အခန်း (၇၁)

ဟူကျုံးမင်လည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤမုဆိုးမ၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းသည် စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ မမေ့သေးပေ။

ထို့အပြင် သူမသည် သူတို့ကို ရဲကိုတိုင်ကြားရန်အထိ စဉ်းစားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဤကိစ္စသည် ရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိပါက ပြဿနာတက်နိုင်ပြီး၊ စက်ရုံမှ လူသိရှင်ကြား ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်း ခံရနိုင်ကာ၊ ဆိုးရွားပါက အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ခံရသည်အထိ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဟူကျုံးမင်သည် သူ၏ အဖွဲ့နှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆို အဲဒီ မုဆိုးမနဲ့ ဝေးဝေးနေကြ၊ ကိုယ့် ဒုက္ခကိုယ်မရှာကြနဲ့”

သူ့စကားများကြားမှပင် ဟူကျုံးမင်သည် ကျန်းနျန်အပေါ် မကောင်းသော စိတ်ထားကို လျှို့ဝှက်စွာ ထားရှိနေခဲ့သည်။ သိသိသာသာ မလုပ်နိုင်လျှင် ကွယ်ဝှက်၍ လုပ်ဆောင်မည်။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပါက သက်သေမရှိလျှင် ရဲက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းရှောင်းသည် သက်ပြင်းချကာ သက်သာရာရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မကျန်း၊ အစ်မက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ”

“ငါ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့ကို လုံခြုံမှုပေးတဲ့ ရဲတွေကြောင့်ပါ” ကျန်းနျန်သည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ဟူကျုံးမင် ထွက်သွားစဉ်က သူမကို မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မှောင်မိုက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သွားခဲ့သည်။ ဤမရင်းနှီးသော နေရာ၌ လုံခြုံရေးကင်မရာများ မရှိသည့်အတွက် သူမ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မိသည်။

နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် သူတို့သည် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပန်းထိုးလက်ရာကို အလှဆင်ရန် ပိုရှုပ်ထွေးသော အပ်ချုပ်နည်းကို အသုံးပြုနေ၏။ သူမ အလုပ်၌ အာရုံစိုက်နေစဉ် မျက်လုံးထောင့်၌ ကျိုက်ဖေးဖေးသည် သူမ အသုံးပြုနေသည့် နည်းပညာကို ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ရန် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ကျိုက်ဖေးဖေး ပိုမြင်နိုင်စေရန် သူမ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားကို သိမ်မွေ့စွာ ချိန်ညှိပေးလိုက်သည်။ ဤနည်းပညာကို သူမ၏ အဖွားက သင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူများ သင်ယူသွားမည်ကို သူမ မကြောက်ရွံ့ပေ။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သူတို့ သင်ယူသွားသည့်တိုင်အောင် ထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်မှုသည် သူတို့၏ နားလည်မှုပေါ်တွင် မူတည်နေလေ၏။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် နည်းပညာများ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ စက်များသည် လက်ပန်းထိုးသည့် ကျွမ်းကျင်မှုများစွာကို အစားထိုးလာမည်ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်တွင် ပန်းထိုးခြင်းကို ကောင်းမွန်စွာ သိသူ နည်းပါးပြီး၊ ဤကျွမ်းကျင်မှု ရှိခြင်းက သူမကို နေရာမရွေး အဆင်ပြေစေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ နိုင်ငံပိုင်ပန်းထိုးဆိုင်တွင် နေရာထိုင်ခင်းရှိမှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျေးလက်သို့ အိမ်မဲ့သူအဖြစ် ပြန်မပို့ခံရပေ။ ဤသည်မှာ လုရှောင်ချင်း ဟူကျုံးမင်နှင့် လက်ထပ်ရန် အလွန် စိတ်အားထက်သန်ရသည့် အကြောင်းရင်းလည်းဖြစ်သည်။ သူမ ပန်းထိုးဆိုင်မှ အလုပ်ပြုတ်ပြီး အတည်တကျ အလုပ်အကိုင်မရှိပါက ကျေးလက်သို့ ပြန်ပို့ခံရမည်ပင်။

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ကျန်းနျန်၏ ပွင့်လင်းမှုကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျန်းနျန်က သူမကို ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြည့်ခွင့်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန် ပန်းထိုးပြီးသွားသောအခါ ကျိုက်ဖေးဖေးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မပြသော်လည်း အံ့ဩခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ကျန်းနျန် ပြီးစီးခဲ့သော ပန်းထိုးလက်ရာ နှစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရပြီး၊ သူမ မသိသော နည်းပညာများစွာ ပါဝင်နေသည်။

အစက ကောမိန်သည် သူမ၏ ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်မှုကို မယုံကြည်ခြင်းကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ကျန်းနျန်၏ လက်ရာကို မြင်ပြီးနောက် သူမ ဤမျှ ကောင်းမွန်စွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း စိတ်ထဲမှ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

တစ်လမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး ထိုကာလအတွင်း လုယွီက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် သတိထားမိကာ သူမ ကျိုက်ဖေးဖေးကို သူမ၏ ပန်းထိုးနည်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြသပြီးနောက် ကျိုက်ဖေးဖေးက ရံဖန်ရံခါ သူမနှင့် စကားပြောလာသည်။ အဆောင်မှာ တွေ့သောအခါ ကျန်းနျန်က နှုတ်ဆက်လျှင် ကျိုက်ဖေးဖေးက ပြန်တုံ့ပြန်သော်ငြား သူမ၏ အမူအရာကတော့ အေးစက်နေဆဲပင်။

ကျန်းနျန်သည် ကျိုက်ဖေးဖေးမှာမူ အပြင်ပန်းက အေးစက်သော်လည်း စိတ်ရင်းက နွေးထွေးသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသော်ငြား တစ်လတာ ပေါင်းသင်းပြီးမှ ခန့်မှန်းရုံသက်သက်သာဖြစ်၏။ ဒီတစ်လအတွင်း ဟူကျုံးမင်သည် အကြိမ်များစွာ လာခဲ့ပြီး ဖုန့်ရန်လည်း လာရောက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်တိုင်း မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်း မှတ်ချက်များ ပေးတတ်ကြ၏။

ကျန်းနျန်ကလည်း ပြန်လှန်တုံ့ပြန်လေ့ရှိပြီး ဟူကျုံးမင်နှင့် ဖုန့်ရန်ကို အကြိမ်များစွာ အရှက်ရသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လုရှောင်ချင်းသည် ကျန်းနျန် အပေါ် အနည်းငယ် စိတ်နာနေခဲ့၏။ သူများတွေရှေ့မှာ သူမ၏ ချစ်သူကို ဝေဖန်ခြင်းအားဖြင့် သူမအား မလေးမစား လုပ်နေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့်ပင်။

သူမ ပန်းထိုးနေရင်း တစ်ဝက်လောက် အရောက်တွင် နောက်တစ်နေ့မနက် ဆိုင်ကို သွားရာလမ်း၌ ကျန်းနျန်သည် ကောမိန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကောမိန်က ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက မင်း ပန်းထိုးထားတာတွေကို ငါ ပြန်ကြည့်ပြီးပြီ။ အရမ်းကောင်းတယ်။ ဟုန်ချန်က ဝယ်သူက နောက်လ ဆယ်ရက်နေ့မှာ လာယူလိမ့်မယ်။ ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်”

ကျန်းရှောင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်းက သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မှာပါ၊ အနာဂတ်မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်မှာ"

ချီးမွမ်းခံရ၍ ကျန်းနျန် ရယ်မောမိသည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ ရောက်လာသော လုရှောင်ချင်းက ကြားသွားပြီး နှုတ်ခမ်းဆူသွားသော်လည်း ဆိုင်ထဲ မဝင်ခင် ကောမိန်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တစ်နေ့တာလုံး လုရှောင်ချင်း၏ အာရုံကမူ ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးလက်ရာပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူမ ဝန်ခံရလိမ့်မည်၊ ကျန်းနျန်၏ လက်ရာက တကယ်ကို ထူးချွန်သည်။ သူမနဲ့ ယှဉ်လျှင် ကျိုက်ဖေးဖေးတောင် လိုနေသေးသည်။ လုရှောင်ချင်း မနာလိုစိတ်ရော၊ အားကျစိတ်ပါ နှစ်မျိုးလုံး ခံစားရသည်။ နေ့လယ်ဘက် အလုပ်နားချိန်ရောက်သည့်အခါ သူမ ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ "နင့်ကို ဘယ်သူ ပန်းထိုးသင်ပေးတာလဲ။ နင်က ငယ်သေးပေမဲ့ လက်ရာက အရမ်းကောင်းတယ်။ ဆရာကောင်း ရှိခဲ့တာလား”

သူမ ကျန်းနျန်၏ ဆရာဆီမှာ သင်ယူချင်ကြောင်း တောင်းဆိုရန် စဉ်းစားနေသည်။ ကျန်းနျန်ကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမျိုး ရောက်နိုင်လျှင် သူမလည်း ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်မှာပင်။

လုရှောင်ချင်း၏ မေးခွန်းက ကျိုက်ဖေးဖေး၊ ကျန်းရှောင်နှင့် အခန်းထဲကို ခုမှ ဝင်လာသည့် ကောမိန်ကိုပါ စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးက ကျန်းနျန်ကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သူကို ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့ ပန်းထိုးပညာကို ဘယ်သူ သင်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်နေကြသည်။ ဒါဟာ သူမ၏ ဆရာက ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်ရမည်ဟု ဖော်ပြနေတာကိုး။

ကျန်းနျန်က သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ရွာက အသက်ကြီးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆီက သင်ယူခဲ့တာ။ သူမက အဝတ်ချုပ်တတ်သလို ပန်းထိုးတတ်တဲ့ အပ်ချုပ်သမားပါ။ သူမက တစ်ခါမှ အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ဘူး၊ သားသမီးလဲ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ မကြာခဏ သွားလည်ရင်း အချိန်ကြာလာတော့ သူ့တပည့် ဖြစ်သွားတာ”

ကောမိန်က ထိုဆရာနှင့် တကယ်ကို တွေ့ချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒီလောက်တော်သည့် တပည့်ကို မွေးထုတ်နိုင်သည်ဆိုတော့ ဆရာ၏ ပန်းထိုးပညာက သာမန်ထက် ထူးကဲရမည်။

လုရှောင်ချင်း၏ အတွေးတွေက သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမက ချက်ချင်းဆိုသလို မေးလိုက်သည်။ "သူမ အခု ဘယ်မှာလဲ။ ငါ သူ့တပည့် ဖြစ်နိုင်မလား”

ကျန်းနျန် သူမ၏ ပန်းထိုးလက်ရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီ အမျိုးသမီးကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က ဆုံးပါးသွားပြီ။”

လုရှောင်ချင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမ ခွေခြေခုံပေါ် ပြန်ထိုင်ပြီး ပန်းထိုးဘောင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမရဲ့ လက်ရာက ကျန်းနျန်၏ လက်ရာနှင့် ယှဉ်၍ မရခဲ့ချေ။

သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်တွင် ဖုန်းမြည်လာသည်။ ကောမိန် ဖုန်းကို ဖြေပြီးနောက် ကျန်းနျန် ဘက်လှည့်ကာ ပြုံးလျက် "မင်းအတွက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က လုယွီ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ သူမ လျှောက်သွားပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တော့ လုယွီ၏ ရင်းနှီးသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အလုပ် ပြီးပြီလား။”

သူ့အသံက အရင်အတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲပင်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့် ဖုန်းပြောတိုင်း သူမ၏နားများ ယားကျိကျိ ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ ပြုံးပြီး ပြေယလိုက်သည်။ "အင်း၊ ခုမှ ပြီးတာ။ ကန်တင်းကို ညစာ စားဖို့ သွားမလို့။”

"ဒီရက်ပိုင်း မြို့မှာ အေးလား။”

"နွေဦးပေါက်တော့မှာဆိုတော့ အရင်လောက် မအေးတော့ပါဘူး။”

"ပန်းထိုးတာ ဘယ်လိုလဲ။”

ကျန်းနျန် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ဝက်ရောက်ပြီ။”

သူမ ပိုမြန်မြန် လုပ်နိုင်လျှင် ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပြီးနိုင်သော်လည်း ကြွားလုံးထုတ်ပြီး အချိန်မီ မပြီးမှာကို မလိုချင်ခဲ့ပေ။

"လုယွီ၊ ငါ့မရီးက အစားအစာတွေ လုပ်ထားတယ်။ ငါတို့နဲ့ လာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတယ်” ဖုန်းတစ်ဖက်က စုန့်ပိုင်၏ အသံ ထွက်လာသည်။

"ရှင် သွားသင့်တယ်" ဟု ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းသည့် အသံက ဖုန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ "ကောင်းပြီ။ မင်း ကန်တင်းမှာ စားပြီးရင် အဆောင်ကို စောစောပြန်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ဒီနံပါတ်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်၊ တာဝန်ကျ ကင်းစောင့်က ကိုယ့်ကို ရှာပေးလိမ့်မယ်။”

“ကောင်းပြီ”

ဖုန်းချပြီးနောက် ကောမိန်နှင့် ကျန်းရှောင်က ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေကြသည်။

ကျန်းနျန် နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရယ်နေကြတာလဲ။"

ကျန်းရှောင် - "နင် နင့်မတ်နဲ့ ဖုန်းပြောတိုင်း စကားပြောတာ အရမ်းတိုတယ်။ ဘာမှ မသိတဲ့သူဆို နင်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အခြေအနေ အစီရင်ခံနေတယ်လို့ ထင်လိမ့်မယ်”

ကျန်းနျန် - ..

ကောမိန်လည်း ပြုံးလိုက်ပေမယ့် သူမ၏အပြုံးက ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသည်။

ကျန်းရှောင်က ချစ်ရေးချစ်ရာ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့အတွက် နားမလည်ချေ။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည့် ကောမိန်ကတော့ ဆက်ဆံရေး၏ သိမ်မွေ့မှုများကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်၏။ သူ့မရီးအပေါ် ဤမျှ စိတ်ပူတတ်သည့် မတ်က သူမဆီ လာလည်ခြင်း၊ ဖုန်းဆက် စစ်ဆေးခြင်းများသည် သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍနယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်နေပြီပင်။

ကောမိန်က လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းနျန်နှင့် ရင်းနှီးလာပြီး သူမ၏ အခြေအနေကို နားလည်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းများ မေးမြန်းဖူးပြီး လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး သိထားခဲ့သည်။ ကောမိန်ကမူ ကျန်းနျန်၏ ခံစားချက်များကို သေချာမသိသော်လည်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ ခံစားချက်တွေကတော့ မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ ရှင်းနေသည်။

ကောမိန်က ကျန်းရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကန်တင်းသွားပြီး ထမင်းတွေ ယူခဲ့လိုက်။ ငါ ကျန်းနျန်နဲ့ စကားပြောစရာ ရှိတယ်"

"ကောင်းပါပြီ။” ကျန်းရှောင်က ကျန်းနျန်၏ အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ယူပြီး ကန်တင်းဆီ ထွက်သွားခဲ့ကာ ကျန်းနျန်နှင့် ကောမိန် နှစ်ယောက်သာ ပန်းထိုးဆိုင်မှာ ကျန်ခဲ့သည်။ ကောမိန်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အရင်ထိုင်ပါဦး။ ငါ ရေသွားယူလိုက်မယ်"

ကျန်းနျန် ကောမိန် ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ မသိသည့်အတွက် ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေလိုက်သည်။ ကောမိန်က ရေနွေးဘူးနှင့် ကြွေခွက်နှစ်ခွက် ယူလာပြီး ရေတစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးပြီးနောက် သူမ၏ ခွက်ကို ကိုင်ကာ ကျန်းနျန်ကို ပြုံးပြပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက မင်းရဲ့ မတ်အရင်းမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောဖူးတာ မှတ်မိတယ်။”

ထိုအကြောင်းကို သူမ ပြန်ပြောလာသည်အား ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ လုယွီကို သူ့အမေက ရှု့မိသားစုနဲ့ ခေတ္တ ထားခဲ့တာ။”

သို့သော် သူ့အမေက ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ပေ၊ စာအုပ်ထဲမှာလည်း သူ့အမေအကြောင်း ထပ်မဖော်ပြထား‌ချေ၊ ထို့ကြောင့် လုယွီ၏ မိခင် အသက်ရှင်နေသေးလားဆိုတာ ကျန်းနျန် မသိချေ။ သူမသာ အသက်ရှင်နေမည်ဆိုပါက ဘာလို့ သူမ၏ သားအတွက် ပြန်မလာရတာလဲ။ လုယွီက အရာရာမှာ ထူးချွန်ပြီး သူမ၏ ကလေးဖြစ်တာကို တကယ်ပဲ ဒီလောက် ရက်စက်နိုင်ပါ့မလား။

ကောမိန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို လုယွီက ရှု့မိသားစုနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့တာလား။”

ကျန်းနျန် သူမ၏ ရေနွေးကို မှုတ်လိုက်သည်။ "ဆယ့်ငါးနှစ်လောက် ရှိပြီ။”

လုယွီ အသက်ဆယ်နှစ်မှာ သူ့အမေက ရှု့မိသားစုကို အပ်နှံခဲ့ပြီး မကြာခင် ပြန်လာခေါ်မယ်လို့ ပြောခဲ့သော်ငြား ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ချေ။ အဲဒီကတည်းက လုယွီဟာ ရှု့မိသားစုနှင့်အတူ နေခဲ့ပြီး အလုပ်ကူလုပ်ပေးခဲ့၏။ သူ့ယောက္ခမက ရှု့ချန်းနှင့် လုယွီကို စစ်တပ်ပို့ပြီး စစ်သားလေ့ကျင့်ရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပါက လုယွီ ယနေ့ကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ လုယွီ အတွက် ရှု့မိသားစုဟာ သူ၏ ကျေးဇူးရှင်များဖြစ်ပြီး သူနှင့် အရင်းနှီးဆုံးသူများ ဖြစ်ခဲ့၏။

ကောမိန် ရေ သောက်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။”

ကျန်းနျန် နားမလည်တဲ့အတွက် ကောမိန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကောမိန်က ကျန်းနျန် စိတ်မဝင်စားမည် စိုးသဖြင့် တိုက်ရိုက် မပြောချင်ခဲ့ပေ။ သူမက သိမ်မွေ့စွာဖြင့် အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဆွေမျိုးသားချင်း အရင်းအချာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ဥပဒေအရရော၊ စိတ်ခံစားမှုအရပါ တကယ် ဆက်စပ်မှု မရှိဘူး။”

ကျန်းနျန် - ???

သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို။”

သူမနဲ့ လုယွီ ဆွေမျိုးမတော်ဘူးဆိုတာ သိသော်လည်း ကောမိန် ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို ပြောနေလဲဆိုတာ နားမလည်ခဲ့ပေ။

ကောမိန် - ...

ကျန်းနျန်က တကယ် မသိတာလား၊ ဟန်ဆောင်နေတာလားဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ချေ။ သူမက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အရိပ်အမြွက် ပြပြီးပြီ၊ ဒါတောင် ကျန်းနျန်က ရှုပ်ထွေးနေပုံပေါက်နေ၏။

ကောမိန်က လုယွီ တစ်ယောက်တည်း ခံစားချက်ရှိနေတာဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်က ထိုသို့ အတွေးမျိုး မရှိတာလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ကျန်းရှောင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ကောမိန်ထွက်သွားပြီပင်။ သူမက အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ကျန်းနျန်ကို ပေးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ထမင်းဘူးကို ဖွင့်ကာ သူမရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မကောက ထွက်သွားပြီလား။”

ကျန်းနျန် သတိမထားမိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်က သူမ၏ မျက်နှာရှေ့မှာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။ အစ်မကော နင့်ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ နင် စိတ်ပျံ့လွင့်နေပုံရတယ်။”

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူမနှင့် လုယွီ အကြောင်းကို ကောမိန် ရုတ်တရက် ဘာလို့ ပြောလာလဲဆိုတာကို သူမ နားမလည်ရုံသက်သက်ပင်။

ညစာ စားပြီးနောက် သူတို့ အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးတွေကို ဆေးကြောပြီး နောက်နေ့ မနက်စာအတွက် အသုံးပြုရန် အဆောင်ကို ပြန်ယူသွားကြ၏။

နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးပုံစံ၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို စတင် ပန်းထိုးခဲ့သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးက ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ "နင့်ဆီမှာ အနီရောင် ပိုးချည်ကြိုး ကျန်သေးလား"

ကျန်းနျန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အင်း၊ ယူပေးမယ်"

သူမ စုဆောင်းထားသည့် အထဲမှ အနီရောင် ပိုးချည်ကြိုး အထုပ်ငယ်လေးကို ထုတ်ယူကာ ကျိုက်ဖေးဖေးအား ပေးလိုက်သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးက သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဒါဟာ တစ်လကျော်အတွင်း သူမ ပြသခဲ့သည့် ပထမဆုံး အပြုံးပင်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ တော်တော်လေး ကြင်နာသည့်ပုံ ပေါက်၏။

သူမ မျက်နှာ အေးစက်နေတဲ့အခါမှ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံ ပေါက်နေရုံသာ။

ကျန်းနျန်လည်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ အနီးနားမှာ ထိုင်နေသော လုရှောင်ချင်းက သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဘာရယ်နေကြတာလဲဟု တွေးမိလေသည်။

သို့သော် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ ဟူကျုံးမင်နှင့် ပတ်သက်သော သူမ၏ ပြဿနာများကို သတိရသွားသည်။ ဒီရက်ပိုင်း ဟူကျုံးမင်က သူမကို ရှောင်နေသည်။ သူမ သူ့ကို ရှာရန် ဝါဂွမ်းစက်ရုံကို အကြိမ်အနည်းငယ် သွားခဲ့သော်လည်း မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဤအခြေအနေက သူမကို စိတ်ဆင်းရဲစေပြီး ကောမိန်၏ ဆူပူမှုအား အကြိမ်များစွာ ခံခဲ့ရသည်။

ညနေပိုင်း ညစာစားရန် ကန်တင်းကို သွားသည့်အခါ ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့ အတူတူ ထိုင်ကြသည်။ သူတို့ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်ကနေ လေချွန်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းရှောင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ကျွင်းနှင့် ဖုန့်ယန်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားကာ ဆက်စားရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ပြောလိုက်၏။ "သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ။ ကန်တင်းမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့ ရမ်းကားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျန်းရှောင် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ "အင်း"