ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး အပေးအယူ (အပိုင်း ၃)

ရှောင်လင်းယွီ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ားတိုင်း ကျူးလွန်တတ်တဲ့ အမှားမျိုး ဟုတ်လား။ ကျွန်မကုမ္ပဏီမှာ ကျွန်မဝန်ထမ်းမလေးတွေကို အိပ်ရာပေါ်ခေါ်တာက ခွင့်လွှတ်လို့မရတဲ့ အမှားပဲ။ ရှင်တို့ ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားကြ"

မန်နေဂျာချူ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်လို့ မရဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ကုန်းအုပ်စုက လက်ထောက်လီ (လီယွမ်ဟန်) က ဖိတ်ခေါ်ခန့်ထားတာ"

မန်နေဂျာချူက လီယွမ်ဟန်ကို အကိုးအကားပြုပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယွမ်ဟန်၏မျက်နှာကိုထောက်ပြီး ရှောင်လင်းယွီ အလုပ်မထုတ်ရဲလောက်ဘူးဟု တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဩော်... အလုပ်ထုတ်လို့ မရဘူးပေါ့" ရှောင်လင်းယွီ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားများများမပြောဘဲ ဖုန်းထုတ်ပြီး တစ်နေရာသို့ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ ရိုသေလေးစားသော ယောကျ်ားအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်္ဂလာပါ သခင်မလေး"

ရှောင်လင်းယွီက စပီကာဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်လီ၊ ချူကွမ်လျန်က ငါ့ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းမလေးတွေနဲ့ ဖောက်ပြန်ပြီး စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တယ်။ ကျွန်မ အခု သူ့ကို အလုပ်ထုတ်ချင်တယ်။ ရမလား"

လီယွမ်ဟန် ချက်ချင်း သဘောမပေါက်လိုက်ပေ။ "ချူကွမ်လျန်၊ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ သခင်မလေး၊ အလုပ်ထုတ်ချင်ရင် ထုတ်လိုက်လေ"

တစ်ဖက်မှ ချူကွမ်လျန်သည် လီယွမ်ဟန်၏စကားကိုကြားသောအခါ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ချူကွမ်လျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်လီ၊ ချူကွမ်လျန် ပြောတာတော့ သူက ရှင် မိတ်ဆက်ပေးထားတာမို့လို့ သူ့ကို အလုပ်ထုတ်ချင်ရင် ရှင့်ကို အရင်မေးရမယ်တဲ့"

လီယွမ်ဟန် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ချူကွမ်လျန်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သတိရသွားသည်။ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မလေး၊ သူက သခင်မလေးရဲ့ဝန်ထမ်းလေ။ သခင်မလေး ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မေးစရာ မလိုပါဘူး"

ရှောင်လင်းယွီ ဖုန်းချလိုက်ပြီး ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ လက်ထောက်လီကို မေးပြီးပြီ။ အခု ပစ္စည်းသိမ်းပြီး ထွက်သွားတော့"

"မင်းရောပဲ... အတူတူ ထွက်သွားကြ" ရှောင်လင်းယွီ ကျိုးဖန်ဖန်ဘက် လှည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချူကွမ်လျန်နှင့် ကျိုးဖန်ဖန် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးများတွင် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဖြောင်း...

ချူကွမ်လျန်က ကျိုးဖန်ဖန်ပါးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်မစုတ်၊ ငါ့အလုပ် ပြုတ်သွားပြီ။ မင်း ကျေနပ်ပြီလား"

ကျိုးဖန်ဖန် ပါးကိုအုပ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သည်။ "ချူကွမ်လျန်... ငါ့အလုပ်လည်း ပြုတ်သွားပြီ။ ငါက နင့်ကို အပြစ်တင်ရမှာ"

ချူကွမ်လျန် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသာ မနက်စောစောစီးစီး လာမမြှူဆွယ်ရင်၊ ရာထူးတိုးပေးဖို့ လာမပူဆာရင် ရှောင်လင်းယွီ မိသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အလုပ်လည်း ပြုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးဖန်ဖန်လည်း အားကျမခံ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ချူကွမ်လျန်... ငါက နင့်ကို အလကားပေးအိပ်တာ မှတ်နေလား။ ရာထူးလိုချင်လို့ ငါ့အပျိုစင်ဘဝကို ပေးဆပ်ခဲ့ရတာ။ ၃၊ ၄ ရက်နေရင် ရာထူးတိုးပေးမယ်လို့ ကတိပေးပြီး အခု တစ်လကျော်နေပြီ။ ဘာမှ မထူးခြားသေးဘူး။ နင်သာ စောစောစီးစီး ရာထူးပေးခဲ့ရင် ငါ မနက်စောစော လာစရာမလိုဘူး။ ရှောင်လင်းယွီ မိစရာလည်း အကြောင်းမရှိဘူး။ နင့်အပြစ်ပဲ။ အချောင်လိုချင်ပြီး ကတိမတည်တဲ့ကောင်။ အခု ငါ့အလုပ်လည်း ပြုတ်သွားပြီ"

သူမရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုက အကြီးမားဆုံးပါပဲ။ ကိုယ်ရော စိတ်ပါ ပေးဆပ်လိုက်ရပြီး ဘာမှ ပြန်မရလိုက်ဘူး။

ချူကွမ်လျန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဟင်း... မင်းအလုပ်က ငါ့အလုပ်နဲ့ ယှဉ်လို့ရမလား။ ငါက တစ်နှစ်ကို ယွမ် ၁ သန်းရတာ။ မင်းက တစ်လ ယွမ် ၅ ထောင်ပဲရတာ"

တစ်နှစ် ယွမ် ၁ သန်းရတဲ့ အလုပ်ပြုတ်သွားရင် နောက်ထပ် ဒီလိုလစာကောင်းတဲ့ အလုပ်ရဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။

ပြီးတော့ ရှောင်လင်းယွီက တိုက်ရိုက် အလုပ်ထုတ်လိုက်တာဆိုတော့ နယ်ပယ်ထဲမှာ နာမည်ပျက်သွားပြီ။ အလုပ်ရှာဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။

ဒါကိုတွေးမိတော့ ချူကွမ်လျန် နောင်တရသလို၊ ဒေါသလည်း ထွက်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

***