အခန်း (၁၇၉)
Vol. 15 Ch. 179
ထိုအချိန်တွင် မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်နှင့် သူ၏နောက်လိုက်များသည် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးနေကြရသည်။ ရှီ နှင့် ကျူး နိုင်ငံတို့၏ များပြားလှသော စစ်တပ်များ၏ ရှာဖွေမှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် လူစုလူဝေးနှင့် ဝေးရာကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ကွင်းပြီး တိတ်ဆိတ်ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းများကိုသာ ရွေးချယ်သွားလာခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းများဖြစ်သဖြင့် လမ်းခရီးမှာ မညီမညာဖြစ်နေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတာကို မကြုံဖူးသည့် မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်အတွက်မူ အလွန်ပင် နေရခက်စေခဲ့သည်။
"ငါကိုယ်တော်တို့ ပြေးနေတာ ရက်ပေါင်းမနည်းတော့ဘူး၊ ခဏလောက် နားကြရအောင်၊ ငါကိုယ်တော် တကယ် ဆက်မသွားနိုင်တော့ဘူး"
"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး" ခြံရံလိုက်ပါလာသည့် အဖွဲ့သားများ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်ကို ရထားလုံးပေါ်မှ တွဲကူချပေးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ကာ အဆက်မပြတ် အန်တော့သည်။
" အရှင်မင်းကြီး၊ ပလုတ်ကျင်းဖို့ ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်ပါဦး"
နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်ခန့် ထပ်အန်ပြီးနောက်တွင်မှ မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်သည် အနည်းငယ် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်သစ်တောများဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပြီး အလွန်စိမ်းနေသည့် ရှုခင်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက "ဒါ ဘယ်နေရာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ဒီနေရာဟာ မူလက ရှန် နိုင်ငံရဲ့ နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာ ရှိခဲ့တာပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ စစ်သူကြီး ကျောက်က သူ့ရဲ့တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဒီနေရာကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီး မဟာယွဲ့နိုင်ငံထဲကို သွတ်သွင်းခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒါဟာ မဟာရှာရဲ့ ပိုင်နက်လုံးလုံး ဖြစ်သွားပါပြီ"
"ဟမ်၊ အဲ့ဒီ ကျောက် ဆိုတဲ့ကောင် အကြောင်းကို မပြောစမ်းနဲ့၊ သူက သစ္စာဖောက်ပဲ"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ငါကိုယ်တော်က သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး ရှန်တိုင်းပြည်ကို တိုက်ဖို့ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ခိုင်းခဲ့တာ။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူဟာ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ စစ်သည် ၄ သိန်းဟာလည်း သူ့လက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ့တိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းပြီး ငါ့မိသားစု ဘဝပျက်ရတာကလည်း သူနဲ့ လုံးဝ မကင်းဘူး"
လူတိုင်းက ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောရဲကြတော့ပေ။ သူနှင့် အနီးကပ်ဆုံးရှိနေသည့် မိန်းမစိုး ဝမ် တစ်ဦးတည်းသာ ရေနှင့် အစာခြောက်ကို ကမ်းပေးရင်း "အရှင်မင်းကြီး၊ ရေနဲ့ အစားအစာခြောက်လေး နည်းနည်း သုံးဆောင်ပါဦး"
"ကောင်းပြီ " မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်သည် ရေနှင့် အစားအစာကို ယူကာ အငမ်းမရ စားတော့သည်။
သို့သော် ထိုရိက္ခာခြောက်မှာ ခြောက်သွေ့ မာကျောလွန်းလှသဖြင့် သူ၏ အရသာနှင့် လုံးဝမကိုက်ညီနေပေ။ နှစ်လုပ်ခန့် စားပြီးနောက်တွင် သူ ဆက်မစားချင်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး လော့ယွင်က ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကြည့်ကာ မိန်းမစိုး ဝမ်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "မိန်းမစိုး ဝမ်၊ ဒီကို ခဏလာပါဦး၊ ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးတာ တစ်ခုရှိလို့ပါ"
မိန်းမစိုး ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကောင်းပါပြီ" ဟု ဆိုကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်၏ အကြည့်ကို အနည်းငယ် ရှောင်ကွင်းရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် "တပ်မှူးလော့၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
တပ်မှူးလော့က တိုးတိုးလေး ပြန်မေးလိုက်သည်။ "မိန်းမစိုး ဝမ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ကို ဦးတည်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကို ပြေးနေမှန်း ခုထိ မသိရသေးဘူး။ ကျွန်တော် တော်တော်လေး စိတ်မအေးဖြစ်နေမိတယ်"
မိန်းမစိုး ဝမ်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိဘူး၊ ဒီခရီးက အရမ်း အရေးတကြီး ဖြစ်သွားတာကိုး။ မဟာယွဲ့ကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီး ရှီ နဲ့ ကျူး နိုင်ငံတွေရဲ့ နောက်ယောင်ခံလိုက်တာကနေ ကင်းဝေးသွားမှသာ ရေရှည်စီမံကိန်းတွေကို ချနိုင်မှာပါ"
"ဟူး... အခုချိန်မှာတော့ တခြား ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့" တပ်မှူးလော့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"စိတ်အေးအေးထားပါ တပ်မှူးလော့၊ အရှင်မင်းကြီးအပေါ် ခင်ဗျားရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ အခုက ခဏတဖြုတ် အခက်အခဲ ကြုံနေရတာပါ၊ အခု ကျွန်တော်တို့တွေ အားလုံး စည်းလုံးကြဖို့ လိုအပ်တယ်"
"မိန်းမစိုး ဝမ်၊ ဒါတွေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"
တပ်မှူးလော့က ပြောလိုက်သည်။ "စကားပုံ ရှိသားပဲ၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဆုလာဘ်ကို ခံစားရမှတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကိုလည်း ခံယူရမယ်တဲ့။ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့အပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းခဲ့တာ၊ အခုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ပြရမယ့် အချိန်ပဲ"
"တပ်မှူးလော့၊ ခင်ဗျားလိုလူ ရှိနေတာ တိုင်းပြည်အတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ" မိန်းမစိုး ဝမ်သည် အလွန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သံသယတချို့ ရှိနေသေးတယ်၊ အဲ့ဒါကို ရှင်းပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" တပ်မှူးလော့က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"ရှိတဲ့ သံသယကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ"
"ကျွန်တော့် သံသယကတော့..." တပ်မှူးလော့က အနီးသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
ထိုခဏ၌ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် မိန်းမစိုး ဝမ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
မိန်းမစိုး ဝမ်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ကြယ်တာယာချီများကို စုစည်းကာ အကာအကွယ်တံတိုင်း ဖန်တီးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုဓားမြှောင်က မထင်မှတ်ဘဲ ကြယ်တာယာချီ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး မိန်းမစိုး ဝမ်၏ ဒန်ထျန်ကို ထိုးခွဲလိုက်သည်။
ထိုခဏချင်းမှာပင် မိန်းမစိုး ဝမ်၏ ဒန်ထျန်သည် ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ သိုင်းပညာများလည်း ပျက်စီးသွားရတော့သည်။
မိန်းမစိုး ဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားကာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားရင်း "လော့ယွင်၊ ငါ မင်းအပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာကို ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုး လုပ်ရတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဘာအတွက် ရှိရမှာလဲ၊ မင်းက ငါ့မျက်စိထဲမှာ အရမ်း ကန့်လန့်ဖြစ်နေလို့ပေါ့"
တပ်မှူးလော့က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး- "မင်း မရှိတော့ရင် ဧကရာဇ် ပြေးစရာ မြေရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသော မြင်ကွင်းမှာ အလွန် တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ "လော့ယွင်၊ ငါ မင်းအပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာကို မင်းက ငါ့အပေါ် ဘာလို့ သစ္စာဖောက်ရတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
" သစ္စာဖောက်တယ် ဟုတ်လား"
တပ်မှူးလော့က အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက မဟာကျူး အပေါ် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိခဲ့တာ၊ သစ္စာဖောက်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက ဘယ်က ထွက်လာတာလဲ"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်သည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက မဟာကျူးရဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ ငါ့အနားမှာ ငါ့ကို မရိပ်မိအောင် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာ ခိုအောင်းနေနိုင်ခဲ့တာ တကယ့်ကို နက်နဲတဲ့ အကြံအစည်ပဲ"
"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ဒါဟာ ခင်ဗျားကို အရှင်မင်းကြီးလို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ခေါ်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျားဟာ ငါ့ရဲ့ အကျဉ်းသား ဖြစ်သွားပြီ၊ ငါလည်း ပြန်ပြီးတော့ ဆုလာဘ်တွေ သွားတောင်းရတော့မယ်" တပ်မှူးလော့က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က ကျန်ရှိနေသေးသည့် နောက်ဆုံးသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "သူ့ကို အခုချက်ချင်း သတ်စမ်း" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး" သိုင်းပညာရှင်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
တပ်မှူးလော့က တည်ငြိမ်စွာြဖင့်- "မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို တိုက်ချင်တာလား။ မဟာယွဲ့က အခု ပျက်စီးသွားပြီ၊ အဲ့ဒီ အိုမင်းနေတဲ့ ဧကရာဇ်က အိမ်မရှိတော့တဲ့ ခွေးအိုကြီးလိုပဲ၊ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် မရေရာမှုတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေရတာ။ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ စကားပုံ ရှိသားပဲ၊ ငှက်ကောင်းဟာ နားခိုဖို့ သစ်ပင်ကောင်းကို ရွေးရတယ်တဲ့။ ဘာလို့ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး မဟာကျူးအတွက် အမှုထမ်းဖို့ အရှင်သခင် မပြောင်းလဲတာလဲ"
"ဒါက..." ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။
မဟာယွဲ့သည် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်သည်လည်း အာဏာမဲ့သွားပြီ ဖြစ်ရာ သူ့အတွက် ဆက်လက် အမှုထမ်းနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ "သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်နဲ့။ ငါ ဧကရာဇ် ဆက်မဖြစ်နိုင်တော့ရင်တောင် ငါ့မှာ ငွေတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဆက်ပြီး အမှုထမ်းနေသရွေ့ မင်းအတွက် ဂုဏ်သရေနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ အဆုံးမရှိ ရစေရမယ်"
"အခုဆို ပိုတောင် လွယ်သွားပြီ"
တပ်မှူးလော့က ရယ်မောလိုက်ကာ- "သူ့ကို သတ်ပြီး သူ့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို ခွဲဝေယူကြရအောင်၊ ဘယ်လိုလဲ။ ငွေတွေ ရပြီးရင်တော့ မင်းက လွတ်လပ်တဲ့ သူဌေးကြီးပဲ လုပ်မလား၊ မဟာကျူးမှာပဲ အမှုထမ်းမလား၊ အခုထက်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို ရမှာပါ"
ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်က ဘာမှ ပြန်မပြောသော်လည်း တပ်မှူးလော့၏ ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်လေသည်။
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူတို့ အယုံကြည်ရဆုံးနှင့် အင်အားအကောင်းဆုံး မိန်းမစိုးမှာလည်း ဒဏ်ရာရသွားပြီဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသည့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးကလည်း သူတို့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ပူးပေါင်းသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ဘယ်မှာ ရှိတော့မှာလဲ။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျားမှာရှိတဲ့ စည်းစိမ်တွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြောမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်က အတင်းအကျပ် မေးမြန်းရမလား"
တပ်မှူးလော့သည် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ကာ ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာလေသည်။ "ကျွန်တော်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို အလုပ်မရှုပ်စေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"အိမ်မက်မက်နေလိုက်။ ငါ သေရင်တောင် မင်းကို အောင်မြင်ခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး" မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အဲ့လောက်ကြီး အပိုင်မပြောနဲ့ဦးလေ။ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်တောင်မှ သေရမှာ ကြောက်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားထက် ပိုသိတယ်"
တပ်မှူးလော့က မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်၏ လည်ပင်းကို ဓားမြှောင်ဖြင့် ထောက်ထားပြီး "ပြောဖို့အတွက် အသက် သုံးရှိုက်စာ အချိန်ပေးမယ်။ မပြောရင် ခင်ဗျားရဲ့ လက်ချောင်း တစ်ချောင်းကို ဖြတ်မယ်။ ထပ်မပြောရင် နောက်တစ်ချောင်း ထပ်ဖြတ်မယ်။ အကုန်လုံး ပြောပြီးတဲ့အထိပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ဖြူဖျော့သွားလေသည်။ ထိုစကားကို ကြားရရုံနှင့်ပင် သူ အလွန် ကြောက်လန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"ကဲ... အခု ပြောမှာလား၊ မပြောဘူးလား" တပ်မှူးလော့က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ထိုခဏ၌ သိုင်းပညာများ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သော မိန်းမစိုး ဝမ်က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာပြီး တပ်မှူးလော့၏ ကျောပြင်ကို သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
တပ်မှူးလော့သည် သတိမထားမိဘဲ အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် သွေးများ အန်ထွက်သွားသည်။
ထို့နောက် မိန်းမစိုး ဝမ်သည် တပ်မှူးလော့၏ ရှေ့တွင် လဲလျောင်းရင်း "အရှင်မင်းကြီး၊ ပြေးပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို တားထားပေးပါ့မယ်။ မြန်မြန်... ထွက်သွားပါ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
" ကောင်းပြီ... ငါ အခုချက်ချင်း သွားပြီး" မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်သည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ရင်း သူ၏ မိသားစုကို ဦးဆောင်ကာ အသက်လု၍ ပြေးတော့သည်။
တပ်မှူးလော့က ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားပြီး- "ဒီ ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမစိုး၊ မင်းက ပြန်ခုခံဦးမယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"
မိန်းမစိုး ဝမ်က သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကို ခါယမ်းရင်း "ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နောက်ဆုံး သွေးတစ်စက်အထိ လောင်ကျွမ်းသွားရပါစေ၊ မင်းကို အောင်မြင်ခွင့် လုံးဝ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ အရှင်မင်းကြီးကို မင်း ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့ မရစေရဘူး" ဟု ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"မကြောက်နဲ့။ သူက မိစ္ဆာစွမ်းအင်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြိုခွဲတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်တာပဲ၊ သူ့အသက်ကို စတေးပြီး သိုင်းပညာအချို့ကို ခဏတဖြုတ် ပြန်ရအောင် လုပ်လိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာလောက်ပဲ ခံမှာ။ ငါတို့ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို သေချာပေါက် နှိမ်နင်းနိုင်တယ်" ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် နောက်တစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။
"လုပ်ကြစို့။ အခုပဲ တိုက်ကြစို့"
ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲကြရာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားပြီး နေနှင့် လပင် မှေးမှိန်သွားလောက်သည့်အထိ ပြင်းထန်လှသည်။
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်နှင့် အဖွဲ့သားတွေကတော့ မနားတမ်း ပြေးနေကြသည်။ ဒါဟာ သူတို့ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် နောက်တစ်ကြိမ် မျှော်လင့်ချက်တွေ တစ်စစီ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ရင်းနှီးနေသော လူနှစ်ဦးက သွေးရဲရဲသံရဲရဲ ဖြစ်နေသော ဖြတ်ထားသည့် ခေါင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ရင်း အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် စောင့်ကြိုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျား ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ"