မိတ်ဖွဲ့ဖို့ ငြင်းဆိုခြင်း

"ကျောင်းရဲ့ ဒုတိယအဆင့်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်ပြီးအတွက်ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊အောင်မြင်သူများသည် မနက်ဖြန်နံနက်စောစောတွင် ကျောင်း၏ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲအတွက် ရွှေတစ်ထောင်ခန်းမကို အချိန်မှီရောက်ရမယ်"

ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ လျူယဲ့သည် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုအတွက် အချိန်ကို ကြေညာလိုက်သည်။

ဒုတိယအဆင့်စာမေးပွဲအောင်မြင်သူများသည်လည်း နောက်ဆုံးစာမေးပွဲအတွက် အားအင်ပြန်ဖြည့်ရန် ပြင်ဆင်ကာ နေရာမှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျောင်းတွင် ဆရာ လီချန်းရှန်၏ တပည့်ဖြစ်လာခြင်းသည် မည်မျှကြီးမြတ်သော အရာဖြစ်သနည်း။

ဧကရာဇ် ထိုက်အန်တောင်မှ သူ၏ သားတော်များကို ကျောင်းထဲသို့ သူတို့၏လူများ ထည့်သွင်းနိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

"ယီယီ၊ ငါတို့လည်း ပြန်ကြရအောင်"

ကျောင်း၏ ဒုတိယအဆင့်မေးပွဲအပြီးတွင်၊ လီဆူးဝမ်သည် ဓားကျင့်နေသော လီကျန့်ယီထံသို့ လျှောက်လာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ဟု လီကျန့်ယီက သစ်သားဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး လီဆူးဝမ်နောက်သို့လိုက်ကာ လဲ့နေအိမ်ဆီသို့ ပြန်ကြလေသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း ဟန်ယီက၊လီကျန့်ယီဘေးသို့ ကပ်လိုက်ပြီး

သူမ၏လက်များ လီကျန့်ယီ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လူကြီးပုံစံဖန်ကာ "ယီယီ၊ပိုက်ဆံ အမေက ပိုက်ဆံအလွန်အကျွံသုံးတဲ့ မိန်းကလေးတွေက မကောင်းဘူးလို့ ပြောတယ်၊ငါတို့က လက်ဖွာတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေကို မကြိုက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား"

လီကျန့်ယီ"...."

ဟန်ယီ တစ်ခဏတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ လီကျန့်ယီသည် သူ့လက်ကလေးဖြင့် ရှောင်ဟန်ယီ၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို အသည်းယားသောကြောင့် ညစ်လိုက်မိသည်။

ဟန်ယီ ၏မျက်နှာများက နီရဲသွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်

"နာတယ်..ယီယီ ၊ငါ ပါးကိုဘာလို့ဆွံညစ်နေတာလဲ'"

"လက်ဖွာတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို မကြိုက်ဖို့အကြံပေးရအောင်

မင်းက ဘာသိလို့လဲ" လီကျန့်ယီက သူ့ဦးခေါင်းကလေးကို မြှင့်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် အမေက မကောင်းတဲ့မိန်းကလေးတွေကို မကြိုက်ရဘူးတဲ့၊ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးကိုပဲ ကြိုက်ရမှာတဲ့ ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာပေ၊ ပန်းချီ၊ ကဗျာလင်္ကာတွေ သိတတ်တဲ့ ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးကိုပေါ့။" ဟန်ယီက မနေ့ညက လီရှင်းယွဲ့ ပြောပြခဲ့တဲ့အကြောင်းကို သတိရပြီး လီကျန့်ယီကို ကြည့်ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောပြသည်။

"ဟားဟား...ဒါဆို ၊ ဟန်ယီ၊ မင်း စောင်းတီးတတ်လား၊ စစ်တုရင်ကစားတတ်လား၊ စာရေးတတ်လား၊ ပန်းချီဆွဲတတ်လား၊ ရှစ်လုံး ခြောက်လုံး လင်္ကာတွေ တတ်လား။"

ဟန်ယီက လက်ဖွာတတ်တဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ချစ်ကြိုက်တာကို ကန့်ကွက်တဲ့အကြောင်း ကြိုးစားပြီး ပြောနေတာကို မြင်တော့ လီကျန့်ယီ မရယ်မောပဲမနေနိုင်တော့ပါ။

ဒီမိန်းကလေးလေး ကြီးလာရင် ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာပေ၊ ပန်းချီ၊ ရှစ်လုံး ခြောက်လုံး လင်္ကာတွေ တတ်လာမယ်ထင်နေတာလား!!

သူမက ဓားကျင့်တာ၊ ဓားကျင့်နည်းမေးတာနဲ့ ပိုက်ဆံဖြုန်းတာပဲ သိတာပဲလေ။

"ငါ... ငါမတတ်ဘူး" ရဟန်ယီက လီကျန့်ယီရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် တွေဝေသွားပြီး နောက် လေးလေးနက်နက် ပြောသည်။

"ဟန်ယီက အနာဂတ်မှာတတ်သွားမယ်၊ဒါကြောင့် ယီယီ ပိုက်ဆံဖြုန်းတတ်တဲ့ မိန်းကလေးကို မကြိုက်နဲ့"

"ဒါပေမယ့် ငါက ပိုက်ဆံကို ရေလိုသုံးတတ်တဲ့ မိန်းကလေးကိုပဲ ကြိုက်နေရင် မင်းဘာလုပ်မလဲ။" လီကျန့်ယီက ဟန်ယီရဲ့ နည်းနည်းနီရဲနေတဲ့ ပါးလေးနှစ်ဖက်ကိုညပ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက်ဖြင့်‌မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အသားနူးညံ့ပြီး ချောမွေ့တယ်။

လီဆူးဝမ်၊ လဲ့မုန့်ရှားနဲ့ လီရှင်းယွဲ့တို့သာ မရှိရင်၊ သူဟာ ဒီနူးညံ့တဲ့ ပါးပြင်လေးကို နမ်းချင်စိတ် ရှိကောင်းရှိနိုင်လိမ့်မည်။

"မရဘူး... ပိုက်ဆံဖြုံးတတ်တဲ့ မိန်းကလေးကို မင်းမကြိုက်ရဘူး၊

ယီယီ မင်း လူကောင်းပဲ‌လေ"ရှောင်ဟန်ယီရဲ့မျက်နှာက ညှပ်ခံရလို့ နည်းနည်းနီရဲနေပေမဲ့ မျက်လုံးက တည်ငြိမ်နေသည်။လီကျန့်ယီကို အကြံပေးဖို့ သူမလက်မလျှော့သေးပေ။

လီကျန့်ယီက ပိုက်ဆံသုံးတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေကို မကြိုက်ဘူးလို့ မပြောမချင်း သူဒီလိုပဲ အကြံလိုက်ပေးနေမည်ဟုထင်ရသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟန်ယီပြောတာ မှန်တယ်။ ပိုက်ဆံအလွန်အကျွံသုံးတတ်တဲ့ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ချင်တဲ့ အကြံအစည်မျိုး မင်းမှာ ဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ၊မင်းက အကျင့်စရိုက်ကောင်းတဲ့ကလေးပဲဟာ" လီဆူးဝမ်က သူ့မြေးမကလေး လီကျန့်ယီကို ဆုံးမဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်တော့ သူလည်းကူပြောလိုက်သည်။

ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊မျိူးရိုးကောင်းတယ်၊အကျင့်စရိုက်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်သင့်တယ်!!!

ဒီပိုက်ဆံဖြုန်းတတ်တဲ့ မိန်းကလေးကို ဘာလို့ ကပ်နေရတာလဲ!!

"ဆရာ၊ ဟန်ယီ၊ နောက်မှ နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

လီကျန့်ယီက ဟန်ယီနဲ့ လီဆူးဝမ်ရဲ့ ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။

"ဘာကြောင့်လဲ၊ ငါတို့က မင်းကို၊ နားလည်လာမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ပထမဆုံး၊ ရှင်းရှင်းပြောရရင်၊ အခုတောင် နားမလည်သေးတာ

နောင်ဆို နားလည်နိုင်စရာအကြောင်းမရှိ။

"ပြီးတော့ မင်းက ဦးလေးလဲ့ထက်တောင် ပိုဆိုးတယ်။" လဲ့မုန့်ရှားက သူ့ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

မူလက သူဟာ မိသားစုထဲမှာ အဆင့်အနိမ့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဝေဖန်ခံရသင့်ပေမယ့်၊ ရုတ်တရက် ဓားနှလုံးဂူဗိမာန်ကို ဖြုန်းတီးချင်တဲ့ လီကျန့်ယီ ပေါ်လာတော့၊ သူ့မှာ ဝေဖန်စရာ ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားသည်။

အတိုချုပ်ပြောရရင်၊ လီကျန့်ယီက ပိုက်ဆံဖြုန်းတတ်တဲ့ မိန်းကလေးရှာချင်သည့် ဝါသနာကြောင့် သူ့၏ဆိုးဝါးမှု့က လဲမုန့်ရှားထက်အဆင့်ပိုမြင့်သွားသည်။

"ယီယီ ငယ်ငယ်လေးပဲရှိသေးတယ် ၊ကြီးလာရင် သူနားလည်သွားလိမ့်မယ်။" လီရှင်းယွဲ့က ယီယီကို ပြက်ရယ်ပြုနေတဲ့ လဲ့မုန့်ရှားကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်စွာပြောလိုက်သည်။အသုံးမကျဆုံးလူဖြစ်ပြီးတော့များ ကလေးကိုပြက်ရယ်ပြုရဲသေတယ်။

ထို့နောက်၊ သူ့မ၏ဖြူဖွေးသွယ်လျ‌သောလက်တွေနဲ့ လီကျန့်ယီရဲ့ ခေါင်းကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း နူးညံ့သောအသံဖြင့် အကြံပေးသည်၊ "ယီယီ၊ဟန်ယီနဲ့ မင်းရဲ့ဆရာပြောတာတွေက မှန်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မင်းနားလည်အောင် လုပ်ရမယ်။"

"အဒေါ်လီ၊ ကျွန်တော် ကြိုးစားပါမယ်" လီကျန့်ယီက နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တသည်။

"ဒါဆို ကောင်းပြီ" လီရှင်းယွဲ့က ကျေနပ်စွာပြုံးရင်း၊

"လာစမ်း၊ အဒေါ်လီက မုန့်တွေဝယ်ပေးမယ်၊ ယီယီနဲ့ ဟန်ယီ ဗိုက်ဆာရင် စားလို့ရအောင်"

လီကျန့်ယီ နားထောင်သွားတာကို မြင်တော့ လီရှင်းယွဲ့က ကလေးတွေကို မုန့်ဝယ်ကျွေးဖို့ခေါ်သွားလေသည်။

"ချင်ဝမ် မုန့်တိုက် "

မုန့်တွေအထူးပြုရောင်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့ရောက်တော့၊ လီရှင်းယွဲ့က ဆိုင်ရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ပြီး အသံထွက်ဖတ်လိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လဲ့မုန့်ရှားက လက်မြှောက်ပြီး

"ရှင်းယွဲ့၊ ဒါက ချင်ဝမ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲက တစ်ခုနဲ့ တူတယ်"

"အင်း ဟုတ်မယ်'"လီရှင်းယွဲ့က ချင်ဝမ်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေအကြောင်း ကြားတဲ့အခါ ဘာစိတ်ခံစားချက်မှ မပြဘဲ၊ လီကျန့်ယီနဲ့ ဟန်ယီတို့ကို ဆွဲပြီး အတွင်းကို ဝင်သွားသည်။

"ယီယီ၊ဟန်ယီ၊ စားချင်တာရှိရင် ရွေးချယ်လိုက်ပါ။ အဒေါ်လီက ပိုက်ဆံပေးမယ်" လီရှင်းယွဲ့က စားပွဲပေါ်က အမျိုးမျိုးသော မုန့်တွေကို ညွှန်ပြရင်း ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီကျန့်ယီက မုန့်တွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ သရေများကယိုလာသည်။ကံကောင်းတာက သူအလျင်အမြန်သတိထားမိပြီး၊အင်္ကျီလက်နဲ့ သုတ်လိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ၊ "ပဲပြုတ်မုန့်လေး၊သရက်ကိတ်၊ကြာပန်းကိတ်နဲ့ ဆီးသီးခြောက်အချပ်လေးတွေလည်းယူမယ်၊ချိုချဉ်သစ်သီးခြောက်တွေလည်း ယူမယ်"

လီကျန့်ယီက သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေသည့် မုန့်တွေကို ကြည့်ပြီး လက်နဲ့ တစ်ခုပြီးတစ်ခုထိုးပြနေသည်။

လီကျန့်ယီရဲ့ လောဘကြီးတဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့၊ လီရှင်းယွဲ့က သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့ပိတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်၊ ဒါတွေအားလုံး ထုပ်ပေးပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဒုတိယထပ်ကနေ ဆင်းလာပြီး လီရှင်းယွဲ့တို့ကို ကို အလျင်အမြန်၊ ဂရုတစိုက် ထုပ်ပေးတယ်။

ခဏအကြာမှာ၊ လီကျန့်ယီ ရွေးထားတဲ့ မုန့်တွေအားလုံး ထုပ်ပြီးသွားတယ်သည်။

"ဒီမှာ ရပါပြီ"

ဆိုင်ရှင်က ထုပ်ထားတဲ့ မုန့်ကို လီရှင်းယွဲ့နှင့် လဲ့မုန့်ရှားတို့ထံ ပေးလိုက်သည်။

"စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်ကျလည်း" လီရှင်းယွဲ့က အနည်းငယ် ဝဖြိုးနေတဲ့ ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်ရင်း၊ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ယူပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းက သခင်လေး ကျော်မော့ရဲ့ ဇနီးလား။ ငါတို့သခင်က မင်းတို့ပိုက်ဆံ မယူဘူးလို့ ပြောတယ်၊အဲ့ဒီအစား ဒီလူငယ်လေးအပေါ်ထပ်ကို လာဖိတ်လိုက်ပါတယ်။"

အနည်းငယ် ဝဖြိုးနေတဲ့ ဆိုင်ရှင်က မုန့်တွေစားပြီး ပြန်သွားချင်နေတဲ့ လီကျန့်ယီကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့သခင်က ချင်ဝမ်လား။" လီရှင်းယွဲ့က မျက်ခုံးကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ထိုလူကို သူမသဘောမကျပေ။

"ငါ့သခင်တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး၊ ကျင်းကျူးဝမ်၊ နဲ့ လန်ယာဝမ် တို့ကလည်း ဒုတိယထပ်မှာ ဒီလူငယ်ကို စောင့်နေတယ်" ဝဖြိုးတဲ့ ဆိုင်ရှင်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။

"ခုနှစ်လည်း ဒီမှာလား။" လဲ့မုန့်ရှားက ကျောင်းက သတ္တမတပည့်လည်း ရှိတယ်လို့ ကြားတော့၊ အပေါ်ထပ်ကို သွားကြည့်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်၊ လီရှင်းယွဲ့လိုပဲ လီကျန့်ယီလည်း မျက်ခုံးကျဉ်းသွားတပြီး"အဒေါ်လီ၊ သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို မသိချင်ဘူး"

"ဟုတ်ပြီလေ" လီရှင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ထိုလူတွေနဲ့ သူမလည်း မပတ်သတ်ချင်ပေ။

ဆိုင်ရှင်ကို လုံလောက်တဲ့ ငွေကြေးပေးပြီးနောက်၊ သူတို့ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့်......

ချင်ဝမ်နဲ့ ကျင်းကျူးဝမ်တို့က သူတို့ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့တာ၊ သူတို့ ဒီလိုအလွယ်တကူ ထွက်သွားအောင် သွားခွင့်မပေးနိုင်ချေ။

ကျောင်းစာမေးပွဲ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ၊လီကျန့်ယီဟာ ဆရာလီချန်ရှန်၏ နောက်ဆုံးတပည့်ဖြစ်ဖို့ အလားအလာအရှိဆုံးသူဖြစ်သည်။

ဒါဟာ သူတို့ ကျောင်းထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။

"လီသခင်လေး၊ စောင့်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်"

လီကျန့်ယီ ထွက်ခွာတော့မယ်ဆိုတာကို မြင်တဲ့အခါ၊ ဒုတိယထပ်က ချင်ဝမ်နဲ့ ကျင်းကျူးဝမ်တို့က အလျင်အမြန် အောက်ထပ်ဆင်းလာကြသည်။

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က မင်းတို့နဲ့ မိတ်ဆွေမဖွဲ့ချင်ဘူး။" လီကျန့်ယီက ချင်ဝမ်နဲ့ ကျင်းကျူးဝမ်တို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုစိတ်ကူးနဲ့ ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေတာလဲ"

ထျန်ချီမြို့မှာ ချင်ဝမ်နဲ့ ကျင်းကျူးဝမ်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာများလဲ။သူတို့က မင်းသားများဖြစ်ကြသည် ဒီအဆင့်အတန်းက မကြီးမားသေးဘူးလို့ထင်နေတာလား။

"မင်းသားက မင်းနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်တာ၊ မင်းက ဘာအဆင့်အတန်းနဲ့

ငြင်းရဲ့တာလဲ" အနည်းငယ် ဝဖြိုးနေတဲ့ ဆိုင်ရှင်က ချင်ဝမ်ရဲ့ အမူအရာကို သတိထားမိပြီး‌နောက် သူ့၏ရဲ့ဖော်ရွေသည့်မျက်နှာများက ချက်ချင်းတင်းမာသွားကာ လီကျန့်ယီကို‌ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရိုးရိုးပဲ ငြင်းဆိုတယ်၊မင်းတို့ ဘာလုပ်မလဲ" လီကျန့်ယီရဲ့ ကျောမှာ တပ်ထားတဲ့ မာရာဏဓားက ပွတ်တိုက်သံအနည်းငယ်ထွက်လာပြီး၊ ဆွဲထုတ်မလို ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

ဓားနှလုံးဂူဗိမာန်နဲ့ သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ယောက္ခမဖြစ်မယ့် လဲ့မုန့်ရှားတို့ကို ထိခိုက်စေမှာကြောက်တာမဟုတ်ရင်၊ လီကျန့်ယီဟာ သူ့ရှေ့မှာ ဒီလိုအ ဒီလောက်ရင့်သီးစွာ ပြောဆိုနေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘဲ တစ်တည်းသတ်ပစ်လိုက်မှာပါ။

ဆိုင်ရှင်နဲ့ လီကျန့်ယီတို့ ရကြားအချင်းများနေချိန်တွင် ချင်ဝမ်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာနှင့်ပြောလိုက်သည်။"ဆိုင်ရှင်ယန်း၊ လီသခင်လေးက ငါတို့နဲ့ မိတ်မဖွဲ့ချင်တာက ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းရှိမှာ‌ပေါ့၊မင်းက ငါတို့ ထျန်ချီမြို့က အဆင့်အတန်းနဲ့ လီသခင်လေးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တယ်လို့ ထင်တာလား"

လီကျန့်ယီက သဘာဝအတိုင်း အကုန်လုံးကို နားလည်သွားသည်။ ဆိုင်ရှင်ယန်းနဲ့ ချင်ဝမ်က ချိုသာတဲ့ရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ရဲတပ်ဖွဲ့ သရုပ်ဆောင်ခြင်းကစားနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ချင်ဝမ်က "မင်းက ငါတို့ ထျန်ချီမြို့က အဆင့်အတန်းနဲ့ လီသခင်လေးကို ဘယ်လိုခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာလဲ" လို့ပြောတဲ့အခါ၊ လီကျန့်ယီက ချင်ဝမ်နဲ့ ကျင်းကျူးဝမ်ဆိုတို့၏ မိတ်ဖွဲ့ချင်သည့် အဓိကအကြောင်းအရာကို ရိပ်မိသွားသည်။

တကယ်တော့ ဂူဗိမာန်ဆက်ခံသူ ဂုဏ်ပုဒ်နှင့်ဆိုလျှင် သူတို့က မိတ်ဖွဲ့ဖို့လာမည်မဟုတ်ပေ။ဒါက ကျောင်းတော်အကြောင်းနှင့်သက်ဆိုင်မှုရှိ

‌ ပေလိမ့်မယ်။

ငါက သူတို့ဘက်ဆွဲသွင်းချင်နေတာများလား!!