ရှင် ကျွန်မဆီမှာ ကျေးဇူးကြွေးကြီးတစ်ခု ကျန်သေးတယ်နော်…

ချန်ညန်ဇီသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် အားချန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဘာနည်းလမ်းလဲ"

"အလောင်းကို အသက်မသေခင်က အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့ အမွှေးနံ့သာတစ်မျိုးရှိတယ်"

"တကယ်လား"

ဘယ်လိုအမွှေးနံ့သာမျိုးက ဒီလိုအာနိသင်ရှိနိုင်မှာလဲ။

ချန်ဟွေ့၏ အသိဉာဏ်ထဲတွင် ဤအရာသည် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူမကဲ့သို့ သေပြီးသား လူတစ်ယောက်ပင် ဤနေရာတွင် ထိုင်နေနိုင်သေးသည်ဆိုလျှင် မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။

"တကယ်ပါ"

ထိုနည်းလမ်းက ယဇ်ပူဇော်ပသရာတွင် ပစ္စည်းများကို မွှေးကြိုင်စေရန် သုံးသည့်နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ အားချန်သည် ချန်ဟွေ့ကို မပြောပြခဲ့ပေ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဘိုးဘေးများကို ယဇ်ပူဇော်ပသကြပြီး အမဲလိုက်ရရှိသော အကောင်းဆုံးသားကောင်များကို ဘိုးဘေးများထံ ဆက်သကြသည့် ထူးဆန်းသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ဆက်သခြင်းမပြုမီ ယဇ်ပူဇော်ပသရန် ပစ္စည်းများကို လှပအောင် ပြင်ဆင်ရသဖြင့် ဤအမွှေးနံ့သာကို တီထွင်ခဲ့ကြသည်။

ယဇ်ပူဇော်ပွဲစင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သော ယဇ်ပူဇော်ပသရန် ပစ္စည်းများသည် အလွန်လတ်ဆတ်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေစေရန် သေသေချာချာလေး လုပ်ကြရသည်။

ကြားရသည်မှာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းပြီး အမှန်တကယ်လည်း အလွန်ထူးဆန်းသည်။

အားချန်သည် ထိုအရာကို မမြင်ဖူးသော်လည်း ထိုစာအုပ်များထဲမှ မှတ်တမ်းများမှတစ်ဆင့် သူမ၏မိခင်မျိုးနွယ်စု၏ အတိတ်ကို မြင်ယောင်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရကာ ထိုအတိတ်သည် အလွန်ရှင်းလင်းလှပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ထို့နောက် အားချန်၏လေသံသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ သူမသည် လူတစ်ယောက်ကို မွှေးကြိုင်အောင် လုပ်ပေးရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို တွက်ချက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အမြင်အာရုံသည် မည်းမှောင်သွားပြီး လက်ချောင်းများကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ချိုးတွက်ကြည့်သော်လည်း ငွေက မလုံလောက်သေးပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ"

"ကျွန်မလက်ထဲမှာ ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ ငွေမလောက်ဘူး" အားချန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားတော့သည်။ သည်လိုစကားမျိုး ပြောရခြင်းကလဲ နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာပင်။

ချန်ညန်ဇီသည် တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာကို လှုပ်ရှားကာ ပြုံးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မအိမ်မှာ ငွေ လျန် ၅၀၀ စုထားတာရှိတယ်"

ထိုငွေသည် သူမ ခင်ပွန်းဟောင်းနှင့် ကွာရှင်းစဉ်က ခင်ပွန်းဟောင်းကို ယန်လိရူက အတင်းအကျပ်လျော် ကြေးပေးခိုင်းခဲ့သော သူမ၏ လက်ဖွဲ့ငွေဖြစ်ပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီးနောက် ကျန်ငွေများကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကစပြီး ဘဝသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာသည် သူမကို ဤသို့သော နောက်ပြောင်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို ကောင်းပြီလေ။ ငွေရရင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ပစ္စည်းတွေ ခွဲဝယ်ကြမယ်"

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ် ချန်ညန်ဇီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အနက်ရောင်အကွက်များသည် မှိန်ဖျော့သွားပြီး တစ်ကွက်သာ ကျန်တော့သည်။

အားချန်သည် အမွှေးလုံးတစ်လုံးကို ထပ်ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ချန်ညန်ဇီသည် စားသုံးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ပေါ်မှ ပုပ်သိုးနေသော နေရာများအားလုံး ပျောက်ကင်းသွားတော့သည်။

သူမသည် နှလုံးခုန်သံမရှိခြင်းကလွဲလျှင် အသက်မသေမီကနှင့် ဘာမှမခြားနားချေ။

အားချန်က သူမကို ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် အသက်ရှူစရာမလိုပေမဲ့ ဒီလိုနေရင် လူတွေက ထူးခြားတာကို အလွယ်တကူ သတိထားမိနိုင်တယ်။ ရှင် အသက်ရှူတာကို အလေ့အကျင့် လုပ်သင့်တယ်။ ပြီးတော့ နှလုံးခုန်အောင်လည်း လုပ်သင့်တယ်။ ဒါတွေကို ရှင် လုပ်နိုင်ပါတယ်"

ဤသည်မှာ အခြေခံအကျဆုံး ကိုယ်ခန္ဓာထိန်းချုပ်မှုပင်။ သက်ရှိဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားပြီးနောက် ချန်ညန်ဇီသည် ဤသို့သောစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်သင့်သည်။

ချန်ညန်ဇီသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အားချန်ပြောသည့်အတိုင်း အသက်ရှူခြင်း၊ ရင်ဘတ်ကို အတက်အကျပြုလုပ်ခြင်းနှင့် နှလုံးခုန်သံကို လိုက်လုပ်ကြည့်သည်။

အစပိုင်းတွင် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ အသက်ရှူခြင်းသည် မကြာခဏ ရပ်တန့်သွားပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နှေးကွေးနေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမသည် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။

အားချန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိ၏။ ချန်ညန်ဇီက တကယ်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ။ တစ်ချက်ပြောရုံနဲ့ သဘောပေါက်တယ်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်သည် မည်းမှောင်နေသေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မိုးမရွာတော့ပေ။

အားချန်သည် ချန်ညန်ဇီအိမ်တွင် သိမ်းထားသည့် ငွေများကို ရယူခဲ့ပြီး နှစ်ဦးသား မတူညီသော ဈေးများသို့ ပစ္စည်းများသွားဝယ်ခဲ့ကြသည်။

အားချန်က အနောက်ဈေးသို့ပင် သွားခဲ့သည်။ အထူးပစ္စည်းနှစ်မျိုးဖြစ်သော အရိုးနုနွယ်ပင်နှင့် ကျားနဂါးအရေခွံတို့သည် အနောက်ဈေးရှိ မုဆိုးဆိုင်များတွင်သာ ရောင်းချသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် အမဲလိုက်ဆိုင်ကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ အရောင်းအဝယ်သည် ယခင်ဆိုင်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ အရေးတကြီး လိုအပ်သောကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ရယူလိုသဖြင့် အနည်းငယ် စျေးကြီးသည်။ အရိုးနုနွယ်ပင်က ကိစ္စမရှိ။ တစ်ပေါင်လျှင် ၅၀ လျန်သာ ကျသင့်ပြီး အခြောက်လှန်းထားသော ကျားနဂါးအရေခွံသုံးခုအတွက်တော့ လျန်၂၀၀ ကုန်သွားခဲ့သည်။

အားချန်သည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျားနဂါးတစ်ကန်လုံးကို သတ်နိုင်ခဲ့သော မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်လွမ်းဆွတ်မိတော့သည်။ သူမသည် ငွေများစွာကို ဖြုန်းတီးခဲ့ခြင်းပင်။

ကုန်ပစ္စည်းများကို မှာကြားပြီးနောက် သူမအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်ညန်ဇီသည်လည်း အားချန်မှာကြားထားသော ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ချန်ညန်ဇီက အမွှေးနံ့သာအပင်အမျိုးမျိုးနှင့် သစ်ကိုင်းများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ တချို့သာမန် ပစ္စည်းများကတော့ ကိစ္စမရှိပေ။ မြက်ခြောက်နှင့် ထင်းရောင်းသော ဆိုင်များတွင် ရှာဖွေနိုင်သည်။ အထူးအာနိသင်ရှိသော ပစ္စည်းတစ်ချို့ကိုတော့ သာ့ထုန်းဖန်းရပ်ကွက်သို့ သွားဝယ်ရသည်။

သာ့ထုန်းဖန်းရပ်ကွက်တွင် လူတန်းစား အလွှာပေါင်းစုံ စုဝေးကြသည်။ ယခင်ကတော့ ချန်ဟွေ့သည် လူများပြောကြသည်ကိုသာ ကြားဖူးပြီး မိမိကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရန် ဘယ်တုန်းကမှ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ယခုတော့ သူမသည် ဝတ်ရုံကိုခြုံကာ သူမ၏ဝတ်ရုံကို ဆွဲဖြဲလိုသော လူနှစ်ယောက်၏ လက်ကို ချိုးဖဲ့လိုက်ပြီးနောက် မည်သူကမျှ သူမကို လက်ညှိုးထိုးဝေဖန်ခြင်း မပြုရဲတော့ပေ။

ဤအရာများအပြင် သူမသည် အိုးကြီးတစ်လုံးကိုလည်း ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငွေပေး၍ တွန်းလှည်းတစ်စီးကို ငှားရမ်းကာ ပစ္စည်းများကို အားချန်၏အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်သည် တိမ်များညို့နေကာ လမ်းသွားလမ်းလာများ နည်းပါးနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုင်များသည် တစ်နေကုန် ဧည့်သည်အနည်းငယ်သာ ရရှိသဖြင့် စောစောစီးစီး ပိတ်သိမ်းသွားကြသည်။

အားချန်၏အိမ်သာလျှင် တံခါးဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ ပြန်လာမည်ကို စောင့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ကုန်ပစ္စည်းများကို တံခါးဝတွင် ချထားပြီးနောက် ကုန်ပို့သူနှင့် ငွေရှင်းပြီးသောအခါ ချန်ညန်ဇီသည် အိမ်ထဲသို့ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူခြင်းကို စတင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိုးအစွန်းတွင် ကိုင်ထားပြီး အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ယောက်ဝင်ဆံ့နိုင်သော ထိုအိုးကြီးကို မတင်နိုင်ခဲ့သည်။

အားချန်က ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ချန်ညန်ဇီသည် သိုင်းပညာ မသင်ယူဖူးသလို သက်ရှိဖုတ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသည်မှာလည်း မကြာသေးသဖြင့် လူသားတို့၏ ပထမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်နှင့် ညီမျှသင့်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ပါက ရှုံးသွားနိုင်သည်။ သို့သော်ငြား သက်ရှိဖုတ်ကောင်သည် ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဟုန်တွင် အားသာချက်ရှိသဖြင့် သူမသည် ယခု မိမိကိုယ်ကို ငါးယောက်စာလောက်ကို အလွယ်တကူ မနိုင်ပြီး ဆွဲလှုပ်နိုင်သင့်သည်။

ချန်ညန်ဇီသည် အိုးကို နောက်ဖေးတွင် ချထားပြီးနောက် ပြန်လာကာ အခြားပစ္စည်းများကို အတူတကွ သယ်ဆောင်သွားသည်။ အားချန်ကတော့ နောက်မှနေ၍ တံခါးကိုပိတ်ပြီး တံခါးမင်းတုပ်ကိုပါ ထိုးထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နောက်ဖေးတွင် သူတို့နေ့ခင်းက သွားဝယ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ချန်ညန်ဇီသည် သူမ အမွှေးနံ့သာအပင်ကိုးမျိုးနှင့် သစ်ကိုင်းကိုးမျိုးကို ဝယ်ခဲ့သည်ကိုသာ မှတ်မိပြီး ပစ္စည်းများက စုပုံလို့နေသည်။

အားချန်က အမျိုးအစားတစ်ခုစီမှ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကို ယူလိုက်ပြီး အရင်ဆုံး သစ်ကိုင်းများကို လက်ဖဝါးအရှည်ခန့် ချိုးဖဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို အိုးအောက်ခြေတွင် ညီညာစွာ စီထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမွှေးနံ့သာအပင်များကို ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး အလယ်တွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားခန့် နေရာလွတ်တစ်ခုကိုသာ ချန်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သစ်ကိုင်းများကို မီးရှို့လိုက်ပြီး အောက်ခြေမှ သစ်ကိုင်းများ တဖြည်းဖြည်း လောင်ကျွမ်းသွားသည်ကို စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။

"အိုးကို မီးဖုတ်ဖို့ တစ်ညလုံး အချိန်ပေးဖို့လိုတယ်။ မီးတောက်လို့ မရဘူး။ အငွေ့နဲ့ပဲ ဖုတ်ရမှာ" အားချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီမှာ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်" ချန်ညန်ဇီက ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

အားချန်က မလိုအပ်ကြောင်း ပြောလိုသော်လည်း သူမသည် ယခု အိပ်စက်ရန် မလိုအပ်ကြောင်းကို တွေးမိသဖြင့် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။

သူမက ချန်ညန်ဇီ အိုးကိုစောင့်ရင်း ပျင်းရိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စိတ်ဝင်စားစရာ ပုံပြင်စာအုပ်အချို့ကို ရှာဖွေပေးလိုက်ပြီး ချန်ညန်ဇီကလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော အားချန် နိုးလာပြီးနောက် အိပ်ရာထဲတွင် နှပ်မနေတော့ဘဲ ပထမဆုံးအလုပ်အဖြစ် နောက်ဖေးက အိုးကို သွားကြည့်လိုက်သည်။

အိုးထဲမှ မြက်ပင်နှင့် သစ်ကိုင်းများသည် တစ်ညလုံး မီးခိုးတိုက်ခံရပြီး အိုးအောက်ခြေတွင် ပြာတစ်လွှာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အိုးနံရံတွင်လည်း ပြာတစ်လွှာ ကပ်ငြိနေသည်။ အားချန်သည် လက်ညှိုးဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ နှာခေါင်းအောက်တွင် အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပြီး မီးခိုးနံ့ထဲတွင် မြက်ပင်နှင့် သစ်ကိုင်းတို့၏ ရနံ့သင်းသင့် ရောယှက်နေသည်။

သည်အဆင့်ကတော့ ပြဿနာမရှိသင့်ပေ။ မုဆိုးဆိုင်မှ ကုန်ပစ္စည်းများ ရောက်လာလျှင် ချန်ညန်ဇီကို အတွင်းသို့ ဝင်ထိုင်ခိုင်းပြီး မီးခိုးမှိုင်းခံခိုင်းရမည်။

ဤသို့တွေးမိမှ အားချန်သည် ချန်ညန်ဇီ မရှိသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။ သူမ အပြင်ထွက်သွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မီးဖိုချောင်တံခါး ပွင့်လာပြီး ချန်ညန်ဇီသည် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်၊ အအေးသုပ်တစ်ပွဲနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ကြက်ဥမုန့်နှစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

အားချန်က ဘေးတွင် ငေးမောကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အားချန်ကို မေးလာလေသည်။ "မနက်စာ မစားဘူးလား"

"စားမှာ" အားချန်သည် ခြေလှမ်းအတိုင်း သူမနောက်က လိုက်သွားလိုက်သည်။

သက်ရှိဖုတ်ကောင်များသည် အစာစားရန် မလိုအပ်ပေ။ အစာစားရန် လိုအပ်လျှင်ပင် သွေးနှင့်အသားကိုသာ အစာအဖြစ် စားသုံးကြသည်။

ချန်ညန်ဇီသည် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။ သူမသည် လူသားတို့၏ အစားအစာများကို စားသုံးသော်လည်း ကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ အရသာကိုသာ မခံစားနိုင်ခြင်းပင်။

ကြက်သွန်မြိတ်မုန့်သည် အနည်းငယ်ငန်သော်လည်း အားချန်အတွက်တော့ အတူတူပင် အရသာရှိလှသည်။

ရိုးရှင်းသော်လည်း အရသာရှိသော မနက်စာကို စားသုံးပြီးနောက် အားချန်သည် သူမ၏ဗိုက်ငယ်လေးကို ပုတ်ကာ ချန်ညန်ဇီကို ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ကျွန်မကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျွန်မကသာ ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ"

"ရှင် နေပြန်ကောင်းမှ ကျေးဇူးတင်လည်း နောက်မကျပါဘူး"

အားချန်သည် အရင်ဆုံး ချန်ညန်ဇီကို ရေချိုးခိုင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ တစ်ရက်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အကွက်များသည် အနည်းငယ် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း ပုပ်သိုးခြင်းတော့ မစတင်သေးပေ။

အမွှေးလုံးနှစ်လုံးသည် တစ်ရက်သာ ခံနိုင်ပုံရသည်။

အားချန်က နဂါးအရိုးမှုန့်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချန်ညန်ဇီကို ရေနှင့် မျိုချခိုင်းလိုက်သည်။ အာနိသင်သည် ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအကွက်များသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် မှိန်ဖျော့သွားသည်။

သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် လုံးဝပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသောအခါ အားချန်သည် မနေ့ကကဲ့သို့ပင် အိုးထဲတွင် သစ်ကိုင်းများကို စီထားပြီး သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် အရင်ဆုံး အရိုးနုနွယ်ပင် တစ်ပေါင်ခွဲခန့်ကို လောင်းထည့်ပြီးနောက်မှ မြက်ပင်များကို ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

နေ့လယ်ရောက်သောအခါ မုဆိုးဆိုင်မှ ကုန်ပစ္စည်းများ ရောက်လာသည်။ ငွေများစွာ သုံးစွဲရခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကွဲပြားလေသည်။ အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးရုံသာမက ကုန်ပစ္စည်းများ၏ အရည်အသွေးမှာလည်း အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

အားချန်က ကုန်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီး တစ်ဖက်လူနှင့် လက်ခံဖြတ်ပိုင်း လဲလှယ်ပြီးနောက် တံခါးကိုပိတ်ကာ ပစ္စည်းများကို သယ်ပြီး နောက်ဖေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်လာချိန်တွင် အားချန်သည် မီးခြစ်ဖြင့် ကျားနဂါးအရေခွံကို မီးရှို့လိုက်သည်။ ကျားနဂါးအရေခွံသည် အလွန်အဆီများသဖြင့် မီးရှို့လိုက်သောအခါ ဖယောင်းတိုင်ငယ်လေး တစ်တိုင်လို ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ကျားနဂါးအရေခွံကို အမွှေးနံ့သာအပင်များကြားမှ ကြားနေရာလွတ်တွင် ထည့်ထားလိုက်ပြီး အောက်ခြေမှ သစ်ကိုင်းများနှင့် အရိုးနုနွယ်ပင်များကို မီးရှို့လိုက်သည်။

မကြာမီ ကျားနဂါးအရေခွံသည် အရည်ပျော်သွားပြီး အလယ်တွင် ကျန်ရှိသော ကြားနေရာလွတ်မှ မီးခိုးငွေ့သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အားချန်က ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို အတွင်းသို့ ထည့်ထားပြီး ချန်ညန်ဇီကို အိုးထဲတွင် ဝင်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သစ်သားအဖုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် အိုးကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်၏။

ချန်ညန်ဇီသည် အတွင်းထဲတွင် သုံးရက်တိတိ မီးခိုးမှိုင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်လှမ်းမှ ထွက်ခွာခွင့်မရှိပေ။

ချန်ညန်ဇီ အိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့် ဒုတိယနေ့တွင် ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်သို့ ရုတ်တရက် အရာရှိတစ်စု ရောက်ရှိလာတော့သည်။ အားချန်က ဆိုင်ထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် သူဌေးရွှီကသာ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့၏။

သူပြန်လာပြီးနောက် အားချန်ကို ပြောပြလာသည်။ "နောက်လမ်းက မျက်နှာချေရောင်းတဲ့ သူဌေးယောင်က မနေ့က အိမ်ထဲကို လူဆိုးတွေဝင်ပြီး သူ့ကို သတ်သွားကြတယ်"

"အသတ်ခံရတာလား"

သူဌေးရွှီက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ “အသတ်ခံရတာတင် မကဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က အလောင်းကို မြင်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲ့ဒီအလောင်းက ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခံထားရလို့ ပုံပျက်နေတယ်တဲ့"

အားချန်မှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤသေဆုံးပုံသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရင်းနှီးနေရသနည်း။

"အဲ့ဒီအရာရှိတွေက ဘာမှမပြောဘူးလား"

"သူတို့က ဘာပြောနိုင်မှာလဲ။ ကိုယ်ကျိုးရှာဖို့ပဲသိတဲ့ အသုံးမကျတဲ့အဖွဲ့ပဲ။ ငါထင်တာတော့ ဒီအမှုကို မင်ကျင့်စီးလက်ထဲကို လွှဲပေးရတော့မယ် ထင်တယ်။ အဲ့ဒီမသန့်ရှင်းတဲ့အရာက ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဆက်ပြီး မွှေနှောက်မနေခင် မြန်မြန် အမှုဖော်ထုတ်နိုင်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ"

သူဌေးရွှီ၏စကားသည် နိမိတ်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာသည်။ တတိယနေ့တွင် လူတစ်ယောက် ထပ်မံသေဆုံးခဲ့သည်။ ညဘက်တွင် ကင်းလှည့်သော ကင်းသမားဖြစ်ပြီး ထိုအလောင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ခု၏ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခြင်းကို ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုနေ့၏ နံနက်ခင်းညီလာခံတွင် စာရင်းစစ်အမတ်တစ်ဦးသည် ထပ်မံထွက်လာကာ မင်ကျင့်စီး ကျန့်ရှီဖူကို တိုင်ကြားတော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး မနေ့က ကြားသိရတာက မိစ္ဆာတစ်ကောင် မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီး မြို့စောင့်အစောင့်အရှောက်တွေကို ဒဏ်ရာရစေရုံသာမက နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ပြည်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး အလောင်းတွေကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေလို့ ပြည်သူတွေ ထိတ်လန့်နေကြပါတယ်၊ မင်ကျင့်စီးက မိစ္ဆာနဲ့ပတ်သက်တဲ့အမှုတွေကို တာဝန်ယူရပေမဲ့ အချိန်မီ မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တာက ကြီးမားတဲ့အမှားတစ်ခုပါ"

အမတ်များကြားတွင် ရပ်နေသော ယန်လိရူသည် အလောင်းများကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်သည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

"ပိုင်ရှိုးမင်၊ မင်း ဘယ်လိုပြောမလဲ" အရှင်မင်းကြီးက အသံပြုလိုက်သည်။

ပိုင်ရှိုးမင်က ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ခုခံချေပခြင်းမပြုဘဲ "ကျွန်တော်မျိုး အပြစ်ရှိပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး အပြစ်ပေးတော်မူပါ"

"ဒါဆိုရင် မင်းကို အပြစ်ပေးရမှာက..."

"အရှင်မင်းကြီး" ထိုအချိန်တွင် ယန်လိရူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး "အရှင်မင်းကြီး၊ မြို့တော်တွင်းက အမှုအားလုံးကို မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးက အရင်ဆုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးရပါတယ်၊ ဒီအမှုက မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးက အချိန်မီ သတင်းမပို့ခဲ့လို့ ဖြစ်ရတာပါ။ လူကြီးမင်းပိုင်ကို အပြစ်တင်လို့မရပါဘူး"

"သူ့အပေါ် အပြစ်တင်လို့မရဘူးဆိုရင် ဒီအမှုကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" အရှင်မင်းကြီးက မေးလိုက်သည်။

"ရာဇဝတ်မှုဌာနက ဒီအမှုကို လက်ခံဆောင်ရွက်လိုပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ပြစ်မှုကျူးလွန်တဲ့မိစ္ဆာကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းဆီးနိုင်မယ်လို့ အာမခံပါတယ်" ယန်လိရူက ထပ်မံပြောလိုက်လေသည်။

"ပိုင်ရှိုးမင်၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

"ကျွန်တော်မျိုး ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး"

"ဒါဆိုရင် ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒီအမှုကို ရာဇဝတ်မှုဌာနကို တာဝန်ပေးလိုက်တယ်၊ ယန်လိရူ၊ ငါ့ကို မြန်မြန်အဖြေတစ်ခုပေးပါ"

"အမိန့်တော် အတိုင်းပါ"

ညီလာခံပြီးနောက် ရာဇဝတ်မှုဌာနသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်လိရူသည် လူလွှတ်ပြီး ရွှဲမင်ထန်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ရွှဲမင်ထန်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

ယန်လိရူသည် ရွှဲမင်ထန်၏မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားတော့၏။ သူ ဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မသိ။ လူသည် အတော်လေး ပိန်လှီသွားပြီး မျက်လုံးအောက်တွင် ညိုမည်းနေကာ မျက်လုံးများတွင် သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အတော်ကြာ အိပ်မပျော်ခဲ့သည့်ပုံပင်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" ယန်လိရူက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း၊ ရွှယ်ကျန်းမြွေကို မင်ကျင့်စီးက ဖမ်းသွားပြီ" ရွှဲမင်ထန်၏မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "မင်ကျင့်စီးက လူတွေ မြွေကိုဖမ်းတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်အနားမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ၊ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို သံသယ ဝင်နေလောက်ပြီ"

ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရွှဲမင်ထန်သည် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် မင်ကျင့်စီး၏ အစောင့်အရှောက်များက တံခါးကို ကန်ဖွင့်သည့်အသံကို ကြားယောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူတို့သည် အချိန်မရွေး ရောက်လာပြီး သူ့ကို အိမ်မှ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကာ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်သို့ ပြန်ပို့မည်ဟု ထင်နေမိသည်။

ဤသို့သော ကြီးမားသည့်ဖိအားအောက်တွင် သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

ယန်လိရူ၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ “မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စေတာပဲ။ သစ္စာခံစာချုပ် ချုပ်ထားတဲ့ မြွေတစ်ကောင်တောင် မထိန်းနိုင်ဘူး"

ရွှဲမင်ထန်သည် တိုးညင်းစွာ ခုခံချေပသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဒဏ်ရာအရမ်းပြင်းထန်လို့ ရွှယ်ကျန်းမြွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်ပြေးသွားတာပါ၊ လူကြီးမင်း၊ တကယ်လို့ မင်ကျင့်စီးက လူတွေ သစ္စာခံစာချုပ်အတိုင်း ကျွန်တော့်ကို ခြေရာခံမိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

"မင်းနဲ့ ရွှယ်ကျန်းမြွေနဲ့ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ သစ္စာခံစာချုပ်မှာ ထူးခြားမှုရှိလား" ယန်လိရူက မေးလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ ထူးခြားမှု မရှိသေးပါဘူး"

ယန်လိရူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ ပြောလာခဲ့သည်။ "နောက်တစ်နေ့ အခွင့်အရေးရှာပြီး ငါ့အိမ်တော်ကို လာခဲ့၊ ငါ မင်းနဲ့ ရွှယ်ကျန်းမြွေရဲ့ သစ္စာခံစာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်း" ရွှဲမင်ထန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း မကြာမီ မျက်လုံးထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "လူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော် ကြားဖူးတာက သစ္စာခံစာချုပ်ကို တစ်ဖက်က သေဆုံးမှသာ ဖျက်သိမ်းနိုင်တယ်ဆို၊ မဟုတ်မှလွဲရော..."

"ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။ မိစ္ဆာတံဆိပ်တုံးက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်။ သစ္စာခံစာချုပ်ကို တဖက်သတ် ဖျက်သိမ်းနိုင်တယ်"

"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့" ရွှဲမင်ထန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သစ္စာခံစာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်လျှင် သူ လုံခြုံသွားပြီဖြစ်သည်။

ယန်လိရူက မိစ္ဆာတံဆိပ်တုံးအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။

ထိုပစ္စည်းသည် သူ နည်းလမ်းပေါင်းများစွာသုံးပြီး တားမြစ်ဘဏ္ဍာတိုက်မှ ခိုးယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မခိုးယူခင်ကတော့ တန်ဖိုးကြီး မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုဟုသာ ထင်ထားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပစ္စည်းကို ယန်လိရူထံသို့ ပေးအပ်လိုက်မှ ဤပစ္စည်းသည် ယခင်က မိစ္ဆာတိုင်းပြည်၏ တံဆိပ်တော်ဖြစ်ကြောင်းကို သိခဲ့ရသည်။

မိစ္ဆာဘုရင် သေဆုံးပြီးနောက် မိစ္ဆာတိုင်းပြည်သည် ပျက်သုဉ်းသွားပြီး မိစ္ဆာတံဆိပ်တုံးသည် သာ့ရှတော်ဝင်မိသားစု၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ပြီး တားမြစ်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် အမြဲထားရှိခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကမှ ခိုးယူခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

အဲ့ဒီရတနာသာ ငါ့ဆီမှာ ရှိနေရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ယန်လိရူလို သိုင်းပညာမကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့လက်ထဲမှာ ကျရောက်နေတာက တကယ်ပဲ ဖြုန်းတီးရာကျတယ်။

ဤအတွေးကိုတော့ ရွှဲမင်ထန်သည် ဘယ်တော့မှ ထုတ်ဖော်မပြရဲပေ။

အသက်အန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်သော အကျပ်အတည်းသည် ယာယီဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ရရှိသွားသောအခါမှ သူက မေးလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်း ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာ အမိန့်ပေးစရာရှိလို့လား"

ယန်လိရူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “မကြာသေးခင်က သက်ရှိဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် မြို့တော်ထဲကို ဝင်ရောက်လာ နိုင်တယ်၊ သူက ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်မှာ လူနှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ မင်း သူ့ကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းဆီးပြီး အလောင်းကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရမယ်"

ရွှဲမင်ထန်သည် အကြောင်းရင်းကို မမေးဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှဲမင်ထန်သည် ရှေ့သို့တိုး၍ တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသူမှာလည်း ယန်လိရူ၏ လူယုံတစ်ဦးပင်။

ထိုသူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ယန်လိရူကို တင်ပြလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်း ခန့်မှန်းတဲ့အတိုင်းပဲ။ အဲ့ဒီသက်ရှိဖုတ်ကောင်ရဲ့ အလောင်းက တကယ်ပဲ ပျောက်သွားပါတယ်။ လက်အောက်ငယ်သား ထင်တာကတော့ သခင်လေးက သက်ရှိဖုတ်ကောင်ရဲ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ဖို့ မလိုလားခဲ့ဘူး ထင်ပါတယ်"

သက်ရှိဖုတ်ကောင်သည် ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီးနောက် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။ ယန်လိရူသည် ထိုနေ့က သားဖြစ်သူကို သက်ရှိဖုတ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းခိုင်းခဲ့သော်လည်း သူက အမိန့်ကို လျစ်လျူရှုရဲမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျန်တာရော"

"ပြီးတော့ လူကြီးမင်း အမိန့်ပေးထားတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်မျိုးက ချန်ဟွေ့ကို မြှုပ်နှံခဲ့တဲ့ တောင်ကုန်းကို သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီတောင်ကုန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က မိုးကြိုးပစ်ခံခဲ့ရလို့ တောင်ပေါ်က အရာအားလုံး ပြာဖြစ်သွားပြီး အလောင်းကို လုံးဝမရှာနိုင်ခဲ့ပါဘူး"

"မိုးကြိုးပစ်ခံရရင်တောင် အကြွင်းအကျန်တွေ ကျန်ခဲ့သင့်တယ်" ယန်လိရူသည် တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက အကြွင်းအကျန်တွေကို မတွေ့ခဲ့ပါဘူး" ထိုလက်အောက်ငယ်သားသည် ပြောပြီးနောက် မဝံ့မရဲဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "လူကြီးမင်း၊ အဲ့ဒီချန်ဟွေ့က သက်ရှိဖုတ်ကောင်ရဲ့ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်တာ ခံလိုက်ရတာ။ သူလည်း သက်ရှိဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်လား"

သက်ရှိဖုတ်ကောင်၏ အဆင့်အတန်းမြင့်မားလေ တံတွေးနှင့် သွေးထဲမှ အဆိပ်သည် ပိုမိုပြင်းထန်လေဖြစ်ပြီး ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခံရသူကို သက်ရှိဖုတ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေနိုင်ခြေ ပိုများလေလေပင်။

သခင်မနှင့် သခင်လေးတို့ မွေးထားသော ဤအကောင်သည် ဒုတိယအဆင့် သက်ရှိဖုတ်ကောင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး လူသားသိုင်းပညာရှင်တို့၏ ဒုတိယအဆင့်နှင့် ညီမျှကာ အလွန်ရှားပါးနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်လိရူက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှဲမင်ထန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် ငါ မင်းကို ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ် ပေးမယ်၊ မင်း ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်ကို သက်ရှိဖုတ်ကောင် သွားစစ်ဆေးတဲ့အခါ ပုံပေါ်ကမိန်းမ မကြာသေးခင်က ပေါ်လာခဲ့သလားဆိုတာကိုပါ စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့"

"လူကြီးမင်း စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်"

နန်းတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသော ကြီးမားသောကိစ္စရပ်များသည် အားချန်နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ ယနေ့သည် အမွှေးနံ့သာ မီးခိုးမှိုင်းခံခြင်း နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ပြီး မီးခိုးငွေ့များ ပျောက်ကွယ်သွားလျှင် ချန်ညန်ဇီသည် ထွက်လာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

အားချန်သည် ဆိုင်ထဲတွင် အမွှေးနံ့သာအိတ်ငယ်များကို ချုပ်လုပ်နေသည်။ လက်ရာသည် မကောင်းသေးသော်လည်း ချန်ညန်ဇီ၏ သင်ပြမှုကြောင့် အမွှေးနံ့သာအိတ်က ပုံလေးပေါ်လာလေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အားချန်သည် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်တွင် သူဌေးရွှီနှင့် သူ့ဆိုင်မှ ကောင်လေးသည်လည်း အပြင်ဘက်တွင် လှမ်းမျှော်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" သူမက မေးလိုက်သည်။

"ကြားတာတော့ ရာဇဝတ်မှုဌာနက လူတွေရောက်လာပြီး အိမ်တိုင်းကို သက်ရှိဖုတ်ကောင် ရှာဖွေနေကြတယ်။ ပြီးတော့ လူလည်း ရှာနေတယ်လို့ ပြောတယ်" သူဌေးရွှီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒီခေတ်ကြီးကတော့လေ။ သက်ရှိဖုတ်ကောင်တွေတောင် ထွက်လာကြပြီ"

အားချန်၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ နောက်ဖေးသို့ သွားရန်စဉ်းစားနေစဉ် ရွှဲမင်ထန်သည် ရာဇဝတ်မှုဌာနမှ အရာရှိတစ်စုနှင့်အတူ သူမဘက်သို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရွှဲမင်ထန်သည် အားချန်ကို မသိသလို အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဒီဆိုင်ရဲ့ပိုင်ရှင်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ဝင်ရှာကြ"

သူ၏နောက်မှ လူများသည် သူမ၏ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားချန်သည် စိတ်ထဲတွင် နောက်ဖေးမှ ချန်ညန်ဇီကို တွေ့ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူမ၏အမွှေးလုံးများကို နေရာအနှံ့ ပစ်ပေါက်ခံရသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

အရာရှိတစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။ "လူကြီးမင်း၊ နောက်ဖေးမှာ လူရှိတယ်"

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နောက်ဖေးမှ ထွက်လာလေသည်။ သူမသည် ဝတ်ရုံတစ်ခုကို ခြုံထားပြီး ဆံပင်ရှည်များကိုလည်း မစည်းနှောင်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် ပုံပျက်လို့နေသည်။

ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် တွေဝေစွာဖြင့် အားချန်ကို မေးလိုက်၏။ "ကျိမိန်းကလေး၊ ဘယ်လိုလုပ် လူတွေ ရုတ်တရက် ဝင်လာကြတာလဲ"

အားချန်သည် ဤအနည်းငယ် တရင်းတနှီး ရုပ်ကလေးနှင့် အမျိုးသမီးကို မြင်ပြီးနောက် ခဏလောက် ငေးမောသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ရာဇဝတ်မှုဌာနက လူကြီးမင်းတွေက အရေးကြီးတဲ့တရားခံကို ရှာဖွေနေကြတာပါ"

ရွှဲမင်ထန်သည် ထွက်လာသော လူငယ်အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ပုံတူပန်းချီကားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ အနည်းငယ်တူသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း အသက်အရွယ်သည် သိသိသာသာ မကိုက်ညီပေ။

နောက်ဖေးသို့ ဝင်ရောက်သွားသော ရာဇဝတ်မှုဌာနမှ အရာရှိသည် မကြာမီ ထွက်လာပြီး ရွှဲမင်ထန်၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်း၊ နောက်ဖေးမှာ အိုးတစ်လုံးထားထားပြီး အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခုကို မီးရှို့နေပုံရပါတယ်"

"အဲ့ဒါက ကျွန်မ ပြုပြင်နေတဲ့ အမွှေးနံ့သာတွေပါ၊ တန်ဖိုးကြီးပါတယ်"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား။ ဒီမှာ မင်း စကားပြောစရာ နေရာမရှိဘူး" ထိုရာဇဝတ်မှုဌာနမှ အရာရှိသည် အားချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တော်ပြီ" ရွှဲမင်ထန်သည် လက်အောက်ငယ်သားကို ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်ပြီး အားချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့သွားမယ်"

သူ သွားတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း အားချန်သည် သူ့ကို ဤသို့ လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။

သူမ၏အသံသည် နောက်ကျောမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ရွှဲလူကြီးမင်းက ဒီလောက်တောင် သြဇာအာဏာကြီးပြီး လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ကျွန်မဆိုင်ထဲက အမွှေးလုံးတွေနဲ့ အမွှေးနံ့သာတွေကို ဖျက်ဆီးခိုင်းပြီး ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား"

"မင်း ဘာဖြစ်ချင်လဲ"

"လျော်ကြေးပေးလေ" အားချန်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ၅၀ လျန်ပဲ တောင်းတာ။ မများပါဘူး"

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ" ရွှဲမင်ထန် မပြောမီ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားသည် ဒေါသထွက်သွားတော့၏။

အားချန်ကလည်း မကြောက်ရွံ့ဘဲ ရွှဲမင်ထန်၏ဒေါသကို တမင်သက်သက် ဆွပေးတော့သည်။ “ရွှဲလူကြီးမင်းမှာ ငွေမရှိရင် ရှင့်အစ်မဆီမှာ နည်းနည်းလောက် သွားချေးလို့ရတယ်"

ရွှဲမင်ထန်၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေသည်။ “ကျိချန်၊ မင်း ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာလား"

"ကျွန်မ ထင်တာကတော့ တခြားသူရဲ့ပစ္စည်းကို ဖျက်ဆီးရင် လျော်ကြေးပေးရမယ်ဆိုတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ လူကြီးမင်း မလျော်လည်းရပါတယ်။ နောက်တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်မ လူကြီးမင်းပိုင်ကို အိမ်တိုင်ရာရောက် လာတောင်းခိုင်းလိုက်မယ်" ပြောရင်း အားချန်သည် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ရွှဲလူကြီးမင်းက အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ရှင့်အစ်မနဲ့ တိုင်ပင်လို့ရပါတယ်။ သူက လူကြီးမင်းပိုင်ရဲ့ ပုံစံကို ရင်းနှီးနေလောက်ပြီ"

ရွှဲမင်ထန်သည် ပိုင်ရှိုးမင်က ကျင့်ယန်မြို့စားအိမ်တော်သို့ သွား၍ ကျိချန်အတွက် လက်ဖွဲ့ပစ္စည်း တောင်းဆိုခဲ့သည့်ကိစ္စကို မသိဘဲမနေပေ။ ယနေ့ ထပ်မံပြောဆိုခံရသောအခါ သူ့အစ်မကြီးအတွက် ဝမ်းနည်းနေဆဲပင်

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခါးကြားမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖြုတ်ကာ အားချန်၏ခြေထောက်အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ရွှဲလူကြီးမင်း ဖြည်းဖြည်းသွားပါ"

အားချန်၏ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဤမျှများပြားသော လူများ၏ ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံရသဖြင့် ရွှဲမင်ထန်သည် ဤလမ်းကို ဆက်လက်ရှာဖွေခြင်း မပြုတော့ဘဲ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ပြောကြားပြီး သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

စပ်စုနေကြသည့် ဆိုင်ရှင်အသီးသီးသည်လည်း စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်သွားကြသည်။

အားချန်နှင့် အရာရှိများ၏ ဆက်ဆံရေးနှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့သည် တစ်ကြိမ် ဆွေးနွေးပြီးဖြစ်သဖြင့် အသစ်အဆန်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင် တစ်ချက်ကို ထပ်မံအတည်ပြုနိုင်သည်မှာ ကျိမိန်းကလေး၏ နောက်ခံသည် အမှန်တကယ်ပင် ခိုင်မာပေသည်။

အခြားဆိုင်များသည် ထိုဘေးဆိုးများကို ငွေပေး၍ နှင်ထုတ်ကြသော်လည်း သူမသည် တစ်ခွန်းပြောရုံဖြင့် ထိုလူများကို ၅၀ လျန် ငွေညစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဤကျိမိန်းကလေးသည် စိတ်ထားကောင်းပြီး နေ့စဉ် တွေ့သမျှလူတိုင်းကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံသဖြင့် သူတို့သည် မတော်တဆ ထိုသူကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို မစိုးရိမ်ကြပေ။

အနှောင့်အယှက်ပေးသူများ ထွက်သွားပြီးနောက် အားချန်သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးမှ အသက် ၁၀နှစ်ကျော် ပြန်ငယ်သွားသည့် ချန်ညန်ဇီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်။ ချောမွေ့လှသည့် အရေပြား၊ တောက်ပလှသည့် မျက်လုံးများ၊ ပုံမှန်အသက်ရှူခြင်းနှင့် နှလုံးခုန်ခြင်းတို့က သူမသည် သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်းကို သက်သေပြလို့နေသည်။

ရွှဲမင်ထန်ကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရှင်ပင်လျှင် ထူးခြားမှုကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ချန်ညန်ဇီသည် အားချန် လှည့်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။

အားချန်မှာ အံ့ဩသွားပြီး ချန်ညန်ဇီက ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ "မိန်းကလေးက ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာကို ချန်ဟွေ့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"

သူမသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ချန်ညန်ဇီကို ထူမတ်ပေးလိုက်သည်။ “ရှင် ကျွန်မကို အားချန်လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်"

ချန်ညန်ဇီက ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာကြွက်သားများသည် မတောင့်တင်းတော့ဘဲ အပြုံးသည် အလွန်လှပသည်။ “ဒါဆိုရင် အားချန်က ကျွန်မကို ဟွေ့ညန်လို့ ခေါ်ပါ။ ကျွန်မအဖေနဲ့အမေက ဒီလိုပဲခေါ်ကြတယ်"

"ဟွေ့ညန်၊ ရှင့်မှာ ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ"

ချန်ဟွေ့သည် လူသားတို့၏ ရုပ်ရည်ကို ပြန်လည်ရရှိလိုခြင်းသည် အလှအပကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ဟွေ့ညန်သည် ယခုလက်ရှိမျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ်က ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ဖြစ်သည်။ ယန်လိရူသည်လည်း ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရသင့်သည်။

ထိုသူသည် သူမကို စိတ်ထဲတွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာရှိကြောင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့သည်ကို တွေးမိရင်း ချန်ဟွေ့သည် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် အချိန်ကျပြီဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်တော့သည်။

သူမက ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မ ယန်မိသားစုကို သွားရမယ်။ ကျွန်မမိသားစုတစ်စုလုံးရဲ့ သွေးကြွေးကို တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ဆပ်ရမှာပဲ"

"ယန်လိရူက ရာဇဝတ်မှုဌာနရဲ့ လက်ထောက်ဝန်ကြီးပဲ။ သူ့အိမ်က လုံခြုံတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ရဲ့အစွမ်းအစက မလုံလောက်ဘူး"

"ကျွန်မ သိပါတယ်" ဟွေ့ညန်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ဖန်းယွိက ကျန်းပေနယ်စားရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးပဲ။ သူ့ဘေးမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အစောင့်အရှောက်တွေ ရှိတယ်၊ ကျွန်မ ကလဲ့စားချေချင်ရင် တခြားနည်းလမ်းကို သုံးရမှာပဲ"

"ရှင် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်သေရနိုင်တာတောင်မှလား"

"ဟုတ်တယ်"

အားချန်သည် ချန်ဟွေ့၏ ဤရွေးချယ်မှုကို မအံ့ဩမိပေ။ သူမသည် မထောက်ခံသော်လည်း တားဆီးရန်လည်း မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

သူမသည် ချန်ဟွေ့ကို ကူညီခြင်းသည် သူမက ထိုသို့ သေဆုံးသွားသင့်သည်မဟုတ်ဟု ထင်သောကြောင့်သာ။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်တော့ အလွန်နှမြောစရာပင်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ချန်ဟွေ့၏ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လေသည်။

အားချန်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဟွေ့ညန်၊ ရှင် လူတွေကို လ

လှည့်စားဖို့ မှော်ဆန်တဲ့စကားလုံးကို သိလား"

ချန်ဟွေ့၏မျက်နှာတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

"မိစ္ဆာမှာ မိစ္ဆာစကားရှိတယ်။ ဖုတ်ကောင်မှာ ဖုတ်ကောင်စကားရှိတယ်။ တချို့လူတွေက မွေးရာပါ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာကြပြီး လှည့်ဖြားဖို့ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ နည်းလမ်းရှိပါတယ်" အားချန်သည် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သေးငယ်တဲ့ကိစ္စတွေကနေ စတင်ပါ။ သူက ရှင့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သဘောတူတဲ့အခါ ရှင့်ရဲ့သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးမှုက တစ်ဆတိုးလာလိမ့်မယ်။ ရှင် သူ့ကို အကြိမ်တစ်ထောင် လှည့်ဖြားနိုင်ခဲ့ရင် ရှင် အောင်မြင်ပြီ"

အားချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဟွေ့ညန်၊ ရှင် ကျွန်မကို ပြန်မဆပ်ရသေးတဲ့ ကျေးဇူးကြွေးကြီး တစ်ခု ရှိသေးတယ်နော်။ ရှင် ကျွန်မကို လာပြန်ဆပ်မှာကို ကျွန်မ စောင့်နေမယ်။ ကျွန်မကို နောက်ဘဝအထိ မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့။ ကျွန်မ နောက်ဘဝကို မယုံဘူး"

ချန်ဟွေ့က အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ"

...