အခန်း (၁၇၅)
Vol. 15 Ch. 175
အဲ့ဒီအချိန်အတောအတွင်း ထိုနေ့ကဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးအနှံ့သို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
"ကိုယ်ခံပညာရှင် ထောင်ပေါင်းများစွာက နတ်ဓားတစ်လက်အတွက် တိုက်ခိုက်ရင်း အားလုံးသေကုန်ကြတာလား"
"အဲဒီနတ်ဓားက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အလေးချိန်က ဂျင် ၃၀၀၀ ကျော် ရှိပြီး သူ့အလိုလို မီးတောက်တွေ ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်တဲ့။ ကြယ်တာယာချီ အကာအကွယ်နဲ့တောင် မကာကွယ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဓားကို ရဖို့အတွက် လူတိုင်းက ရူးသွပ်ကုန်ကြတာပေါ့"
"သတ်ဖြတ်မှုတွေက အရမ်းရက်စက်လွန်းတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးသေကုန်ကြတာပဲ"
"ဒါက နတ်ဓား မဟုတ်တော့ဘူး၊ လူသားလောကထဲ ရောက်လာတာနဲ့ လူတွေအများကြီးကို သေစေခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာဓားပဲ"
"အထူးဆန်းဆုံးကတော့ အဲဒီဓားက အဲဒီလို အသုံးမကျတဲ့ ဧကရာဇ်ကို သူ့ရဲ့သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားတာပဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ထူးဆန်းတာပဲ။ နတ်ဓားက သူ့ကို ဘာလို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပါလိမ့်"
ထိုဓားသည် နိမိတ်မကောင်းသလိုရှိပြီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် သတ်ဖြတ်မှုများကို ဆောင်ကြဉ်းလာသော်လည်း လူအများအပြားမှာမူ ထိုဓားကို လိုချင်တပ်မက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သိုင်းပညာရှင်များသည် ထိုဓားကို ခိုးယူရန် နန်းတော်သို့ မကြာခဏ ခိုးဝင်လာကြသည်။
ထိုစဉ်တွင် လူတစ်ယောက်သည် လင်းပိုင်ဖန် ရှေ့သို့ရောက်လာကာ "နတ်ဓားကို အခုချက်ချင်းအပ်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် မင်းအသက်ကို ယူပစ်မယ်" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ခြိမ်းခြောက်လေသည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ဘေးဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ပြပြီး "ဓားက ဟိုမှာရှိတယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ယူသွား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် "နတ်ဓားက တကယ်ကြီး ဒီမှာရှိတာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ပြေးထွက်ကာ နတ်ဓားကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့...
"ထို့နောက်" ဆိုသည်မှာ မရှိတော့ချေ။ အကြောင်းမှာ နတ်ဓားမှ မီးတောက်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
"သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လောက် ခွန်အားရှိလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။ နတ်ဓားကို သူ့အဆင့်နဲ့ ယူသွားနိုင်မယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား"
လင်းပိုင်ဖန်က လူတစ်ယောက်ကို ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ရာ ထိုပြာများသည် လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ယင်းနောက်တွင်လည်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် အများအပြားသည် နတ်ဘုရားဓားကို လုယူရန် နန်းတော်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်လာကြသည်။ လင်းပိုင်ဖန် က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့သော်လည်း ဓားကိုထိမိသူတိုင်းမှာ သာမန်သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်စေ၊ အဆင့်မြင့်ပညာရှင် ဖြစ်စေ ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားကြပြီး အရိုးပင်မကျန်တော့ချေ။
လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသော်လည်း ထိုမိစ္ဆာဓား၏ ကျော်ကြားမှုမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာခဲ့သည်။
"ဒါက တကယ်ကို မိစ္ဆာဓားပဲ၊ ထိတဲ့သူတိုင်း သေတာပဲ"
"အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ဧကရာဇ်ကျတော့ ဘာလို့ ထိတဲ့အခါ မသေတာလဲ"
"အဲဒီ ဧကရာဇ်က ဓားရဲ့သခင်လေ၊ ဒါကြောင့် ဘာမှမဖြစ်တာပေါ့"
"ဒီနတ်ဓားက ရူးသွားပြီလား၊ ဘာလို့ အဲဒီလိုလူကို သခင်အဖြစ် လက်ခံရတာလဲ။ သူက ဓားတောင် မသုံးတတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လက်ဆောင်ကို ဖြုန်းတီးနေတာပဲ"
"ဟုတ်ပါ့၊ ဟုတ်ပါ့"
ထိုစဉ် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် ပိန်လှီနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး လင်းပိုင်ဖန် ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
လင်းပိုင်ဖန်က "အဘိုးကလည်း နတ်ဓားကို လုဖို့ လာတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုက ခေါင်းယမ်းပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းဆီကို လာတာ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါကိုယ်တော့်ဆီကိုလား"
လင်းပိုင်ဖန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် "ငါကိုယ်တော့်ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုက လင်းပိုင်ဖန်ကို အဖိုးတန် ကျောက်စိမ်းရိုင်းတစ်ခုကို ကြည့်သကဲ့သို့ ချီးကျူးဂုဏ်ယူသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ -
"အိုးယဲ့ဇီဆီကနေ ငါကြားတာတော့ မင်းမှာ တစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်တောင် ရှိခဲတဲ့ ဓားပညာပါရမီရှိလို့ နတ်ဓားက မင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာဆို။ ငါအသက်က ၁၀၀ ကျော်နေပြီ၊ နေဖို့ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါမသေခင်မှာ ငါ့တစ်သက်တာလုံး တတ်မြောက်ထားတဲ့ ဓားပညာတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးချင်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့တပည့်၊ မင်း ဘာလို့ ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် လက်မခံတာလဲ"
လင်းပိုင်ဖန် - “….”
လင်းပိုင်ဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် ခေါ်ယူသည့်လူနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းပင်။
သူ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် ဘာကြောင့် ဆရာရှာနေဖို့ လိုဦးမှာလဲ။ ဆရာရှာမည်ဆိုလျှင်တောင် သေခါနီးဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်အဆင့်တောင် မရှိသေးတဲ့ ဒီလူက သူ့ကို ဘာသင်ပေးနိုင်မှာလဲ။
"အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျား ခေါင်းများ ထိသွားတာလား"
လင်းပိုင်ဖန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ဆန့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာဖြင့်- "ငါကိုယ်တော်က တိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ အရှင်သခင်၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ချမ်းသာတယ်။ အဲဒီလို အာဏာနဲ့ စည်းစိမ်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အဘိုးဆီက သိုင်းပညာ သင်မယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား"
အဘိုးအိုက ခေါင်းယမ်းကာ "လူငယ်လေး၊ မင်းက ဘာလို့ အာဏာနဲ့ စည်းစိမ်တွေအပေါ်မှာပဲ စွဲလန်းနေရတာလဲ။ ဘဝဆိုတာ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ပဲ ကြာတဲ့ ခဏတာပါပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက မြေကြီးထဲ ပြန်သွားကြရမှာပဲ။ ခွန်အား တစ်ခုတည်းကသာ ထာဝရပဲ"
လင်းပိုင်ဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ- "တော်စမ်းပါဗျာ။ အဘိုးကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ကြည့်ဦး၊ အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာတွေ ရှိနေပေမဲ့ အခုတော့ မြေကြီးထဲ ရောက်ဖို့ လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တာပဲ မဟုတ်လား"
"မင်း..." အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။
"သိုင်းပညာ သင်တော့ရော ဘာထူးမှာလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက သေကြရမှာပဲ၊ ဘာလို့ အချိန်ဖြုန်းနေမှာလဲ။ အဲဒီအစား ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝကို ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်လောက် အပြည့်အဝ ဖြတ်သန်းပြီး စိတ်ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်" လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်သည်။
အဘိုးအိုမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်သွားပြီး "မင်းက တကယ်ကို ထွင်းထုလို့မရတဲ့ သစ်သားဆွေးပဲ"
"သစ်သားဆွေး?"
လင်းပိုင်ဖန်က မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးက တစ်သက်လုံး နေလာတာတောင် ငါကိုယ်တော့်လောက် မတွေးတတ်ဘဲနဲ့ ငါကိုယ်တော့်ကို သစ်သားဆွေးလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ ဒါတင်မကဘူး၊ အဘိုးက ငါကိုယ်တော်ကို သင်ပေးချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဘာသင်ပေးနိုင်မှာလဲ"
"ငါ့တစ်သက်တာလုံး ရထားတဲ့ အသိပညာတွေ အားလုံးကို မင်းကို ပေးနိုင်တယ်"
အဘိုးအိုက သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်သတိရဟန်ဖြင့် - "ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ ပါရမီက အလယ်အလတ်စားပါပဲ၊ ဓားလမ်းစဉ်မှာလည်း ထူးခြားတဲ့ ပါရမီ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကိုယ်ခံပညာကို ဝါသနာပါခဲ့လို့ ချမ်းအေးလှတဲ့ ဆောင်းတွင်းရော၊ ပူပြင်းတဲ့ နွေရာသီမှာပါ မနားတမ်း လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်းရင်းနဲ့ အခုလက်ရှိ အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်၊ ကောင်းကင်အဆင့်ရောက်ဖို့ လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တာ"
"ကံမကောင်းတာက အခု ငါအိုမင်းလာပြီ၊ ခွန်အားတွေ ဆုတ်ယုတ်လာသလို အလားအလာတွေလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို မတက်နိုင်ခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တပဲ။ အခု ငါ့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ခဲ့တာ"
"ဒါပေမဲ့ နတ်ဓားက မင်းကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မင်းက ဓားလမ်းစဉ်မှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို ရှာဖွေလာခဲ့ပြီး ငါမသေခင်မှာ ငါ့ရဲ့ အသိပညာတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းချင်ခဲ့တာပဲ"
လင်းပိုင်ဖန်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး "အဘိုးက ငါကိုယ်တော့်ကို အထင်ကြီးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်"
"ဒါဆို မင်း သင်မှာလား မသင်ဘူးလား" ဟု အဘိုးအိုက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "မသင်ဘူး" ဟု ဖြေလိုက်သည်။
အဘိုးအို - “….”
"ပထမအချက်က ငါကိုယ်တော်မှာ သင်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး၊ ဒုတိယအချက်က အဘိုးက ငါကိုယ်တော့်ကို တကယ်ပဲ ဘာမှ မသင်ပေးနိုင်လို့ပဲ" လင်းပိုင်ဖန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
"မသင်ပေးနိုင်ဘူး? အသက် ၁၀၀ ကျော်နေတဲ့ ငါက မင်းကို ဘာမှ မသင်ပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောတာလား"
အဘိုးအိုမှာ ဒေါသထွက်လာပြီး "ဒါဆို ဒီနေ့တော့ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို သင်ပေးဖို့ အရည်အချင်းရှိမရှိ တစ်ခါတည်း ဆွေးနွေးကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောကာ လင်းပိုင်ဖန် ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
"အရှင်မင်းကြီးကို အန္တရာယ် မပြုနဲ့" မိန်းမစိုးလျှူ က ရှေ့သို့တက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီအဘိုးကြီးက သူ့ကို မနာကျင်စေချင်ပါဘူး။ သူ့ကို တပည့်အဖြစ်တောင် လက်ခံဖို့ စဉ်းစားနေတာ" ဟု အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး "မိန်းမစိုး လျှူ၊ သူ့ကို လာခိုင်းလိုက်ပါ။ ကောင်းကင်က ဘယ်လောက်မြင့်ပြီး မြေကြီးက ဘယ်လောက် ထူတယ်ဆိုတာကို သူသိအောင် ငါကိုယ်တော် ပြပေးမယ်"
"ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာလိုက်သလဲ"
အဘိုးအိုသည် လင်းပိုင်ဖန် အနီးသို့ ရောက်လာကာ "လမ်းညွှန်ပေးပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါကိုယ်တော် ဓားတစ်လက်အကြောင်း သိတယ်၊ အရိပ်မရှိ၊ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ၊ ဘာမှမရှိတဲ့ ဓားပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဓားက ရန်သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို အမြဲ ကြိုတင်သိနေပြီး နောက်မှ စပေမဲ့ အရင်ရောက်ပြီး ရန်သူကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်။ အဲဒါ ဘယ်လိုဓားမျိုးလဲဆိုတာ အဘိုးသိလား"
အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "အဲဒါ ဘယ်လိုဓားမျိုးလဲ။ ငါ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ လောကအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့တာတောင် အဲဒီအကြောင်း မကြားဖူးပါလား"
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဲဒါက နှလုံးသားရဲ့ ဓား ဖြစ်လို့ပဲ။ သူ့ရဲ့ နည်းစနစ်က နှလုံးသားနောက်ကို လိုက်တာ၊ ပင်ကိုကတည်းက အရိပ်မရှိ၊ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ၊ ကိုင်တွယ်လို့လည်း မရဘူး။ အဘိုးက အဲဒီဓားကို မမြင်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကိုလည်း မတွေ့နိုင်ဘူးပေါ့။ လူတစ်ယောက်မှာ ဓားကွက်ဆိုတာတောင် မရှိရင် အဘိုးက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ တုံ့ပြန်မှာလဲ။ ဒါက ဓားရဲ့ အနှစ်သာရပဲ။ ပြောလေ့ရှိကြသလိုပေါ့၊ ဓားမရှိဘဲ အနိုင်ယူတာက ဓားနဲ့ အနိုင်ယူတာထက် ပိုကောင်းတယ်၊ သိုင်းကွက်မရှိဘဲ အနိုင်ယူတာက သိုင်းကွက်ရှိတာထက် ပိုကောင်းတယ်"
အဘိုးအိုက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တကယ့် စကားပါလား။ ဓားမရှိဘဲ အနိုင်ယူတာက ဓားရှိတာထက် ပိုကောင်းတယ်၊ သိုင်းကွက်မရှိဘဲ အနိုင်ယူတာက သိုင်းကွက်ရှိတာထက် ပိုကောင်းတယ်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ထူးကဲတဲ့ ဓားပညာပဲ၊ ဓားလမ်းစဉ်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အမှန်တရားပဲ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့ရင် လောကမှာ တကယ်ပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာမှာပဲ"
လင်းပိုင်ဖန်က "အဘိုးရဲ့ ဓားပညာက ဒီဓားနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် "မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ငါ ဓားကို နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော် လေ့ကျင့်ခဲ့ပေမဲ့ လက်ထဲက ဓားအပေါ်မှာပဲ စွဲလန်းနေတုန်းပဲ။ ဓားရှိမှ ငါရှိမယ်၊ ဓားပျက်ရင် ငါလည်း ပျက်စီးမယ်။ ငါ့မှာ ဓားမရှိရင် ငါ့ရဲ့ အစွမ်းက အများကြီး လျော့ကျသွားမှာပဲ"
"ဒါကြောင့် ငါက အဲဒီဓားနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး နိမ့်ကျနေပါသေးတယ်။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ"
လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အဘိုး ဒါကို နားလည်သွားတာ ကောင်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။