မုန်တိုင်းထန်သော လ

ရှောင်လင်းယွီသည် သားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း မြို့တော်သို့ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။

ဒီနေ့လည်း ရှောင်လင်းယွီ မြို့တော်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"အဘိုး၊ ကလေးနှစ်ယောက် ဘယ်သွားလည်ကြလဲ" ကုန်းအိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်လင်းယွီက သခင်ကြီးကုန်းကို မေးလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးတွေကို လွမ်းတယ်ဆိုပြီး ကျောင်းသွားကြတယ်"

"ဩော်... မြို့တော်မှာ လည်စရာကုန်လို့ ဦးလေးတွေကို သွားရှာကြတာ နေမှာပါ" ရှောင်လင်းယွီ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဘယ်သူ့ကို သွားရှာမလဲဆိုရင် လဲ့ကျုံးဇီဖြစ်မှာ သေချာတယ်။

လဲ့ကျုံးဇီက ရှောင်မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသွားပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အတူကစားလေ့ရှိသည်။ ငှက်သိုက်ရှာတာ၊ ငါးဖမ်းတာ အစရှိသဖြင့် ကလေးများနှင့်အတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားတတ်သည်။ ဒါကြောင့် ကလေးတွေက သူ့ကို သဘောကျကြသည်။

မြို့တော်မှာတော့ ငှက်သိုက်ရှာတာ၊ ငါးဖမ်းတာတွေ မလုပ်နိုင်ပေမယ့် လည်ပတ်စရာနေရာတွေ သွားပြီး ကစားကြမှာပေါ့။

"ဟားဟား... ယွီအာက သားတွေကို နားလည်သားပဲ" သခင်ကြီးကုန်း ရယ်မောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ဖုန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဖုန်းဆက်မေးကြည့်လိုက်မယ်။ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ သိရအောင်လို့။ ပြီးတော့ ဇီအာအတွက် လက်ဆောင်လေးတွေလည်း ယူသွားပေးလိုက်မယ်"

"ဟဲလို... ထျန်းဟောက်... ကျွန်မ မြို့တော်ရောက်နေပြီ။ ရှင်တို့ ဘယ်ရောက်နေလဲ။ ဩော်... အင်ပါယာတက္ကသိုလ် ဟုတ်လား" ရှောင်လင်းယွီ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဘာပြောလိုက်တယ်။ ကောင်းပြီ... ကျွန်မ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်"

ဖုန်းချပြီးနောက် သခင်ကြီးကုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ယွီအာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရှောင်လင်းယွီက အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ယဲ့အာ ပြဿနာတက်နေတယ်တဲ့။ ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

သခင်ကြီးကုန်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "ယဲ့အာ ပြဿနာတက်နေတယ် ဟုတ်လား။ ဘာပြဿနာလဲ"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သေချာမသိသေးဘူး။ ယဲ့အာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်မိတယ်တဲ့။ အဲဒီမိန်းကလေးက မလိုလားဘဲ ဖြစ်သွားတာတဲ့။ အခု ကျောင်းသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

သခင်ကြီးကုန်း ထရပ်လိုက်သည်။ "ဘာ... ငါလည်း လိုက်မယ်။ ငါ့မြေးက အဲဒီလိုလူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ ယုံတယ်"

ရှောင်လင်းယွီက တားလိုက်သည်။ "အဘိုး စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မနဲ့ ထျန်းဟောက် ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်။ အဘိုးက အိမ်မှာပဲ အနားယူပြီး သတင်းစောင့်နေပါ"

သခင်ကြီးကုန်းက စိတ်မချနိုင်ဖြစ်နေသည်။ "ငါ့မြေးလေး စိတ်ဆင်းရဲနေမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။ သူက ဒီလိုလုပ်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ကြံတာဖြစ်မှာ"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ် အဘိုး။ ကျွန်မလည်း ယဲ့အာကို ယုံပါတယ်။ ကျွန်မနဲ့ထျန်းဟောက် အမှန်တရား ပေါ်လာအောင် လုပ်ပါ့မယ်။ အဘိုး အိမ်မှာပဲ စောင့်နေပါနော်"

သခင်ကြီးကုန်း စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ငါ အိမ်မှာပဲ စောင့်နေမယ်။ ယွီအာ၊ မင်းနဲ့ ထျန်းဟောက် သေချာဖြေရှင်းနော်။ ကုန်းမိသားစုကို ဘယ်သူမှ အနိုင်ကျင့်လို့ မရစေရဘူး။ အနိုင်ကျင့်ရင် ၁၀ ဆ ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ အဘိုး... ကျွန်မ သိပါပြီ"

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီ အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

……

ရှောင်လဲ့ထုံတို့အဖွဲ့ အင်ပါယာတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်လာသောအခါ ကျောင်းသားများ၏ပြောဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"စောစောက ကျန်းရှုယွီရဲ့မိဘတွေ ရောက်လာပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကို တန်းသွားကြတယ်"

"ဘုရားရေ... ကျန်းမိသားစု ရောက်လာပြီဆိုတော့ ရှောင်လင်းယဲ့ ဒုက္ခရောက်ပြီပေါ့"

"ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီ တန်းသွားတယ်ဆိုတော့ ရှောင်လင်းယဲ့အတွက် မလွယ်တော့ဘူး"

"သူ့အပြစ်နဲ့သူပဲလေ။ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ လူယုတ်မာ။ ကျန်းရှုယွီကိုကြိုက်ရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ပေါ့။ မကြိုက်ဘဲနဲ့အိပ်တာက ယုတ်မာလွန်းတယ်။ အိပ်ပြီးမှ ဝန်မခံတာ ပိုဆိုးတယ်"

"ဟုတ်တယ်။ သူက ဘာမို့လို့လဲ။ တောသားလေးက မြို့တော်က အသိုင်းအဝိုင်းကြီးတဲ့ ကျန်းမိသားစုကို သွားထိရဲတယ်။ ကျန်းမိသားစုက သူ့ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို သတ်ပစ်လို့ရတယ်"

"ရှောင်လင်းယဲ့က နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ချောတယ်၊ တော်တယ်၊ စီးပွားရေးလုပ်တတ်တယ်။ အနာဂတ် ကောင်းမယ့်လူ။ အခုတော့ ကျန်းမိသားစုလက်ထဲမှာ ပျက်စီးရတော့မယ်"

"ဟုတ်တယ်။ ကျန်းမိသားစုနဲ့ရန်ဖြစ်ရင် ဘယ်သူက သူ့ကို အလုပ်ခန့်ရဲတော့မှာလဲ"

ရှောင်လဲ့ထုံ ကြားလေ မျက်နှာမည်းမှောင်လေ ဖြစ်လာသည်။ ရှောင်လင်က ကြားသမျှကို ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ပြန်ပြောပြနေသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်၏မျက်နှာလည်း မည်းမှောင်လာသည်။

သားအဖနှစ်ယောက်၏မျက်နှာထားက ထပ်တူကျနေသည်။

မုန်တိုင်းကြီး လာတော့မည့် အငွေ့အသက်များ ရနေသည်။

***