အခန်း (၁၇၇)
Vol. 15 Ch. 177
“ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပြီ” လင်းပိုင်ဖန်က လည်ချောင်းစိုသွားစေရန် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောက်အစောကြီး ပြီးသွားတာလား” အဖိုးအိုက မချင့်မရဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သလိုဖြင့် “ငါကိုယ်တော် စကားပြောနေတာ တစ်နာရီတောင် ရှိသွားပြီ၊ မလုံလောက်သေးဘူးလား” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အဖိုးအိုသည် ပြင်ပရှိ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်မှ ညမှောင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။ သူက သက်ပြင်းချရင်း “အချိန်တွေ ဒီလောက်ကုန်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး။ အချိန်ဆိုတာ တကယ်ကို မြန်လွန်းပါလား၊ နေ့ညကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး”
“အခုရော ငါကိုယ်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်သေးလား” လင်းပိုင်ဖန်က မေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုက ခေါင်းကို အပြင်းအထန်ခါယမ်းကာ “မလုပ်ဝံ့တော့ပါဘူး၊ မလုပ်ဝံ့တော့ပါဘူး။ ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ အသိပညာက တိမ်လွှာလေးလိုပါပဲ၊ မင်းကို သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး”
“အဲဒါကို သိရင် တော်သေးတာပေါ့”
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ယမ်းပြကာ “ခင်ဗျားရဲ့ ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထောက်ထားပြီး နန်းတော်ထဲ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို အပြစ်မယူတော့ဘူး။ အခု ထွက်သွားတော့၊ ငါကိုယ်တော် အနားယူဖို့ ပြင်တော့မယ်”
“ငါ အခု မထွက်သွားနိုင်သေးဘူး။ ဒီအဖိုးကြီးမှာ အရေးတကြီး တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ မင်း ဒါကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ဘာလဲ၊ ပြောကြည့်ဦး” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီအဖိုးကြီးက မင်းကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓားပညာရပ်ကို သင်ယူချင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအခွင့်အရေးကို ပေးသနားတော်မူပါ” အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က “ဟ... သောက်ကျိုးနည်း ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
သူ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
‘ဒီအဘိုးကြီး စိတ်များ ဖောက်ပြန်သွားတာလား။ သူ့ကိုသူ တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဆရာတင်ချင်နေတာလား။’
‘သူက တခြားသူမဟုတ်၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် တစ်ပါးလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားသူရဲ့ ဆရာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ’
‘ ဒါ့အပြင် သူ့ရှေ့က အဘိုးအိုက သူ့ဘိုးဘေးအရွယ်တောင် ရှိနေပြီ။ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ရင် ဘယ်လိုမြင်ကွင်းမျိုးလဲ?’
“ခင်ဗျား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတာလား။ ထပါဦး၊ ခင်ဗျားက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အဘိုးအရွယ်တောင် ရှိနေပြီ” လင်းပိုင်ဖန်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။
အဘိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်တို့က ခိုင်မာမြဲမြံနေဆဲပင်။ “ဒီအဖိုးကြီး မတွေဝေပါဘူး။ ငါ နားလည်သွားပြီ။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ငါ တိုးတက်မှု မရှိခဲ့တာက ပထမအချက်က ငါ့ရဲ့ ပါရမီက နည်းပါးလို့ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်ကတော့ ဆရာကောင်းတစ်ယောက် ရှာဖို့ ခက်ခဲလွန်းလို့ပဲ။ လမ်းပြပေးမယ့် ဆရာကောင်းမရှိဘဲ ဓားပညာမှာ အမြင့်တစ်ခုကို ရောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ဒီနေ့ခေတ်မှာ မင်းလို ဆရာတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး။ ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ဓားအပေါ် နားလည်မှုက တကယ်ကို နက်နဲလွန်းပါတယ်။ ဆရာ့ရဲ့ စကားတွေက တာအိုရဲ့ အခြေခံတွေလိုပါပဲ၊ ကျွန်တော့်ကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်စေပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် အတားအဆီးတွေကို ပွင့်သွားစေခဲ့တယ်”
“ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို ကျွန်တော် လက်လွှတ်မခံချင်ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုက အလွန်ကြည်ညိုစွာဖြင့် ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။
လင်းပိုင်ဖန် အခက်တွေ့သွားကာ “ဒီလိုလုပ်ရင် တခြားသူတွေ ဝိုင်းရယ်ကြလိမ့်မယ်”
“ရယ်ပါစေ”
အဘိုးအိုက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က အသက်ကြီးနေပြီ၊ ခြေတစ်ဖက်ကလည်း သင်္ချိုင်းထဲ ရောက်နေပြီ။ အရာအားလုံးကိုလည်း နားလည်သွားပါပြီ၊ နာမည်ဂုဏ်သတင်းဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်လေးမှာ ကျွန်တော် လိုချင်တာကိုပဲ ရှာဖွေသွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ မသေခင်မှာ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း တိုးသွားချင်သေးတယ်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး နယ်ပယ်ကို မြင်တွေ့ချင်သေးတယ်”
“ဒီဆန္ဒက ဆရာနဲ့မှ ပြည့်နိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရပါပြီ။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ၊ ဓားလမ်းစဉ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို လမ်းပြပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ထပ်မံ တိုးတက်အောင် ကူညီပေးပါ”
“ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တော်က သိုင်းပညာ မတတ်ဘူးလေ၊ ခင်ဗျားကို ဘာမှ သင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဆရာက နှိမ့်ချနေတာပါ။ ဆရာက သိုင်းပညာ မတတ်ချင် မတတ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ ဓားကို နားလည်တယ်၊ တခြား ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုနားလည်တယ်။ ဆရာ့ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ စကားအနည်းငယ်ကတောင် ကျွန်တော့်အတွက် အများကြီး အကျိုးရှိစေခဲ့တယ်။ ဆရာ့မှာ မျှဝေပေးစရာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အသိပညာတွေ အများကြီးရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး သင်ကြားပေးဖို့ ဝန်မလေးပါနဲ့” အဘိုးအိုက ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က “ဆရာတပည့်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး မလိုပါဘူး၊ ငါကိုယ်တော်တို့ အသိပညာ ဖလှယ်ကြတာပေါ့” ဟု အကြံပေးသော်လည်း…..
“တရားဝင် ဆရာတပည့် ဖြစ်မှ ရပါမယ်။ ကျွန်တော် ဆရာ့တပည့် မဖြစ်ရင် ဆရာက တကယ်တန်ဖိုးရှိတဲ့ နည်းစနစ်တွေကို သင်ပေးပါ့မလား” ဟု အဘိုးအိုက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
‘သူက အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ တကယ်ကို ပါးနပ်လာတာပဲ’ ဟု လင်းပိုင်ဖန် တွေးလိုက်မိသည်။
အကယ်၍ ရိုးရိုးသားသား ဆက်ဆံရေးသာဆိုလျှင် လင်းပိုင်ဖန်အနေဖြင့် သူ၏ အကောင်းဆုံး နည်းစနစ်များကို မျှဝေပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒါက လူ့သဘာဝအရ တစ်ဖက်လူအပေါ် ချန်ထားတတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေး ဖြစ်လာပါက အခြေအနေက အတော်လေး ကွဲပြားသွားမည်ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ဆရာနှင့် တပည့်ကြားရှိ သံယောဇဉ်သည် ဖခင်နှင့် သား ဆက်ဆံရေးပြီးလျှင် အခိုင်မာဆုံး ဖြစ်သည်။
ရှေးစကားရှိသည် မဟုတ်ပါလား - ‘တစ်ခါသင်ပေးဖူးလျှင် တစ်သက်လုံး ဖခင်ဖြစ်သည် ဟု’ ပင်။
ထို့ကြောင့် လင်းပိုင်ဖန်အနေဖြင့် သူ၏ တန်ဖိုးရှိသော အသိပညာများကို သူ၏တပည့်အား လက်ဆင့်ကမ်းပေးရန် အလားအလာ အလွန်များသည်။
ထိုအချိန်တွင် မိန်းမစိုး လျှူက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည် - “အရှင်မင်းကြီး၊ သူ့ကို လက်ခံလိုက်ပါလား။ ဘာပဲပြောပြော သူက အင်ပါယာချီအဆင့်ရဲ့ ထိပ်သီးပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းပိုင်ဖန်သည် အလွန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ယူဆလိုက်မိသည်။
ထို့ကြောင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အဘိုးအိုကို မြေပြင်မှ ထူပေးလိုက်ပြီး “တပည့်၊ အမြန်ထပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
အဘိုးအိုသည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”
“ ဒင်၊ ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်အင်အားသည် များစွာတိုးတက်လာသောကြောင့် သင်၏ ခွန်အားသည်လည်း ထပ်တူ မြင့်တက်လာပြီး ဆုလာဘ်အဖြစ် ‘ကွဲကြေလက်ဝါး ၈ချက် ရိုက်ချက်’ နည်းစနစ်ကို ရရှိခဲ့သည်”
ဤ ‘ကွဲကြေလက်များ ၈ချက် ရိုက်ချက်’ သည် ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဦး ဖန်တီးခဲ့သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်ပြီး အခြေခံပုံစံ ရှစ်မျိုးအတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော ပြောင်းလဲမှုများ ပါဝင်နေသည်။ လှုပ်ရှားမှုများသည် စိတ်အလိုရှိသလို လွတ်လပ်ပြီး ကြယ်စင်ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းနေသော နတ်မြင်းပျံကဲ့သို့ပင်။ အစစ်အမှန်နှင့် ပုံရိပ်ယောင်ကြားတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားစွာ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး မည်သည့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနှင့်မှ ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိပေ။
လင်းပိုင်ဖန် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ ဤအဘိုးအိုကို လက်ခံလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ နိုင်ငံတော် အင်အားက ဤမျှအထိ တိုးတက်လာကာ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးသည် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် အဘိုးအိုက သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရပြီး အမည်မရှိ၊ မိသားစုမရှိဘဲ သူတစ်ပါး၏ ပေးကမ်းမှုဖြင့် ကြီးပြင်းလာရသူဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ‘ဓားအဖိုးအို’ ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရှစ်ဆယ်ခန့်က သူ အိမ်ထောင် ကျခဲ့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူ၏ဇနီးသည်မှာ ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် မကြာမီ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သားသမီးလည်း မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ဓားတစ်လက်နှင့်အတူ တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ အသက် ၁၀၀ ကျော်လာပြီး သူ၏ အမွေကို ဆက်ခံမည့် တပည့်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းပိုင်ဖန်ကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် သူက လင်းပိုင်ဖန်ကို ဆရာအဖြစ် ပြန်လည် တင်မြှောက်ခဲ့ရလေသည်။
လင်းပိုင်ဖန်က တဟားဟား ရယ်မောကာ “ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျားက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သလို ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဓားသယ်ဆောင်သူ လည်း ဖြစ်တယ်။ ဒီ ရွှမ်ရှောင် နတ်ဓားကို ခင်ဗျား သယ်ရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ” အဘိုးအိုက လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ကိုယမ်းလိုက်ရာ ‘ချွင်’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ နတ်ဓားသည် ပျံဝဲလာပြီး လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။
ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်က အဘိုးအိုအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုသည် လက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လေးလံမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး “ဒီဓားက တော်တော်လေး လေးတာပဲ”
“ဒီဓားက ဂျင် ၃,၂၀၀ လေးပြီး လူတွေရဲ့ စိတ်ကို အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝ ရှိတယ်။ သာမန်လူတွေကတော့ အနားတောင် မကပ်နိုင်ဘူး။ ကံကောင်းတာက ခင်ဗျားက လုံလောက်အောင် သန်မာတယ်။ ဒါကို ကျောပေါ်မှာ အချိန်ကြာကြာ သယ်ထားတာက ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်စဉ်အတွက် အများကြီး အကျိုးရှိလိမ့်မယ်” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”
ထို့ကြောင့် နတ်ဓားကို အဘိုးအိုထံတွင် လုံခြုံစွာ စောင့်ရှောက်ရန် အပ်နှံလိုက်သည်။
တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က နတ်ဓားကို လုယူရန် ကြိုးစားတိုင်း လင်းပိုင်ဖန် ကိုယ်တိုင် အရေးယူရန် မလိုတော့ဘဲ အဘိုးအိုက တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။
“ငါ့ဆရာရဲ့ နတ်ဓားကို လာလုယူရဲတယ်ပေါ့၊ သေချင်နေတာလား”
ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ဓားကို ခိုးယူရန် လာသူအားလုံးကို သူ သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။
လူတိုင်း အလွန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။
“ဒါ ဓားအဖိုးအိုပဲ”
“ဓားအဖိုးအိုက မဟာရှ ဘက်က ဖြစ်သွားပြီ”
“ ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဝက် ခွန်အားနဲ့ နတ်ဓားကိုပါ ကိုင်ထားတဲ့ ဓားအဖိုးအိုကို ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ဓားအဖိုးအိုက စောင့်နေတာဆိုတော့ နတ်ဘုရားဓားကို လုဖို့ဆိုတာကို မေ့လိုက်တော့”
“ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြစို့”
ဓားအဖိုးအို၏ တားဆီးမှုကြောင့် လူအများအပြားမှာ ဓားကို ခိုးယူရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားကြပြီး မဟာရှနိုင်ငံတော်သည် ပိုမို အေးချမ်းလာခဲ့သည်။
ကျွမ်းကျင်သူကြီး တစ်ဦး အနားတွင် ရှိနေသဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ချိုင်ယွီရှင်းမှာတော့ အနည်းငယ် စိတ်မအေးဖြစ်နေကာ လင်းပိုင်ဖန်ကို သီးသန့်ခေါ်ထုတ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် - “ရှင် သူ့ကို ဘယ်လိုများ လှည့်စားပြီး ခေါ်လာတာလဲ”
“လှည့်စားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ကျော်ကြားလှတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် သူ လာခဲ့တာပဲ” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။
“တော်စမ်းပါ၊ ကျွန်မ ရှင့်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းမသိဘူးများ ထင်နေလား။ ရှင် ဘယ်လိုပဲ လုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို ရှင့်ကို ဆရာ လို့ ခေါ်ခိုင်းတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။ အဲဒါက ရိုင်းပျရာ မကျဘူးလား”
လင်းပိုင်ဖန်က “သူကပဲ ခေါ်ချင်နေတာလေ၊ ငါ့ကို ဘာလို့ အပြစ်တင်နေတာလဲ”
ချိုင်ယုရှင်း ဒေါသထွက်သွားကာ “ရှင်က ဆင်ခြေပေးနေတုန်းလား”
“ဘယ်မှာ ဆင်ခြေပေးလို့လဲ။ မယုံရင် သူ့ကို သွားမေးကြည့်လေ”
ချိုင်ယွီရှင်းသည် အဘိုးအိုအနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ မအံ့သြမီမှာပင် အဘိုးအိုက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး - “ဆရာကတော်၊ ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲ”
ချိုင်ယုရှင်း- “ ...”