အခန်း (၇၆)

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ချူဟွားနှင့်အတူ ချန်မိသားစုနှင့် တစ်နေကုန် အငြင်းပွားခဲ့သည်။ ချန်၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့သည် ကလေးများကို လမ်းများပေါ်တွင် ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး ရဲကို တိုင်ကြားရန် မေ့လျော့နေခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ချူဟွားကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ခုံတန်းလေးခုပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး လဲလျောင်းနေပြီး ကျိုက်ဖေးဖေး၏ အင်္ကျီအား ခြုံထားကာ အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးက တံခါးသော့ကို ဖွင့်ပြီး ချူဟွားကို ခေါ်လိုက်သည်။ ချူဟွား မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ချူဟွားကို ဒုတိယအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤမြင်ကွင်းသည် သူမကို နက်ရှိုင်းစွာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ချူဟွား၏ ဒဏ်ရာများသည် နေ့လည်ကထက် ပိုဆိုးရွားနေသည်—သူမ၏ ပါးစပ်မှာ ပွန်းပဲ့ပြီး သွေးထွက်နေကာ နဖူးမှာ တစ်ခုခုနှင့် ရိုက်နှက်ခံထားရ၍ ရောင်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် သနားစရာ ဖြစ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ချူဟွားသည် ချန်၏ အိမ်၌ မည်မျှ အနိုင်ကျင့် ခံခဲ့ရသည်ကို ကျန်းနျန် စဉ်းစား၍ပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချူဟွားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းနျန်သည် သူမအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးရန် တွန်းအားခံစားရသည်။ အမျိုးသမီးအနေဖြင့် သူမသည် ဘေးတွင် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှင့်အတူ ရဲစခန်းသို့ သွားရောက်၍ တိုင်ကြားခဲ့သည်။ ရဲအရာရှိများသည် ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် ချူဟွားတို့ကို ထိန်းမနိုင်အောင် ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ အသေးစိတ်ကို ဖော်ပြရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

ကျန်းနျန်က ချန်မိသားစုနှင့် ချူဟွားတို့အကြား အခြေအနေကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လည် ပြောပြပြီး ချန်ဖန်းသည် သူ၏ ဇနီးကို အကြမ်းဖက် ရိုက်နှက်ပုံနှင့် သူ၏ သမီးနှစ်ဦးကို ရောင်းချပုံကို အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။

စခန်းမှ အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ကျန်းနျန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်သည်။ “ဒီလူက လုံးဝ စက်ဆုပ်စရာပဲ။”

လူကုန်ကူးမှု စွဲချက်မှာ ပြင်းထန်သည်။ ချူဟွားသည် သားကောင်နှင့် တိုင်ကြားသူ အနေဖြင့် ထွက်ဆိုချက် ပေးခဲ့သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် ကျန်းနျန်တို့သည် သူမနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ညဉ့်နက်ချိန်၌ ချန်ဖန်းနှင့် သူ၏ မိခင်ကို ရဲများက ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ချန်ဖန်းက အရာအားလုံးကို ငြင်းဆန်ပြီး စခန်းတွင်ပင် ချူဟွားကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရန် နီးပါးထိ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရဲအရာရှိများသည် သူတို့၏ တင်းမာသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ချန်ဖန်း, သူ၏ မိခင်၊ ချူဟွားနှင့် သူမ၏ မိခင်တို့ကို သီးခြား စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တွင် ကျန်းနျန်ကိုလည်း မေးမြန်းရန် ခေါ်ခဲ့သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသောအခါ နံနက်မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖန်းသည် အားကြီးသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နောက်ဆုတ်တတ်သည့် ပုံမှန် အနိုင်ကျင့်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်တွင် ချူဟွားအား ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားခဲ့သည်။ စခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ သူသည် အလျင်အမြန် ဝန်ခံခဲ့သည်။

သမီးနှစ်ဦးကို ရောင်းချရန် အဆိုပြုခဲ့သူမှာ ချန်ဖန်း၏ မိခင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရောင်းချမှုအတွက် ယွမ်ခုနစ်ဆယ်ဖြင့် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ချူဟွားကို အိမ်မှ မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ဝယ်သူများ ရောက်လာပြီး ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ရဲများသည် ချန်ဖန်း၏ မိခင် ပေးထားသော ဖော်ပြချက်ပေါ် မူတည်၍ ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ကလေး နှစ်ဦးကို တစ်ညလုံး ရှာဖွေခဲ့သည်။

ချန်ဖန်းကို ထိန်းသိမ်းရန် ခေါ်ဆောင်သွားသောအခါ သူသည် အပြင်မှ ကျန်းနျန်နှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့ကို ဆိုးရွားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ချူဟွားကို ကြည့်ကာ ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ “မင်း ရှက်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမ၊ ငါတို့ကြားက ကိစ္စ မပြီးသေးဘူး။”

ချူဟွားသည် ချန်ဖန်း၏ စော်ကားမှုများကြောင့် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စကားများကို ကြားရသောအခါ သူမသည် နားများကို ပိတ်၍ ငိုခဲ့သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးက သူမကို ဖက်ထားပြီး နှစ်သိမ့်ပေးနေစဉ် ချန်ဖန်းသည် ခေါ်ဆောင်သွားခံရသည့်တိုင် အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ရတယ်၊ အဆင်ပြေပြီ။ အခုကစပြီး အဆင်ပြေသွားမှာပါ”

ကျိုက်ဖေးဖေးက ချူဟွားကို နှစ်သိမ့်ရန် ဤစကားစုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေခဲ့သည်။

ချန်ဖန်းနှင့် သူ၏ မိခင်တို့သည် လက်ရှိတွင် အချုပ်ခံထားရပြီး တရားစီရင်ရေး ရလဒ်ကို စောင့်နေကြသည်။ ကလေးများကို တွေ့ရှိပါက ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ပေးမည်ဟု ရဲများက အာမခံခဲ့သည်။ သွားစရာ နေရာမရှိသော ချူဟွားသည် ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့်အတူ အဆောင်တွင် ယာယီ နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အနာဂတ်သည် တရားစီရင်ရေး ရလဒ်ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

သူတို့ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နံနက် ၈ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးသဖြင့် ခေါင်းမူးနေသည်။ သူမသည် မနက်စာ မစားဘဲ ဆိုင်တွင်သာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ နေ့လည်မှ စားရန် စီစဉ်ထားသည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးက သူမကို နေ့တစ်ဝက် နားခွင့်ယူပြီး ချူဟွားနှင့်အတူ အဆောင်တွင် နေရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမ ဆိုင်တံခါးကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် တံခါးက အတွင်းမှ ပွင့်သွားသည်။

သူမသည် ကျန်းရှောင်ဖြစ်သည်ဟု ထင်သော်လည်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ စစ်တပ်၏ အစိမ်းရောင် အဝတ်အစားကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရာ လန့်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ—”

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူက သူမ၏ လက်မောင်းကို အားအပြင်းဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အရပ်ပိုမြင့်ပြီး ခြေထောက် ရှည်လျားသူဖြစ်၍ သူ၏ ရုတ်တရက် ချဉ်းကပ်မှုက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းသည် သူ ဆုပ်ကိုင်ထားသော နေရာတွင် နာကျင်နေပြီး သူမက သူ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

“မင်း ဘယ်သွားနေတာလဲ”

လုယွီ၏ လည်ဇလုတ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ထိတ်လန့်မှုကို ဖိနှိပ်ထားပြီးနောက် သူ၏ လုပ်ရပ်သည် လွန်ကဲနေကြောင်း သဘောပေါက်သည်။ သူသည် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သော်လည်း လုံးဝ မလွှတ်သေးပေ။

ဒီမနက် သူက သူမကို မနက်စာ ပို့ပေးရန် လာခဲ့သော်လည်း ကျန်းရှောင်က သူမ ပျောက်နေကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် နေရာများစွာကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး သူမ ရောက်လာချိန်တွင် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုယွီသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို မသိစိတ်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က အလွန် နီးကပ်နေသော လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ အနီရောင်များ မပျောက်သေးဘဲ ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဒဏ်နှင့်တောင် သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစို့နေသည်။ “ကျွန်မ အစ်မကျိုက်နဲ့ ရဲစခန်း သွားခဲ့တာ”

လုယွီမျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

သူ၏ အကြည့်သည် ဒေါသဖြင့် အေးစက်သွားသည်။ “မနေ့က ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ နှစ်ယောက် မင်းကို လာရှာခဲ့တာလား”

ကျန်းနျန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မကျိုက်ကိစ္စပါ”

သူမက အစ်မကျိုက်နဲ့ ချူဟွားရဲ့ မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အခြေအနေကို လုယွီကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရင်း သူ့အကြည့်တွေက အနည်းငယ် နူးညံ့သွားသည်။ "မရီးက အရမ်းတော်တယ်။"

လုယွီ၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် ကျန်းနျန် အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်ရဲ့ဗိုက်က တဂွီဂွီမြည်လာခဲ့ပြီး လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "အသားဘန်းမုန့်နဲ့ နွားနို့ဝယ်လာတယ်"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျန်းနျန်ကို ဆိုင်ထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အသားပေါက်စီနှင့် နို့ဘူးတစ်ဘူးပါသည့် စက္ကူအိတ်တစ်အိတ် ရှိသည်။ ကျန်းရှောင်သည် အစောပိုင်းက ရောက်နေခဲ့ပြီး လုယွီက ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝင်ရောက် စကားပြောရန် မရဲခဲ့ပေ။ သူမ၏ သိချင်သော အကြည့်က နှစ်ဦးကြား အပြန်အလှန်ကြည့်နေလျက် ရှိသည်။

သူမ ပိုကြည့်လေ၊ သူတို့သည် မရီးနှင့် မတ်ထက် လက်ထပ်ထားသည့် ဇနီးမောင်နှံနှင့် ပိုတူလေဟု ထင်လေလေပင်။

လုရှောင်ချင်းသည် ကုလားကာကို မှီထားပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ပြောင်ချော်ချော် ကြည့်နေသည်။ သို့သော် အတွင်းစိတ်ကမူ မနာလို ဖြစ်ပြီး အားကျနေသည်။ ကျန်းနျန်က မုဆိုးမ ဖြစ်နေရင် ဘာဖြစ်လဲ။ သူမကို ဂရုစိုက်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ သူမ ခုနကမှ ကျန်းရှောင်က ထိုလူကို "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု" ဟု ခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဒီလူဟာ စစ်တပ်တပ်ရင်းရဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်မှန်း သူမ အခုမှ သိလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်က ဘာလို့ ဒီလောက် ကံကောင်းနေရတာလဲ။

သူမက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုလို အမျိုးသားမျိုးနဲ့ ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ။

လုရှောင်ချင်းသည် အသားပေါက်စီ၏ မွှေးရနံ့ကို ရလိုက်ရာ ဗိုက်ဆာလာပြီး တံတွေးမျိုချကာ သီးသန့်အခန်းထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားသည်။

လုယွီက ကျန်းရှောင်နှင့် လုရှောင်ချင်းတို့ကို ပေါက်စီများ ဝေပေးလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းနျန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေပြီး သူမ စားနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ကျန်းနျန် - ....

သူမ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်မိပြီး အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။

လုယွီလည်း သူ၏ ရုတ်တရက် အမူအရာကို သဘောပေါက်သွားပြီး လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မကြာခင် ပြန်တော့မယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ”

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့”

ကျန်းနျန် - “ရှင် စားပြီးပြီလား”

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ စားပြီးပါပြီ”

ကျန်းနျန် မနက်စာ စားပြီးနောက် လုယွီထရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အခု ပြန်တော့မယ်”

“ကောင်းပါပြီ”

ကျန်းနျန်သည် လုယွီအား တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပြီး သူ ဝေးသွားမှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းရှောင်က သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က သူမ၏ မျက်နှာကို ထိလိုက်သည်။ “ငါ့ မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား”

ကျန်းရှောင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ “မပေပါဘူး”

သူမ ခံစားမိသည်မှာ လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် အစ်မကျန်းတို့သည် စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် ပို၍ ပို၍ တူလာသည်ဟူ၍သာ။

အစ်မကျန်း၏ မတ်သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရခြင်းမှာ မနေ့က နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် ညစာ စားနေစဉ် အစ်မကောက သူ့ကို ထိုသို့ ခေါ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစ်မကျန်း၏ မတ်တွင် ထိုသို့ အစွမ်းထက်သော အနေအထား ရှိမှန်း သူမ အခုမှ သိလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် သီးသန့် အခန်းထဲသို့ ပန်းထိုးရန် သွားလိုက်သည်။ လုရှောင်ချင်းက သူမ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လှောင်ပြောင်သည့် သဘောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်း တကယ် ကံကောင်းတာပဲ”

ကျန်းနျန် - ...

သူမသည် လုရှောင်ချင်းကို ဘာမှ မပြောဘဲ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စားပွဲခုံတွင် ထိုင်ကာ ဆက်၍ပန်းထိုးနေသည်။

ကောမိန်ကမူ နေ့လည်တွင် ရောက်လာသည်။ သူမ ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် ချူဟွားတို့၏ အခြေအနေကို သိရှိခဲ့ရသည်။ ခုနက အဆောင်တွင် ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် စကားပြောခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း စကားအနည်းငယ် ပြောခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကောင်တာရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေပြီး ဘာတွေ တွေးနေလဲ မသိချေ။

နေ့လည်ပိုင်းတွင် ကျိုက်ဖေးဖေး ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို ပန်းသီး တစ်ထုပ် ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်အံ့သြစွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါ ဘာအတွက်လဲ အစ်မကျိုက်”

ကျိုက်ဖေးဖေး - “ကျေးဇူးတင်လို့ပါ။ မင်းသာ မပါခဲ့ရင် ငါ့ စိတ်ထဲမှာ ရဲကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ တော်တော်နဲ့ တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ချန် မိသားစုကို ဘယ်လိုမျိုးပြောပြီး ကလေးကို ပြန်ရှာခိုင်းရမလဲလို့ပဲ တွေးနေခဲ့တာ”

ကျန်းနျန်သည် သူမ လက်မခံလျှင် အစ်မကျိုက် ဆက်ကိုင်ထားမည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ပန်းသီးအိတ်ကို ယူပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျွန်မ အားမနာတော့ဘူးနော်”

နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထရပ်ပြီး ပန်းသီးငါးလုံးကို ဆေးကာ ၎င်းတို့သးအား အစ်မကျိုက် ဝယ်လာကြောင်း ပြောပြီး လူတစ်ဦးစီကို တစ်လုံးစီ ပေးခဲ့သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးပန်းသီးကို ကိုက်လိုက်ရာ သူမ တစ်သက်တွင် စားဖူးသမျှ အချိုဆုံး ပန်းသီးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ချူဟွားအခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

ကျိုက်ဖေးဖေး - “ငါ ထွက်လာတုန်းက သူမ အိပ်နေတယ်။ အလုပ်ပြီးရင် ပြန်သွားကြည့်မယ်”

မှောင်လာသောအခါ အစ်မကျိုက်က အရင် ထွက်သွားသည်။ လုရှောင်ချင်းကလည်း အလျင်စလို ထွက်သွားပုံရသည်။ ကောမိန်က ကျန်းနျန်ကို တားပြီး ချူဟွား၏ အခြေအနေကို တိတိကျကျ မေးသည်။ ယနေ့ အဆောင်တွင် ချူဟွားရှိနေသောကြောင့် သူမ မမေးနိုင်ခဲ့ဘဲ ခုနကလည်း လုရှောင်ချင်းရှိနေသောကြောင့် မမေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းနျန်သည် ကောမိန်အား မနေ့ညကနှင့် မနက်ပိုင်း အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

ကောမိန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ချန်ဖန်းက အစကတည်းက ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ အမြဲ ခံစားမိတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ အစ်မကျိုက်က ချန်ဖန်း ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ ခံစားနေရပြီ။”

သူမက ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ‘ဟွန်း’ ခနဲ အသံပြုကာ ပြေလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်သမီးပဲ ခံစားရတာ”

ကျန်းနျန်အတွက်မူ အခြားသူများ၏ မိသားစု ကိစ္စများကို ပြောဆိုရန် မသင့်တော်ပေ။

ခဏ ထိုင်ပြီးနောက် ကောမိန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ကျန်းရှောင်နှင့်အတူ ညစာ စားရန် စီစဉ်နေစဉ် ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။ သူမ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး လုယွီဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်ရာ တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။

“ပြန်ရောက်ပြီလား”

ကျန်းနျန် ဤမေးခွန်းကို မေးပြီးနောက် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရူးနေသည်ဟု ခံစားရသည်၊ ယခုအချိန်ဆို သူ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုယွီ - “အင်း၊ မရီး ကန်တင်းကို သွားတော့မလို့လား”

“ဟုတ်တယ်”

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ကန်တင်းကို သွား၊ မင်းတို့ရဲ့ အစားအစာယူပြီး အဆောင်မှာ စားပါ။ တစ်ခုခု ရှိရင် ဝါဂွမ်းစက်ရုံ ဂိတ်စောင့်ရုံက အစောင့်ကို သွားရှာလိုက်။ ကိုယ် သူ့ကို ပြောထားပြီးပြီ”

ကျန်းနျန်သည် သူ ဤမျှ စဉ်းစားပေးမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ “ဟုတ်ကဲ့”

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် ကန်တင်းသို့ အစားအစာ ယူရန် သွားကြသည်။ သူတို့ စားသောက်ခန်းမ တံခါးမှ ထွက်လာသောအခါ ဟူကျုံးမင်နှင့် ဆုံတွေ့ကြသည်။ ဟူကျုံးမင်က ကျန်းနျန်ကို ဆိုးရွားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မြင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကျောပြင်က အေးစက်သွားသည်။ ကျန်းရှောင်လည်း အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး ကျန်းနျန်ကို မြန်မြန် ထွက်သွားရန် ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ ဝါဂွမ်းစက်ရုံမှ ထွက်လာသောအခါ ဝါဂွမ်းစက်ရုံ၏ ထောင့်တစ်ဖက်ရှိ မှောင်နေသော လမ်းကြားတွင် ဖုန့်ရန်နှင့် ယန်ကျွင်းတို့၏ ပုံရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ မီးခိုးပြာရောင် အလုပ်သမား ယူနီဖောင်းများကို ချွတ်ထားပြီး ကိုယ်ပိုင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားရာ ခါးပိုက်နှိုက်များနှင့် ပိုတူနေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန ်အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ကိုင်ထားရင်း ကျန်းရှောင်နှင့်အတူ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ခုနက ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် စားပြီးနောက် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ဆေးကြောပြီး ချူဟွားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး ကျိုက်ဖေးဖေးလုပ်ထားသော ထမင်းကို စားပြီးနောက် ပြန်လှဲ၍ အိပ်သွားပြန်သည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးက ကျန်းနျန်အား တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ “သူမ နေ့လည်ကထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာပြီ”

ကျန်းရှောင်လည်း ချူဟွားကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ပြီး အစ်မကျိုက်အတွက် စိုးရိမ်ကြောင်း ပြသကာ ကျန်းနျန်နှင့်အတူ လှဲ၍ အိပ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ထိုညက ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ ထိုလူသုံးဦး၏ အကြည့်များကို တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာခဲ့သည်။

သူမသာ ဒီလို ခံစားရသည်ဟု ထင်သော်လည်း ကျန်းရှောင်လည်း ထိုနည်းတူ ခံစားရပုံရသည်။

သူတို့ မနက် လင်းခါနီးအထိ နိုးနေကြပြီးမှ အိပ်ပျော်သွားသည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျိုက်ဖေးဖေးက သူတို့ကို နှိုးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် နုံးချည့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာသစ်ပြီး သူတို့၏ အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးများကို စားသောက်ခန်းမသို့ အစားအစာ ယူရန် ယူသွားကြသည်။ ဝါဂွမ်းစက်ရုံ၏ ထောင့်တစ်ဖက်ရှိ မှောင်နေသော လမ်းကြားတွင် ဖုန့်ရန်နှင့် ယန်ကျွင်းတို့ကို ထပ်တွေ့ကြပြန်သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် သူတို့ကို လိုက်လံ ခြောက်လှန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် စားသောက်ခန်းမသို့ အစားအစာ ယူရန် အလျင်စလို ဝင်သွားကြပြီး ရံဖန်ရံခါ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ထိုနှစ်ဦး လိုက်မလာသည်ကို မြင်ရသော်လည်း တင်းမာနေဆဲဖြစ်၍ သူမ လုယွီကို ဖုန်းခေါ်ချင်သော်လည်း လုယွီရောက်လာခြင်းက သူတို့ကို သတိပေးရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးရုံသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဖုန့်ရန်နှင့် ယန်ကျွင်းတို့သည် ဝါဂွမ်းစက်ရုံနှင့် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင် အနီးတွင်သာ ရှိနေကြပြီး သူတို့ကို တကယ်တမ်း ထိခိုက်မှု မရှိသေးပေ။ ရဲများ ရောက်လာလျှင်တောင် သူတို့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရုံသာ လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။

ငါးရက်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးလက်ရာသည် တစ်ဝက်ကျော် ပြီးမြောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒီနှုန်းအတိုင်း ဆက်သွားပါက ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြီးစီးလိမ့်မည်။

ဤငါးရက်အတွင်း ဖုန့်ရန်နှင့် ယန်ကျွင်းတို့သည် ဝါဂွမ်းစက်ရုံ၏ ထောင့်တစ်ဖက်ရှိ မှောင်နေသော လမ်းကြားမှ အရိပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပြီး သူမနှင့် ကျန်းရှောင် အစားအစာ ယူရန် သွားသည့်အခါတိုင်း စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် စားသောက်ခန်းမတွင် ဟူကျုံးမင်နှင့်လည်း ဆုံတွေ့တတ်ကြပြီး သူ၏ အကြည့်တွင် ဆိုးရွားသော ရန်ငြိုးများ ပါရှိသည်။

ဤငါးရက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် မိသားစု ခြံဝန်းသည်သာ အကောင်းဆုံး နေရာဟု ခံစားရသည်။

လုယွီ သူမဘေးတွင် အမြဲရှိနေခြင်းက သူမ၏ လုံခြုံရေးကို အာမခံရုံသာမက စိတ်အေးချမ်းမှုကိုလည်း ပေးသည်။

ညနေ အလုပ်ဆင်းချိန် တစ်ခုတွင် ကျန်းနျန် လုယွီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ သူမ ရက်များစွာ တွေဝေနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤကိစ္စကို သူ့အား ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျန်းရှောင်က ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူမလည်း ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အိပ်ရေးဝသူ ဖြစ်သော်လည်း ငါးရက် ဆက်တိုက် အိပ်မပျော်သည့် ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ကျန်းနျန်နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ အခြားတစ်ဖက်မှ တယ်လီဖုန်း အော်ပရေတာ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းနျန်က “ကျေးဇူးပြု၍ စစ်ဘက် ခရိုင်ရုံးသို့ ဆက်သွယ်ပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် စစ်ဘက် အရာရှိတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဟယ်လို၊ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ”

ရုတ်တရက် ကျန်းရှောင်က “အား” ဟု အော်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်လန့်သွားပြီး သူမ၏ လက် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရှောင်၏ မျက်နှာက ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး သူမဆီသို့ ပြေးလာနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ဖုန့်ရန်နှင့် ယန်ကျွင်းတို့သည် ဖန်သားပြင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် လှောင်ပြောင် ပြုံးရယ်နေကြသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာအမူက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်မ လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုယွီကို ရှာနေတာပါ။”