အခန်း (၁၃၇)

'ကိုးပြည်ထောင်ရှစ်ကွက် စစ်ဗျူဟာ' ကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ပြီးနောက်မှာတော့ ဒီစစ်ဗျူဟာဟာ သာမန်အရပ်သားတွေကြားထဲအထိ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပါတယ်။

ချန်ဆန်းရှီက အားလပ်ချိန်တွေမှာ ရွှီဝမ်ချိုင်နဲ့အတူ ဒီစစ်ကြောင်းကို သေသေချာချာ လေ့လာခဲ့ဖူးတာကြောင့် အလွန်ကျွမ်းကျင်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်မှာ စစ်သည်အင်အား အလုံအလောက် မရှိလို့သာ ဒီစစ်ကြောင်းကို မခင်းကျင်းနိုင်ခဲ့တာပါ။

တကယ့် တိုက်ပွဲတွေမှာဆိုရင် 'အသက်ရှင်ရာတံခါးပေါက်' ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အဲဒီနေရာကိုပဲ အစောင့်အကြပ်တွေ အထူထပ်ဆုံး ထားတတ်ကြတာမို့ တကယ့် 'သေမင်းတံခါး'သာ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း တစ်ဖက်ရန်သူက အင်အားသုံးပြီး စစ်ကြောင်းပြိုကွဲသွားအောင် အတင်းထိုးဖောက်ရတာမျိုးပဲ ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုက စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသလို အချိန်နဲ့လည်း လုနေရတာကြောင့် 'အသက်ရှင်ရာတံခါးပေါက်' တစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ရှိနေမှာပါ။ ဒါဟာ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ စစ်ဗျူဟာနားလည်မှုနဲ့ အခြေအနေအရ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

စစ်ကြောင်းအတွင်းထဲကို ရောက်တာနဲ့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကနေ ပုဆိန်တွေ၊ လှံတွေ၊ ချိတ်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံရပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်က စီးနင်းလာတဲ့ မြင်းခြေထောက်တွေပါပဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ မြင်းသာ လဲသွားရင် ခြေကျိုးသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး ရန်သူတွေ ဝိုင်းအုံဖမ်းတာကို ခံရတော့မှာပါ။

ဒါပေမဲ့ စစ်ကြောင်းထဲက စစ်သည်တွေဟာ အသေသတ်ဖို့ စိတ်မရှိကြပါဘူး။ သူတို့က အရှင်ဖမ်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် အချိန်ဆွဲဖို့ကိုပဲ အဓိကထားကြတာပါ။

လူလေးသောင်းရဲ့ စစ်ကြောင်းကို အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာအတွင်း ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး။ လူအုပ်ကို တိုးပြီး လမ်းလျှောက်ရုံတင် အချိန်အများကြီး ကုန်မှာဖြစ်သလို၊ ဒီစစ်သည်တွေကလည်း လျန်ကျိုးရဲ့ အထက်တန်းစားတွေ ဖြစ်နေလို့ပါ။ သိုင်းပညာအဆင့်မြင့်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေကို ဖယ်ထုတ်ထားပြီး 'အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်း' အဆင့်ရှိတဲ့ စစ်သည်တွေပဲ ကျန်တယ်ဆိုရင်တောင် အင်အားသုံးပြီး ဖောက်ထွက်ဖို့က မဖြစ်နိုင်

သလောက်ပါပဲ 'အသက်ရှင်ရာတံခါးပေါက်' ကို မဖြစ်မနေ ရှာရမှာပါ။

"အနောက်မြောက်ဘက် ချင်ပြည်ထောင်... ရွှေဓာတ်နိယာမ... အဲဒီတံခါးကို ဖွင့်"

ချန်ဆန်းရှီကတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကာကွယ်ရင်းနဲ့တင် သူရောက်နေတဲ့ နေရာကို ချက်ချင်း တွက်ချက်လိုက်ပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာတော့ သေစေနိုင်တဲ့ တံခါးသုံးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ 'ဒဏ်ရာတံခါးပေါက်' ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီမှာ လူအင်အား နည်းပုံရပေမဲ့ ဝင်သွားရင်တော့ ပိတ်မိသွားမှာပါ။ ညာဘက်မှာတော့ 'ထိတ်လန့်တံခါးပေါက်' ရှိနေပြီး အစစ်နဲ့ အတု ရောထွေးနေတာကြောင့် အနောက်မှာ သေမင်းတံခါးပေါက် ရှိနေနိုင်ပါတယ်။

ရှေ့တည့်တည့်က 'အနားယူတံခါးပေါက်' တစ်ခုတည်းသာ လွတ်မြောက်ရာလမ်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလမ်းကို ရှစ်ပေမြင့်တဲ့ သံမဏိဒိုင်းကြီးတွေနဲ့ ပိတ်ထားတာမို့ ထိုးဖောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလို ထင်ရပါတယ်။

ဒါက လှည့်စားထားတာပဲ

"တက်..."

ချန်ဆန်းရှီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက အသွားမပါတဲ့ လှံရှည်ကြီးကို မြေလှန်ပစ်မယ့် တူကြီးတစ်လက်လို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။ ဒိုင်းကြီးတွေနဲ့ သံချပ်ကာ စစ်သည်တွေဟာ လေထဲကို လွင့်စင်သွားကြပြီး တင်းကျပ်လှတဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို သူက အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်အောင် ထိုးဖောက်လိုက်ပါတယ်။ လူနဲ့မြင်းဟာ ပင်လယ်ထဲ ပြန်ရောက်သွားတဲ့ ငါးတစ်ကောင်လိုမျိုး အဟန့်အတားမရှိ ရှေ့ကို ဒုန်းစိုင်း ထွက်သွားပါတော့တယ်။

"ကောင်းတယ်"

မြို့ရိုးပေါ်မှာတော့ အရာရှိတွေဟာ အပေါ်စီးကနေ ကြည့်နေကြတာဖြစ်လို့ လက်ခုပ်တီး ချီးကျူးကြပါတယ်။

"မစ္စတာချန်က တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ" ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က စိတ်ရင်းနဲ့ ချီးကျူးလိုက်တယ် "အခုထိတော့ သူက အမြန်ဆုံး လမ်းကြောင်းမှန် ရှာတွေ့တဲ့သူပဲ 'သဘာဝသိုင်းသူတော်စင်ခန္ဒာ' ကျဲ့စီရှုတောင် လမ်းမှားပြီး အဆင့် 'B' ပဲ ရခဲ့တာ"

မစ္စတာဟောက်ကလည်း အထင်ကြီးသွားပုံပါပဲ "ဗိုလ်ချုပ်ဖန်ဒီစစ်ကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော် သုံးနှစ်လောက် လေ့လာမှ နားလည်ခဲ့တာ။ မစ္စတာချန်က စစ်ထဲဝင်တာ မကြာသေးပေမဲ့ သိုင်းပညာတင်မကဘဲ စစ်ဗျူဟာမှာပါ ဒီလောက် ထူးချွန်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"အင်း... မဆိုးပါဘူး" ဆွန်ဒူရှန်က ပါးစပ်ဖျားလေး ကွေးရုံ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဆက်သောက်နေပါတယ်။

"မဆိုးတာထက်ကို ပိုတယ်" ခေါင်းတုံးဗိုလ်ချုပ် မုန်ကွမ်ရှင်းက လည်ပင်းကြီးကို ဆွဲဆန့်ပြီး ပြောတယ် "ဖန်အိုကြီး... မင်းရဲ့ စစ်ကြောင်းက ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ လည်နေတဲ့ စက်ဝိုင်းတွေလိုပဲ။ ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်တော်တယ်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဖောက်ထွက်သွားတာပဲ"

"သူ့မှာ ဒီလိုအရည်အချင်း မရှိရင် ကျန်တဲ့ တပ်သား တစ်ထောင်ကျော်လေးနဲ့ လူရိုင်းခြောက်ထောင်ကို ဘယ်လို နိုင်ပါ့မလဲ" ဖန်ချင်းယွမ်ကတော့ သိပ်မအံ့သြပါဘူး "ပြီးတော့ ဒဏ်ရာရစစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး လူသောင်းချီကို မြစ်ကူးပေးနိုင်ဖို့ဆိုတာ ခွန်အားတစ်ခုတည်းနဲ့ မရဘူး၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့ စစ်ဗျူဟာကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချနိုင်မှ ရမှာ"

"ဒီအဆင့်မှာတော့ အဆင့် 'A' ရမယ့်သူက သူပဲဆိုတာ ကြည့်နေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး" ဟု ဆွန်ပုချီက အနိုင်ရလဒ်ကို ကြိုတင် ကြေညာလိုက်ပါတယ်။

အရာရှိတွေတင်မကဘဲ ပွဲကြည့်လာတဲ့ နန်းတွင်းသူတွေ၊ အရာရှိကြီးတွေရဲ့ သမီးပျိုတွေကလည်း ဒီမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြပါတယ်။

"ဆွန်လီ... ဒါ နင်ပြောတဲ့ ချန်ဆန်းရှီ ဆိုတာ မဟုတ်လား"

လိုက်ကာနောက်ကနေ အရာရှိသမီးပျိုလေးတွေက စုပြုံပြီး မေးကြပါတယ်။ ဆွန်လီလည်း သူတို့ထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။ ဒီနေ့မှာတော့ သူမက ဝတ်စုံအသစ်နဲ့ လှပနေပါတယ်။ အဖြူရောင် ပိတ်ပါးအင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး အတွင်းက ပန်းနုရောင် အင်္ကျီလေးက ဖောက်ထွက်နေပါတယ်။ အောက်ပိုင်းမှာတော့ ပန်းပွင့်ပုံစံတွေပါတဲ့ စကတ်ရှည်ကို ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကိုလည်း သေသေချာချာ ထုံးဖွဲ့ထားတာကြောင့် အမြဲတမ်း တွေ့နေရတဲ့ စစ်သူရဲမလေးရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားသလိုပါပဲ။

"အင်း..."

ဆွန်လီက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။

"သူပဲ"

"သူက တကယ်ကို အားကိုးထိုက်တဲ့ ပုံစံပဲနော် ဒါပေမဲ့ ငါကြားတာတော့ သူ့ရဲ့ ပါရမီက သိပ်မမြင့်ဘူးတဲ့"

သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဆိုပါတယ်"ဒီတစ်ခါ ချန်ပီယံကတော့ ချောင်ဖန်၊ ယန်ချန်းချင်း ဒါမှမဟုတ် လုရှုဟွာ တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါနဲ့ ဆွန်လီ... နင့်အဖေက နင့်ကို နန်းတွင်းမိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဘူးလား"

ဒီမိန်းကလေးတွေက အရာရှိမိသားစုက ဖြစ်တာကြောင့် နိုင်ငံရေးကိုလည်း အထိုက်အလျောက် နားလည်ကြပါတယ်။ သူတို့အမြင်မှာတော့ ဆွန်မိသားစုအနေနဲ့ အာဏာကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဆင်းနိုင်ဖို့ဆိုရင် နန်းတွင်းနဲ့ အမျိုးတော်စပ်တာက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ မဟုတ်လား။

"မရှိပါဘူး" ဆွန်လီက အေးစက်စက် ပြန်ဖြေပါတယ်။

တကယ်လည်း သူမအဖေက အဲဒီလို အစီအစဉ်မျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုမျိုး နိုင်ငံရေးအရ လက်ထပ်တာတွေကို စိတ်မဝင်စားသလို၊ ဆွန်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကလည်း လက်ထပ်ရုံနဲ့ ပြေလည်သွားမယ့် ကိစ္စမဟုတ်တာကို သူမ သိပါတယ်။ သူမ လုပ်နိုင်တာက ဓားသိုင်းကို ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပြီး ပိုသန်မာအောင် လုပ်ဖို့ပါပဲ။

"ငါ ပြန်တော့မယ်"

အဲဒီလို တွေးမိတာနဲ့တင် ဆွန်လီဟာ ဆက်ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။