လဲ့ဝူကျဲ

လီရှင်းယွဲ့၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ကလေးငယ်အား ပွေ့ချီလိုက်ထားပြီး ငိုယိုခြင်းမရှိဘဲ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူကိုပြန် ကြည့်နေသည့် သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ လဲ့မုန့်ရှားမှာ ပို၍ပင် အသည်းယားလာလေသည်။

"ဒါ ငါလဲ့မုန့်ရှားရဲ့ သားပဲဟေ့၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ တစ်လောကလုံး ဟိန်းဟိန်းတောက် ကျော်ကြားမယ့်သူ ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ" ဟု လဲ့မုန့်ရှားက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီကျန့်ယီ၊ လီဟန်ယီနှင့် ကျန်ရှိနေသူများက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ထောက်ခံကြသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ အဖေက ပေလီသခင်လေးရှစ်ယောက်ထဲမှာ စကားအပြောနိုင်ဆုံးနဲ့ သိုင်းလောကမှာ ရိုးအနိုင်ဆုံးဆိုပြီး ကျော်ကြားတာကိုး"

"ဒါဆို မောင်လေးရဲ့ နာမည်ကို လဲ့အာဟာ လို့ ပေးကြမလား"

လီဟန်ယီက မျက်လုံးလေးမှေးကာ ပြုံးလျက် ကလေးငယ်၏ ပါးပြင်လေးကို ထိလိုက်သည်။

"သွားစမ်းပါ ဟန်ယီရယ်၊ ဒါ သမီးရဲ့ မောင်လေးလေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အာဟာ လို့ ခေါ်ရတာလဲ" လဲ့မုန့်ရှားက သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို မနှစ်မြို့သလို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကိုသာ တစ်ယောက်တည်း ချော့မြူနေတော့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ လဲလျောင်းနေသော လီရှင်းယွဲ့က "ဟန်ယီ... အာဟာ ဆိုတဲ့ နာမည်က နားထောင်လို့ မကောင်းပါဘူး၊ အဲ့ဒါက ကျောင်းတော်က ဆရာကြီးလီက သမီးအဖေကို နောက်ပြောင်ပြီး ခေါ်တဲ့နာမည်လေ၊ သမီးရဲ့ မောင်လေးကို အဲ့ဒီနာမည် ပေးလို့မဖြစ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ နောက်ပြီး မျိုးရိုးက လဲ့ လို့ ပေးလို့မရဘူးဆိုတော့ ကျမ မောင်လေးကို လီအာဟာ လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့" လီဟန်ယီမှာ သူမ၏ မောင်လေးကို နောက်ပြောင်ကျီစယ်ရသည်ကို အလွန်ပင် သဘောကျနေ၏။

"ဘယ်သူက လဲ့ မျိုးရိုးပေးလို့ မရဘူးပြောလဲ၊ လဲ့မျိုးနွယ်စုက အရင်ကကိစ္စတွေဟာ နားလည်မှုလွဲတာလို့ ပြောပြီးပြီပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့သားက လဲ့ မျိုးရိုးကိုပဲ ခံယူရမယ်" ဟု လဲ့မုန့်ရှားက အတင်းအကျပ် ကန့်ကွက်သည်။

"ဟွန့်... ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ" လီဟန်ယီက မျက်နှာလွှဲကာ စူပုတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက လီကျန့်ယီကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ယီယီ... နင်လည်း မောင်လေးအတွက် နာမည်တစ်ခုလောက် စဉ်းစားပေးပါဦး" ဟု ပြောလိုက်၏။

လီကျန့်ယီက လဲ့မုန့်ရှား၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော၊ လဲ့မုန့်ရှားနှင့် အလွန်တူသည့် ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ "ဟန်ယီ ပေးတဲ့ နာမည်ကလည်း မဆိုးပါဘူး" ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ယီယီရော ဟန်ယီရော ဘေးဖယ်နေကြစမ်း၊မင်း တို့နှစ်ယောက်က လျှောက်လုပ်နေတာပဲ။ ကလေးတစ်ယောက် နာမည်ပေးတာကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့တန်တန် လုပ်ရသလား"

"ငါကြည့်ရတာ ဟန်ယီက လီအာဟာ နဲ့ တူနေတာ၊ ယီယီ မင်းလည်း အတူတူပဲ" လဲ့မုန့်ရှားက မနှစ်မြို့သလို ပြောလိုက်သည်။

မိမိ၏ အဖိုးတန်သားလေးကို နှိပ်စက်နေကြသည့် ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ အစ်မကောင်း၊ အစ်ကိုကောင်း ဖြစ်မည့်ပုံမပေါ်ဟု သူက ခံစားနေရ၏။ထို့နောက် လဲ့မုန့်ရှားက ကလေးငယ်အား ချီကာ "သားလေး... ဖေဖေက သားအတွက် ပိုပြီး အာဏာရှိတဲ့ နာမည်ပေးမယ်၊ လဲ့ဝူးရှမ်း လို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လောကမှာ အနှိုင်းမဲ့သူ၊ အရှုံးမရှိသူ၊ ဖေဖေရဲ့ ပေလီရဲ့တိုင်လုံးကြီး ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့အတူ ငါတို့ သားအဖတွေ စစ်မြေပြင်မှာ ဘေးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ကြမယ်၊ ဘယ်သူက ငါတို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ" လဲ့မုန့်ရှားမှာ ပြောရင်းဆိုရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သို့သော် လီဆူးဝမ်က သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်ပြီး "မင်းက စစ်မြေပြင်မှာ သွားသေချင်ရင် သေ၊ ငါ့မြေးကိုတော့ ဆွဲမထည့်နဲ့" ဟု ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "သားအဖနှစ်ယောက် စစ်တိုက်မယ် ဟုတ်လား၊ မင်းဘာသာမင်း သွား၊ ငါ့မြေးကိုတော့ လာမခေါ်နဲ့၊ ကြားလား"

"လဲ့ဝူးရှမ်း ဆိုတဲ့ နာမည်က မကောင်းဘူး၊ မရဘူး"

"ဒါဆိုရင်လည်း... အဖေပဲ တစ်ခုလောက် ရွေးပေးပါဦး" လဲ့မုန့်ရှားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေရာမှ ရေအေးဖြင့် အပက်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး ယောက္ခထီးဖြစ်သူကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်ရတော့သည်။

"ဒါဆို... လဲ့ကျင်းယွန်း ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ၊ တစ်ညအတွင်း နာမည်ကျော်ကြားပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်ဟိန်းစေမယ့် နာမည်မျိုးပေါ့" လီဆူးဝမ်က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လီရှင်းယွဲ့က သူမ၏ အဖေနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရိုးအတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ကာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည် "အဖေရယ်... အဖေက မြေးဖြစ်သူကို ရိုးအမှုနဲ့ နာမည်ကြီးစေချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရိုးအမှုနဲ့ပဲ လောကကို အုပ်စိုးစေချင်တာလား"

လီဆူးဝမ်မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း ရှင်းယွဲ့... နင်ပဲ နာမည်ပေးတော့" လီဆူးဝမ်က ထိုခက်ခဲလှသော တာဝန်ကို သမီးဖြစ်သူထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ လီရှင်းယွဲ့မှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်သွားရသည်။ နာမည်ပေးခြင်းသည် အရေးကြီးသည့်ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် စဉ်းစားလေလေ ပို၍ ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်နေသည်။

"အဖေ... အားလုံး အတူတူ စဉ်းစားကြတာပေါ့" ဟု သူမက ပြော၏။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း နာမည်ပေးရန် အခက်တွေ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီကျန့်ယီက "လဲ့ဝူကျဲ လို့ အမည်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ" ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

"'ဝူ' ဆိုတာက ဘာမျှမရှိခြင်း၊ အနှောင်အဖွဲ့ကင်းခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး လွတ်လပ်မှုကို ဆိုလိုတယ်၊ 'ကျဲ' ဆိုသည်က ရှေ့သို့ မဆုတ်မနစ် ချီတက်လိုသော စိတ်ဓာတ်ကို ဆိုလိုတယ်၊ နှစ်လုံးပေါင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ညီလေးကို နောင်တစ်ချိန်မှာ အတားအဆီးမှန်သမျှကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်သွားနိုင်စေချင်တဲ့ သဘောပါပဲ"

"ဝူကျဲ... လဲ့ဝူကျဲ... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ ယီယီ၊ မင်းက ဟန်ယီလိုတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ" လဲ့မုန့်ရှားက ထိုနာမည်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ကာ အလွန်ပင် သဘောကျသွားသည်။

"တကယ်ကို မဆိုးတဲ့ နာမည်ပဲ" လီဆူးဝမ်နှင့် လီရှင်းယွဲ့တို့ကလည်း အခါခါ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သဘောတူညီကြသည်။

"ကဲ... ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊ ငါလဲ့မုန့်ရှားရဲ့ သားကို လဲ့ဝူကျဲ လို့ အမည်ပေးလိုက်ပြီ" လဲ့မုန့်ရှားမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကလေးငယ်ကို ချီကာ နာမည်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါ်နေတော့သည်။

ကလေးငယ်က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရယ်မောနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လိုက်၍ ပြုံးပြလေရာ လီကျန့်ယီနှင့် လီဟန်ယီတို့မှာ အံ့ဩသွားကြသည်။ "တူလိုက်တာ... တကယ်ကို တူလွန်းတယ်" ဟု သူတို့က ရေရွတ်မိကြ၏။

"သွားကြစမ်းပါ၊ ငါ့ ရဲ့ သားကို လာမစကြနဲ့" လဲ့မုန့်ရှားက သူတို့ပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူက လဲ့ဝူကျဲကို ပွေ့ချီကာ လီရှင်းယွဲ့အနားတွင် သွားထိုင်လိုက်ပြီး ထိုကလေးနှစ်ယောက်ကို အဖက်မလုပ်တော့ပေ။

"ကျွန်မက မောင်လေးကို စတာမဟုတ်ပါဘူး၊ သူက တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး ရိုးအအလေးမို့လို့ပါ" လီဟန်ယီက အမြန်လိုက်သွားပြီး လဲ့ဝူကျဲ၏ ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ဆိတ်လိုက်သည်။

လဲ့မုန့်ရှားက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဟန်ယီ... မောင်လေးက ငယ်သေးတယ်၊ အဲ့လို မစနဲ့ဦး၊ သူကြီးလာမှ ကစားလို့ရမှာပေါ့" ဟု တားမြစ်လေသည်။ထို့နောက် သူက ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ "သွားတော့ ဟန်ယီ၊ ယီယီနဲ့ သွားဆော့ချေ၊ ငါ့ သားကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

"ဟွန့်..." လီဟန်ယီက မာန်တက်စွာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။လီကျန့်ယီကတော့ ချက်ချင်း မလိုက်သွားဘဲ ကလေးငယ်၏ ပါးပြင်လေးကို မနေနိုင်ဘဲ လိုက်လံဆိတ်ဆွဲနေပြန်သည်။ "အရမ်းနူးညံ့ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ" ဟု ဆိုကာ သူက လဲ့မုန့်ရှား အမျက်မထွက်မီ အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ပြေးခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် လီဟန်ယီက ဝင်းထဲ၌ 'မိုးစက်နာခံဓား' ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေသည်။ မောင်လေးတစ်ယောက် ရလာသဖြင့် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေ၏။

စိတ်ကြည်လင်နေချိန်တွင် ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်။ လီဟန်ယီသည် လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းကျကာ စိတ်အခြေအနေမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည့် ထူးခြားသော နယ်ပယ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လီကျန့်ယီသည် သူမကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ဘေးမှရပ်ကာ မိန်းကလေး ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ဓားကွက်များ နှင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။