အခန်း (၁၄၂)

နင်ချန်းချွန်ရဲ့ သြဇာအာဏာဟာ မြို့ဝန်လျူနဲ့ မစ္စတာဟောက်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းတာထက်တောင် ပိုကြီးမားပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူဟာ စစ်သည်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးရာမှာလည်း အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး ရာထူးလက်ခံရရှိပြီး နောက်ပိုင်း ခြောက်လအတွင်းမှာတင် သူ့ကို မကြည်ဖြူတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ငယ်တွေကနေ တပ်မှူးတွေအထိ အကုန်လုံးကို အပြတ်ရှင်းထုတ်ခဲ့သူပါ။

ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး ဆွန်ဒူရှန်ရဲ့ တပည့်ကြီး လူကျိီနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်လာပါတယ်။

နေရာအနှံ့မှာ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတာကတော့...ဘုရင်ခံဆွန် အနားယူသွားရင် လူကျိီ ဒါမှမဟုတ် နင်ချန်းချွန် တစ်ယောက်ယောက်က အစားဝင်မှာဖြစ်ပြီး နင်ချန်းချွန်က ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားတဲ့ 'သိုင်းပညာ ထိပ်သီးဘွဲ့' ရထားတာကြောင့် အခွင့်အရေး ပိုများနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။

ဒီလို မသမာမှု အရှုပ်တော်ပုံကြီးက 'တိမ်တိုက်စခန်း'ကနေ မြစ်ဖျားခံလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။ တရားဝင် စည်းကမ်းတွေအရဆိုရင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ တိမ်တိုက်စခန်းရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနင်ချန်းချွန်မှာပါ တာဝန်ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့... မကြာခင် အနားယူတော့မယ့် လူကြီးတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာမယ့်သူကို တကယ်ပဲ အရေးယူရဲပါ့မလား မဟုတ်ဘူး... အရေးယူရဲတာ၊ မရဲတာထက်ကို ပိုပြီး 'မဖြစ်နိုင်တာ' ပါ။ နင်ချန်းချွန်က ဧကရာဇ်ရဲ့ လူဖြစ်နေတဲ့အတွက် သူ့ကို အပြစ်ပေးမယ်ဆိုရင်တောင် အပေါ်ယံ ဟန်ပြလောက်ပဲ လုပ်လို့ရမှာပါ။

တကယ်လို့ ဒီကိစ္စကို အပေါ်ယံလောက်ပဲ ကိုင်တွယ်ပြီး အဆုံးသတ်လိုက်

မယ်ဆိုရင်တော့ ဆွန်ဒူရှန်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားမှာဖြစ်ပြီး သူ အနားမယူချင်ရင်တောင် မဖြစ်မနေ အနားယူရတော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်သွားပါလိမ့်မယ်။

"အကွက်ကောင်းပဲ"

ချန်ဆန်းရှီကတော့ ဒီလူအုပ်စုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။

ဒီကစားပွဲကို ချောင်ဖန်တစ်ယောက်တည်း ခင်းတာမဟုတ်ဘဲ အိမ်ရှေ့မင်းသားနဲ့ ဧကရာဇ်တို့ ပူးပေါင်းပြီး ခင်းထားတာပါ။ သူကတော့ ဒီကစားပွဲရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပါပဲ။ ပြောရရင် သူ့ရဲ့ ပေါ်လာမှုကြောင့် ဒီအစီအစဉ်က ပိုပြီး မြန်ဆန်သွားတာပါ။ သူကသာ ဒီနေ့ ဒီကိစ္စကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့က တခြားနည်းလမ်းနဲ့ ဆွန်ဒူရှန်ကို အာဏာစွန့်

ခိုင်းဖို့ ဖိအားပေးကြမှာပါပဲ။ တကယ်လို့ ဘုရင်ခံဆွန်ကသာ နားမကြား၊ မျက်စိမမြင်သလို ဟန်ဆောင်နေမယ်ဆိုရင် လျန်ကျိုးအပေါ်မှာ ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ပိုပြီး ဆုံးရှုံးရမှာပါ။

"အင်း..."

ဘုရင်ခံဆွန်က သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ စစ်သည်တွေကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်ပါတယ် "နင်ချန်းချွန် ဘယ်မှာလဲ"

"အမိန့်တော်အတိုင်း ရောက်ရှိနေပါတယ်"

နင်ချန်းချွန်က ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတက်ပြီး လက်သီးစုပ် ဂါရဝပြုရင်း ပြန်ဖြေတယ် "ကျွန်တော်မျိုးကတော့ ဒီကိစ္စကို လုံးဝ မသိခဲ့ပါဘူး ဘုရင်ခံစိတ်ကြိုက် စစ်မေးပြီး အရေးယူနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

"ဇူဂန်းတောက်..."

ဆွန်ဒူရှန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်တယ် "ပြောစမ်း... မင်း ဘာလို့ ဒါကို လုပ်တာလဲ"

"ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး"

ဇူဂန်းတောက်က ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ပြောလိုက်တယ် "ဒါကို ကျွန်တော် လုပ်တာပါ သတ်မလား၊ အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းမလား... ဘုရင်ခံရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပါပဲ"

"လူငယ်လေး... မလောပါနဲ့ဦး"

အရပ်သား ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ ဆွန်ဒူရှန်က ရာဇဝတ်သားကို စစ်မေးနေတာနဲ့ မတူဘဲ ဖော်ရွေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက် စကားပြောနေသလိုပါပဲ "အရာရာမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိရမယ် မင်းက ချန်ဆိုတဲ့ လူငယ်နဲ့ ရန်ငြိုးရှိလို့လားဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခိုင်းစေမှုကို ခံရတာလား ဒါမှမဟုတ် အကျပ်ကိုင်ခံရတာလားရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ ဒါဆိုရင် မင်း သေဒဏ်ကနေ လွတ်နိုင်ကောင်း လွတ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်"

ဇူဂန်းတောက်က ဘာမှ မကြားသလိုမျိုး မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နေလိုက်ပါတယ်။

"မင်းတို့ကော"

ဆွန်ဒူရှန်က ကျန်တဲ့သူတွေဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ် "မင်းတို့မှာရော ဘာမှ ပြောစရာ မရှိကြဘူးလား"

တိတ်ဆိတ်ခြင်း...။

လူပေါင်း ၃၀ ကျော်လုံး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နေကြပါတယ်။

"အလကားကောင်တွေ"

မစ္စတာဟောက်က ငေါက်လိုက်ပါတယ် "ဘုရင်ခံက မင်းတို့ကို စကားပြောနေတယ်လေ၊ မကြားဘူးလား ပြောစမ်းမင်းတို့ အကုန် အသေခံချင်ကြတာလားအမှန်အတိုင်း ပြောရင် အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ ရှိကောင်း ရှိဦးမယ်"

ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ခုလုံးဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းလို တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။

လျန်ကျိုးရဲ့ အမည်ခံ အမြင့်ဆုံး စစ်သေနာပတိဖြစ်ပြီး တပ်စခန်း ရှစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သူ ဆွန်ဒူရှန်ဟာ အဲဒီအချိန်မှာ လူ ၃၀ ကျော်ကိုတောင် စကားတစ်ခွန်း ပြောခိုင်းလို့ မရတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒူးထောက်နေတဲ့ လူ ၃၀ ကျော်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိသလို၊ လေးစားတဲ့ အရိပ်အယောင်လည်း မရှိပါဘူး။

"တကယ်ကို ရဲတင်းကြတာပဲ"

မုန်ကွမ်ရှင်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ လခြမ်းပုံစံ ဓားကြီးကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဆင်းလာပါတယ် "မင်းတို့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလားငါ့ရဲ့ ဆရာကို ဒီလောက် စော်ကားရဲရအောင်"

"ပဉ္စမ ညီလေး"

ဖန်ချင်းယွမ်က သူ့ကို လှမ်းတားလိုက်ပြီး မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပါတယ်။ မုန်ကွမ်ရှင်းက တွန့်ဆုတ်သွားပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒေါသကို ထိန်းလိုက်ရပါတယ်။ တခြား တပည့်ရင်းတွေရဲ့ မျက်နှာတွေမှာလည်း အလွန်အမင်း တင်းမာနေတဲ့ အမူအရာတွေ ရှိနေပါတယ်။

ကိုယ့်တပ်သားတွေရဲ့ အလေးမထားတာကို ခံရတာဟာ တိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်တာထက်တောင် ဂုဏ်သိက္ခာ ပိုပြီး ထိခိုက်စေပါတယ်။

"ဒီလူတွေက သေသေချာချာ ရွေးချယ်ထားတဲ့ လူတွေပဲ"

ဆွန်ပုချီ သတိရသွားပါတယ် "သူတို့က မြို့တော်ကနေ နင်ချန်းချွန် ခေါ်လာတဲ့ လူတွေလေ ဒါကြောင့် အဖေ့ကို နားမထောင်တာပေါ့ ဒါက အဖေ့ကို အရှက်ခွဲနေတာ မဟုတ်လား"

ဆွန်ဒူရှန်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ မပြောင်းလဲဘဲ "ဘယ်သူမှ စကားမပြောချင်ကြဘူးပေါ့" လို့ပဲ မေးပါတယ်။

"ဘုရင်ခံ... ကျွန်တော်တို့လူတွေကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့"

နင်ချန်းချွန်က ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ် "သူတို့က ကျွန်တော်နဲ့ အတူရှိနေတာ ကြာပြီမို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ နားထောင်တတ်ကြတာပါ ကျွန်တော်ပဲ မေးကြည့်ပါရစေ"

သူက ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတက်လိုက်ပြီး "နားထောင်စမ်း ဘူရင်ခံက မေးခွန်းမေးရင် မင်းတို့ ဖြေရမယ်" လို့ အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ သူ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ အဖြေတွေ ချက်ချင်း ထွက်လာပါတယ်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနင်ကို အစီရင်ခံပါတယ်"

ဒူးထောက်နေတဲ့ ဇူဂန်းတောက်က အသံကို ဟိန်းထွက်အောင် ပြန်ဖြေပါတယ် "ကျွန်တော်တို့ အဲဒီ ချန်ဆိုတဲ့ လူနဲ့ စကားများထားလို့ သူ့ကို မကြည်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို နှောင့်ယှက်ပြီး သူ့အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာပါ"

"ဒါပဲလား"

နင်ချန်းချွန်က ကျန်တဲ့သူတွေကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ် "သူပြောတာ အမှန်ပဲလား"

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနင်ကို အစီရင်ခံပါတယ် အမှန်ပါပဲ ခင်ဗျာ"

နင်ချန်းချွန်က အာဏာအပြည့်နဲ့ ဆက်ပြောတယ် "ငါ ထပ်မေးမယ် ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးအတွက် ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်မျိုး ခံယူသင့်သလဲ"

"သေဒဏ်ပါ"

"ကျွန်တော်တို့ အသေခံပြီး အပြစ်ပေးဆပ်ချင်ပါတယ်"

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့က တကယ်ပဲ အသတ်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်"

"ဖျတ်——"

နင်ချန်းချွန်က သူ့ရဲ့ 'တောင်ဖြိုပုဆိန်' ကို မြှောက်ပြီး ဇူဂန်းတောက်ရဲ့ ခေါင်းကို ပိုင်းချလိုက်ပါတယ်။ ဇူဂန်းတောက်က မသေခင်မှာ မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘဲ သူ့ရဲ့လည်ပင်းကို အကွပ်မျက်ခံဖို့အတွက် တမင် ငေါ့ပေးထားခဲ့တာပါ။

နင်ချန်းချွန်က မျက်ရိပ်ပြလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တစ်စုက ရောက်လာပြီး ဒူးထောက်နေတဲ့ စစ်သည် တစ်ယောက်ချင်းစီကို 'ရန်ငှက်မွှေးဓား'တစ်လက်စီ ပေးလိုက်ပါတယ်။

"ဘာစောင့်နေကြတာလဲငါကိုယ်တိုင် သတ်ပေးဖို့ လိုသေးလို့လား"

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို အပင်ပန်း မခံစေရပါဘူး"

စစ်သည်တွေဟာ ဘာမှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဓားတွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသလိုမျိုး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာတင် ကိုယ့်လည်ပင်းကိုယ် လှီးပြီး အဆုံးစီရင်လိုက်ကြပါတော့တယ်။

သွေးတွေ ပန်းထွက်လာပြီး လူ ၃၀ ကျော်ဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လဲကျသေဆုံးသွားကြပါတယ်။ မြေကြီးပေါ်မှာ သွေးအိုင်ကြီး ဖြစ်သွားပါတယ်။

ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမိန့်နာခံမှုလဲ

အဲဒီအချိန်မှာ လူပေါင်း သောင်းချီဟာ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြပါတယ်။

တပ်မှူးတစ်ယောက်မှာ ဘယ်လောက်အထိ သြဇာအာဏာ ရှိနေရင် သူ့စစ်သည်တွေက မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရဲတဲ့အထိ ဖြစ်နေရတာလဲ ဒါဟာ ဒဏ္ဍာရီထဲက 'အသေခံတပ်သား' တွေနဲ့ လုံးဝ အတူတူပါပဲ။