တောင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း၊

စုရို့က သူမ၏ မူလစိတ်ကူးကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ “ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်” မှ လှပသောအစ်မကြီး ပြောသွားသည့်စကားမှာ မှန်ကန်နေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

“ပန်းပွင့်တဲ့အခါ လိပ်ပြာတွေက အလိုလိုရောက်လာစမြဲပဲ”

သူမက အစ်ကိုကြီး ဝူယွမ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဝေးကွာလွန်းလှသေးသည်။

သူမကိုယ်သူမသူမကိုယ်သူမ လုံလောက်တဲ့ ထူးချွန်မှုမရှိသေးဟု ခံစားနေရသလို ဝူယွမ်နှင့် ထိုက်တန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်မလာသေးဟုလည်း ယူဆနေမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး ပိုမိုထူးချွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာမှသာ အစ်ကိုကြီး ဝူယွမ်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေကာ သူမ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထုတ်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက သူမကို ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် အလွန်အမင်း ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ထိုနေရာက သူမအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။

စုရိုက သူမ၏ သံယောဇဉ်တို့ကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

ယင်းမှာ စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ နောင်တစ်ချိန်တွင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ရာအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် စုရိုနှင့် စုကွေတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံး ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

အထူးဂိုဏ်းကြီးများအားလုံး တပည့်ရွေးချယ်မှု ပြီးဆုံးသွားကြပြီဖြစ်ရာ “ပြည်ထောင်တစ်ရာတိုက်ပွဲ” သည်လည်း ဤနေရာ၌ပင် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝူယွမ်နှင့် လင်းချင်းကျူတို့သည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နှုတ်ဆက်သည့် အကြည့်များဖြင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် အဘိုးအို ဝူတောင်က ဝူယွမ်နှင့် တပည့်သစ်များကို ဦးဆောင်ကာ “ပြည်ထောင်တစ်ရာတောင်” မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

“ပြည်ထောင်တစ်ရာတိုက်ပွဲကတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ အခု မင်းတို့အားလုံး ငါ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး တောင်ဂိုဏ်းကို သွားရမယ်။ ဒီက သတင်းတွေက မင်းတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ ပြည်ထောင်စုတွေဆီကို အမြန်ဆုံး ရောက်သွားလိမ့်မယ်”

“ဂိုဏ်းက ပေးအပ်မယ့် ဆုလာဘ်တွေလည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ” အဘိုးအို ဝူတောင်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီပေါ့။ ဒီသတင်းကို ကြားရင် ခမည်းတော် ဧကရာဇ်မင်းကြီး ဘယ်လိုများ တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ တကယ် သိချင်မိတယ်” မိုလင်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အထင်အသား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

ဤပြည်ထောင်တစ်ရာတိုက်ပွဲတွင် သူတို့၏ “မဟာယန်ပြည်ထောင်စု” က အကြီးမားဆုံး အောင်နိုင်သူဖြစ်ခဲ့သည်။ တပည့်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်သုံးဦးအထိ အထူးဂိုဏ်းကြီးများသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ မဟာယန်ပြည်ထောင်စု၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် အထူးဂိုဏ်းကြီးများတွင် တပည့်အများဆုံး လက်ခံခံရသည့် စံချိန်သစ်ကို တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပထမဆုံးသော “ချန်ပီယံ” ကိုလည်း မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ဤအောင်မြင်မှုသည် မဟာယန်ပြည်ထောင်စု၏ ရာဇဝင်တွင် ရွှေကမ္ပည်းထိုးရမည့် မှတ်တိုင်တစ်ခုပင်။

မဟာယန်ပြည်ထောင်စုသားများသာမက တောင်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ခွင့်ရသည့် အခြားသူများလည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့ပြည်ထောင်စု ဂုဏ်ဆောင်ရန် လာရောက်ခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ရလဒ်ကောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည့်အတွက် မိသားစုနှင့် တိုင်းပြည်အတွက် များစွာ ဂုဏ်ယူနေကြသည်။

အဘိုးအို ဝူတောင်သည် သူ၏ လက်ဟန်များကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ယွမ်စွမ်းအင်များ သူ၏ရှေ့တွင် စုစည်းလာပြီး ခဏချင်းမှာပင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် ဧရာမ အစီအရင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“လေဟာနယ် နယ်မြေကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်”

ဝူယွမ်က ထိုအစီအရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိလိုက်သည်။

“သွားကြစို့”

အားလုံးက အစီအရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးလူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ သူတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ဝူယွမ်သည် ထိုဟင်းလင်းပြင်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းနက်ရှိုင်းမှုတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “တောင်ဂိုဏ်း... ငါလာပြီ”

[ဒင်... ဆိုင်းအင် နေရာကို ပြောင်းလဲပြီးပါပီ၊ နောက်ထပ် ဆိုင်းအင် လုပ်ရမည့်နေရာမှာ - တောင်ဂိုဏ်း၊ လေပြင်းခန်းမ]

နယ်မြေကူးပြောင်းနေစဉ်အတွင်း ဝူယွမ်သည် စနစ်ထံမှ အကြောင်းကြားစာကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

...မဟာယန်ပြည်ထောင်စု။

နန်းတော်အတွင်း၌ ဧကရာဇ် မိုကျင့်ထျန်းက သူ၏စာကြည့်ခန်းတွင် တစ်ဦးတည်း စာဖတ်နေစဉ် မိန်းမစိုးတစ်ဦးက အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ဖြင့် သတင်းပို့လာခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ပြည်ထောင်တစ်ရာတိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ”

“မိုလင်းတို့ကော ဘယ်လိုလဲ” မိုကျင့်ထျန်းက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး... တတိယမင်းသား၊ သတ္တမမင်းသားနဲ့ ဒသမမင်းသားတို့ အားလုံး အထူးဂိုဏ်းရှစ်ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ တောင်ဂိုဏ်းမှာ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ကြပါတယ်” ထိုမိန်းမစိုး၏ အသံမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် တုန်ရင်နေသည်။

“တောင်ဂိုဏ်း... ဟုတ်လား” မိုကျင့်ထျန်း အသက်ရှူမှားသွားရသည်။

ထိုမျှမကသေးဘဲ မဟာယန်ပြည်ထောင်စုမှ လူပေါင်း (၂၃) ဦးစလုံး ဒေါင်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ခွင့်ရသည့်အပြင် ဝူယွမ်က ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့သည့် သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏လက်များ တုန်ရီလာပြီး ထိုင်ခုံကိုပင် ကန်ထုတ်မိမတတ် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

“ဝူယွမ်ကတော့ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူးပဲ။ ချန်ပီယံ... ဒီဘွဲ့ဟာ အရှေ့ရွှမ်နယ်မြေက လူငယ်တွေထဲမှာ အထူးချွန်ဆုံးလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာပဲ” မိုကျင့်ထျန်းက ချက်ချင်းပင် တစ်နိုင်ငံလုံး အောင်ပွဲခံရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။

လင်းမျိုးနွယ်စု၊ ဝမ့်လွန်ပြည်နယ်ရှိ သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် အခြားအင်အားစုများအားလုံးသည်လည်း ဤသတင်းကြောင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

“ဝူယွမ်” ဆိုသည့် အမည်နာမသည် မဟာယန်ပြည်ထောင်စု၏ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

...အရှေ့ရွှမ်နယ်မြေ။

ဤကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ပြည်ထောင်စုပေါင်းများစွက ကြယ်တာရာများအလား ပျံ့နှံ့တည်ရှိနေကြသော်လည်း အထူးဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ဂိုဏ်းမှာမူ ဤမြေကို စောင့်ရှောက်နေသော နတ်ဘုရားကြီးများအလား ခံ့ညားထည်၀ါစွာ တည်ရှိနေကြသည်။

“တောင်ဂိုဏ်း” ကတော့ အရှေ့ရွှမ်နယ်မြေ၏ အနောက်တောင်ဘက်ရှိ မိုင်ပေါင်းသိန်းချီ ရှည်လျားသော “တောင်နယ်မြေ” တောင်တန်းကြီးများတွင် တည်ရှိသည်။

တောင်တန်းကြီးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပေပေါင်းသောင်းချီ မြင့်မားသော အလင်းကာရံကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ထိုကာရံအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းခန်းမဆောင်ကြီးများနှင့် ပျံသန်းနေသော လူရိပ်များကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ဝူ...

လေဟာနယ်တစ်ခုလုံး လိမ်ယှက်သွားပြီးနောက် အဘိုးအို ဝူတောင်နှင့်အတူ လူပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ဝူယွမ်က သူ၏ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

တောငိဂိုဏ်း၏ နယ်နမိတ်အတိုင်းအတာမှာ သူ ယခင်က စူးစမ်းခဲ့ဖူးသည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမား ခံ့ညားနေခဲ့သည်။

“အားလုံးပဲ... တောင်ဂိုဏ်းက ကြိုဆိုပါတယ်” အဘိုးအို ဝူတောင်က အလင်းကာရံကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူက ဝတ်ရုံလက်အစကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ကာရံကြီးအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူတို့အတွက် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အလင်းကာရံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်ဂယက်များမှာ ဝူယွမ်ကဲ့သို့ လူကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအစီအရင်က “နိဗ္ဗာန်အဆင့်” အထက်က ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အလင်းကာရံအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝူယွမ်သည် ကြွယ်ဝလှသော “ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ယွမ်စွမ်းအင်” များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြင်ပကမ္ဘာထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုသိပ်သည်းနေခဲ့သည်။

“ဒါဟာ အထူးဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ” ဝူယွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် ဝတ်ရုံနီများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကင်းလှည့်တပည့်များ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အနည်းဆုံး “ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ငါး” ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့က အဘိုးအို ဝူတောက်ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး တပည့်သစ်များကို စူးစမ်းနေကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် နိဗ္ဗာန်အဆင့် လေးသာ ရှိသော်လည်း အဘိုးအိုဝူတောက်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရပ်နေနိုင်သော ဝူယွမ်ကို သူတို့ အထူးတလည် သတိပြုမိသွားကြသည်။

ခရီးဆက်လာရင်း လင်းတုန်က ရှောင်တျောင်းကို မေးလိုက်သည်။ “ရှောင်တျောင်း... တောင်ဂိုဏ်းအကြောင်း မင်း ဘာတွေသိထားလဲ”

ရှောင်တျောင်းကလည်း ရှင်းပြလေသည် - “တောင်ဂိုဏ်းမှာ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ အသိပညာ နဲ့ လေပြင်း ဆိုပြီး ခန်းမဆောင်လေးခု ရှိတယ်။ ကောင်းကင်ခန်းမက အသန်မာဆုံးဖြစ်ပြီး လေပြင်းခန်းမ ကတော့ အားအနည်းဆုံးပဲ။ ဒီအဘိုးကြီး ဝူတောင်က လေပြင်းခန်းမရဲ့ ဒု-ဂိုဏ်းခွဲအရှင်ပဲ”

“ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်ခန်းမကို ရွေးသင့်လဲ”

ရှောင်တျောင်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ပြီး “တခြားလူတွေအတွက်တော့ ကောင်းကင်ခန်းမက အကောင်းဆုံးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုနှစ်နဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက်တော့ လေပြင်းခန်းမ ကိုပဲ ရွေးရမယ်”

လင်းတုန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ “ဝိုင်ဟောက အားအနည်းဆုံးဆို၊ ဘာလို့လဲ”

“အခုချိန်မှာတော့ အားအနည်းဆုံးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက လေပြင်းခန်းမက အသန်မာဆုံးပဲ” ရှောင်တျောင်းက ဆက်ပြောပြသည်မှာ တောင်ဂိုဏ်းဓ။် ခန်းမလေးခုတွင် မဟာကျမ်းစာကြီး လေးစောင်ရှိရာ လေပြင်းခန်းမဦ။် “မဟာရှေးဟောင်းကျမ်း (Great Desolation Scripture)” သည် အနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကျမ်းကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသဖြင့် ကျင့်ကြံနိုင်သူ ရှားပါးနေသောကြောင့်သာ လေပြင်းခန်းမမှာ အားနည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံး ဒီကျမ်းကို နားလည်သွားတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ သိလား။ ‘ယွမ်ဂိတ်’ ဂိုဏ်းထဲကို တစ်ကိုယ်တော် ဝင်မွှေပြီး အကြီးအကဲ သုံးယောက်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ လူမိုက်ကြီးပဲ”

ဤစကားကြောင့် အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ ဝူယွမ်သည်လည်း လေပြင်းခန်းမကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

စနစ်ကလည်း ထိုနေရာမှာ Sign-in လုပ်ရန် ညွှန်ကြားထားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ခမ်းနားထည်ဝါသော ကျောက်ပြာစင်မြင့်ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင်ထိုနေရာတွင် လူအုပ်စုတစ်စု စောင့်ကြိုနေခဲ့ကြသည်။ အလယ်တွင် ရပ်နေသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား သုံးဦးမှာ အခြားခန်းမ သုံးခုမှ ဒု-ဂိုဏ်းခွဲအရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့နောက်တွင် တပည့်များ ရှိနေကြပြီး အထူးခြားဆုံးမှာ ဝတ်ရုံနီနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးပဲဖြစ်သည်။

သူမက စုရိုနှင့် အသက်အရွယ်တူလောက်ရှိသော်လည်း အရပ်ပိုရှည်ကာ ကျော့ရှင်းလှပသည်။ သူမ၏ အလှမှာ ချင်းတန် သို့မဟုတ် လင်းချင်းကျူတို့နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအင်များမှာ တူရိယာသံစဉ်များအလား ဆန်းကြယ်လှသည်ဟု ဝူယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဟားဟား... အဘိုးအို ဝူတောင်၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ” ကောင်းကင်ခန်းမမှ ဒု-အရှင် ‘ဝေဆန်’ က ဟိန်းထွက်နေသော အသံကြီးဖြင့် ရယ်မောကာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနှစ် ပြည်ထောင်တစ်ရာတိုက်ပွဲရဲ့ ချန်ပီယံက ငါတို့ ဒေါင်ဂိုဏ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ကျေနပ်စရာပဲ။ ဘယ်သူလဲ... အဲဒီ ချန်ပီယံဆိုတဲ့လူ ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့စမ်းပါဦး”

ဝူယွမ်က ရှေ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးနှင့် လက်သီးဆုပ်ကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“တပည့် ဝူယွမ်... ဒု-ဂိုဏ်းချုပ်အရှင် သုံးပါးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”