါင်းဆောင်ကတော့ အဖြူရောင် အမွှေးတွေနဲ့ မျောက်အိုကြီးဖြစ်ပြီး 'မိုဓား'တစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူတို့အားလုံးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သွေးရောင် အရှိန်အဝါတွေ စီးဆင်းနေသည်။ မျောက်အိုကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါကတော့ အားအကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ကျားကြီးထက်တောင် သန်မာပုံရသည်။ သူက သေနေတဲ့ မျောက်ကလေးကို ကြည့်ပြီး သွားဖြဲကာ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ဒေါသတကြီး ဟိန်းလိုက်တော့သည်။

"ဝူး..." မျောက်အုပ်ကြီးဟာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးကနေ သူတို့ကို ဝိုင်းတိုက်ကြတော့သည်။

"တောက် တခြားနေရာမှာ သေစရာမရှိလို့ ငါတို့ရှေ့မှ လာသေရတယ်လို့" ဆွန်ပုချီ မျက်နှာ ပျက်နေသည်။ "ပြီးတော့ ဒီနေရာက စစ်သည်မျောက်တွေ နေတဲ့နေရာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီရောက်လာတာလဲ"

ဒါက ဘာဖြစ်ရမှာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်က တမင် လုပ်လိုက်တာပေါ့

ချန်ဆန်းရှီိသည် တောအုပ်ထဲက အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်

သည်။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါထက် ပိုသန်မာတာကြောင့် 'အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအထွတ်အထိပ်' အဆင့်က လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်။

တောအုပ်ထဲတွင်တော့...

"မင်းသားလေး"

ယင်ဟန်ဝမ်သည် သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းရင်း ချန်ဆန်းရှီတို့ အဝိုင်းခံထားရတာကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်နေသည် "သူတို့က မင်းသားလေးကို ခဏခဏ စော်ကားခဲ့တာ၊ အထူးသဖြင့် ဟိုပိုင်ဆိုတဲ့ကောင်ပဲ အခုတော့ သူတို့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ရမယ်"

သူတို့သည် ချန်ဆန်းရှီတို့ အမဲလိုက်ထွက်လာတာကို သိတာကြောင့် မကောင်းတဲ့ အကွက်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စခန်းထဲမှာ ရန်ဖြစ်ခွင့်မရှိတာကြောင့် အပြင်မှာ ဒီလို အဆိပ်သားရဲတွေကို သုံးပြီး အပြတ်ရှင်းဖို့ လုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ချန်ဆန်းရှီက ယန်ချန်းချင်းရဲ့ လူဆိုတော့ သူ့ကို သိမ်းသွင်းနေဖို့ မလိုဘူး" မင်းသားလေး ချောင်ဖန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောသည်။ "တခြားလူတွေ သေတာ ပြဿနာမရှိပေမဲ့ ဆွန်ပုချီလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်လေ ပြဿနာ တက်မလား"

"မင်းသားလေး စိတ်ချပါ" ယင်ဟန်ဝမ်က ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီကနေ ကြည့်နေတာပဲ တကယ်လို့ အခြေအနေ ဆိုးလာရင် ဆွန်ပုချီကို သွားကယ်ဖို့ အချိန်မှီပါသေးတယ်"

"ညီအစ်ကိုယင်... မင်းက နည်းနည်း ရက်စက်လွန်းတယ် မထင်ဘူးလား" ထန်ရင်ခ က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "သူတို့က မင်းသားလေးကို စော်ကားတယ်ဆိုပေမဲ့ သေသင့်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ထန်" ယင်ဟန်ဝမ်က တိုးတိုးလေး ငေါက်

လိုက်သည်။

"ငါတို့အားလုံးက လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေတာ"

ဝမ်ချိုးရှီက ဝင်ပြောသည် "ဒီမျောက်အုပ်က သူတို့ကို သတ်နိုင်ပါ့မလား"

ယင်ဟန်ဝမ်က "ဘယ်သူသိမှာလဲ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ထိုစဉ်မှာပဲ ထန်ရင်ခသည် ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဓားကိုဆွဲကာ "ညီအစ်ကို ပုချီ... ငါ လာကူပြီ" ဟု အော်ဟစ်ရင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"ထန်... မင်း သေချင်နေတာလား" ဝမ်ချိုးရှီက လှမ်းဖမ်းသော်လည်း မမှီတော့ပေ။

"လွှတ်ထားလိုက် သူက ငါတို့အစီအစဉ်လို့တော့ ပြောရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ယင်ဟန်ဝမ်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည် "သူ့အဖေက နန်းတွင်းမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် နင်းနေတဲ့လူဆိုတော့ သူကလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာ နောက်မှ သူ့ကို ပညာပေးရမယ် သူ ဒီမှာတင် သေသွားရင် ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်"

သို့သော် သူတို့ သုံးယောက်လုံး ရှေ့က မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားကြရသည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် မျောက်အုပ်အလယ်မှာ လေးကြိုးကို မိုးကြိုးပစ်သလို တင်းခနဲ ဆွဲပြီး မြှားတစ်စင်းချင်းစီကို ပစ်လိုက်သည်။ မြှားတစ်စင်း ထွက်သွားတိုင်း မျောက်တစ်ကောင် လဲကျသွားသည်။ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်အတွင်းမှာတင် သူက မျောက်ကောင်ရေ ၃၀ ကျော်ကို ပစ်သတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင် မျောက်အိုကြီးပင်လျှင် မြှား ၅ စင်းကိုသာ ကာကွယ်နိုင်ပြီး ၆ စင်းမြောက်မှာတော့ ခေါင်းကို မြှားမှန်ကာ သေဆုံးသွားရတော့သည်။

"အဲဒီလေးက...ပေါင်-၃၉၀၀ဆွဲအားထက်မကဘူး" ချောင်ဖန်က သိလိုက်

သည်။

"ဒီလူရဲ့ လေးအတတ်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက် ထူးချွန်နေရတာလဲ"

"မင်းသားလေး စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရွေးချယ်ပွဲမှာ လေးအတတ်ကို စစ်တာမှ မဟုတ်တာ အဆင့်မြင့် သိုင်းသမားတွေအတွက် လေးအတတ်က ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး" ယင်ဟန်ဝမ်က လက်သီးကျစ်ကျစ်ဆုပ်ရင်း ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက သူတို့ကို မသတ်နိုင်တာတော့ တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာပဲ"

"ဒါဆို အခု အမြန်ထွက်သွားကြရအောင်" ဝမ်ချိုးရှီ စိုးရိမ်လာသည်။ "တကယ်လို့ သူတို့ သိသွားလို့ ဘုရင်ခံဆီ တိုင်ရင် ဆွန်ဒူရှန်က ငါတို့ အဆင့်အတန်းကို ငဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"သွားကြစို့"

သူတို့ ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ...

ချန်ဆန်းရှီက နောက်ထပ် မြှားတစ်စင်းကို ပစ်လိုက်ပြန်သည်။ အပေါ်ယံကြည့်ရင် မျောက်တစ်ကောင်ကို ပစ်သလိုလိုနဲ့ တကယ်တမ်းတော့ သူတို့ဆီကို ဦးတည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆွစ်..."

မြှားသည် သစ်ပင်ပင်စည်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ယင်ဟန်ဝမ်ရဲ့ ပုခုံးကို ဟိန်းခနဲ မြည်အောင် ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။ နည်းနည်းလေးသာ လွဲသွားရင် နှလုံးတည့်တည့်ကို မှန်မှာပါ။

"အား..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထား" ချောင်ဖန်က သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ချီကာ အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"သူ... သူ တမင်လုပ်တာ"

နှစ်မိုင်လောက် ပြေးလာပြီးမှ ယင်ဟန်ဝမ်က အော်ဟစ်တော့သည်။ "မင်းသားလေး... သူ... သူက ကျွန်တော့်ကို ပစ်ရဲတယ်"

သာမန်ဆိုရင် သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေတာကြောင့် ပစ်သူရဲ့ မျက်စိထဲ မမြင်ရပေမဲ့ မြှားမှန်သွားတာကြောင့် သူ တကယ်ပဲ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

ချောင်ဖန်က သွားကြိတ်ရင်း "ဒီလို လူမသိစေရမယ့် အောက်တန်းကျတဲ့ အစီအစဉ်ကို ဘယ်သူက ပေးခဲ့တာလဲရွေးချယ်ပွဲ စတာနဲ့ သိုင်းကွင်းထဲမှာ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်တော့ ရွေးချယ်ပွဲမှာ ပါနိုင်ပါဦးမလား မသိဘူး..." ယင်ဟန်ဝမ်က တစာစာ အော်နေတော့သည်။

ရွေးချယ်ပွဲ မစခင်မှာတင် သူတို့ဟာ လူတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး ဘာမှလည်း ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဒီခံစားချက်ကို မြိုသိပ်ထားရတော့သည်။