အခန်း (၁၇၀)
Vol. 15 Ch. 170
၄ ရက်မြောက်နှင့် ၅ ရက်မြောက်နေ့များတွင် လူဦးရေမှာ တရိပ်ရိပ် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သာမန်သိုင်းသမား အရေအတွက်မှာ ၅၀၀၀ ကျော်သွားပြီဖြစ်ပြီး ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်များကိုမူ ရေတွက်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ အနည်းဆုံး ခန့်မှန်းခြေအရပင် ဆယ်ဂဏန်းဝန်းကျင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ထိုနေရာကို စောင့်ကြပ်နေသော မဟာရှ စစ်သည်တော်များမှာ ပိုမိုပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ခံစားနေရသည်။
မဟာရှ နန်းတော်အတွင်း၌…..
"အရှင်မင်းကြီးကို တင်ပြခွင့်ပြုပါ။ နတ်ဘုရားဓားကို လာရောက်ရှာဖွေသည့် သိုင်းပညာရှင် အရေအတွက်မှာ ၅၀၀၀ အထိ ရှိနေပါပြီ။ အဲ့ဒီထဲမှာ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တွေလည်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် ပါဝင်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ စစ်အင်အားက အကန့်အသတ် ရှိနေတာမို့ စစ်ကူတွေ ထပ်လွှတ်သင့်ပါသလား"
လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မလိုဘူး။ နောက် ၃ ရက်ဆိုရင် နတ်ဘုရားဓားက ပေါ်ထွန်းလာတော့မှာ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဒီထက်မက ပိုရောက်လာဦးမှာပဲ။ အခုထိ သူတို့ ဘာမှ မလုပ်သေးတာက နတ်ဘုရားဓားက ထွက်မလာသေးလို့ပဲ။ တကယ်လို့ နတ်ဘုရားဓားသာ ပေါ်လာပြီဆိုရင် ငါကိုယ်တော်တို့ဘက်က စစ်သည် ၂ သိန်းပဲဖြစ်ဖြစ် ၄ သိန်းပဲဖြစ်ဖြစ် လွှတ်ပါစေဦး... သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မိန်းမစိုး လျှူမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ "
လင်းပိုင်ဖန်က "သူတို့ကို အထဲပေးဝင်လိုက်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မိန်းမစိုး လျှူမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး- "အရှင်မင်းကြီး... သူတို့ကို ပေးဝင်လိုက်ရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားဓားကို ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"
"အခုရော ငါတို့တွေ ကာကွယ်နိုင်လို့လား" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ဒါကတော့..."
"ပိတ်ဆို့ထားတာထက် လွှတ်ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ ဆက်ပြီး ပိတ်ဆို့ထားရင် ငါကိုယ်တော်တို့ရဲ့ စစ်သည်တွေပဲ အထိနာကုန်လိမ့်မယ်။ ဓားတစ်ချောင်းအတွက်နဲ့ ကိုယ့်စစ်သည်တွေကို အသေခံခိုင်းတာ မထိုက်တန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့... သူတို့ကို ဒီအတိုင်း အလကားတော့ အကျိုးအမြတ် မရစေရဘူး" လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
တစ်နာရီအကြာတွင် မိန်းမစိုး လျှူသည် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"နတ်ဘုရားဓား ပေါ်ထွန်းခြင်းသည် အနှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရခဲသည့် ထူးခြားဖြစ်စဉ်ကြီးတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီးက သဘောထားကြီးစွာနဲ့ လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ပြီ။ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးက သိုင်းပညာရှင်တွေအနေနဲ့ တောင်ပေါ်ကို တက်ရောက်ပြီး နတ်ဘုရားဓား သွန်းလုပ်ခြင်း အခမ်းအနားကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြည့်ရှုနိုင်ခွင့် ပြုလိုက်သည်"
သိုင်းပညာရှင်တွေအားလုံး ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်ကြတော့သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ တောင်ပေါ်တက်လို့ ရပြီ"
"ဒီဧကရာဇ်က ထင်သလောက်တော့ ဦးနှောက် မသေးသိမ်ဘူးပဲ"
"သူက မတားရဲတာနေမှာပေါ့။ ငါတို့ သိုင်းသမားတွေ အများကြီး ပုန်ကန်မှာကို ကြောက်နေတာလေ။ သူ့ရဲ့ စစ်သည် ၁ သိန်းလောက်က ငါတို့ကို တားနိုင်ပါ့မလား"
"ဒါကြောင့် သူက ပါးပါးနပ်နပ်နဲ့ အရှုံးပေးလိုက်တာပေါ့"
လူတိုင်း တောင်ပေါ်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မိန်းမစိုး လျှူက တားလိုက်ပြန်သည်။ "ခဏနေကြပါဦး သူရဲကောင်းတို့"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သွားလို့ရပြီဆို" လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။
မိန်းမစိုး လျှူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "အရှင်မင်းကြီးက လမ်းဖွင့်ပေးတာ မှန်ပေမဲ့ အလကား တက်ခွင့်ပြုတယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒီတောင်က ငါတို့ မဟာရှရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့နယ်မြေဖြစ်သလို နတ်ဘုရားဓားကလည်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ မင်းတို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး နတ်ဘုရားဓားကို ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် သတ်မှတ်ချက် ၃ ခုကို သဘောတူရမယ်"
"ဘာတွေလဲ။ ပြောစမ်းပါဦး"
"ပထမအချက်" မိန်းမစိုး လျှူက လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိနေတော့ အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်ကုန်ရင် ထိန်းရခက်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ပထမဆုံး စည်းကမ်းကတော့ အားလုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းရမယ်၊ အကြမ်းဖက်တာမျိုး မလုပ်ရဘူး။ ဘယ်သူမဆို ဒီစည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ရင်တော့ အင်အားသုံးပြီး နှင်ထုတ်ရလိမ့်မယ်"
လူတိုင်းက ခေါင်းငြိမ့်သဘောတူကြသည်။ "ဒါပေါ့။ ငါတို့က နတ်ဘုရားဓားကို လာကြည့်တာ၊ မတိုက်ခိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"
"ဒုတိယအချက်" မိန်းမစိုး လျှူက လက်နှစ်ချောင်း ထောင်လိုက်သည်။ "ဆရာကြီး အိုးယဲ့ဇီဟာ ဓားသွန်းလုပ်ခြင်းရဲ့ အရေးကြီးဆုံး အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ဒါကြောင့် ကြည့်ရှုခွင့်ရှိပေမဲ့ ဆရာကြီးကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ရဘူး"
လူတိုင်း ထပ်မံ သဘောတူကြပြန်သည်။ "မှန်တာပေါ့။ ဆရာကြီးကို မနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး"
"နောက်ဆုံးအချက်က ဘာလဲ"
"နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကတော့..." မိန်းမစိုး လျှူက ပြုံးလျက် "တောင်ပေါ်တက်ချင်ရင် အခကြေးငွေ ပေးရမယ်။ တစ်ယောက်ကို ငွေတေး ၁၀၀၀ အတိပဲ"
သိုင်းပညာရှင်များအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။ "ဘာ။ ပိုက်ဆံပေးရမယ် ဟုတ်လား"
"ငါ လောကအနှံ့ လှည့်လည်လာတာ ဒီလောက် အရှက်မရှိ ပိုက်ဆံတောင်းတဲ့ကောင် တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး"
"လူတစ်ယောက်ကို တစ်ထောင်တောင်လား။ ဓားပြပဲ တိုက်ပါတော့လား"
မိန်းမစိုး လျှူက အပြုံးမပျက်ဘဲ "သူရဲကောင်းတို့... သေချာ စဉ်းစားကြပါ။ ပိုက်ဆံက အရေးကြီးသလား၊ နတ်ဘုရားဓားက အရေးကြီးသလား။ အနှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ခါသာ ပေါ်ခဲသည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရရင် နှမြောစရာကြီးနော်။ ပြီးတော့ မင်းတို့ အင်အားသုံးပြီး တက်ချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ စစ်သည် ၁ သိန်းနဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင် ၃ ယောက်တောင် ရှိတယ်။ အသက်ကို အန္တရာယ်ပြုမည့်အစား ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းသုံးပြီး ဖြေရှင်းတာက ပိုမကောင်းဘူးလား"
သိုင်းသမားများမှာ ဒေါသထွက်သော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ကြချေ။ လင်းပိုင်ဖန်က သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အသပြာဖြင့် ချိုးနှိမ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်လျှင် အသက်အန္တရာယ်ကို မစွန့်ချင်ကြတော့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း တန်းစီပြီး ပိုက်ဆံပေးကာ တောင်ပေါ်တက်ကြတော့သည်။ လူ ၅၀၀၀ ကျော်ထံမှ ငွေတေး ၅ သန်းကျော် ရရှိလိုက်သဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်မှာ အကြီးအကျယ် အမြတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။
တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ ဘာမှမတွေ့ရပေ။ တောင်အောက်သို့ ဦးတည်နေသော ဂူပေါက်တစ်ခုကိုသာ တွေ့ရပြီး ထိုထဲမှ သံတူထုသံများကို ကြားနေရသည်။
သိုင်းသမားများ ဂူထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားစဉ် အရက်ဓားအင်မော်တယ်က တားလိုက်သည်။ "အထဲပေးမဝင်ဘူး"
"ဘာလို့လဲ။ ငါတို့ ပိုက်ဆံပေးထားပြီးပြီလေ"
"ငါ သိတယ်" ဟု အရက်ဓားအင်မော်တယ်က အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း "ဆရာကြီး အိုးယဲ့ဇီက အထဲမှာ ဓားသွန်းလုပ်နေတာ။ မင်းတို့ အများကြီး ဝင်သွားလို့ ဆရာကြီး အလုပ်ပျက်ရင် မင်းတို့ တာဝန်ယူမှာလား"
လူတိုင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အရှင်မင်းကြီးက မင်းတို့အတွက် လမ်းစ ရှာပေးထားပါတယ်။ ငွေတေး ၃၀၀၀ ထပ်ပေးရင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်း အထဲကို ဝင်ကြည့်ခွင့်ရမယ်"
သိုင်းသမားများ၏ ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။
"ဘာ။ ထပ်ပေးရဦးမယ် ဟုတ်လား။ အခုက ၃၀၀၀ တောင်မှလား"
အရက်ဓားအင်မော်တယ်က ပြုံးလျက် "ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ပဲ။ တစ်နေ့ကို လူ ၁၀၀ ပဲ ကန့်သတ်ထားတာမို့ မြန်မြန်ဝယ်ရင် ဝယ်၊ မဟုတ်ရင် လက်လွှတ်ရလိမ့်မယ်"
"မရဘူး။ ငါတို့ ထပ်မပေးနိုင်ဘူး" ဟု လူအများက ကန့်ကွက်နေစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက်က ငွေတေး ၃၀၀၀ ကို အရက်ဓားအင်မော်တယ်ဆီကို ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ငါ အထဲဝင်မယ်"
အရက်ဓားအင်မော်တယ်က ပိုက်ဆံကို စစ်ဆေးပြီး "ဝင်သွားတော့" ဟု ဆိုကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ပထမလူ ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိသော လူများလည်း နောက်ကျမည်စိုး၍ အလုအယက် ပိုက်ဆံထုတ်ပေးကြတော့သည်။
"ကျွန်တော်လည်း ဝင်မယ်၊ ဒီမှာ ၃၀၀၀"
"ငါ အရင်လာတာ၊ ဖြတ်မဝင်နဲ့"
မကြာမီ လူအယောက် ၂၀ ခန့် ဝင်သွားပြီးနောက် အရက်ဓားအင်မော်တယ်က လက်ကာပြလိုက်ကာ "ကဲ... ဒီနေ့အတွက် လူပြည့်သွားပြီ။ ကျန်တဲ့လူတွေ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြတော့"
လူအုပ်ကြီးမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း လူစုခွဲကာ နောက်တစ်နေ့ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းကြရပါတော့သည်။