အခန်း (၁၄၃)

ရှိနေတဲ့လူအားလုံးဟာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး မျက်နှာတွေ ဖြူလျော့ကုန်ကြပါတယ်။

ဘယ်လို တပ်မှူးမျိုးကမှ ဒီလောက်အထိ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး 'အသေခံတပ်သား' တွေနဲ့ပဲ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ စစ်တပ်မျိုးကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မှာလဲအိမ်ရှင်မတစ်ယောက်တောင်မှ ဒီလိုစစ်တပ်မျိုးရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းမလဲဆိုတာ မှန်းဆလို့ရပါတယ်။

အရင်တုန်းက အင်အားကြီးခဲ့တဲ့ ဆွန်ဒူရှန် တစ်ယောက်ပဲ သူ့တပ်သားတွေကို ဒီလောက်အထိ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်... အရင်တုန်းက ဆွန်ဒူရှန်ပေါ့ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက အိုမင်းနေပါပြီ။

လူပေါင်း သိန်းချီရဲ့ရှေ့မှာ ဆွန်ဒူရှန် ရဲ့ အမိန့်တွေက အရာမထင်ဘဲ နင်ချန်းချွန်ရဲ့ အမိန့်တွေကမှ ထိရောက်နေတာကို အားလုံး မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ဒါဟာ "လှိုင်းသစ်က လှိုင်းဟောင်းကို တွန်းထုတ်တယ်" ဆိုသလိုမျိုး မျိုးဆက်သစ် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာတာပဲလို့ ထင်မှတ်စရာပါ။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ နင်ချန်းချွန်ဟာ ဆွန်ဒူရှန်နေရာကို အစားထိုးမယ့် 'ဆွန်ဒူရှန်အသစ်' ပဲလို့ အားလုံးက မြင်နေကြပါပြီ။

"ဟူး..."

ကြည့်နေကြတဲ့သူတွေထဲမှာ သာမန်စစ်သည်တွေတင်မကဘဲ အနောက်မြောက် ပြည်နယ်သုံးခုက အရာရှိကြီးတွေနဲ့ မြို့တော်က လာတဲ့လူတွေပါ ပါဝင်ပါတယ်။ သူတို့အားလုံးက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါနေကြပါတယ်။ ချန်ဆန်းရှီအပေါ် စွပ်စွဲချက်တွေက အမှန်လား၊ အမှားလားဆိုတာ သူတို့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဆွန်ဒူရှန်အနားယူရတော့မယ်ဆိုတာ တားဆီးလို့မရတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုတာကိုပဲ သူတို့ သိကြပါတယ်။

"ဘုရင်ခံ"

နင်ချန်းချွန်က လှည့်လိုက်ပြီး လက်သီးစုပ်ဂါရဝပြုရင်း ပြောလိုက်တယ် "ကျွန်တော် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ"

သူ စကားပြောတဲ့အခါမှာ သူ့ကိုယ်သူ "ဒီတပ်မှူး" လို့ မသုံးတော့ဘဲ "ကျွန်တော်" လို့ပဲ သုံးနှုန်းပါတယ်။ တစ်ခုလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသွားတဲ့ နေရာမှာလည်း ဘုရင်ခံဆီက ဘာအကြံဉာဏ်မှ မတောင်းခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သူဖြစ်ချင်တာကို သူဘာသာ လုပ်သွားတဲ့ တစ်ကိုယ်တော် ပြပွဲတစ်ခုလိုပါပဲ။

"တကယ်ကို မောက်မာတာပဲ၊ ငါ သွားပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်"

မုန်ကွမ်ရှင်းက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွားကြိတ်ရင်း ရှေ့တိုးဖို့ လုပ်ပေမဲ့ ဖန်ချင်းယွမ်က ထပ်ပြီး တားထားပါတယ်။

"ဆရာကြီး... တစ်ခုခု ပြောပါဦး" မုန်ကွမ်ရှင်းက စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆွန်ဒူရှန်ကတော့ အရမ်းကို အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်နေပါတယ်။ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ မှီထိုင်ရင်း လက်တင်ခုံကို စည်းချက်မှန်မှန် ခေါက်နေပါတယ်။ သူက ပြဇာတ်ကြည့်နေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်လိုမျိုး ဘာစကားမှမပြောဘဲ တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေတာပါ။

"ဟဲဟဲ~"

မြို့ဝန်မင်းလျူကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပါတယ်။ "ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနင်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘုရင်ခံဆွန်ကို ပြန်မြင်နေရသလိုပဲ"

"ဟုတ်ပါပေ့"

မစ္စတာဟောက်က ထောက်ခံပါတယ် "ဘုရင်ခံအနေနဲ့ စိတ်အေးအေးနဲ့ အနားယူလို့ ရပါပြီ။ မြောက်ဘက်မှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနင် ရှိနေသရွေ့ ဘယ်လူရိုင်းသူခိုးတွေကို ကြောက်စရာ လိုတော့မလဲ တကယ်လို့ စစ်တပ်တိုးချဲ့ပြီး တိုက်ပွဲတွေ စတော့မယ်ဆိုရင်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနင်ကို ဒုတိယဘုရင်ခံအဖြစ် ခန့်ထားပြီး ဘုရင်ခံဆွန်ကို ကူညီခိုင်းလို့ ရတာပေါ့"

"မင်းသားလေး... ပြောင်မြောက်ပါပေတယ်"

ယင်ဟန်ဝမ်တို့အုပ်စုလည်း အခုမှ အကွက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်

လိုက်ရပါတယ်။ ထောင်စုမှုး နဲ့ ရာစုမှုးအချို့ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကို ဖန်တီးလိုက်တာကိုး...

ချောင်ဖန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ ဒီနေ့ပြီးရင် တပ်စခန်းရှစ်ခုရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ တစ်ဝက်လောက် ပြိုလဲသွားမှာဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် အလုပ်ရှုပ်သက်သာသွားမှာပါ။ ဆွန်ဒူရှန်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားတဲ့အခါ သူက 'ရွေးချယ်ပွဲ' မှာ အနိုင်ရတာနဲ့ ဆွန်ဒူရှန်ဟာ 'စစ်နတ်ဘုရား' အထက်က နည်းလမ်းတွေကို သူ့လက်ထဲကို ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ထည့်ပေးရတော့မှာပါ။ လောကမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးဟာ နောက်ဆုံးတော့ ချောင် မိသားစု လက်ထဲကို ရောက်လာမှာပါပဲ

"အလွန်ကောင်းတယ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနင်ကို ဒုတိယဘုရင်ခံခန့်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ သူက ပညာသင်ယူရင်းနဲ့ ဘုရင်ခံရဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကိုလည်း ကူညီပြီး မျှဝေပေးနိုင်တာပေါ့" မြို့ဝန်မင်းလျူက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဘုရင်ခံဆွန်ဘယ်လိုထင်သလဲ"

သို့သော်...

အားလုံးက ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီလို့ ထင်နေချိန်မှာပဲ၊ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဆွန်ဒူရှန်က နောက်ဆုံးမှာ စကားစလိုက်ပါတော့တယ်။

"ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို ပြတ်သားတဲ့ မိုးကြိုးလက်နက် နည်းဗျူဟာပဲ"

ဆွန်ဒူရှန်က လက်တင်ခုံကို စည်းချက်မှန်မှန် ခေါက်နေတုန်းပါပဲ၊ သူက မလောဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပါတယ် "ဒါပေမဲ့ နင်ချန်းချွန်... ငါက သူတို့ကို သတ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ အမိန့်မပေးခဲ့ဘူး ထင်တယ်နော်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က သေဒဏ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့သူတွေပဲလေ"

နင်ချန်းချွန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြန်ပြောတယ် "ကျွန်တော်က ဘုရင်ခံကိုယ်စား ရှင်းလင်းပေးတာပဲ၊ ဘာမှ ထိခိုက်စရာ မရှိပါဘူး"

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနင်"

ဖန်ချင်းယွမ်က သူ့ရဲ့ ဝှီးချဲကို ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်တယ် "ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေပေးတာနဲ့ မတူဘဲ၊ အမှားတစ်ခုခု ပေါ်မှာကြောက်လို့ အလောတကြီးနဲ့ လူသတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်

လိုက်သလို ဖြစ်နေတယ်နော်"

"ဗိုလ်ချုပ်ဖန်"

နင်ချန်းချွန် အံ့သြသွားပါတယ် "ဒါ ဘာစကားလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ဖန်ချင်းယွမ်ရဲ့ လေသံက အေးစက်နေပါတယ် "နှုတ်ပိတ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင်၊ ဘုရင်ခံရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ စစ်သည်အများကြီးကို သတ်

လိုက်တာဟာ ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်မျိုး ခံယူရမလဲ ပြီးတော့ အဲဒီလူတွေ အကုန်လုံးက ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ခံတွေပဲ။ သူတို့ သေဒဏ်ခံရတယ်ဆိုရင် တပ်မှူးဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားမှာရော တာဝန်မရှိဘူးလား"

နင်ချန်းချွန်က ပြန်အော်တယ် "ငါက မသိဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲ"

"ခင်ဗျား သိတာ၊ မသိတာက ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဖန်ချင်းယွမ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ် "ဒုတိယအစ်ကို၊ သတ္တမအစ်ကို... အဲဒီလူကို ခေါ်လာခဲ့စမ်း"

စကားအဆုံးမှာတင်...

ဗိုလ်ချုပ်နှစ်ယောက်ဟာ ဒုဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ခေါ်လာကြပါတယ်။ အဲဒီလူကတော့ နင်ချန်းချွန်ရဲ့ ညာလက်ရုံး ရှန်ချန်း ပါပဲ။

ရှန်ချန်းဟာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေပြီး မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားပါတယ် "ဒါ နင်ချန်းချွန် ခိုင်းတာပါ၊ သူခိုင်းလို့ ကျွန်တော်က စီစဉ်ပေးခဲ့ရတာပါ"

"ဘာ"

တစ်ကွင်းလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ နင်ချန်းချွန်က တကယ်ပဲ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ သူ့လူတွေကို သတ်ပစ်ခဲ့တာလားသူ စောစောကမှ ရရှိထားတဲ့ လေးစားမှုတွေ အကုန်လုံးဟာ ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားပါတော့တယ်။

"ရှန်ချန်း... မင်း..."

နင်ချန်းချွန်က ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး ဒါပေမဲ့ သူက ချက်ချင်း ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်တယ် "ဗိုလ်ချုပ်ဖန်း... ငါတို့မှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး ဘာလို့ ဒီလို ယုတ်မာတဲ့လူနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကို လာလုပ်ကြံရတာလဲငါက 'ရွေးချယ်ပွဲ' မှာ ဝင်ပြိုင်တဲ့ အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ဗိုလ်ချုပ်လေး တစ်ယောက်ကို ရန်လုပ်ရအောင် အဲလောက်အထိ အားနေတယ်လို့ ထင်သလားတကယ်လို့ ငါသာ ခိုင်းတာဆိုရင် ငါ့လူတွေက ငါ့အတွက်နဲ့ အခုလို လိုလိုလားလား အသေခံပါ့မလား"

"အဲဒါက သူက..."

ရှန်ချန်းက ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေတဲ့ကြားက ပြောပါတယ် "သူက အဲဒီလူတွေရဲ့ မိသားစုတွေကို ဖမ်းဆီးထားတာ အစီအစဉ် အောင်မြင်ရင် စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပေးမယ်၊ ရှုံးနိမ့်ရင်တော့ တစ်မိသားစုလုံး သတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ထားတာ ဒါကြောင့် အဲဒီလူတွေက အသေခံရဲတာ"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ"

နင်ချန်းချွန်က မိုးကြိုးပစ်သလို အော်လိုက်တယ် "မင်းပြောရုံနဲ့ ငါတို့က ယုံရမှာလား"

"ကောင်းပြီလေ... သက်သေမရှိဘူးပေါ့"

သတ္တမအစ်ကိုလို့ ခေါ်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ် "အားလုံးကို ခေါ်လာခဲ့စမ်း"

သံချပ်ကာ စစ်သည်တစ်အုပ်ဟာ စစ်သည်မိသားစုဝင် အုပ်စုတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်လာကြပါတယ်။ မြေကြီးပေါ်က အလောင်းတွေကို မြင်တာနဲ့ အဲဒီမိသားစုဝင်တွေဟာ အော်ဟစ်ငိုယိုကုန်ကြပါတော့တယ်။

ဖန်ချင်းယွမ်က မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး "ခင်ဗျား ဘာငြင်းချင်သေးလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

"နင်ချန်းချွန်... မင်း တကယ်ပဲ ပွဲကောင်းတစ်ပွဲ ကပြသွားတာပဲ ဒီလောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ အခန်းကို ငါ မမြင်ရတာ ကြာပြီ"

ဆွန်ဒူရှန်က တည်ငြိမ်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် "ဒါပေမဲ့ 'ရွေးချယ်ပွဲ' မှာ မသမာမှု လုပ်တာနဲ့ အမိန့်မရှိဘဲ စစ်သည်တွေကို သတ်တာ... ဒီနှစ်ခုလုံးက သေဒဏ် ထိုက်တန်တဲ့ အပြစ်တွေပဲ"