မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လိမ်ခဲ့တယ်
Vol. 17 Ch. 167
“ကုဋေ တစ်သိန်းလား။ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ...”
အဘိုးကြီး ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း သူ ဒေါသမထွက်ပေ။ လင်းမိသားစုသည် စီးပွားရေးမိသားစု မဟုတ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နိုးထလာချိန်မှစ၍ သူတို့၏ ရှေးဟောင်း ကျားလက်သီး ပညာရပ်များဖြင့် လျင်မြန်စွာ အသားကျလာခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။
ကုဋေ တစ်သိန်း... ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် လုပ်ငန်း အတော်များများကို ပိတ်ပစ်ရလိမ့်မည်။ ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ....
ဘာလို့လဲ...
ချန်ဟွိုက်အန်က ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိလို့လား...
“ကျွန်တော့်မှာ ငွေကြေး မလုံခြုံမှု စိတ်ရောဂါ ရှိလို့ပါ...” ချန်ဟွိုက်အန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးကာ ဖြေလိုက်ရာ ရှန့်ရှောင်ယွမ်နှင့် ကျောက်ရင်းတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် ပျက်သုဉ်းသွားရသည်။
ရှန့်ရှောင်ယွမ်က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ၏ စတေးမှုမှာ အလကား ဖြစ်သွားပြီလား။ သို့သော် ချန်ဟွိုက်အန်လည်း မမှားပေ။ သူက မည်သည့်ဘက်ကို ပါပါ မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ရမည်မှာ အတူတူပင်။ ဒါပေမဲ့ သူက အထက်တန်းလွှာ မိသားစု တစ်ခုခုထဲ ဝင်သွားလျှင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုနှင့် ရန်သူ ဖြစ်သွားနိုင်ချေ ရှိနေသည်။
အဘိုးကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “မင်း အလောင်းကောင် ဘုရင် တိကျန်းကို သတ်တုန်းက အဆောင်တစ်ခု သုံးခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီအဆောင်ကို အမြဲတမ်း ထုတ်လို့ရလား။ ပြီးတော့ အဖိုးအခက ဘာလဲ...”
သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အစကတည်းက ချန်ဟွိုက်အန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အဖော်ပင်။ အကယ်၍ လင်းမိသားစုသာ ထိုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် အဆောင်များကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်လျှင် အားလုံးထက် သာလွန်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ချန်ဟွိုက်အန်က စစ်မှန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မရဘူး။ အဲဒီအဆောင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တမ်း ၁၀နှစ်ကို အကုန်ခံထားရတာ။ နောက်ထပ် တစ်ခုရဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။”
၎င်းက အမှန်တရားနှင့် နီးစပ်ပေသည်။ ခရမ်းရောင်ကောင်းကင် မိုးကြိုးအဆောင် ဆိုသည်မှာ ဂိမ်းထဲက စွန့်စားခန်း ဆုလာဘ် ဖြစ်ပြီး စျေးဆိုင်တွင် ဝယ်မရသလို၊ ကံစမ်းလို့လည်း မရပေ။ ၎င်း၏ စွမ်းအားအရဆိုလျှင် နောက်တစ်ခု သုံးနိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ သူ့အသက်ကို ပေးရလောက်သည်အထိ တန်ဖိုးကြီးနိုင်ပေသည်။
အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာ ညှိုးနွမ်းသွား၏။
တစ်ခါသုံး ပစ္စည်း... သက်တမ်းနဲ့ လဲရတဲ့ အရာ...
ချန်ဟွိုက်အန်က နောက်ထပ် ရနိုင်ဦးမည်ဆိုရင်တောင် ဘယ်နှစ်ခါ သုံးနိုင်မှာလဲ...
အလောင်းကောင်ဘုရင် တိကျန်းက ဗိုလ်ချုပ်အဆင့် ရှိသော်လည်း လင်းမိသားစုအတွက်တော့ ဗိုလ်ချုပ်အဆင့် ဆိုသည်မှာ အပန်းမကြီးပေ။ သူတို့တွင် ထိုအဆင့်ရှိသူ အများကြီး မွေးထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
သူ၏ အသံမှာ အေးစက်သွား၏။ “ချန်ဟွိုက်အန်။ ငါတို့ လင်းမိသားစုက ရိုးရိုးသားသား ကမ်းလှမ်းတာပါ။ ကုဋေ တစ်သိန်းက များလွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင် အာမခံနိုင်တာကတော့ အခုချက်ချင်း သန်းတစ်ထောင် ပေးမယ်။ ပြီးတော့ လစာ တစ်လကို ၁၀သိန်းကျော် ပေးမယ်။”
ချန်ဟွိုက်အန်က အဘိုးကြီး၏လေသံ ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် အပေးအယူ ပျက်သွားပြီမှန်း သိလိုက်သည်။ လင်းမိသားစုက အလောင်းကောင်ဘုရင်ကို ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်ဟု သတ်မှတ်ထားကြောင်းကိုသာ သူသိခဲ့လျှင် ဟားတိုက်နေပေလိမ့်မည်။
“နာမည်ကြီး မိသားစုကြီးက ကုဋေတစ်သိန်းတောင် မပေးနိုင်ဘူးလား...” ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မိုးကြိုးများ လက်သွားပြီး အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ကျုပ်ရဲ့ မျက်စိရှေ့ကနေ ထွက်သွားကြတော့။”
အဘိုးကြီး၏ ဒေါသမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီးမှ ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ “ချန်ဟွိုက်အန်။ မင်း လင်းမိသားစု လက်တုံ့ပြန်မှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ငါတို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရို ဌာနချုပ်နဲ့ မဟာမိတ် ဖွဲ့ထားပြီးပြီ။ မကြာခင်မှာ ဗိုလ်ချုပ်အဆင့် တစ်ယောက် ဒီဗျူရိုကို လာပြီးတော့ ထိန်းချုပ်လိမ့်မယ်။ မင်း ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်။”
“ခင်ဗျား အမေကိုပဲ ပြန်စဉ်းစားခိုင်း...” ချန်ဟွိုက်အန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ “ထွက်သွား။”
အဘိုးကြီးက ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်ချောင်းများကြားက လျှပ်စစ်များကို ကြည့်ကာ ဘာမှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အခန်းထဲတွင် ရှန့်ရှောင်ယွမ်၊ ကျောက်ရင်းနှင့် ချန်ဟွိုက်အန်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“ချန်ဟွိုက်အန်... တကယ်လို့ သူတို့က တကယ်ပဲ ကုဋေတစ်သိန်း ပေးရင်... ရှင် သူတို့ဆီ သွားမှာလား...” ရှန့်ရှောင်ယွမ်က တွန့်ဆုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
“သွားမှာပေါ့...” သူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ရှင်... ရှင့်မှာ အသိစိတ် မရှိဘူးလား...”
“မရှိလို့လား...” ချန်ဟွိုက်အန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖို့ပဲလေ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ ဌာနချုပ်ကတောင် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေနဲ့ ပေါင်းနေပြီ မဟုတ်လား...”
ကျောက်ရင်းက သက်ပြင်းချသည်။ “ကျွန်မ အခုပဲ အီးမေးလ် စစ်ကြည့်လိုက်ပြီ။ ဗိုလ်ချုပ်အဆင့် အဖွဲ့ဝင်တွေက မိသားစုတွေနဲ့ ပေါင်းတာက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ယူဆကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အခု C ပြည်နယ် ဗျူရိုက မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူ မရှိတော့လို့ ပျက်စီးနေပြီ။ ဌာနချုပ်က ဒါရိုက်တာ အသစ်တစ်ယောက် အမြန်ဆုံး ခန့်ဖို့ ပြောနေတယ်။ မဟုတ်ရင် မိသားစုထဲက တစ်ယောက် လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ...”
သူ၏ မျက်လုံးများက ချန်ဟွိုက်အန်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်သွား၏။ ရှန့်ရှောင်ယွမ်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
“ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြတာလဲ...” ချန်ဟွိုက်အန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ကျောင်းသား တစ်ယောက်ကို ဗျူရိုဒါရိုက်တာ ခန့်မလို့လား။ ကျွန်တော်က ဗျူရိုထဲတောင် မဝင်ရသေးဘူးလေ...”
ကျောက်ရင်းက မျက်မှန်ကို ပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာ ဖြစ်လာရင် C ပြည်နယ်ရဲ့ အရင်းအမြစ် အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ရမယ်။ ပိုက်ဆံ တွေ အပါအဝင်ပေါ့။”
ချန်ဟွိုက်အန် - “...”
သူ ဝန်ခံရပေမည်။ ၎င်းက အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှ၏။
ရှန့်ရှောင်ယွမ်လည်း ထပ်လောင်းပြောသည်။ “ဗျူရိုကို ကောင်းကောင်း စီမံနိုင်ရင် ပိုက်ဆံက မိသားစုတွေထက်တောင် ပိုရနိုင်သေးတယ်။”
ကျောက်ရင်းက စားပွဲပေါ်သို့ ကတ်တစ်ကတ် ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် အနားသတ် ကတ်ပြားလေးပင်။
“ဒါက C ပြည်နယ်ရဲ့ လက်ရှိ အသုံးစရိတ် ဘတ်ဂျက်ပဲ။ လျို့ဝှက်နံပါတ်က ၇ လေးလုံး။ အထဲမှာ ယွမ် ကုဋေ တစ်သောင်း ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ဝက်ကိုတော့ ဗျူရိုအသုံးစရိတ်အတွက် သုံးရမယ်။”
ချန်ဟွိုက်အန် ကတ်ကို ချက်ချင်း ယူလိုက်၏။ “ဘယ်လို အသုံးစရိတ်လဲ...”
“ဥပမာ ဘုရားကျောင်းက ရေမန်း ဝယ်တာမျိုးပေါ့။”
ချန်ဟွိုက်အန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ သူ ယခင်က မြင်ဖူးသည့် ရွှေရောင်အရည်ကို သတိရလိုက်သည်။ “တစ်ပုလင်းကို ဘယ်လောက်လဲ...”
“၁၀သိန်း။”
“ဘာပြောတယ်...” ချန်ဟွိုက်အန် မျက်လုံးပြူးသွား၏။ “အဲဒီ အညံ့စား အရည်တစ်ပုလင်းကို ၁၀သိန်းတောင် ပေးရတယ် ဟုတ်လား...”
ဒါဆို ငါ မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူကို မိုးကြိုးအဆောင်တွေ တစ်သိန်းနဲ့ ရောင်းခဲ့တာက...
အလိမ်ခံလိုက်ရတာပဲ...
“မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လိမ်ခဲ့တယ်။ ကောက်ကျစ်တဲ့လူ...” သူက အံကြိတ်ကာ စားပွဲကို ရိုက်လိုက်၏။ “အဲဒီအမှာတွေ အကုန် ဖျက်လိုက်တော့...”
“ဒါပေမဲ့ ရေမန်း မရှိရင် ကျွန်မတို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေမှာ လက်နက် မရှိတော့ဘူး...”
“အရင်းအမြစ်တွေကို ကျွန်တော့်တာဝန် ထားလိုက်။” ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပ လာခဲ့သည်။
အချိန်ရောက်ပြီ။
ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားက ကုန်သွယ်ရေးအင်ပါယာကို စတင်ဖို့အတွက် အချိန်ရောက်ပြီ။
....