လိုက်လျောမှု
Vol. 52 Ch. 851
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြာရှည်စွာ လိုက်လံပိုးပန်းနေပြီး အရာမထင်ပါက အစွန်းရောက်သော နည်းလမ်းများကို သုံးလာတတ်ကြသည်။
"ဆန်ပြုတ်ဖြစ်သွားရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဆိုသော နည်းလမ်းသည် အထိရောက်ဆုံးဖြစ်သည်။
ကျန်းရှုယွီသည် ရှောင်လင်းယဲ့၏စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
သူသည် တာဝန်ယူစိတ်ရှိသော ယောကျ်ားကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားမှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီး ဆန်ပြုတ်ဖြစ်သွားခဲ့ရင် သူက မကြိုက်ရင်တောင် တာဝန်ယူမှာသေချာတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလိုအပ်တယ်။
ရှောင်လင်းယဲ့က သူမကို မကြိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ ရွံမုန်းနေတာ သေချာတယ်။ သူမနာမည်နဲ့ ချိန်းရင် လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါကြောင့် သူများလက်ကို ငှားပြီး မသိမသာ လုပ်ရမယ်။
တစ်နေ့တွင် ရှောင်လင်းယဲ့၏ အခန်းဖော် နင်ကျွင်းဖုန်က ရှောင်လင်းယဲ့၏ ပခုံးကို ဖက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့... ငါတို့က ဟိုဘက်ခန်းက ကောင်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ပါတီပွဲ လုပ်မလို့။ မင်း လိုက်မလား။ ငါ ပြောပြမယ်၊ မိန်းမလှလေးတွေ အများကြီး ပါလာမှာ"
ရှောင်လင်းယဲ့က မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်တော့လဲ"
နင်ကျွင်းဖုန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နောက် ၃ ရက်နေရင်၊ စနေနေ့ည"
ရှောင်လင်းယဲ့ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ငါ လိုက်ခဲ့မယ်"
ရှောင်လင်းယဲ့သည် စာပဲလုပ်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းနေတတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။
သူက တက်ကြွပြီး ရင့်ကျက်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ ကျောင်းတွင်း လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပါဝင်တတ်တယ်။ ဘတ်စကတ်ဘောအသင်းဝင်ပြီး ပြိုင်ပွဲတွေ ဝင်ပြိုင်တတ်တယ်။
သူက လူချစ်လူခင်များပြီး မိတ်ဆွေပေါများတယ်။ လူမှုရေးပွဲတွေဆိုရင် သူ့ကို အမြဲ ဖိတ်ခေါ်ကြတယ်။ အရေးကြီးကိစ္စမရှိရင် သူက ပါဝင်ဆင်နွှဲတတ်တယ်။
နင်ကျွင်းဖုန်သည် ရှောင်လင်းယဲ့ သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပြောသားပဲ... ယဲ့က လိုက်မှာပါလို့။ တွေ့လား... သဘောတူတယ်တဲ့"
......
၃ ရက်အကြာ၊ စနေနေ့ည။
ရှောင်လင်းယဲ့နှင့် အခန်းဖော်များသည် KTV သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"ကျောင်းသားရှောင်၊ မင်း တကယ် ရောက်လာတာပဲ" အခြားအခန်းမှ ကျောင်းသားများက ရှောင်လင်းယဲ့ကိုမြင်သောအခါ အံ့သြသွားကြသည်။
ကားဝယ်ပြီးကတည်းက ရှောင်လင်းယဲ့ကို မြင်ရခဲတယ်။ စာသင်ချိန်နဲ့ ထမင်းစားချိန်ကလွဲရင် ကျန်အချိန်တွေမှာ ပျောက်နေတတ်တယ်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေဆိုရင် ပိုဆိုးတယ်။ ဘာလုပ်နေလဲ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ခန့်မှန်းတာက ကုမ္ပဏီတစ်ခုခုမှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ် ဝင်လုပ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် တခြားအလုပ်တစ်ခုခု လုပ်နေတာဖြစ်မယ်။ တခြားကျောင်းသားတွေလို အားနေမှာ မဟုတ်ဘူး။
အတိုချုပ်ပြောရရင် သူတို့အမြင်မှာ ရှောင်လင်းယဲ့က အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။
ဒါကြောင့် အခုလို ရောက်လာတာကို အံ့သြနေကြတာ။
ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ရောက်လာတာ ထူးဆန်းလို့လား။ အရင်တုန်းကလည်း ငါ ပါဝင်ခဲ့တာပဲလေ"
ကျောင်းသားတစ်ဦးက ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းကတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း မင်းက ပျောက်ပျောက်သွားလို့ အခုလို တွေ့လိုက်ရတော့ အံ့သြသွားတာပါ"
ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟားဟား... ငါ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်နည်းနည်း ရှုပ်နေလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုပွဲမျိုးဆိုရင် ပါဝင်ချင်ပါတယ်"
နင်ကျွင်းဖုန်က အခန်းထဲ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ ကျန်သေးလဲ"
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေခင် သူက ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ကျုံးယွီရော၊ ဘာလို့ မရောက်လာသေးတာလဲ။ လန်ထျန်ရှင်း၊ မင်းတို့ အခန်းခေါင်းဆောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ"
လန်ထျန်ရှင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အခန်းခေါင်းဆောင်က လူတစ်ယောက် သွားကြိုနေလို့တဲ့"
နင်ကျွင်းဖုန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ အခန်းနှစ်ခန်းပေါင်းပြီး လုပ်တာလေ။ သူကလွဲရင် ဘယ်သူ ကျန်သေးလို့လဲ။ သူ သွားကြိုတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ"
လန်ထျန်ရှင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါလည်း မသိဘူး"
သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တံခါးဝတွင် လူနှစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။
"အခန်းခေါင်းဆောင်"
"ကျန်းရှုယွီ"
ကျန်းရှုယွီ ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။
ထို့နောက် အားလုံး၏အကြည့်များက ရှောင်လင်းယဲ့ဆီ ရောက်သွားကြသည်။
နင်ကျွင်းဖုန်လည်း ရှောင်လင်းယဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်နှာထား မပြောင်းလဲသည်ကို တွေ့ရမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ထို့နောက် ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျုံးယွီ၊ ငါတို့ အခန်းနှစ်ခန်းပေါင်းပြီး လုပ်တာလေ။ မင်းက ဘာလို့ တခြားလူ ခေါ်လာရတာလဲ"
ရှောင်လင်းယဲ့က သူ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်လို့ ထင်သွားမှာ စိုးရိမ်နေတာ။
ကျုံးယွီ ဘာမှမပြောရသေးမီ ကျန်းရှုယွီက တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ကျောင်းသားနင်။ ကျွန်မက ရှင်တို့ ပါတီပွဲလုပ်မယ်ကြားလို့ ကျောင်းသားကျုံးကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာပါ။ အပြစ်တင်ချင်ရင် ကျွန်မကိုပဲ တင်ပါ။ ကျောင်းသားကျုံးနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး"
အားလုံး စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။
နင်ကျွင်းဖုန် - "......" သူ ဘာပြောရမလဲ။ ဆက်ပြောနေရင် သဘောထားသေးသိမ်ရာ ရောက်နေလိမ့်မယ်။
ကျန်းရှုယွီက အခန်းထဲဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်လင်းယဲ့ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ကျောင်းသားရှောင် ရှင်လည်း ရောက်နေတာလား။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ"
ရှောင်လင်းယဲ့ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အခန်းနှစ်ခန်းပေါင်းပြီး လုပ်တဲ့ပွဲမှာ ကျွန်တော်ရှိနေတာ ထူးဆန်းလို့လား"
ထို့နောက် တိုက်ရိုက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသူကျန်း၊ ခင်ဗျားက ဟိုဘက်အခန်းကလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့အခန်းကလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘာကိစ္စ ရောက်လာတာလဲ"
ဒီမေးခွန်းက ကျန်းရှုယွီကို အရှက်ရစေသည်။
သူမ ရောက်လာတာကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။
ကျုံးယွီက မကျေမနပ် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသားရှောင် မင်း ဘာသဘောလဲ။ ကျောင်းသူကျန်းကို ငါ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာ။ မရဘူးလား"
နင်ကျွင်းဖုန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ကျုံးယွီ... အစတုန်းက ငါတို့ အခန်းနှစ်ခန်းပေါင်းပြီး လုပ်မယ်လို့ သဘောတူထားတာလေ။ အခု မင်းက အပြင်လူခေါ်လာပြီး ဘာစကားပြောနေတာလဲ"
ရှောင်လင်းယဲ့က ကျန်းရှုယွီကို မကြိုက်မှန်းသိရက်နဲ့ခေါ်လာတာ တမင်ရန်တိုက်ပေးနေတာပဲ။
ကျုံးယွီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသူကျန်းက အပြင်လူ ဖြစ်ပေမယ့် ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ။ သူငယ်ချင်း ခေါ်လာလို့မရဘူးလို့ မပြောထားပါဘူး"
"မင်း..." နင်ကျွင်းဖုန် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
ကျန်းရှုယွီ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "တော်ကြပါတော့... ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့။ ကျွန်မအပြစ်ပါ။ ရှင်တို့ မကြိုဆိုရင် ကျွန်မ ပြန်လိုက်ပါ့မယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
အခု သူ ပြန်သွားရင် ရှောင်လင်းယဲ့ နာမည်ပျက်ရုံတင်မကဘူး၊ အတန်းတစ်ခုလုံး နာမည်ပျက်သွားနိုင်တယ်။
သဘောထားသေးသိမ်တယ်၊ ဧည့်သည်ကို မောင်းထုတ်တယ် ဆိုပြီး ပြောစမှတ်ပြုခံရလိမ့်မယ်။
ရှောင်လင်းယဲ့က ဂရုမစိုက်ပေမယ့် သူ့သူငယ်ချင်းတွေက ဂရုစိုက်ကြတယ်။
သူမ ပြန်လှည့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောင်းသားအချို့က တားလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ရောက်လာမှတော့ အတူတူ ပျော်ကြတာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျောင်းသူကျန်း... လာပါ... ဝင်ထိုင်ပါ"
နင်ကျွင်းဖုန်သည် အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် ရှောင်လင်းယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့... ရောက်လာမှတော့ အတူတူ ပျော်ကြတာပေါ့။ ပြန်သွားရင် ငါတို့က သဘောထားသေးသိမ်တယ်လို့ အပြောခံရလိမ့်မယ်"
***