အခန်း (၅၉၂-၅၉၃)

Chapter 592

တွဲအတွင်းပိုင်း တည်ဆောက်ရေး ၂

ထို့နောက် ကံကြမ္မာ-သက်ရှည်ယာဉ်တန်းလည်း ရှိသေးသည်။ သူဌေးဟူတွင် အရင်းအမြစ်များစွာ ရှိပြီး သူ၏လူတိုင်းသည် အဆင့်မြင့်ကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားကြသည်။ ဆန်းချန်၏ အဆင့်မြင့်ယန္တရားလက်မောင်းတစ်ခုတည်းမှာပင် အထီးကျန်ဝံပုလွေအဆင့် စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံတစ်စုံနှင့် ညီမျှနေရာ ဟူလုရှို့သည် သူ၏အဖွဲ့အပေါ် ရက်ရောကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူက လက်နက် သို့မဟုတ် အစားအသောက်များကို မတောင်းဆိုဘဲ ရေနှင့် သွေးပဲစေ့အချို့ကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် လဲမယ်”

စကားဆုံးသည်နှင့် ယာဉ်တန်းတစ်ခုက ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာသည်။

မကြာမီပင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း ခွဲဝေမှု ဆွေးနွေးပွဲများ ပြီးဆုံးသွားသည်။ အာခီစိုင်း ကန္တာရဓားပြနှိမ်နင်းရေး စစ်ဆင်ရေးသည်လည်း တရားဝင်ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးပဲစေ့များနှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်းရှန်၊ နဂါးတောင် အမှတ် ၁၊ ဂျိုကာယာဉ်တန်း၊ မိုနီကာဘုရင်မနှင့် ဟူလုရှို့၏လယာဉ်တန်းတို့က ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ခွဲဝေယူကြသည်။ ကျန်ရှိသော ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုမူ အခြားအဖွဲ့များအကြား အချိုးကျ ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

အနန္တရထားသည် အဆင့် ၁ သွေးပဲစေ့ ၁၅၀၊ အဆင့် ၂ သွေးပဲစေ့ ၁၅၊ စည်သွပ်ဘူး အစားအစာများနှင့် ရေ ၃၀၀ လီတာ ရရှိခဲ့သည်။ လူ ၁၈၀ အတွက် များပြားသော ပမာဏမဟုတ်သော်လည်း လက်ရှိအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်ပေသည်။

ဟူလုရှို့ ပေးခဲ့သော အဆင့် ၂ သွေးပဲစေ့ ၁၀ ခုကို ပေါင်းလိုက်လျှင် လင်းရှန်တွင် ယခုအခါ အဆင့် ၁ ၁၉၁ ခု၊ အဆင့် ၂ ၂၅ ခုနှင့် အဆင့် ၃ သွေးပဲစေ့တစ်ခုရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာများကို ဖီးနစ် သို့မဟုတ် ဖက်ဒရေးရှင်းအဖွဲ့အစည်းများထံတွင် ပစ္စည်းအမြောက်အမြားနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။

အချိန် - ၁၇:၃၀ နာရီ။

ခွဲဝေမှု ပြီးဆုံးသွားသော ယာဉ်တန်းများအားလုံးသည် သူတို့၏ ယာဉ်များပေါ်သို့ ရိက္ခာများကို အရေးတကြီးတင်ဆောင်နေကြသည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပြီးခဲ့သည့်ညက ထိတ်လန့်စရာများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ရထားပြုပြင်ရေးအဖွဲ့များပင် ပို၍ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်၊၊

အနန္တရထား၏ တွဲအသစ်များ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြီးစီးသွားသဖြင့် ပေါင်းစည်းရထားဆီသို့ ပြန်လည် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ မူလအတိုင်း နဂါးတောင် ၁ က ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းနောက်တွင် အနန္တရထား၊ ဘုရင်မ မိုနီကာ၊ ဂျိုကာယာဉ်တန်းနှင့် အာခီစိုင်းမြို့မှ ယာဉ်တန်းများ အသီးသီး လိုက်ပါကာ အာခီစိုင်း ကုန်တင်ပလက်ဖောင်းအနီးတွင် စခန်းချလျက် ညအချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ စွန့်ပစ်နယ်မြေထဲသို့ ခရီးဆက်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။

အနန္တရထားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းထားသော တွဲများ၏ ပုံစံသစ်ကို အဖွဲ့သားများက ကြည့်ရှုကြသည်။ အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေကြပြီး အတွင်းပိုင်းပြင်ဆင်မှုများကို လက်စသတ်ရန် ဝိုင်းဝန်း ကူညီကြသည်။

လင်းရှန်သည် မူလလူနေတွဲ သုံးတွဲကို တစ်တွဲတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။ မူလက ပုံစံမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလွန်းသဖြင့် အသစ်ပြောင်းလိုက်သော်လည်း ကျဉ်းကျပ်ခြင်း မရှိပေ။ ယခင်က တစ်တွဲလျှင် ၁၀ ယောက်ပင် မပြည့်သော်လည်း ယခုအခါ တစ်တွဲတွင် ၂၆ ယောက် နေထိုင်ရပြီး ရှုချင်းတစ်ယောက်တည်းကသာ အခန်းငယ်တစ်ခု သီးသန့်ရရှိကာ ကျန်သူများမှာ တစ်ခန်းလျှင် နှစ်ယောက် နေထိုင်ရသည်။

ရှောင်ယွမ် တစ်ယောက်သာ စိတ်အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမသည် တင်းကျန်းရီနှင့်အတူ စိုက်ပျိုးရေးတွဲ နှစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲရန် တွဲအမှတ် ၄ သို့ တစ်ယောက်တည်း ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသည်။ သူငယ်ချင်းမလေးများနှင့် ခွဲခွာရသဖြင့် ဝမ်းနည်းသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကြည်နူးနေမိသည်။ လင်းရှန်က သူမကို ဤတာဝန်အား ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥယျာဉ်ငယ်လေးတစ်ခုကို စီမံရခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို လင်းရှန်၏ ယုံကြည်မှုဟု သူမက မှတ်ယူထားသည်၊၊

တွဲအမှတ် ၉ မှ ၁၈ အထိမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသည်။ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ နေရာအသစ်များကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ပြင်ဆင်နေကြသည်။ မိသားစုများကို အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူထားပေးသည်။ အခန်းတိုင်းတွင် တံခါးများရှိပြီး လုံခြုံရေး အခန်းငယ်လေးများကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ကာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရန် နေရာအလုံအလောက် ရှိသည်။

တွဲအမှတ် ၁၀ နှင့် ၁၁ တွင် ချန်ဆီရွှမ်၊ လီယီနှင့် မြောင်လုတို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ဤနေရာသည် ကလေးများ နေထိုင်ရာ ဖြစ်သလို လီယီ၏ အဖွဲ့ဟောင်းနှင့် မိသားစုဝင်များမှ တစ်ကိုယ်ရေ အမျိုးသမီးများ နေထိုင်ရာလည်း ဖြစ်သည်။ ခြုံငုံကြည့်လျှင် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများသာ အများစု ဖြစ်သည်။ ရထားတွဲအတွင်း စကားပြောသံများနှင့် ရယ်မောသံများ ပျံ့လွင့်နေပြီး လူတိုင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ကြားနိုင်လေသည်။

တွဲအမှတ် ၁၁ နှင့် ၁၄ ကြားတွင် ရိက္ခာတွဲနှင့် လက်နက်စခန်းတည်ရှိသည်။ တွဲအမှတ် ၁၄ မှာ အာမင်၊ လိုလိုနှင့် အခြား အမျိုးသမီးငယ် အချို့အတွက်ဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း ၁၆ ယောက်သာ ရှိသည်။ မြောင်လုနှင့် ရှောင်ယွမ်တို့သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ထိုသူများကို ကူညီပေးနေကြသည်။

“အလင်းကာပြားတွေကို စိတ်ကြိုက် ဖွင့်လို့မရဘူး။ ဒါကို ကပ္ပတိန်လင်းကပဲ ထိန်းချုပ်တာ။ ဒါပေမဲ့ နေ့ဘက်မှာတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင်ပြေပါတယ်”

“အိမ်သာတွေက သုံးလို့ရပေမဲ့ အခုထိတော့ ရေချိုးလို့ မရသေးဘူး။ အခု ငါတို့က ဂိုဘီသဲကန္တာရထဲမှာဆိုတော့ ရေကို အကျပ်အတည်းနဲ့ သုံးနေရလို့ပါ”

“အားတဲ့အခါ စိုက်ပျိုးရေးတွဲတွေထဲကို လမ်းလျှောက်လာလို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပင်တွေကိုတော့ မကိုင်နဲ့နော်။ အဲဒီက လေက တကယ်ကောင်းပြီး စိတ်ကို အေးချမ်းစေတယ်။ ငါတို့အားလုံးက အဲဒီနေရာကို ဥယျာဉ်လေးတစ်ခုလို သဘောထားကြရမယ်”

မြောင်လုနှင့် ရှောင်ယွမ်တို့သည် မိန်းကလေးအုပ်စုနှင့် လျင်မြန်စွာ ရင်းနှီးသွားကြပြီး ရထားတွဲအတွင်း အခြေအနေများကို စတင်ရှင်းပြပေးကြသည်။

နောက်ဘက်တွင်မူ တာလို့သည် လုချန်၊ လော့ယန်တို့နှင့်အတူ တွဲအမှတ် ၁၅ မှ ၁၈ အထိ ပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေသည်။ ဤနေရာတွင် လူပေါင်း ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့်ရှိပြီး အမျိုးသမီးများပါဝင်သော မိသားစု ၁၀ စုခန့်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အမျိုးသားများ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အနည်းငယ် ဆူညံသော်လည်း လူတိုင်းက သွက်လက်ပြီး ကြိုးစားကြသည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးအခန်းကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရထားတွဲ၏ သံချပ်ကာနံရံကို စစ်ဆေးကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်၊၊

“ဒီရထားက ကားထဲမှာ နေရတာထက် အများကြီး သာတာပဲ။ ကပ္ပတိန်လင်းရဲ့ သီးသန့်ခိုနေရာတွေက ကျယ်ဝန်းပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်။ မှန်တွေကလည်း ကျည်ကာမှန်တွေပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို မိုက်တာပဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ရွေ့လျားနေတဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့လိုပဲ။ လမ်းဆောင့်တာ တုန်ခါတာတွေကိုတောင် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး”

“တကယ်ကို သက်သောင့်သက်သာရှိတယ်”

“ကပ္ပတိန်လင်းက တကယ်တော်တာပဲ… ဒီလောက်လုံခြုံတဲ့ ရထားကို တည်ဆောက်နိုင်တယ်။ အခုကစပြီး ငါတို့ နည်းနည်းတော့ စိတ်အေးလက်အေးနေနိုင်ပြီ”

“အခု ငါတို့မှာ လူအင်အားလည်း ပိုများလာပြီ၊ ရထားပေါ်မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကုသစက်တွေတောင် ရှိတယ်။ အဲဒီမွန်းစတားတွေနဲ့ တိုက်တဲ့အခါ ဒဏ်ရာရမှာကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး”

“ဟေး… သတိတော့ ထားရဦးမယ်။ မင်းခေါင်းပြုတ်သွားရင်တော့ ဘယ်လိုမှ ပြန်တပ်လို့ မရဘူး”

အနီးအနားတွင် ကူညီနေသော လုချန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဟာဟားဟားဟား”

အမျိုးသားအုပ်စုထံမှ ရယ်သံများ စုပေါင်းထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစဉ်တွင် ရှားရှားသည် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာသည်။ လူတစ်ယောက်က ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်၊၊

“အစ်ကိုဟွာ… ဒါ အစ်ကို့ညီမလား။ သူက ဘာလို့ ဒီနောက်ဘက်အထိ ပြေးလာတာလဲ”

“ကျွန်မရဲ့ ဆယ်လီကို ဒီနောက်မှာ ရပ်ထားတာပဲ”

ရှားရှားက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူတို့အားလုံးကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ

“မွန်းစတားတွေ ပေါ်လာရင် ကျွန်မ ချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်။ အဲဒါကြောင့် ရှင်တို့တွေ ဘောင်းဘီကို မြဲအောင် ဝတ်ထားကြနော်”

ထို့နောက် သူမသည် သီချင်းလေး တညည်းညည်းဖြင့် လူတိုင်း၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကြားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားတော့သည်။

Chapter 593

တွဲအတွင်းပိုင်း တည်ဆောက်ရေး ၃

တာ့လိုက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်မှာ “သူ့ပုံစံက သေးသေးလေးဆိုပြီး အထင်မသေးနဲ့။ ငါ့ညီမက မီကာထဲ ဝင်ပြီးရင် မွန်းစတားအုပ်တွေကို သတ်တဲ့နေရာမှာ ငါ့ထက်တောင် တော်သေးတယ်”

ထိုစကားကြောင့် အမျိုးသားအုပ်စု တစ်ခုလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။ ၁၁ နှစ်၊ ၁၂ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဤမျှ ကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ ယာဉ်တန်းဟောင်းတွင် ကလေးများသည် များသောအားဖြင့် ကားထဲတွင်သာ နေကြရသည် သို့မဟုတ် ပေါ့ပါးသော အလုပ်များကိုသာ လုပ်ကြရသည်။ အခု ဤမိန်းကလေးငယ်က လူကြီးများထက်ပင် ရှေ့တန်းက ထွက်တိုက်နေသည်ဆိုတော့ ဒါ ဘယ်လိုအဆင့်မျိုးရောက်နေပြီလဲ…

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှန်သည် ၁၃ ခုမြောက် စစ်ဘက်လက်နက်တွဲအတွင်းရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အလိုအလျောက် ကျည်ခွံဖိစက်ကို တည်ဆောက်နေသည်။ ဤတွဲတွင် ပြတင်းပေါက်များ မရှိဘဲ အားဖြည့်သံမဏိသံချပ်ကာများဖြင့် အလုံပိတ် ကာကွယ်ထားသည်။ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လက်နက်စင်များ တန်းစီရှိနေပြီး တိုက်ခိုက်ရေးရိုင်ဖယ်များ၊ shotguns၊ ဂတ်တလင်သေနတ်များ၊ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်များ၊ ဗုံးပစ်လောင်ချာများ၊ မီးသေနတ်များ၊ လျှပ်စစ်သေနတ်များ၊ အပေါ့စား စက်သေနတ်စသည်ဖြင့် လက်နက်မျိုးစုံကို စုပုံထားသည်။ အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ကျည်ဆန်သေတ္တာများကလည်း အခန်းပတ်ပတ်လည်တွင် စုပုံနေသည်။

ဤနေရာမှ သေနတ်နှင့် ကျည်ဆန်များကို ယူဆောင်ရန် တာလို့ သို့မဟုတ် ရှုချင်း၏ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် သေနတ်ပစ်ခြင်းနှင့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးသင်တန်းများအတွက်လည်း တာဝန်ရှိသည်။ ကိုယ်နှင့် သင့်တော်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှုရှိပါက မည်သည့်လက်နက်ကိုမဆို စိတ်ကြိုက်သုံးနိုင်သည်။ ယန္တရားဝတ်စုံ သို့မဟုတ် လေယာဉ်များကို မောင်းနှင်လိုပါက ရှားရှားထံတွင် သင်ယူနိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျန်လေးသည် ကီကီ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရထား၏ ပိုက်လိုင်းနှင့် ဝါယာကြိုးစနစ်များကို လေ့လာနေသည်။ နောင်တွင် သူသည် ရထားပေါ်ရှိ အင်ဂျင်နီယာဌာနကို တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယန္တရားပိုင်း ကျွမ်းကျင်သော အဖွဲ့ဝင်များကို ဦးဆောင်၍ ရထားပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှုများကို လုပ်ဆောင်ရမည်။ PX-05 စက်ရုပ်များ၏ အကူအညီဖြင့် လင်းရှန်အနေဖြင့် ပိုက်လိုင်းပေါက်ခြင်း သို့မဟုတ် ယိုစိမ့်မှုများ ဖြစ်တိုင်း ကိုယ်တိုင် ပြေးလွှားနေရန် မလိုတော့ပေ။

ချန်ဆီရွှမ်သည် လီယီ၊ မြောင်လုတို့နှင့်အတူ ရထားပေါ်ရှိ ရိက္ခာစာရင်းများကို စစ်ဆေးပြီးစီးသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရထားတွဲအတွင်းပိုင်း ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူမည့် အမျိုးသမီး ၂၀ ကျော်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အနန္တရထား၏ တည်ဆောက်ပုံများကို လိုက်၍မိတ်ဆက်ပေးသည်။ အရင်းအမြစ်များကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်မှစ၍ မတူညီသော တွဲများ၏ လုပ်ဆောင်ချက် ဇုန်များကို နားလည်စေရန် ရှင်းပြပြီး သန့်ရှင်းရေးနှင့် အတွင်းရေးကိစ္စများအတွက် တာဝန်ခွဲဝေပေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အစားအသောက် အစီအစဉ်များကို လီယီက တာဝန်ယူမည် ဖြစ်ပြီး သူနာပြုဖြစ်ဖူးသော မြောင်လုကမူ အဆင့်မြင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကုသစက်များနှင့် ရထား၏ ဆေးဝါးရိက္ခာများကို ကြီးကြပ်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြောင်လုနှင့် ရှောင်ယွမ်တို့သည် တင်းကျန်းရီအား ကူညီ၍ လူတိုင်း၏ စွမ်းအားဖွံ့ဖြိုးမှုနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်ပေးကြသည်။

ရှဲ ရှဲ ရှဲ

၁၃ ခုမြောက် တွဲအတွင်းရှိ ထုတ်လုပ်မှုစနစ်မြင်ကွင်းမှာ လင်းထိန်လာသည်။ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများမှာ အစီအရီထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြီးမားသော စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး စက်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပုံပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤစက်ကို တည်ဆောက်ပြီးပါက စစ်ဆေးရန်နှင့် ပြုပြင်ရန် PX-05 စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် တွဲဖက်လိုက်လျှင် လင်းရှန်အနေဖြင့် အာကာသထဲပျော်ဝင်ခြင်းမှ ရရှိသော ကျည်ဆန်ကုန်ကြမ်းများကိုသာ ထည့်ပေးရန် လိုတော့သည်။ ၎င်းသည် ကျည်ဆန်များကိုအလိုလျောက် ထုတ်ပေးပြီး ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးလိမ့်မည်။ အရာအားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အဆုံးသတ်အောင် မလုပ်နိုင်သော်လည်း ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းသော ပြဿနာကို ပြေလည်သွားစေသည်။ ယခုအခါ ရထားပေါ်တွင် လူဦးရေ ပိုများလာရာ တိုက်ခိုက်ရေးသမား ၁၂၀ ကျော်ပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ 1130 စက်သေနတ်များလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် မည်သည့်တိုက်ပွဲမဆို ကျည်ဆန်များကို တောင်ပုံရာပုံ အသုံးပြုရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အခြေအနေကို ချိန်ဆပြီးနောက် လင်းရှန်သည် ညမရောက်မီ ဤစက်ကို အပြီးသတ် တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သုံ့ပန်းများကို လက်ရှိတွင် နဂါးတောင် အမှတ် ၁ ပေါ်၌ ထားရှိပြီး အကူအညီများ ပေးအပ်လျက်ရှိကာ နန်ကျင်းက သူမ၏လူများကို အသုံးပြု၍ ထိုသူတို့၏ နောက်ကြောင်းများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးကာ အချက်အလက်များ စုဆောင်းရန် စီစဉ်နေသည်။

တွဲ ၅ ထဲရှိ တွင်းနက်၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်းရှန်က မကြာမီ ထုတ်ဖော်ပြောကြားရန် စီစဉ်ထားပြီး ဟူလုရှို့နှင့် ယာဥ်တန်းခေါင်းဆောင်များနှင့်အတူ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

တွဲအမှတ် ၁၂ လက်နက်စခန်းတွင် လောယန်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ နှစ်ဦးတည်း နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် ရထားပေါ်ရှိ ကွန်ပျူတာများကို အခြေခံသတင်းအချက်အလက်စင်တာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး အနန္တရထား၏ ကင်းစောင့်စနစ်နှင့် ရေဒါစနစ်များနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ယခုအခါ ကီကီအနေဖြင့် ညဘက်တွင် တစ်ဦးတည်း အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေရန် မလိုတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကလည်း ပူးတွဲ တုံ့ပြန်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်မှာ ၁၈:၃၀ နာရီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ညမှောင်စပြုလာပြီ ဖြစ်သည်။ ရထားတွဲများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ၏ တာဝန်များအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ချန်ဆီရွှမ်သည် ၁၃ ခုမြောက် တွဲသို့ ရောက်လာပြီး အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သော လင်းရှန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ရှင် မအိပ်ရသေးတာ နှစ်ရက်နဲ့ နှစ်ည ရှိပြီနော်။ မနက်ဖြန်ကျရင် စွန့်ပစ်နယ်မြေထဲကို ဝင်တော့မှာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ အနားယူသင့်တယ်”

“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာပါ”

လင်းရှန် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နာရီကို ကြည့်ကာ

“မှောင်တော့မယ်။ ဒီည ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင် အစ်ကိုရှီတို့နဲ့ တွေ့ပြီး အဖမ်းခံရတဲ့လူတွေဆီက ရတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ဆွေးနွေးမယ်။ အဲဒါပြီးရင်တော့ ငါ အနားယူတော့မယ်”

ချန်ဆီရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“အစားအသောက် ခွဲဝေမှုတွေကို ငါ စီစဉ်ထားပြီးပြီ။ မနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ကြည့်ပြီး အခုလောလောဆယ်တော့ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကို မကျွေးတော့ဘူး”

ချန်ဆီရွှမ်၏ အကြည့်ထဲတွင် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိသဖြင့် လင်းရှန်က

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ခုခု တွေးနေတာလား”

ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ၏အနီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်၊၊

“ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ပြန်ပေါ်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ကန္တာရဓားပြအခြေစိုက်စခန်းမှာ အဲဒီလူတွေ လုပ်နေတာတွေကို မြင်လိုက်ရတာက ကျွန်မ တကယ်ပဲ စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်သွားတယ်”

လင်းရှန် သူမကို ကြည့်ကာ

“လူသတ်တာထက် ပိုဆိုးလို့လား”

ချန်ဆီရွှမ်က ခေါင်းခါပြပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် “ညဆိုတာ ကျွန်မတို့အတွက်တော့ ထိတ်လန့်စရာပဲ… အဲဒါက သေခြင်းတရားနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေ ပျက်သုဉ်းတာလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဓားပြတွေက... သူတို့က စီလန်မြို့က နှင်းတစ္ဆေလှိုင်း တစ်ခုကိုတောင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ သူတို့လုပ်တဲ့အရာတွေက ဘယ်မွန်းစတားမျိုးထက်မဆို အဆပေါင်းထောင်ချီအောင် ထိတ်လန့်ဖို့ ကောင်းတယ်”

လင်းရှန်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး

“ဟုတ်တယ်… ကိုယ့်မျိုးနွယ်အချင်းချင်းကပဲ ကိုယ့်ကို ဘယ်လို နာကျင်အောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာ အသိဆုံးပဲ။ ကင်းမြီးကောက် မသေခင် ငါတို့ကို ဘာပြောသွားလဲ သိလား”

ချန်ဆီရွှမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“သူက ငါတို့ ပူးပေါင်းယာဉ်တန်းကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါတို့ကို အမှောင်ထုထဲက လက်ဆောင်တစ်ခုတော့ ပေးနိုင်သေးတယ်လို့ ပြောသွားတယ်...”

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

“ကီကီက အမှောင်ထုသက်ဝင်ယုံကြည်သူတွေကို လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ သစ္စာဖောက်တွေလို့ ခေါ်တယ်… ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေက အဲဒီနာမည်နဲ့တောင် ပြောဖို့တောင် ရွံစရာပဲ”

တီ တီ။ တီ တီ။

လက်ပတ်နာရီမှ အချက်ပေးသံမြည်လာသည်။ အပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်လာသော သဲမုန်တိုင်းသံကို နားထောင်ရင်း လင်းရှန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊၊

“ငါတို့က အမှောင်ထုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စပြီး ဖော်ထုတ်နေတယ်။ အမှောင်အမှတ်အသားတွေအကြောင်း ငါတို့ သိလာပြီ၊ ငြိမ်သက်ခြင်းစနစ်ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သင်ယူခဲ့ပြီးပြီ... တကယ်လို့ အပြင်မှာ အမှောင်ထုနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လူသားယဉ်ကျေးမှုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူသားသစ္စာဖောက်တွေ တကယ်ရှိနေမယ်ဆိုရင် အဲဒါက...”

“လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”