အခန်း (၁၂၉)

"ပြီးသွားပြီလား"

ထန်ရင်ခသည် အဆိပ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ဓားဖြင့် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျောက်အိုကြီးမှာ မြှားချက်များစွာဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျနေပြီး ကျန်ရှိသော မျောက်များအားလုံးလည်း တစ်ကောင်မကျန် သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'မင်း အသက်ရှင်သွားတာ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်လိုက်'

ချန်ဆန်းရှီသည် မင်းသားလေး ချောင်ဖန်နှင့် အပေါင်းအပါများ ထွက်ပြေးသွားသည့်ဘက်ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေမိသည်။ လျန်ကျိုးကို ရောက်ကတည်းက သူသည် စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မရန်စဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေခဲ့သည်။ သို့သော် "သစ်ပင်က ငြိမ်ချင်သော်လည်း လေက မတိုက်ဘဲမနေ" ဆိုသကဲ့သို့ပင် သူက ရွေးချယ်ပွဲအတွက် တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ထိုလူတစ်စုက သူ့အသက်ကိုပါ ရန်ရှာဖို့ ကြိုးစားလာကြသည်။

သူ့မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပိုင်ထင်းကျိီတစ်ယောက်တည်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ယန်ချန်းချင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ နန်းတွင်းရေးရာများတွင် အုပ်စုဖွဲ့ခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရရာ၊ သူသည် ယန်အုပ်စုနှင့် ပတ်သက်နေသရွေ့ တစ်ဖက်အုပ်စု၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ခုနက သူပစ်လိုက်သည့် မြှားမှာ တမင်ပစ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ယုတ်မာသူတစ်ဦး၏ ပုခုံးကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာက မပြင်းထန်သော်လည်း ဒါဟာ အစပဲ ရှိပါသေးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မင်းသားလေး၏ 'တပည့်အရင်း' နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရဦးမည် ဖြစ်ရာ အလျှော့ပေးနေဖို့ မလိုတော့ပေ။ ဘုရင်ခံအိမ်တော်၏ စည်းကမ်းများအရ သူတို့ဘက်က အရင်စခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ချန်ဆန်းရှီ ပစ်လိုက်သည့် ထိုမြှားမှာ 'အလကားရလိုက်သည့် မြှား' ပင် ဖြစ်သည်။

"ညီအစ်ကိုထန်"

ဆွန်ပုချီက မျောက်တစ်ကောင်ကို လှံဖြင့် ထိုးသတ်ပြီးနောက် အနားရောက်လာသော ထန်ရင်ခကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် "မင်းက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ထန်ရင်ခက ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်ကာ "အမဲလိုက်ရင်း အသံကြားလို့ လာကြည့်တာပါ မင်းတို့ အဝိုင်းခံနေရတာ မြင်လို့ ကူညီမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့အကူအညီ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အနည်းငယ် နောင်တရမိသည် ဤလူငယ် ချန်ဆန်းရှီ၏ လေးအတတ်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် မျောက်အုပ်ကြီးကို ဒီလောက်ခဏလေးအတွင်း ရှင်းပစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မင်း တစ်ယောက်တည်း အမဲလိုက်တာလား" ပိုင်ထင်းကျိီက မသင်္ကာသလို မေးသည်။

"ဟို မင်းသားကောင်ရော ပါသလားသူပဲ ငါတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်တာ မဟုတ်လား"

"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး" ထန်ရင်ခက အလန့်တကြား ငြင်းဆိုသည်။ "ဒါက မင်းသားလေးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်း လာတာပါ"

"ညီအစ်ကိုထန်... မင်း ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ" ဆွန်ပုချီက သွားကြိတ်ပြီး ပြောသည်။

"ငါ ပြန်ရောက်ရင် အဖေနဲ့ စကားပြောပြီး သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်ပွဲဝင်ခွင့်ကို ပယ်ဖျက်ခိုင်းမယ်"

"ပုချီ... မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး"

ထန်ရင်ခက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည် "မင်းသားလေးတို့ ဒီမှာ မရှိတာ အမှန်ပဲ ငါက လမ်းကြုံလို့ ဝင်ကူတာပါ မင်းတို့ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ငါ သွားတော့မယ်"

သူသည် ချန်ဆန်းရှီကို ဂါရဝပြုကာ တောအုပ်ထဲသို့ အမြန်ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ ဆွန်ပုချီက ထန်ရင်ခသည် ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီး၏ သားဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူသည် မင်းသားလေးတို့ကဲ့သို့ လူဆိုးမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။

ချန်ဆန်းရှီကတော့ ဒါကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့အတွက် အရေးကြီးဆုံး ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည့် 'ထူးဆန်းသားရဲ' ကို ရရှိခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ လော့ထျန်းတောင်တန်းသည် သယံဇာတ ပေါကြွယ်လှသဖြင့် တစ်ရက်အတွင်းမှာတင် သားရဲတစ်ကောင်ကို အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့သည်။

[စွမ်းရည် - လေးအတတ် (အကြီးစားအောင်မြင်မှု့)]

[တိုးတက်မှု့ - (၇၅၀/၂၀၀၀)]

ချန်ဆန်းရှီသည် တောင်ထိပ်ပေါ်ကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း နောက်တစ်ခါ အမဲလိုက်လျှင် ရှာဖွေရလွယ်ကူအောင် လေ့လာနေသည်။ ထိုစဉ်...

တောင်တန်းကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမည်းရောင် အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ပင်လယ်နက်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသလိုပင်။ သို့သော် ခဏချင်းမှာပင် ထိုအရှိန်အဝါက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဆန်းရှီ... အဲဒီနေရာက အန္တရာယ်ရှိတယ်" ဆွန်ပုချီက သတိပေးသည်။ "တောင်ထပ် ၃၀ ကျော်ရင်တော့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲကြီးတွေ ရှိတာ။ ဒဏ္ဍာရီထဲက သတ္တဝါတွေလိုမျိုး 'ပုံရိပ်ယောင်နယ်ပယ်' က သိုင်းသမားတွေထက်တောင် ပိုစွမ်းတဲ့ အကောင်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

ချန်ဆန်းရှီသည် ပေပေါင်း ထောင်ချီရှည်တဲ့ မြွေကြီးတစ်ကောင်အကြောင်း ကြားဖူးသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ထိုအမည်းရောင် အရှိန်အဝါသည် မြေကြီးထဲက ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အဆိပ်သားရဲတွေဆီက သွေးရောင်အရှိန်အဝါနဲ့ ဆင်တူသော်လည်း ပိုမိုအားကောင်းလှသည်။

'လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ ကစပြီး လော့ထျန်းတောင်မှာ အဆိပ်သားရဲတွေ ပေါလာတာက ဒီအမည်းရောင် အရှိန်အဝါကြောင့်လား' ချန်ဆန်းရှီ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဒါဟာ လုံချင်ဧကရာဇ်က နိုင်ငံအနှံ့ 'ဝိညာဉ်စပါး' တွေ စိုက်ခိုင်းတဲ့ အချိန်နဲ့လည်း တိုက်ဆိုင်နေသည်။

သူက ကျားအလောင်းကြီးကို ထမ်းကာ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်က ဆင်းခဲ့သည်။ ကျားသားတွေကို ဝေပေးသော်လည်း ဆွန်ပုချီနှင့် ပိုင်ထင်းကျိီတို့က အားနာ၍ ငြင်းဆိုကြသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သော် ချန်ဆန်းရှီသည် ဓားသွားအံစွယ်ကျား ကို ဖျက်ကာ ချက်ပြုတ်စားသောက်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသားရဲသား၏ စွမ်းအင်များကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့် အားအင်များ ပြည့်လျှံလာသည်။ သူသည် လှံရှည်ကို ကိုင်ကာ မနားတမ်း လေ့ကျင့်နေတော့သည်။

ရှစ်ရက်တိုင်တိုင်...

နံနက်ခင်းတွင် စခန်း၌ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ပြီး၊ နေ့လယ်မှ ညဉ့်နက်သည်အထိ သိုင်းကျင့်သည်။ တစ်နေ့ကို နှစ်နာရီထက် ပိုမအိပ်ဘဲ သားရဲသားကိုသာ စားသုံးရင်း သူ့ကိုယ်သူ အစွန်းကုန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

[ကျင့်ကြံမှု့ - တသားထည်းဖြစ်ခြင်းလှံသိုင်း(ကျွမ်းကျင်အဆင့်)]

[တိုးတက်မှု့ - ၉၁၀/၁၀၀၀]

"နောက်ထပ် နည်းနည်းပဲ လိုတော့တယ်"

ထို့အပြင် 'အရှိန်အဝါမြင်နိုင်ခြင်း' ကြောင့် သူသည် လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း လောကကြီးဆီက စွမ်းအင်များကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူနေသည်ကိုလည်း မြင်နေရသည်။

[စွမ်းရည် - စစ်သားများ ကွပ်ကဲခြင်း (အသေးစားအောင်မြင်မှု့)]

[တိုးတက်မှု့ - ၀/၂၀၀၀]

[စွမ်းဆောင်ရည် - ဝတ်စုံမရှိဟု မည်သူဆိုသနည်း]

[ဝတ်စုံမရှိဟု မည်သူဆိုသနည်း - စစ်မြေပြင်တွင် စစ်သည်များအားလုံးသည် သေအတူ ရှင်အတူ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် စည်းလုံးသွားမည်။ စိတ်ဓာတ်

ခွန်အား အဆမတန် မြင့်တက်လာပြီး စစ်ဗျူဟာများကို အစွမ်းကုန် ဖော်ဆောင်နိုင်ကာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းထက်မက တိုးတက်လာမည်]

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာခြင်းသည် နယ်ပယ်အဆင့် ကွာခြားမှုကိုပင် ကျော်လွှားနိုင်စေသည်။ ချန်ဆန်းရှီသည် ပထမဆုံး စစ်ဆေးမှုဖြစ်သည့် စစ်ဗျူဟာ ခင်းကျင်းခြင်းအတွက် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဒါတွေအားလုံးဟာ ရွှီဝမ်ချိုင် ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ ထိုပညာတတ်မှာ စစ်ရေးအတတ်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုရှီ..." ဂူရှင်းလန်သည် ချန်ဆန်းရှီကို ဝတ်စုံအသစ် ဝတ်ဆင်ပေးပြီး အိမ်သားများဖြင့်အတူ လိုက်လံပို့ဆောင်ကြသည်။ ယနေ့သည် 'ရွေးချယ်ပွဲ' စတင်မည့်နေ့ ဖြစ်သည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် သူ့မြင်းဖြူလေးရှောင်ရှင်းကို စီးကာ တပ်စခန်းရှစ်ခုရှိရာသို့ ဒုန်းစိုင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။