ငါ သိပါတယ်
Vol. 17 Ch. 165
“ချန်ဟွိုက်အန်ရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ...”
“သိပ်မကောင်းဘူး။”
ရှန့်ရှောင်ယွမ်က အာဟာရဖြည့်ကန်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထူးကဲသော ကိုယ်တိုင် ကုသနိုင်စွမ်းကြောင့် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထက်ဝက်ခန့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“မကောင်းဘူးဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ...” မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဟိုကောင်လေးရဲ့ ခြေထောက်တွေတောင် ပြန်ပေါက်နေပြီ မဟုတ်လား။”
သူက ဘေးကန်ထဲတွင်ရှိသော ချန်ဟွိုက်အန်၏ ခြေထောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အနီရင့်ရောင် တစ်ရှူးများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး မီးကျွမ်းထားသလို မည်းနက်နေသော်လည်း အသားစအသစ်များ ထွက်လာခြင်းက မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
“အဲဒီခြေထောက်တွေ ပြန်ပေါက်လာတာကို ရှင် မြင်ချင်မှာမဟုတ်ဘူး...” ရှန့်ရှောင်ယွမ်က ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အစီရင်ခံစာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဦးနှောက်ထဲ ဗလာကျင်း ဖြစ်သွားသည်။ ချန်ဟွိုက်အန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အသစ်ဖြစ်ပေါ်နေသော ကြွက်သားတစ်ရှူးများမှာ... မိစ္ဆာကင် ဆာဆဲလ်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခြင်းပင်။
၎င်းက အလွန်ကြီးလေးသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ချန်ဟွိုက်အန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ပြန်ဖြစ်လာသည့်အခါ... သူက ချန်ဟွိုက်အန်အဖြစ် ဆက်ရှိနေဦးမှာလား၊ သို့မဟုတ် ဧရာမ မိစ္ဆာအကျိတ်ခဲကြီး ဖြစ်သွားမည်လား...
“ချန်ဟွိုက်အန်ရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ သိပ်သည်းဆမြင့်မားတဲ့ ချီစွမ်းအင် အစုအဝေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါက မိုးကြိုးဓာတ်အပြည့် ရှိနေပြီးတော့ ထုတ်ယူလို့မရဘူး။” ရှန့်ရှောင်ယွမ်က ဆက်လက်၍ ရှင်းပြသည်။
“အဲဒီ မိုးကြိုးစွမ်းအင်က ချန်ဟွိုက်အန်ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဦးနှောက်ဆဲလ်တွေကို ကာကွယ် ပေးထားတယ်။ အခု အဲဒီစွမ်းအင်နဲ့ မိစ္ဆာကင်ဆာဆဲလ်တွေ အကြားမှာ အပြင်းအထန် စစ်ဖြစ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ မိုးကြိုးစွမ်းအင်က သူ့ကိုယ်သူ လောင်မြိုက်ပြီး တိုက်နေရတာမို့ ကြာကြာမခံနိုင်ဘူး။ ကင်ဆာဆဲလ်တွေကတော့ အရမ်းမြန်မြန် ပွားနေတယ်။ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်ခုက နှစ်ဖက်လုံး ပျက်စီးပြီး ချန်ဟွိုက်အန်ရဲ့ ဦးနှောက် ပေါက်ကွဲသွားမယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ ကင်ဆာဆဲလ်တွေက အနိုင်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်သွားမှာပဲ။”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ အံကြိတ်လိုက်သည်။ “မဖြစ်ဘူး။ မိစ္ဆာနဂါးက ချန်ဟွိုက်အန်ကို ဝါးမျိုတာကို အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။”
“ကင်ဆာပြန့်တာကို နှေးအောင် လုပ်လို့ရမလား။ အာဟာရဖြည့်ကန်ထဲကနေ ထုတ်လိုက်မယ် ဆိုရင်ရော...”
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ကင်ဆာပြန့်တာ နှေးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးနှောက်ကို ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ မိုးကြိုးဆဲလ်တွေလည်း အစာပြတ်ပြီး သေကုန်လိမ့်မယ်...” ရှန့်ရှောင်ယွမ်က ဆိုသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ချန်ဟွိုက်အန် သူ့ကို ကယ်ခဲ့၏။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုနှင့် တစ်မြို့လုံးကို ကယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူရဲကောင်းလေးက အခုတော့ အသားများ ပုပ်ဆွေးပြီး သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အင်အားတစ်ခုရဲ့ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေရလေသည်။
“...အဲဒီတုန်းကတော့ သူ့ကို ကယ်ပေးမယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကတိပေးခဲ့ကြတာ...” ရှန့်ရှောင်ယွမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ... ကျွန်မတို့ ပြောခဲ့တာတွေက အလကား ဖြစ်နေသလိုပဲ။”
“မဟုတ်ဘူး။ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်။”
ရှန့်ရှောင်ယွမ် ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူသည် အာဟာရဖြည့်ကန်၏ အနားသတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သံမဏိဘောင်မှာ ကြေမွသွား၏။
“ငါ့ရဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တွေကို သုံးမယ်။”
ရှန့်ရှောင်ယွမ် မျက်မှောင်ကျုံ့သွား၏။ “နေဦး။ ရှင် ပြောတာက...”
“ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က ဆဲလ်တွေကို ပေါင်းစည်းတာ လေ။ ငါ့ရဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တွေက အခြေခံအားဖြင့် မိစ္ဆာနဂါးရဲ့ ဆဲလ်တွေနဲ့ အတူတူပဲ။ ကွာခြားတာက ငါ့ဟာမှာ နဂါးချီစွမ်းအင် မပါတော့ မိစ္ဆာအသွင် မပြောင်းသလို ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ်လည်း မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက အဓိက ထိန်းချုပ်သူပဲ။ ငါ့ဆဲလ်တွေကို မိစ္ဆာဆဲလ်တွေကို ရန်သူလို သဘောထားပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းလို့ ရတယ်။ ဆေးဝါးတစ်ခုလိုပေါ့။ ပြီးတော့ အသစ်ဖြစ်ပွားနှုန်းကလည်း မယံနိုင်စရာပဲ။”
ရှန့်ရှောင်ယွမ် အသက်ရှူမှားသွား၏။ “ဒါပေမဲ့ ရှင်ရဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တွေက ချန်ဟွိုက်အန်ရဲ့ အသိစိတ်ကိုပါ ဝါးမျိုမသွားဘူးလို့ ဘယ်လို အာမခံမလဲ...”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက ပြုံးလိုက်၏။ “လွယ်လွယ်လေးပါ။ ငါ့ကို ဇီဝကန်ထဲ ထည့်လိုက်၊ ပြီးရင် အာရုံကြောတံတားကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ခွဲထုတ်လိုက်။ အဲဒီအခါ ငါ့ဆဲလ်တွေက ချန်ဟွိုက်အန်ဆီကို စစ်ကူအနေနဲ့ သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆို မိစ္ဆာကင်ဆာတွေက အသာစီး မရတော့ဘူး။”
ရှန့်ရှောင်ယွမ် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ “ဒါပေမဲ့... ခွဲထုတ်လိုက်တဲ့ အသိစိတ်ကို ဘေးကင်းအောင် သိမ်းထားနိုင်တဲ့ နည်းပညာ ကျွန်မတို့မှာ မရှိသေးဘူး။”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ၏ အပြုံးက ပျက်မသွားပေ။ “ငါ သိပါတယ်။”
“ဒီလိုလုပ်ရင် ရှင် သေမှာနော်။”
“သိပါတယ်။”
ရှန့်ရှောင်ယွမ် သူ့ကို စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။ လက်တွေ့ကျကျ စဉ်းစားလျှင် ချန်ဟွိုက်အန်၏ အလားအလာက မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူထက် အများကြီး သာလွန်သည်။ ထို့ကြောင့် အထက်လူကြီးတွေက ထိုအဆိုပြုချက်ကို ချက်ချင်း လက်ခံလိမ့်မည်။ သို့သော်... မိတ်ဆွေများ အတွက်တော့ ၎င်းက လက်ခံရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက ရုတ်တရက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါက အလောင်းကောင် ဘုရင်ရဲ့ ခြေရင်းမှာ သူရဲကောင်းလို သေသွားရမှာ။ ဒါကို ဒီကောင်လေးက ငါ့ရဲ့ ပွဲဦးထွက်ကို လုသွားတယ်။ တော်တော် ဒေါသထွက်တာပဲ။”
သူက ရှန့်ရှောင်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှောင်ယွမ်... စဉ်းစားကြည့်။ ငါသာ ငါ့ကိုယ်ငါ စတေးပြီး ချန်ဟွိုက်အန်ကို ကယ်လိုက်ရင် အဲဒီကောင်လေးက တစ်သက်လုံး ငါ့ကို အဖေ တစ်ယောက်လို ကိုးကွယ်သွားမှာ။ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ သားတစ်ယောက် ရမှာဆိုတော့... အဲဒါ တော်တော်လေး မိုက်မှာပဲ။”
ရှန့်ရှောင်ယွမ် မျက်ရည်ကြားမှ ရယ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် မျက်ရည်သုတ်ကာ အဝေးသို့ လှည့်သွားသည်။ “...စကား နည်းနည်း လျှော့ပြောပါဦး။ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ် ပျက်နေပြီ။”
“ဟား... အဲဒါ အဲဒီကောင်လေးလည်း အဲဒီလို ပြောတာပဲ...” မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်၏။ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက ဇီဝကန်အတွင်း အေးဆေးစွာ လဲလျောင်းနေပြီး အာရုံကြောတံတားက သူ့ကို ဘေးကန်ရှိ ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် ချိတ်ဆက် ထားသည်။
“ခေါင်းဆောင်... ခွဲစိတ်မှု စတော့မယ်။ နောက်ဆုံးမှာချင်တာ တစ်ခုခု ရှိလား...” ရှန့်ရှောင်ယွမ် မျက်လုံးတွေ နီမြန်းနေပြီး အသံတွေ တုန်ယင်နေ၏။
“...ငါ့ကို ဆေးလိပ် တစ်လိပ်လောက် တိုက်စမ်းပါ။” မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။ “လခွမ်းတဲ့မှ... ဒီလောက် နှစ်တွေ အကြာကြီး ရှင်သန်လာပြီးမှ ဒါလေးတော့ အဆုံးသတ်မှာ ခံစားသွားရမယ်။”
ရှန့်ရှောင်ယွမ်က သူ အကြိုက်ဆုံး ဆေးလိပ်ကို မီးညှိပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းကြားတွင် ထည့်ပေးလိုက်၏။
“သြော်... ပြီးတော့...” မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက အိတ်ကပ်ထဲမှ တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေး လိုက်သည်။ “ငါ အဲဒီကောင်လေးကို အဖွဲ့ထဲ အမြဲ ထည့်ချင်ခဲ့တာ။ သူ့အတွက် တံဆိပ်တောင် လုပ်ပေးထားတာ... သုညသုံးလုံးအတွက် လိုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးထင်တယ်။ ဒါကို သူ့အတွက် အမှတ်တရ ပေးလိုက်ပါ။”
ရှန့်ရှောင်ယွမ် တံဆိပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်၏။
“စိတ်မကောင်းတဲ့ မျက်နှာကြီး လုပ်မနေနဲ့ဦး...” မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက ပြုံးပြသည်။ “မြန်မြန်လုပ်ကြတော့။ အဲဒီကောင်လေးကို အကြာကြီး အိပ်ခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူ့ဖင်တွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်။”
သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဇီဝကန်အဖုံး ပိတ်သွားသည်။ ခွဲစိတ်ခန်း တံခါးများ ပိတ်သွားပြီး အနီရောင် သတိပေးမီးများ လင်းလာတော့သည်။
C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရို၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း အခြေအနေမှာ တင်းမာနေ၏။
“ကပ္ပတိန်ကျောက်... ဒီတစ်ခါ C ပြည်နယ်က တော်တော်လေး ဆူညံသွားတာပဲ...” အဘိုးကြီး တစ်ဦးက လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ငါတို့ဆီက ဝိညာဉ်လိုက် သံလိုက် အိမ်မြှောင်ကို ငှားသွားတယ် မဟုတ်လား။ အခု အလုပ်ပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်ပေးသင့်ပြီ။”
ကျောက်ရင်း၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ “ဝိညာဉ်လိုက် သံလိုက်အိမ်မြှောင်က ပျက်စီးသွားပြီ။”
“အလောင်းကောင်ဘုရင်လို မိစ္ဆာမျိုးနဲ့ဆိုတော့ ပျက်စီးတာ မဆန်းပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ပြန်လျော် ပေးပါ့မယ်။”
“သြော်... ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် အလောင်းကောင်ဘုရင်ရဲ့ ရုပ်ကြွင်းကို လျော်ကြေးအနေနဲ့ ပေးလိုက်လေ...” အဘိုးကြီးက ဆိုသည်။ ကျောက်ရင်း မျက်လုံးများ မှောင်ကျသွား၏။ ထိုလူများက ပြဿနာရှာနေမှန်း သူ သိသည်။
သို့သော် သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံတစ်ခု လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ် သွားခဲ့သည်။
“ဘယ်သူက ကျုပ်ကို အလောင်းလို့ ပြောတာလဲ...”
အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဆေးရုံဝတ်စုံနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ဦးမှာ တံခါးဝတွင် မှီရပ်နေ၏။ သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများကြားတွင် မိုးကြိုးလျှပ်စစ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသည်။
ချန်ဟွိုက်အန်က ပြုံးလိုက်ရင်း အလယ်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက အသက်တော်တော် ရှည်နေပြီပဲ...”
သူ အေးစက်စက် ရယ်လိုက်၏။ “အခုချက်ချင်း သေချင်နေတာလား...”
...