တစ္ဆေ“လျန်”ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း
Vol. 16 Ch. 159
ယခင် အနက်ရောင်ခေါင်းတလား တမန်တော်က စည်းကမ်းရှိ၍ သူ ချီးကျူးနေရုံရှိသေး... အခုတော့ ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်ဟွိုက်အန်က ကြေးညိုရောင် ခေါင်းတလားကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာအိုကြီးကို သေချာစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ညကျီးကန်းနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က သူ စိတ်မပူ ခဲ့သော်လည်း ယခု ထိုတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ ဖိအားမှာ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိ နေလေသည်။
ယခင်ရန်သူများက အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ထိုတစ်ယောက်ကမူ သူ့ကို သေခြင်းတရားနှင့် အနီးကပ်ဆုံး ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
ဒီအကောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ။ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် နှောင်းပိုင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် အထွတ်အထိပ်လား...
အနက်ရောင်ခေါင်းတလား တမန်တော်များက ဆရာသခင်အဆင့်ဆိုလျှင် ထိုအကောင်သည် အနည်းဆုံး စစ်သည်အဆင့် သို့မဟုတ် ဗိုလ်ချုပ်အဆင့် ဖြစ်ရမည်။
ချန်ဟွိုက်အန်က နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ရာ ခါးသီးသော အရသာကို ခံစားရ၏။ လူများက သူ့ကို အာဏာရှင်၊ KSC-0 စသဖြင့် ခေါ်ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏အတွင်းရှိ ကင်ဆာမိစ္ဆာ နဂါးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအစွမ်းမပါလျှင် သူက စစ်သည်အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။
သူ့တွင် ရှိနေသော အဆင့်နိမ့် မိုးကြိုးမီး အဆောင်များ အကုန်သုံးလျှင်ပင် ဒီအကောင်ကို ထိခိုက်နိုင်ပါ့မလား မသေချာပေ။
“မင်းတို့ အရင်ပြေး။ ငါ သူ့ကို တားထားမယ်။”
နောက်ကွယ်မှ ကြောက်လန့်တုန်ရင်နေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ လေးဦးကို သူက ခေါင်း အနည်းငယ်စောင်းကာ အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြေးခွံနက်ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း အဆင်သင့် ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏ အဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် အချိန်ဆွဲပေးရုံတော့ ရနိုင်၏။ သို့သော် တခြားသူတွေသာဆိုလျှင် တစ်စက္ကန့်အတွင်း သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။
“အာဏာရှင်...” ဆရာသခင်အဆင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ နှစ်ဦးမှာ မျက်ရည်ဝဲနေကြသည်။
“ငါ့ကို အာဏာရှင်လို့ မခေါ်နဲ့။ အဲဒီနာမည်က ရွံစရာကြီး။”
“ငါ့ကို အချောလေး ချန်ဟွိုက်အန်လို့ပဲခေါ်...”
စကားအဆုံးမှာပင် သူက လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်မှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ အချိန်ဆွဲပြီး ဓားကစားနေဖို့ အားမရှိတော့ပ။ သူက ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းသည့် မှော်ဆရာကို လုပ်ကြံမယ့် လူသတ်သမားတစ်ဦးလို သတ်မှတ်ရမည်။ မြန်ရမည်၊ တိကျရမည်၊ သေစေနိုင်ရပေမည်။
လျန်က မိမိထံ တိုးဝင်လာသည်ကို ကြည့်နေသော်လည်း မလှုပ်ရှားပေ။ ထိုအစား သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်၏။
“ကောင်းတယ်... အနည်းဆုံးတော့ မင်းမှာ သတ္တိရှိသားပဲ...”
“ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မီးအိမ်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ကြည့်ကြတာပေါ့...”
လျန်၏ မျက်နှာမှာ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ကွဲထွက်သွားပြီး အစွယ်များ ပြည့်နှက်နေသော ပါးစပ်မည်း ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အရိုးလက်သည်းကြီးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အရိုးမီးအိမ် ၁၃လုံးအနက် တစ်လုံးမှာ ချန်ဟွိုက်အန်ထံသို့ လွင့်ပျံလာ၏။ ၎င်းသည် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မီးအိမ် အတွင်းမှ အလင်းရောင်မှာ ဖြူဖျော့ရာမှ သွေးရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
၎င်းက ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဓားနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့်..
ဂွက်...
ဓားမှာ လေထဲတွင်ပင် အေးခဲသွားပြီး မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး သံချေးများ ချက်ချင်း တက်လာကာ ဆွေးမြည့်သွားတော့သည်။ ဓားအတွင်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များမှာလည်း စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဓားကို ကိုင်ထားသော လက်တွင်လည်း ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်သည့် အစက်များ ပေါ်လာသည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ... မင်းရဲ့ သက်တမ်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တိုနေရတာလဲ...”
လျန်၏ အောင်နိုင်သူအပြုံး ဝေဝါးသွား၏။ ကြေးညိုရောင် တိုင်များပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်မီးလျှံများမှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သားကောင်၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်တိုတောင်းနေသဖြင့် သူ၏ ချီသန့်စင်ခြင်း လျို့ဝှက်အတတ်က ပြောင်းပြန် လာခဲ့သည်။ သူက စုပ်ယူရမည့်အစား ကိုယ်ပိုင် သက်တမ်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များကိုသာ ပြန်လည် ဆုံးရှုံးသွားရသည်။
“ဟဲဟဲ။ အဘိုးကြီး။”
“ဒါကို မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား။ မင်းဖေဖေကြီးက သေခါနီးဖြစ်နေပြီကွ...”
ချန်ဟွိုက်အန် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ရပြီး ဆံပင်ဖြူတစ်ပင်မှာ မျက်နှာပေါ်သို့ ဝဲကျလာသည်။ သို့သော် ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးမှာ ပို၍ ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်သွား၏။
ဒါက အခွင့်အရေးပဲ။
သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် ကုန်ခမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း... အချိန်အနည်းငယ် ဆွဲနိုင်လျှင် အစွမ်းနည်းနည်း ပြန်ရလျှင် မိုးကြိုး အဆောင်ကို သုံးနိုင်၏။ အဆင့်နိမ့်များက မလုံလောက်ဘူးဆိုလျှင် သူ့မှာ ကောင်းကင်အဆင့် အဆောင်များ ရှိသေးသည်။
သို့သော်လည်း... ၎င်းတို့က လီချင်းရန်ကို လက်ဆောင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂိမ်းထဲတွင် လက်ဆောင်ပေးပြီးသား ပစ္စည်းမှန်သမျှက [လီချင်းရန်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်] ဆိုသည့် စာတန်း တပ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်မို့ သူ ပြန်ယူ၍ မရပေ။
ရုတ်တရက်... သူ၏အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်။ ချော့မြူသော အသံတစ်ခုမှာ သူ၏နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ထိန်းချုပ်မှုကို လွှဲပေးရန် ပြောနေ၏။ မိစ္ဆာကင်ဆာဆဲလ်များ နိုးထလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟွန့်။ မင်းမှာ သက်တမ်းမရှိတော့ရင်တောင်...”
“မင်းရဲ့ အဖော်တွေဆီမှာတော့ ရှိမှာပေါ့။”
လျန်၏ အကြည့်မှာ ချန်ဟွိုက်အန်ကို ကျော်ကာ ထွက်ပြေးနေကြသော မိန်းကလေး နှစ်ဦးထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်း တွန့်ကွေးသွားပြီး ဝိညာဉ်မီးအိမ်များကို ထိုမိန်းကလေးများ ထံသို့ လွှတ်လိုက်တော့သည်။
လက်ခနဲ...
နီရဲသော အလင်းတန်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် ထိုလူငယ်မိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ အရေပြားများ တွဲကျကာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အဘွားအိုကြီးများ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း အရေပြားများကို ကုတ်ခြစ်နေကြသည်။ ဆံပင် ပန်းရောင်နှင့် မိန်းကလေး၏ လိပ်ပြာပုံ ဆံထိုးလေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ သုံးပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။
ချန်ဟွိုက်အန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွား၏။
ငါရဲ့ ၃ သိန်းက... ဒီလိုကြီး ဖြစ်သွားတာလား...
လျန်က သူတို့၏ သက်တမ်းကို စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် သူ၏ ဆံပင်မီးခိုးရောင်များမှာ ငွေရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထို့နောက် သူက လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ ဝိညာဉ်မီးအိမ်များမှာ ကျန်ရှိသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ နှစ်ဦးထံသို့ ဦးတည်သွားပြန်သည်။
“မီးအိမ်တွေနဲ့ အထိမခံနဲ့.........”
ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဝုန်း...
ဧရာမ ကွန်ကရစ်တုံးကြီး တစ်တုံးမှာ လေထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး ကြေးညိုရောင်တိုင် တစ်ခုကို ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ လျန်၏ တိုက်ကွက် ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။ သန်မာထွားကြိုင်းသော လူတစ်ဦးမှာ ချန်ဟွိုက်အန်၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ချွေးပေါက်များမှ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသည်။ ကြွက်သားများအောက်တွင် ခရမ်းရောင် သွေးကြောများမှာ ပိုးကောင်များကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေလေသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ။ သူက သံလိုက်အိမ်မြှောင် သုံးကာ လျန်ရှိရာသို့ လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
“နောက်ထပ် အနစ်နာခံမယ့်သူတစ်ယောက်လား...”
လျန်က လက်သည်းဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် အမျှင်တန်း ၅ခုသည် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်သွားသည်။ ဝိညာဉ်မီးအိမ်၏ အနီရောင်အလင်းက သူ့ကို လွှမ်းခြုံ သွားသော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာ။ အနက်ရောင် အမျှင်များမှာ ပြတ်တောက်သွား၏။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက အင်္ကျီကို ဆွဲစုပ်လိုက်ရာ ကိုယ်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်နေသော အနက်ရောင် အကျိတ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကင်ဆာ အသားပိုများပင်။ မီးအိမ်၏ အလင်းရောင်မှာ ၎င်းအကျိတ်များကို ပို၍ မြန်မြန် ပွားလာစေရုံသာ ရှိတော့သည်။
“မင်းက သက်တမ်းတွေကို စုပ်တတ်တယ်လို့ ကြားတယ်...” မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက ပြုံးလိုက်ရင်း ကိုယ်ပိုင် အသားပိုတစ်ခုကို ဆွဲဖဲ့ကာ လျန်ထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။ “ကဲ... စုပ်စမ်း။ မင်း စုပ်နိုင်သလောက် စုပ်စမ်း...”
[သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်က ခေါင်းတလားအောက်က ကြေးညိုတိုင်တွေ]
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ၏ ခေါင်းအနောက်ဘက်တွင် အသားမျှင်တစ်ခုမှာ ချန်ဟွိုက်အန်၏ နားထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင် ပြောဆိုလိုက်သည်။
[အပြင်မှာ မင်းမြင်နေရတာက ရုပ်သေးအလောင်းပဲ။ သူ့ရဲ့ တကယ့် ခန္ဓာကိုယ်က ခေါင်းတလားထဲမှာတောင် မရှိဘူး။ ဒါက လှည့်ကွက်ပဲ။ သူ့ရဲ့ ခြေလက်တွေနဲ့ နှလုံးသားကို အဲဒီ တိုင်တွေထဲမှာ ချိပ်ပိတ်ထားတာ။ ငါ သူ့ကို အာရုံလွှဲထားမယ်။ မင်း အဲဒီတိုင်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်...]
ချန်ဟွိုက်အန်မှာ ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းကို ရွံရှာနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ အချိန်ဆွဲနေစဉ်အတွင်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်မှာ အနည်းငယ် ပြန်ပြည့်လာပြီ ဖြစ်သည်။
လုံလောက်ပြီ။
သူက ဝတ်ရုံထဲမှ မိုးကြိုးမီး အဆောင်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက ပြုံးလိုက်ရင်း အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက တိုးဝင်တိုက်ခိုက်သည်။ လျန်မှာ သက်တမ်းစုပ်ယူ၍ မရတော့သဖြင့် တရစပ် အရိုက်ခံနေရသည်။ သို့သော် သူ မည်သို့ပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားပါစေ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် အသစ်ဖြစ်နေဆဲပင်။
“လူမိုက်တွေ။ မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး။ ငါ့ကို သတ်လိုက်တာက ငါ့ရဲ့ အရှင်သခင်ကို ပိုပြီး အားကောင်းလာစေရုံပဲ... မင်းတို့ ချီ၊ မိန်နဲ့ ဝန်ကို သတ်ခဲ့တုန်းကလိုပေါ့...”
သူ၏ ပျက်စီးနေသော မျက်နှာဖုံးအောက်မှ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “မင်းတို့အားလုံး သေရမှာပဲ။”
“ဟုတ်လား...”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက ချန်ဟွိုက်အန် ထရပ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်သည်။
အချိန်ကျပြီ။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားမျှင်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လျန်၊ ခေါင်းတလားနှင့် တိုင်များကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။
လမ်းပွင့်သွားပြီ။
ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးကျသွား၏။ သူ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မိုးကြိုးမီး အဆောင်များက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ဂျိန်း...
ရွှေရောင် မီးတောက်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူမှာ အချိန်မီ အဝေးသို့ ခုန်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုမီးတောက်များအတွင်း လျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရည်ပျော်ကျသွား၏။ သူ၏ မျက်နှာဖုံး ကြေမွသွားပြီး အရိုးခေါင်းခြောက်ကဲ့သို့ အပြုံးမျိုး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးစကားသံမှာ မီးတောက်များထဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
“အလောင်းကောင်ဘိုးဘေးကို ပူဇော်ပါတယ်...”
“စားသောက်ပွဲကြီး စတင်လိုက်ပါ...”
...
...