အချစ်ငှက်ငယ်

မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်တွင် လီကျန့်ယီသည် ဓားနှလုံးကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဝှေ့ယမ်းလေ့ကျင့်နေ၏။ ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ 'ချုပ်နှောင်မဲ့အဆင့်' ၏ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး 'ဆန်းကြယ်နတ်ခရီးတစ်ဝက်အဆင့်' သို့ ရောက်ရှိရန် အလွန်နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ဤလောကတွင် သူသတိထားရမည့်သူဟူ၍ လီချန်းရှန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့မည် ဖြစ်၏။ မိုရီကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများပင် လီကျန့်ယီ၏ လျင်မြန်လှသော ဓားသိုင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုကို ယှဉ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

"ယီယီ... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ အမေက ယီယီနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ ငါ့ ကို ပြောတယ်"

ဓားကျင့်နေသော လီကျန့်ယီသည် လီဟန်ယီ၏ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသံကို ကြားလိုက်သည်။ သူက ဓားကိုချကာ လီဟန်ယီ၏ အနားသို့ သွားပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်လိုက်ရင်း "ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ဆန်စင်ရာက ဆန်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရုံပေါ့" ဟု ပြောလိုက်၏။

"ဘာ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ဆန်စင်ရာက ဆန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ထမင်းစားချင်ရင် မီးဖိုချောင်ကို သွားလေ" လီဟန်ယီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ လီကျန့်ယီက သူမကို ပွေ့ချီကာ ကျောက်ဆောင်ပေါ်ရှိ ဂူထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဂူထဲတွင် ဝါဂွမ်းများ ခင်းထားသော ကျောက်ကုတင်တစ်ခု ရှိရာ နေထိုင်ရန် အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသည်။

"ဟန်ယီ... ငါ့ ရဲ့ ယောက္ခမက ဘာတွေ ပြောလိုက်သေးလဲ" လီကျန့်ယီက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ဘေးတွင်ထိုင်နေသော မိန်းကလေးကို မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူက နင်ရဲ့ ယောက္ခမလဲ" ဟု လီဟန်ယီက ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် မေးရာ "အန်တီလီကလွဲလို့ ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ" ဟု လီကျန့်ယီက အပိုင်တွက်ကာ ပြောသည်။

"အမေက နင် နား မကပ်နဲ့လို့ပဲ မှာတာ" လီဟန်ယီက ပွင့်လင်းစွာပင် ပြောပြလိုက်သည်။ လီကျန့်ယီက ရယ်မောကာ "အန်တီလီ မှာတာလည်း အပိုပါပဲ၊ အမေက မှာလိုက်ရုံ ရှိသေးတယ်၊ အခုကြ သမီးဖြစ်သူက ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေပြီလေ" ဟု ကျီစယ်လိုက်၏။

"ဟွန့်... ဘယ်သူက နင် ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေလို့လဲ"

လီဟန်ယီက သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလှမ်းဝေးရာသို့ သွားနေလိုက်သည်။ လီကျန့်ယီက သူမ၏ အနောက်မှနေ၍ "ငါ့ ရဲ့ ဟန်ယီက ခေါင်းမာနေတာပဲ၊ ငယ်ငယ်က ငါ ဓားကျင့်နေတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ" ဟု ဆိုကာ သူမ၏ တင်ပါးကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ လီဟန်ယီမှာ မျက်လုံးလေးများ ဝိုင်းသွားပြီး "နင်... နင် လူဆိုး" ဟု ပြောကာ ရှက်ရှက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်‌တော့သည်။

"ငါက လူဆိုးဆိုရင်လည်း မင်း ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်" လီကျန့်ယီက စနောက်လိုက်ရာ သူမက "ဟွန့်... သွားမှာပေါ့၊ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ" ဟု ဆိုကာ ထွက်သွားဟန် ပြသော်လည်း လီကျန့်ယီက သူမကို တားဆီးရန် စောင့်မျှော်နေမိသည်။

လီကျန့်ယီက သူမကို ပြန်လည် ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ "ဟန်ယီ... ငါတို့ ဘယ်တော လက်ထပ်ကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။ လီဟန်ယီက သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် လူးလွန့်ရင်း "ငါ... ငါ နင် ကို လက်မထပ်ချင်ပါဘူး" ဟု ရှက်ရှက်နှင့် ငြင်းဆိုနေပြန်သည်။

"ဟောဗျာ... ဟန်ယီ၊ မင်းက မရိုးသားဘူးပဲ။ လူတွေ အများကြီးရှေ့မှာ ငါ့ ကို ဓားနဲ့ချိန်ပြီး လက်ထပ်ပါလို့ အတင်းပြောခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။ အခု တကယ် လက်ထပ်မယ်ဆိုတော့ သဘောမတူပြန်ဘူးလား" ဟု ဆိုကာ သူမ၏ ပါးလေးကို အသာအယာ ဆွဲညစ်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ဝိုင်းသွားသည်။

"အဲ့တုန်းက ငါက ငယ်သေးပြီး ဘာမှမသိသေးလို့ပေါ့၊ အခု ငါက အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ အရင်က ပြောခဲ့တာတွေ မတွက်တော့ဘူး" ဟု ဆိုကာ သူမ၏ ပါးကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်လား... ဒါဆို မင်း ဘာတွေ တတ်မြောက်လာလို့လဲ" လီကျန့်ယီက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကတော်က ဟန်ယီကို ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာပေနဲ့ ပန်းချီတွေ သင်ပေးထားတာ၊ ပြီးတော့ ယဉ်ကျေးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဘယ်လိုနေရမလဲ ဆိုတာလည်း သင်ပေးတယ်" လီဟန်ယီက ဂုဏ်ယူစွာ ပြော၏။

"ဒါဆို ငါ့ ကို စန္ဒရားလေး တီးပြပါလား" ဟု လီကျန့်ယီက မျှော်လင့်တကြီး မေးရာ သူမက မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ "အဲ့ဒါတွေက မသင်ရသေးဘူး၊ ဆရာကတော်ဆီက ဓားသိုင်းပဲ သင်ခဲ့ရသေးတာ" ဟု ဆိုသဖြင့် လီကျန့်ယီမှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

"ရပါတယ်... ငါလည်း အဲ့ဒါတွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ငါက ဓားသိုင်းကိုပဲ ဝါသနာပါတာဆိုတော့ ငါတို့က ဝါသနာတူတွေပဲပေါ့" ဟု သူက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

လီဟန်ယီက ပျော်ရွှင်သွားပြီး "ဒါဆို နင် အရင်က သုံးခဲ့တဲ့ မရဏဓားသိုင်းကို ငါ့ကို သင်ပေးမလား၊ အဲ့ဒီ ပန်းလေးတွေက အရမ်းလှတာပဲ" ပြောကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်၍ တောင်းဆိုသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဓားအသိကို အရင် ရှာဖွေရမယ်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားကြတာပေါ့"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဂူအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကာ ဓားသိုင်းပညာများကို အတူတကွ လေ့ကျင့်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှင်းယွဲ့၏ အခန်းထဲ၌ လဲ့မုန့်ရှားသည် သူ၏ ဇနီးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ရှင်းယွဲ့... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ ဟိုကောင်လေးက ငါ့ ကို အဖေလို့ ခေါ်နေပြီ" ဟု ညည်းတွားလိုက်၏။

"ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ယီယီက ရှင့်ရဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်းသားများလား" ဟု လီရှင်းယွဲ့က လဲ့ဝူကျဲကို ချီကာ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

လဲ့မုန့်ရှားက ချက်ချင်း ငြင်းဆိုကာ "မဟုတ်ပါဘူး ရှင်းယွဲ့ရယ်၊ ယီယီက ငါ့သမီးကို သဘောကျနေတာလေ၊ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ့ ကို အဖေလို့ ခေါ်နေတာ" ဟု ရှင်းပြရသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... အဲ့ဒီကလေးက မိန်းမဆိုးတွေကို ကြိုက်တာ မဟုတ်လား" လီရှင်းယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ထိုစဉ် လီဆူးဝမ်က ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး "ရှင်းယွဲ့... သတင်းကောင်း ရှိတယ်၊ ငါ ရဲ့ တပည့် ယီယီက အသုံးအဖြုန်းကြီးတဲ့ မိန်းမတွေကို မကြိုက်တော့ဘူးတဲ့။ ဒါဆိုရင် ဓားနှလုံးဂူဗိမာန်လည်း ပျက်စီးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။

"ဒါဆို ယီယီက ဟန်ယီကို ကြိုက်တယ်လို့ ပြောတာလား" လီရှင်းယွဲ့က မေးရာ လီဆူးဝမ်က "ဟုတ်တယ်... ဟန်ယီနဲ့ ယီယီ နီးစပ်တာကို သမီး‌ရော ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး မဟုတ်လား" ဟု ပြုံးလျက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။