ညီငယ်ကို ကာကွယ်ခြင်
Vol. 52 Ch. 854
း
ရှောင်လင်းယဲ့၏ဓာတ်ပုံကိစ္စသည် သူ့အား သိပ်မထိခိုက်စေပေ။
သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း လဲ့ကျွင်းရှန်ထံသို့သွားရောက်ပြီး စာသင်ကြားနေဆဲဖြစ်သည်။ လဲ့ကျွင်းရှန်ကလည်း ဘာမှမရိပ်မိပေ။
ရှောင်လင်းယဲ့ ပြန်သွားပြီးမှ လဲ့ကျွင်းရှန်သည် ညီဖြစ်သူ လဲ့ကျုံးဇီထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး... ရှောင်လင်းယဲ့ အစ်ကို့ဆီမှာ ရှိလား" လဲ့ကျုံးဇီ၏အသံမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။
"သူ ခုလေးတင် ပြန်သွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ့ကို ရှာချင်ရင် သူ့ဖုန်းကို ဆက်လိုက်လေ။ ဘာလို့ ငါ့ဆီ ဆက်တာလဲ" လဲ့ကျွင်းရှန် သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ရှောင်လင်းယဲ့ ကျောင်းမှာ ပြဿနာတက်နေပြီ" လဲ့ကျုံးဇီက အမြန်ပြောလိုက်သည်။
လဲ့ကျွင်းရှန်၏မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ "ဘာပြဿနာတက်တာလဲ။ သူ ဘာမှမပြောသွားပါလား"
"အခု ကျောင်းတစ်ခုလုံးမှာ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်။ ရှောင်လင်းယဲ့က ကျန်းရှုယွီနဲ့ အိပ်ခဲ့တယ်တဲ့" လဲ့ကျုံးဇီက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အဲဒီ ကျန်းရှုယွီက ရှောင်လင်းယဲ့ကို အသေအလဲလိုက်နေတာ။ ရှောင်လင်းယဲ့က အမြဲငြင်းခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့လဝက်က ပါတီပွဲမှာ ရှောင်လင်းယဲ့က ကျန်းရှုယွီ မူးနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အိပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောနေကြတယ်"
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ" လဲ့ကျွင်းရှန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့က အဲဒီလိုလူ မဟုတ်ဘူး"
သူ ရှောင်မိသားစုနဲ့ ရင်းနှီးခဲ့တာကြာပြီ။ ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။
ရှောင်လင်းယဲ့လို လူမျိုးက ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။
လဲ့ကျုံးဇီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ သိပေမယ့် တခြားကျောင်းသားတွေက မသိဘူးလေ။ အခု ကောလာဟလတွေက ကျွန်တော့်ကျောင်းအထိ ပျံ့နှံ့နေပြီ။ ရှောင်လင်းယဲ့ကို လူယုတ်မာလို့ ပြောနေကြပြီ။ ကျွန်တော် တခြားကျောင်းတွေကိုပါ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တာ အကုန်သိနေကြပြီ။ အားလုံးက ရှောင်လင်းယဲ့ကို အပြစ်တင်နေကြတယ်"
လဲ့ကျွင်းရှန် အံ့သြသွားသည်။ "ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"
"ဘယ်လိုဖြစ်ရမလဲ။ ရှောင်လင်းယဲ့က ကျောင်းတိုင်းမှာ နာမည်ကြီးနေတာကိုး။ သူက အနာဂတ်သူဌေးကြီးလေ။ ဒါကြောင့် သူ့သတင်းဆိုရင် အကုန်စိတ်ဝင်စားကြတာပေါ့" လဲ့ကျုံးဇီက ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်လင်းယဲ့က တောကလာပေမယ့် တက္ကသိုလ် ၄ နှစ်အတွင်းမှာ ချမ်းသာလာသူလေ။
သူ့ကို လူတိုင်းက အားကျကြတယ်။
လဲ့ကျွင်းရှန် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီလောက် ကိစ္စကြီးဖြစ်နေတာတောင် ငါ့ကို ဘာမှမပြောဘူး"
ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"
"ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး။ စုံစမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်" လဲ့ကျုံးဇီက ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... သေချာစုံစမ်းကြည့်။ ငါလည်း လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်" လဲ့ကျွင်းရှန်က ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် လဲ့ကျွင်းရှန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဖုန်းဆက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လက်လျော့လိုက်သည်။
ရှောင်လင်းယဲ့ မပြောပြတာက ကိုယ့်ဘာသာ ဖြေရှင်းချင်လို့ဖြစ်မယ်။
ရှောင်မိသားစုဝင်တွေက သူရဲဘောကြောင်သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ အနိုင်ကျင့်ခံမယ့်သူတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
.....
ရှောင်လဲ့ထုံနှင့် ရှောင်လင်တို့သည် မြို့တော်တွင် ၁ လနီးပါး နေထိုင်ခဲ့ပြီး လည်ပတ်စရာနေရာများ ကုန်ခါနီးပြီဖြစ်သည်။
ညဘက်တွင် ရှောင်လဲ့ထုံနှင့် ရှောင်လင်တို့သည် မေးထောက်ပြီး စဉ်းစားနေကြသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကလေးနှစ်ယောက်၏ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်သွားသည်။ "သားတို့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အပြင်သွားလည်တုန်းက စိတ်ညစ်စရာ ကြုံခဲ့လို့လား"
"ဟူး..." ရှောင်လဲ့ထုံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ပါပါး... မနက်ဖြန် ဘယ်သွားရမလဲ စဉ်းစားနေတာ။ မြို့တော်မှာ လည်စရာကုန်ပြီ။ ဘယ်သွားရမှန်း မသိတော့ဘူး"
ရှောင်လင်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဘယ်သွားရမလဲ မသိတော့ဘူး"
ရှောင်လဲ့ထုံက ရှောင်လင်ကိုကြည့်ပြီး "ညီလေး... လည်စရာ မရှိတော့ရင် ထောင်ယွမ်ရွာ ပြန်ကြမလား"
ရှောင်လင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... အစ်ကို့သဘောအတိုင်းပဲ"
ကုန်းထျန်းဟောက် - "......"
ကုန်းထျန်းဟောက်က မေးလိုက်သည်။ "သားတို့ တကယ် အကုန်လည်ပြီးပြီလား"
ရှောင်လဲ့ထုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ပါပါးကုမ္ပဏီရော၊ ဦးလေးကြီးကုမ္ပဏီရော ရောက်ဖူးပြီးပြီ။ မပျော်တော့ဘူး။ ဒုတိယဦးလေးကို လွမ်းလာပြီ။ ဒုတိယဦးလေးက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ကစားပေးတတ်တယ်"
"ဟုတ်တယ်... ဒုတိယဦးလေးက သဘောကောင်းတယ်" ရှောင်လင်က ထောက်ခံလိုက်သည်။
ကုန်းထျန်းဟောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယဦးလေးကို လွမ်းရင် ကျောင်းသွားရှာကြမလား"
ရှောင်လဲ့ထုံ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ပါပါး... ရလို့လား"
"ရတာပေါ့" ကုန်းထျန်းဟောက်က ကလေးနှစ်ယောက်၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒုတိယဦးလေးက စာသင်နေတာလေ။ သွားရှာရင် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မလား" ရှောင်လဲ့ထုံက လိမ္မာစွာ မေးလိုက်သည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းထဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ဒုတိယဦးလေး အတန်းဆင်းတာ စောင့်ကြတာပေါ့"
"ဝေး... ကျောင်းသွားလည်ရတော့မယ်" ရှောင်လဲ့ထုံ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူတို့ မြို့တော်အနှံ့ ရောက်ဖူးပေမယ့် ကျောင်းကိုတော့ မရောက်ဖူးသေးဘူး။
အထူးသဖြင့် တက္ကသိုလ်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ။
ကုန်းထျန်းဟောက်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒုတိယဦးလေးရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်တင်မကဘူး၊ ဦးလေးငယ်ရဲ့ တက္ကသိုလ်ကိုပါ သွားလည်ကြမယ်။ ဦးလေးငယ်ရဲ့တက္ကသိုလ်က နိုင်ငံမှာ အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ်လေ"
ရှောင်လဲ့ထုံ သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... မနက်ဖြန်ကျရင် ဦးလေးနှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ကျောင်းကို သွားလည်ကြမယ်"
ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။ "ပါပါး... မနက်ဖြန် ပါပါး လိုက်ပို့မှာလား"
ဒီ ၁ လအတွင်း ကုန်းထျန်းဟောက်က အလုပ်များနေလို့ ကလေးတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုပဲ လွှတ်လိုက်ရတာ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေက လိမ္မာတော့ ပြဿနာမရှာကြဘူး။
ကုန်းထျန်းဟောက် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... မနက်ဖြန် ပါပါး လိုက်ပို့ပေးမယ်"
"ရေး..." ကလေးနှစ်ယောက် ခုန်ပေါက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်သည် နောက်နေ့ အလုပ်များကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ကလေးများနှင့်အတူ လိုက်ပါပို့ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
......
နောက်တစ်နေ့တွင် ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ကလေးများသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ပြီး ထွက်ခွာလာကြသည်။
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကတော့ အရပ်ဝတ်ဖြင့် အဝေးမှလိုက်ပါလာကြသည်။
"ဘယ်ကျောင်း အရင်သွားမလဲ" ကုန်းထျန်းဟောက်က မေးလိုက်သည်။
"ဒုတိယဦးလေးကျောင်း အရင်သွားမယ်" ရှောင်လဲ့ထုံက ပြောလိုက်သည်။
ကုန်းထျန်းဟောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒုတိယဦးလေးဆီ အရင်သွားပြီး အံ့သြအောင် လုပ်ကြမယ်"
သားအဖ ၃ ယောက် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့စီးလာသော ကားသည် တန်ဖိုးကြီးကားဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းသားများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။
"ဘယ်သူလဲမသိဘူး။ ကားက မိုက်လိုက်တာ"
"ဧည့်သည် လာတာလား"
"မသိဘူး... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး"
အပြင်ဘက်မှ ပြောဆိုသံများကို ရှောင်လဲ့ထုံနှင့် ရှောင်လင် ကြားနေရသည်။
ရုတ်တရက် ရှောင်လဲ့ထုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဦးလေးငယ်အကြောင်း ပြောနေသံ ကြားလိုက်ရသည်။
"ဟေး... ရှောင်လင်းယဲ့က တကယ် အဲဒီလိုလူလား"
"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းနံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေက သက်သေပြနေတာပဲ။ ကျောင်းသားတွေ အကုန်လုံးက သူ့ကို အပြစ်တင်နေကြတယ်"
"သက်သေအထောက်အထား ခိုင်လုံနေတာပဲ။ ရှောင်လင်းယဲ့က ကျန်းရှုယွီ မူးနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဟိုတယ်ခေါ်သွားတာလေ။ ကျန်းရှုယွီက စိတ်ထိခိုက်ပြီး ကျောင်းမလာတာ လဝက်ရှိပြီတဲ့"
"အဲဒီဓာတ်ပုံတွေက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ"
"အဲဒီနေ့က ပါတီပွဲတက်တဲ့သူတွေက ကျန်းရှုယွီကိုသနားလို့ ဖွင့်ချလိုက်တာတဲ့"
"ရှောင်လင်းယဲ့က လူကောင်းထင်ထားတာ။ တကယ်တော့ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ လူယုတ်မာကိုး"
"ကျောင်းက ဘယ်လိုအရေးယူမလဲ မသိဘူး"
"ကျန်းရှုယွီရဲ့မိဘတွေက အရှိန်အဝါကြီးတယ်။ ရှောင်လင်းယဲ့က ဘာမှမဟုတ်တဲ့ တောသားလေးပဲ။ ကျန်းမိသားစုကအရေးယူရင် ရှောင်လင်းယဲ့ အနာဂတ် ပျက်စီးသွားမှာပဲ"
"ကြောက်စရာကြီးနော်"
……
ကုန်းထျန်းဟောက်က ကားမောင်းနေသဖြင့် မကြားလိုက်ပေ။
"ပါပါး... အခုပဲ အင်ပါယာတက္ကသိုလ်ကို သွားရအောင်" ရှောင်လဲ့ထုံ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
ကုန်းထျန်းဟောက် အံ့သြသွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ သား။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် အစီအစဉ် ပြောင်းလိုက်တာလဲ"
ရှောင်လဲ့ထုံက ရှောင်လင်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။
ရှောင်လင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပါပါး... စောစောက အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ ဦးလေးငယ် ပြဿနာတက်နေတယ်တဲ့"
ကုန်းထျန်းဟောက် ကားကို ရပ်လိုက်သည်။ "ဘာ... လင်းယဲ့ ပြဿနာတက်နေတယ် ဟုတ်လား"
ရှောင်လင်က ဆက်ပြောသည်။ "သူတို့ပြောတာက ဦးလေးငယ်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်မိပြီး တာဝန်မယူဘူးတဲ့။ ကျောင်းသားတွေက ဝိုင်းဆဲနေကြတယ်တဲ့"
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ" ကုန်းထျန်းဟောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး"
ရှောင်လဲ့ထုံ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ပါပါး၊ ဦးလေးငယ်က အဲဒီလိုလူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သားတို့သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု လူတွေအများကြီးက ဝိုင်းပြောနေကြတော့ သွားကြည့်သင့်တယ်"
သူ့လက်သီးလေးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟမ့်... ဦးလေးငယ်ကို ဘယ်သူ အနိုင်ကျင့်ရဲလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"
အရင်ဘဝတုန်းက ဦးလေးငယ်က ဒုတိယအများကြီး ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မမုန်းခဲ့ဘူး။ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဦးလေးငယ်ကို အနိုင်ကျင့်တာ လက်မခံနိုင်ဘူး။
ကုန်းထျန်းဟောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ... အရင်သွားကြည့်ကြမယ်"
သူ့ယောက်ဖကို ဘယ်သူမှ အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူး။
ကားကို လှည့်ပြီး အင်ပါယာတက္ကသိုလ်ဘက်သို့ မောင်းနှင်လိုက်သည်။
ကျောင်းနား ရောက်လေ ရှောင်လင်းယဲ့အကြောင်း ပြောသံတွေ ပိုကြားရလေဖြစ်လာသည်။
အများစုက ရှောင်လင်းယဲ့ကို အပြစ်တင်နေကြပြီး ကျန်းမိသားစုက အရေးယူမယ့်အကြောင်း ပြောနေကြသည်။
ရှောင်လဲ့ထုံ မျက်နှာ တည်တင်းသွားသည်။
သူတို့ ကျောင်းထဲဝင်ခါနီးတွင် တန်ဖိုးကြီး ကားတန်းကြီးတစ်ခု ကျောင်းထဲဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေ့ဆုံးက ကားက Rolls-Royce ဖြစ်သည်။
ကားပေါ်မှ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆင်းလာကြသည်။ အမျိုးသားက ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် အမျိုးသမီးက ရတနာပစ္စည်းများ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ချမ်းသာသူများမှန်း သိသာသည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီး လီက သူတို့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။ "ကြိုဆိုပါတယ် မစ္စတာကျန်း၊ မစ္စစ်ကျန်း"
သူ့နှုတ်ဆက်စကားကြောင့် ဘေးနားရှိ လူများ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြသည်။ "ဟေ့... ကျန်းမိသားစု ရောက်လာပြီ။ ကျန်းရှုယွီရဲ့မိဘတွေပဲ"
မစ္စတာကျန်းက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးလီ၊ ရှောင်လင်းယဲ့ ဘယ်မှာလဲ။ သူက ကျွန်တော့်သမီးကို အနိုင်ကျင့်ထားတာ။ ကျောင်းက ဘယ်လိုတာဝန်ယူမလဲ"
ကျောင်းအုပ်ကြီးလီက ချော့မော့လိုက်သည်။ "မစ္စတာကျန်း၊ စိတ်လျော့ပါ။ ရုံးခန်းထဲ ဝင်ထိုင်ကြရအောင်။ ရှောင်လင်းယဲ့ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"
ကျန်းမိသားစုက သဘောတူလိုက်သည်။
သူတို့က ဂုဏ်ရှိရှိ ဖြေရှင်းချင်ကြသည်။ ဒီတစ်ခါ ကျောင်းကို လာတာက သူတို့သဘောထားကို ပြသဖို့ပဲ။ သူတို့သမီးကို အနိုင်ကျင့်ရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ခွင့်မလွှတ်ဘူးဆိုတာ ပြသချင်တာ။
ရှောင်လင်းယဲ့ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့ ခေါ်သွားကြသည်။
ရုံးခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ကျန်းကတော်က ရှောင်လင်းယဲ့ပါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "နင်... လူယုတ်မာ၊ ငါ့သမီးကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့"
ရှောင်လင်းယဲ့ ပါးကိုအုပ်လိုက်ပြီး ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စစ်ကျန်း၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားသမီးကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး"
ကျန်းကတော် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင် အနိုင်မကျင့်ရင် ငါ့သမီးက နင့်ကို အနိုင်ကျင့်တာလား"
***