အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခြင်း (အပိုင်း ၂)

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ အတူတူပါပဲ" ကျောင်းသားအချို့က တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်ကြသည်။

နင်ကျွင်းဖုန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "မင်းတို့တွေ လိပ်ပြာမသန့်ကြဘူးလား။ ဘာလို့ လိမ်ပြောနေကြတာလဲ"

မစ္စတာကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒီကကျောင်းသား၊ မင်း သူငယ်ချင်းမို့လို့ ကာကွယ်ပေးတာ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူများတွေ အမှန်အတိုင်းပြောတာကို လိမ်တယ်လို့ မပြောပါနဲ့"

ကျောင်းသားတွေက သူ့ဘက်ပါနေတော့ မစ္စတာကျန်း ကျေနပ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ ဘာမှဝင်မပြောဘဲ နေနေကြသည်။ ဒါက နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံးပါပဲ။

နင်ကျွင်းဖုန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း ဟုတ်မဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိကြမှာပါ။ နောက်မှ နောင်တမရကြနဲ့"

"ဟမ့်..." ကျောင်းသားအချို့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။

ကျန်းကတော်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စတာကုန်း... ကြားတယ်မလား။ သက်သေတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ကျွန်မတို့က လုပ်ကြံတာလို့ ပြောချင်သေးလား"

ကုန်းထျန်းဟောက် ဘာမှမပြောပေ။

ရှောင်လင်းယွီက မောင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ယဲ့အာ၊ အစ်မကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း။ အဲဒီညက မင်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သလား"

"မယူခဲ့ပါဘူး" ရှောင်လင်းယဲ့ ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သူ့ကို မကြိုက်ပါဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်ကောင်းယူမှာလဲ"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ ယုံတယ်။ မစ္စတာကျန်း၊ ကျွန်မမောင်လေးက မလုပ်ဘူးဆိုရင် မလုပ်ဘူးပဲ"

ကျန်းကတော် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "သက်သေတွေ ရှိနေတာကို ငြင်းနေသေးတာလား။ သူတို့အားလုံးက လိမ်ပြောနေကြတာလား"

ရှောင်လင်းယွီ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လိမ်မလိမ်တော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမောင်လေးရဲ့စိတ်ဓာတ်ကို ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်"

"ဟမ့်... မင်း ယုံကြည်ရုံနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ။ သူများတွေ မယုံဘူးလေ" ကျန်းကတော် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုံက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟင်း... ထောင်ယွမ်ရွာမှာ အစ်မချောချောလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဦးလေးငယ်က စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ အခုမှ ဒီအဒေါ်ကြီးကို စိတ်ဝင်စားပြီး အခွင့်ကောင်းယူပါ့မလား"

ကျန်းကတော်နှင့် ကျန်းရှုယွီ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

ဒီကလေးက စကားပြော ရိုင်းလိုက်တာ။

ကျန်းကတော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးလေး... မင်း ဘာသိလို့လဲ။ ယောကျ်ားတွေက အတူတူပါပဲ။ မကြိုက်ပေမယ့် အခွင့်အရေးရရင် ယူလိုက်တာပဲ"

ရှောင်လဲ့ထုံက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "အဘွား၊ အဘွား ပြောတာ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ပုံမှန်ဆိုရင် မိဘတွေက သမီးရဲ့သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးကြတယ်လေ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးဆိုရင် ဖုံးဖိထားတတ်ကြတယ်။ အဘွားတို့ကျတော့ ကမ္ဘာသိအောင် ကြေညာမောင်းခတ်နေကြတယ်။ သမီးဖြစ်သူ အခွင့်ကောင်းယူခံရတာ ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စလား။ ပြီးတော့ ဦးလေးငယ်ကို လူယုတ်မာဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတယ်။ ဦးလေးငယ်၊ ခဏလောက် သည်းခံလိုက်ပါနော်။ ဦးလေးငယ်က လူယုတ်မာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သား သိပါတယ်"

ရှောင်လဲ့ထုံ၏စကားကြောင့် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်းဇနီးမောင်နှံနှင့် ကျန်းရှုယွီကို အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အပြင်ဘက်မှ ကျောင်းသားများလည်း သဘောပေါက်လာကြသည်။

"ဒီကလေးပြောတာ ဟုတ်တယ်။ သမီးဖြစ်သူ အခွင့်ကောင်းယူခံရတာကို မိဘတွေက ရှက်ရမယ့်အစား ကြေညာနေကြတယ်"

"ဟုတ်တယ်။ ကျန်းမိသားစုက အရှိန်အဝါကြီးတယ်လေ။ တိတ်တိတ်လေး ဖြေရှင်းလို့ရသားနဲ့"

"နံရံကပ်စာစောင်မှာ ဓာတ်ပုံတွေ ကပ်ထားတာကလည်း ထူးဆန်းတယ်။ ကျန်းမိသားစုက မသိဘဲနဲ့ ကပ်ထားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဒါဆိုရင် ဒါက ရှောင်လင်းယဲ့ကိုလုပ်ကြံတဲ့ အကွက်တစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်"

"ကျန်းရှုယွီက စိတ်ထိခိုက်ပြီး အိမ်မှာအောင်းနေတယ်ဆိုတာကရော၊ အခုကြည့်ရတာ အားရှိပါးရှိနဲ့ ရန်တွေ့နေတာပဲ"

......

ကျောင်းသားများ၏သံသယများက ပိုကြီးထွားလာသည်။

ဒီကိစ္စက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်လဲ့ထုံက အမှန်တရားကို ထောက်ပြလိုက်တာပဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက်က မေးလိုက်သည်။ "မစ္စတာကျန်း၊ မစ္စစ်ကျန်း၊ ကျွန်တော်လည်း သိချင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့သမီးရဲ့သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပြီး ဘာလိုချင်တာလဲ"

ကျန်းဇနီးမောင်နှံ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

***