အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခြင်း (အပိုင်း ၁)

"ကဲ... လူစုံပြီဆိုတော့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်လိုက်ကြရအောင်" ကုန်းထျန်းဟောက်က နောက်ဆုံးသက်သေတစ်ဦး ရောက်လာသည်နှင့် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

အရင်က ကျယ်ဝန်းသော ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသည် ယခုအခါ လူများဖြင့်ပြည့်ကျပ်နေပြီး မွန်းကြပ်စရာ ဖြစ်နေသည်။

နောက်မှ ရောက်လာသော သက်သေများသည် ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိဘဲ ကြောင်အအဖြစ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကျုံးယွီ ပင်။

ကျုံးယွီသည် စာသင်ခန်းထဲတွင် စာဖတ်နေစဉ် ကျန်းရှုယွီ ဖုန်းဆက်လာပြီး မိဘများက ကျောင်းသို့ ရောက်နေကြောင်းပြောပြသည်။ ရှောင်လင်းယဲ့ကို တာဝန်ယူခိုင်းရန် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ သတိထားနေရန် မှာကြားသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ဒုက္ခရောက်မည်ကိုတွေးမိပြီး ကျုံးယွီ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ သို့သော် တချိန်တည်းမှာပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က သာမန်တောသားလေး မဟုတ်ဘူး။ အရင်တုန်းက စူးယန်တို့ ၆ ယောက် အဖြစ်အပျက်ကို သင်ခန်းစာယူသင့်တယ်။

အတွေးများနေစဉ် လူမိုက်ပုံစံပေါက်သော လူတစ်စု ရောက်လာပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာလို့ ဖမ်းတာလဲ" ကျုံးယွီ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား" လူမိုက်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် လူများပြည့်နေသည်။

သူတို့နှင့်အတူ ပါတီပွဲတက်ခဲ့သော ကျောင်းသားများအားလုံး ရောက်နေကြသည်။

ကျန်းမိသားစုလည်း ရောက်နေသည်။ ကျန်းရှုယွီက မိခင်နောက်တွင် ပုန်းနေပြီး မျက်နှာမကောင်းပေ။

ကျုံးယွီ ရင်ထိတ်သွားသည်။

ကျန်းရှုယွီမိဘတွေက ရှောင်လင်းယဲ့ကို ပြဿနာရှာဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ဘာလို့ သူတို့က ပြဿနာတက်နေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက်က မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံးက အဲဒီည ပါတီပွဲတက်ခဲ့တဲ့သူတွေလား"

ကျောင်းသားများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောရဲပေ။

နင်ကျွင်းဖုန်က ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ အားလုံး စုံနေပါပြီ"

ထို့နောက် ခွင့်ယူထားသော ကျောင်းသားနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဟင်း... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ခွင့်ယူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ရောက်လာကြတာလဲ။ အိမ်မှာပဲ ပုန်းနေပါတော့လား"

ထိုကျောင်းသားနှစ်ဦး ခေါင်းငုံ့ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်"

"ငါ့ကို တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ ရှောင်လင်းယဲ့ကို တောင်းပန်ရမှာ" နင်ကျွင်းဖုန် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယဲ့ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့... စိတ်မပူနဲ့။ အမှန်တရားက ပေါ်လာမှာပါ။ ငါတို့ မင်းဘက်က ရှိနေတယ်"

"ကျေးဇူးပါ သူငယ်ချင်း" ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

နင်ကျွင်းဖုန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ယဲ့... အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ ပြောပြပါဦး"

ရှောင်လင်းယဲ့က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့အစ်မနဲ့ ယောက်ဖ။ ဒါက တူလေးနှစ်ယောက်။ ငါ့ကိစ္စကြားလို့ လာကူညီပေးကြတာ"

နင်ကျွင်းဖုန် အံ့သြသွားသည်။ အစ်မက လှလိုက်တာ။ ကလေးတွေကလည်း ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ။

"မင်္ဂလာပါ အစ်မ၊ ယောက်ဖ" နင်ကျွင်းဖုန် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်၊ မင်းအစ်မ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အစ်မကွ" ရှောင်လင်းယဲ့ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ။ မင်းအစ်မက ငါ့အစ်မပေါ့" နင်ကျွင်းဖုန် ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့... မင်းအစ်မက တော်တော်လှတာပဲ။ ကျန်းရှုယွီက မင်းအစ်မခြေဖျားတောင် မမီဘူး။ မင်း အမြင်မြင့်နေတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါနဲ့... မင်းမှာ ညီမလေး မရှိဘူးလား။ မိတ်ဆက်ပေးပါဦး"

"သွားစမ်းပါကွာ" ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

နင်ကျွင်းဖုန် ငြိမ်သွားသည်။ ရှောင်လင်းယဲ့မိသားစုက သာမန်မဟုတ်မှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ကျန်းမိသားစုတောင် ကြောက်နေရတဲ့ပုံပဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကိုညွှန်ပြပြီး ကျောင်းသားတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။ "မင်း ပြောတာလား၊ ရှောင်လင်းယဲ့က ကျန်းရှုယွီ မူးနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတာ"

ထိုကျောင်းသား မျက်လုံးများ ကစားလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်"

ကုန်းထျန်းဟောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်ကျောင်းသားများကို မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရော... အတူတူပဲလား"

ကျောင်းသားများ တွေဝေသွားကြသည်။ အချို့က ခေါင်းငုံ့နေကြသည်။ အချို့က တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်ကြသည်။

***