အခန်း (၈၇)

ကျန်းနျန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့ စျေးသို့ ရောက်သောအခါ လူအများကြီး မရှိသေးပေ။ သူတို့ စောစော ရောက်လာ၍ ပျိုးပင်များစွာ ရရှိနိုင်၏။ သူတို့ အမျိုးမျိုး ရွေးချယ်ပြီး သူတို့၏ ကျောပိုးခြင်းတောင်းများထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။

ဖန့်မိန်သည် အနီးနားရှိ ကြက်ပေါက်လေးများကို လှမ်းကြည့်ပြီး ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်၏။ "ကြက် မွေးချင်လား"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မမွေးချင်ဘူး”

ထို့ကြောင့် ဖန့်မိန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်အချို့နှင့် ကြက်လေး သုံးကောင် ဝယ်ယူလိုက်သည်။ သူတို့ ပြန်လာရာ လမ်းတွင် စျေးသို့ သွားနေသော ချန်ဖန့်နှင့် မရင်းနှီးသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား တွေ့လိုက်ရ၏။ ကျန်းနျန် အစ်မချန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သောအခါ အစ်မချန်က သူမကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

"ဒါက ငါတို့ တတိယတပ်ရင်းက တပ်ရင်းမှူး ယိုရဲ့ ဇနီး။ အစ်မဟောင်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ ပြီးတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ ညီမ၊ မင်းထက် သုံးနှစ်ငယ်တဲ့ ဟော်မုန့်" ဟော်မုန့်ဘက် လှည့်၍ သူမက "ဒါက ငါတို့ ဒုတိယတပ်ရင်းက လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး။ မင်း အစ်မ ဒါမှမဟုတ် ယောက်မလို့ ခေါ်လို့ရတယ်"

ဟော်မုန့်က ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ခေါ်ခဲ့သည်။ "ယောက်မ"

သူမက ပန်းပွင့်အင်္ကျီကို အညိုဖျော့ရောင် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်နှစ်ခွကို ကြိုးနီများဖြင့် စည်းထားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် နှုတ်ခမ်းနီ ပါးပါးလေး ဆိုးထား၏။ သူမသည် သူမ၏ အစ်မ ဟော်လျန်နှင့် ဆင်တူပြီး မျက်ခွံတစ်ထပ်နှင့် ပါးလွှာသော မျက်ခုံးများ ရှိသည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး လယ်ကွင်းများတွင် အလုပ်လုပ်ရသောကြောင့် သူမ၏ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ညိုနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များက ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲပင်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ အနည်းငယ် ပိုဖြူပါက ပိုကြည့်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ ဟော်မုန့်ကို ပြုံးပြပြီး "အင်း" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်မိန်က ချန်ဖန့်နှင့် ဟော်လျန်တို့နှင့် ခဏတာ စကားပြောနေ၏။ ဟော်မုန့်၏ အကြည့်ကမူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သို့မဟုတ် မရည်ရွယ်ဘဲ ကျန်းနျန်ကို အကဲခတ်နေသည်။ ကျန်းနျန်၏ အပြုံး တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အမူအရာ ရှိနေ၏။ ဤအရာကို ခံစားမိသော ဟော်မုန့်က သူမ၏ အကြည့်ကို စိတ်မသက်မသာ ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး စျေးရှိ လူများ စည်ကားနေမှုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ချန်ဖန့်က ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်နျန်၊ မင်း ပန်းထိုးကနေ မကြာသေးခင်က ပိုက်ဆံ အများကြီး ရနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒါ အမှန်ပဲလား”

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပန်းထိုးခြင်းအကြောင်း အခြားသူများကို တစ်ခါမှ မပြောဖူးပေ။ သူမ ရုတ်တရက် ဖန့်မိန် သူမဘေးတွင် ရှိသည်ကို သတိရလိုက်၏။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဖန့်မိန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ စတင်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ပြောပြအုံးမယ်... ကျန်းနျန်မှာ ပန်းထိုးကျွမ်းတဲ့ အရည်အချင်း ရှိတယ်။ သူမ အခု လှပတဲ့ ပန်းထိုးတွေ လုပ်နေတာ။ သူမ မကြာသေးခင်က နိုင်ငံတော်ပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်မှာ နှစ်လ နေခဲ့ပြီး ပိုက်ဆံ အတော်အတန် ရခဲ့သေးတယ်လေ။ ငါတို့ တပ်ရင်းမှာ ကျန်းနျန်လို ရဲဘော်တွေ ရှိတာ၊ သူမ တကယ် နာမည်ကောင်း ရနေပြီး ငါတို့ အမျိုးသမီးတွေ တစ်ဝက်လောက်က သူမကို ဂုဏ်ယူနေကြတာ”

ကျန်းနျန် - ...

ဟော်လျန်က ရယ်ခဲ့သည်။ "အိုး၊ ဒါဆို နောက်ကျ ကျန်းနျန်ကို လက်ထပ်မဲ့သူက တကယ် ကံကောင်းမှာပဲ”

"အိုး၊ ရှောင်နျန်၊ နောင်ရေးအတွက် မင်း ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ" ချန်ဖန့်က ကျန်းနျန်ကို ဆက်မေးသည်။ "မင်း လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ တစ်သက်လုံး နေမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က မတ်နဲ့ မရီးမို့ ပြဿနာ မရှိပေမဲ့ အချိန်ကြာကြာ အတူတူ နေတာ မကောင်းဘူး။ မင်း အမြဲတမ်း ပြန်မလက်ထပ်ချင်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်ရော၊ လက်ထောင် တပ်ရင်းမှူးလုအတွက်ရော မကောင်းဘူး။ နောက်ကျ တစ်ယောက်ယောက်က လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုကို အဖော် မိတ်ဆက်ပေးချင်ရင်၊ အဲဒီအဖော်က သူ့မရီးနဲ့ အတူနေတာကို မကြိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒါက လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုကို နှောင့်နှေးစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ကျန်းနျန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။

သူမ အခု တကယ် စဉ်းစားနေ၊ ခံစားနေရသည့်အရာကို သူမ ပြောလို့မရပေ။ ဤကာလအတွင်း လုယွီနှင့် သူမ၏ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးသည် တားမြစ်ထားသော လည်ပတ်မှု အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပုံပင်။ လုယွီသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အကွာအဝေးနှင့် သင့်တော်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်း မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ချန်ဖန့်၏ စကားများသည် ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားကို ထိမိသွားပြီး သူမကို ထူးဆန်းသော အသက်ရှူကြပ်မှုအား ခံစားရစေသည်။

ဟော်လျန်က ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျန်းနျန်။ မင်းက အရမ်းဖြူစင်ပြီး လှတယ်၊ ပြီးတော့ ပန်းထိုးလဲ ကျွမ်းကျင်တယ်။ လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုကို မင်းအတွက် စစ်တပ်မှာ ကောင်းတဲ့ အဖော် ရှာခိုင်းလိုက်ပါဦး။ ငါ ပြောပြမယ်၊ ငါတို့ စစ်တပ်မှာ ယောက်ျားတွေ မရှားပါဘူး”

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမက စိတ်ပါလက်ပါ ရယ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - ...

ဖန့်မိန် ဟော်မုန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်က ပြန်လက်ထပ်ချင်ရင် လက်ထပ်မှာပေါ့။ လက်မထပ်ချင်ရင် မထပ်ဘူး။ ဘာလို့ သူ့ကို တွန်းအားပေးနေကြတာလဲ”

ဖန့်မိန်က စကားများစွာ ဆက်ပြောနေပြီး ဟော်လျန်နှင့် ချန်ဖန့်တို့အား ပြောစရာ စကားမဲ့စေခဲ့သည်။

အမှန်မှာ ဖန့်မိန် ကျန်းနျန်၏ နောက်ဆုံးစကားများပြီးနောက် အရာအားလုံးကို နားလည်ထားပြီးသားပင်။ ထို့ကြောင့် သူမ ကျန်းနျန်၏ နောက်ဆုံးစကားများကို အသုံးပြု၍ သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စေခဲ့သည်။

"ကျန်းနျန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိမထားမိတာ မဟုတ်ဘူး။ လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ အလားအလာရှိတဲ့ အဖော်က သူမကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ကျန်းနျန်က မိသားစု အဆောင်မှာ ကပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်က သူမကို သေချာပေါက် ထားမှာ။ မင်းတို့ သူမအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး”

ချန်ဖန့်နှင့် ဟော်လျန်တို့ကမူ သူတို့၏ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မင်း စကားပြောတာ ကောင်းတယ်။ ငါတို့ မင်းနဲ့ မငြင်းနိုင်ဘူး"

ဖန့်မိန်က ပြုံးပြီး "ဒါပဲ ငါ ပြောချင်တာ" ဟု ဆိုသည်။

အမှန်မှာ သူမသည် အတ္တ အနည်းငယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ဤသို့ ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်တွင် ယောက်ျားမည်မျှပင် ရှိပါစေ၊ ထိုအသက်အရွယ်တွင် အငယ်ဆုံး လက်ထောက်တပ်မှူး ဖြစ်လာသူမှာ မည်သူနည်း။ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် အငယ်ဆုံးက လုယွီနှင့် သူမ၏ မတ် စုန့်ပိုင်တို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူမက စစ်တပ်မှ ကျန်းနျန်နှင့် စုန့်ပိုင်အကြောင်းကို စဉ်းစားနေဆဲပင်။

သူတို့ လမ်းခွဲသောအခါ ချန်ဖန့်က ကျန်းနျန်ကို ပြောခဲ့သည်။"ရှောင်နျန်၊ မင်း လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ထန်ဇီကို အရင် စဉ်းစားပါ"

ချန်ဖန့် စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိသည်။ လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုမှာ နောင်တွင် ရာထူးကြီးလာနိုင်သည့် အလားအလာရှိ၏။ ထို့အပြင် ကျန်းနျန်က သူ့မရီးဖြစ်သည်။ ထန်ဇီက ကျန်းနျန်ကို လက်ထပ်ပါက လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုက တစ်ဖက်မှ ထောက်ခံပေးပြီး ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုး ကျွမ်းကျင်မှုက တစ်ဖက်တွင် ရှိနေမည်။ သူတို့ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှာနိုင်မည်ပင်။ ထိုအချိန်တွင် ထန် မိသားစု တစ်ခုလုံး အကျိုးရှိလိမ့်မည်။

"သွား၊ သွား၊ မင်းတို့ စျေးကို သွား”

ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ဖန့် စကား နားမထောင်နဲ့။ သူမက ထန်ဇီနဲ့ မင်းကို အဆင်ပြေစေချင်ရုံ သက်သက်ပဲ"

ကျန်းနျန် ဖန့်မိန်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ခုနကအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဖန့်မိန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိုး၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက အဖြစ်မှန်ကို ပြောရုံပဲ"

ကျန်းနျန် ဤနေရာတွင် သူမကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တွေ့ခဲ့သည်။ နှစ်ဦးလုံး၏ အမည်တွင် 'မိန်' ပါသော်လည်း သူတို့၏ စရိုက်နှင့် နောက်ခံများကမူ လုံးဝ ကွာခြား၏။ သူမ ဖန့်မိန်၏ အနာဂတ် မည့်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ဖန့်မိန်၏ မိသားစုကို နောင်တွင် ဖြစ်လာမည့် ဘေးအန္တရာယ်များမှ ရှောင်ရှားရန် ကူညီလို၏။

သို့သော် သူမ ကောမိန်အကြောင်း မသိပေ။ စာအုပ်ထဲတွင် အမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက် စွင်းယင်သည် သူနာပြုတစ်ဦး ဖြစ်ကာ ပန်းထိုးခြင်းနှင့် မပတ်သက်ပေ။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင် အကြောင်း တစ်ခါမှ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

မိသားစုခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နေ့လယ်စာ စားချိန်နီးပါး ရှိနေပြီပင်။ မမျှော်လင့်ဘဲ နေ့လယ်စာအတွက် အချိန်မီ ရောက်လာသည်။

မထွက်ခွာမီ ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို နေ့လယ်စာအား ကန်တင်းတွင် စားရန် ပြောခဲ့၏။ သူ ပြန်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူမ ထင်သည်။

ကျန်းနျန် ကိုယ့်ဘာသာ ကျေနပ်အောင် အစားအစာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စားမည်၊ ထို့နောက် သီးသန့် မြေကွက်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်မည်ဟု စီစဉ်လိုက်သည်။ ညနေပိုင်းတွင် သူမ လုယွီအား ရေလောင်းခိုင်းမည်။

နေ့လယ်တွင် နေနည်းနည်း ပူနေ၍ ကျန်းနျန်၏ ကျောပေါ်တွင် လေးလံသော ခြင်းတောင်းကို သယ်လာသောကြောင့် ချွေး အနည်းငယ် ထွက်နေသည်။

သူမ အိမ်နားသို့ ရောက်သောအခါ ခြံဝန်းတံခါး တစ်ဝက် ပွင့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ သူမ တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လုယွီက မီးဖိုချောင် တံခါးအား ကျောပေးကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

သူ ဘာလို့ ပြန်ရောက်နေတာလဲ။

ကျန်းနျန် သူမ၏ ခြင်းတောင်းကို ချကာ ရေတွင်းနားတွင် လက်ဆေးပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ မီးမွှေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ပြန်ရောက်နေတာလဲ" သူမ မေးသည်။

လုယွီ ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နေရောင်ကြောင့် နီရဲနေပြီး နဖူးတွင် ချွေးများ စို့နေ၏။ "စစ်တပ်ကနေ စျေးကို သွားပြီးတော့ ပြန်လာတာ၊ နေ့လယ်စာအတွက် အချိန်မီပဲ။ မရီး ဒီအချိန်လောက် ပြန်ရောက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွက်ထားတာ"

ကျန်းနျန်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

လုယွီ ထိုအရာများကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တိကျစွာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်ကို သူမ သဘောပေါက်သည်။

သူမ သူ့ကို လုယွီဟု ဆက်မခေါ်ဘဲ ဗေဒင်ဆရာဟု ခေါ်သင့်သည် ထင်သည်။

လုယွီ နေ့လယ်စာ ချက်နေစဉ် ကျန်းနျန် မီးကို ထိန်းနေလိုက်သည်။ သူမ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းတုံး နှစ်ချောင်း ထပ်ထည့်လိုက်ပြီး ချန်ဖန့် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို စဉ်းစားနေမိ၏။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှန်နေသော လုယွီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အမှန်တရားကို ပြောပြရန် ဝန်လေးနေကာ မည်သို့ စတင်ရမည်ကို မသိ ဖြစ်နေသည်။

လုယွီကမူ ကျန်းနျန်၏ စိတ်မချရသော အမူအရာကို သတိပြုမိသည်။ သူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မွှေရင်း မေးလိုက်သည်။ "စိတ်ထဲ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား”

ကျန်းနျန် မီးခတ်တံဖြင့် မီးကို ပြင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လုယွီ၊ ကျွန်မ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်မှာ ပြန်နေချင်တယ်”

လုယွီ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မွှေနေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်ကို မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ဆီသို့ ကျစေလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဆိုင်ကို ပြန်ပြောင်းချင်ရတာလဲ”

"တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောလို့လား”

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းလိုက်ပြီး ခဏ ဝန်လေးနေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း”

သူမ လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ အတူတူ တစ်အိမ်တည်းမှာ အကြာကြီး နေတာက ကောလဟာလတွေ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ အနာဂတ်ကိုပါ ထိခိုက်နိုင်တယ်။ ရှင့်အနေနဲ့ ရှု့မိသားစုအတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေ၊ ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာတွေက လုံလောက်နေပါပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ ရပ်တည်နိုင်ပြီဆိုတော့ ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး”

အမှန်တရားမှာ သူမ၏ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေရန်အတွက် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်သွားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ခံစားရသည်မှာ သူတို့ အတူတူ နေထိုင်ခြင်းက မောင်နှင့် မရီးကြားက မျှော်လင့်ထားသည့် နယ်နိမိတ်နှင့် သင့်လျော်မှုကို ကျော်လွန်သွားပြီဟုပင်။

လုယွီ၏ အကြည့်က မှောင်မိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။ သူ ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ "မရီး ထွက်သွားချင်နေတာလား”

“...” ကျန်းနျန် သူမ ခံစားနေရသည်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောချင်သော်လည်း လုယွီ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ "ကျွန်မ ပြန်သွားချင်တယ်" ဟု မပြောရဲတော့ချေ။ သူမ၏ ဝန်လေးမှုနှင့် မသေချာမှုအားလုံးကို လုယွီ မြင်နိုင်လွန်းသဖြင့် သူ အကြည့်လွှဲလိုက်မိသည်။

"မရီး ထွက်သွားတာအပြင်" သူ နောက်ဆုံး၌ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်နည်း ရှိသေးတယ်”

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုနည်းလဲ"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည ကျွန်တော် အိပ်ရာခင်းတွေကို သိမ်းပြီး အဆောင်ကို ရွှေ့လိုက်မယ်။ အခုကစပြီး ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲ ထမင်းစားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ညဘက်ကျရင်တော့ အဆောင်မှာ နေမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီပြဿနာအားလုံးကို ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး မရီးလဲ ဒီမိသားစုခြံဝင်းမှာ အလုပ်ကို အာရုံစိုက်နိုင်ပြီပေါ့။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် လုယွီသည် ပန်းကန်များကို ပန်းကန်ပြားပေါ် တင်ကာ ထမင်းဟင်းများကို သယ်ဆောင်ပြီး ထွက်ခွာရန် စတင်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ထွက်ခွာသွားသော လုယွီ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ အဆောင်သို့ ရွှေ့မည်ဟု ပြောသောအခါ သူမသည် မိသားစုခြံဝင်းတွင် နေရသည်ကို ပိုစိတ်သက်သာရာ ရသွားခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် လုယွီ အပေါ် ပိုပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်းလားဆိုသည်ကို သူမ မသိလိုက်ချေ။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အခွင့်အရေးရှိသူကို နေရာရွှေ့လိုက်သော မလိုလားအပ်သည့် ကျူးကျော်သူတစ်ဦးပမာ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထမင်းစားနေစဉ် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြပေ။

လုယွီသည် စားသောက်ပြီးနောက် တပ်ဖွဲ့သို့ ပြန်သွားပြီး ကျန်းနျန်မှာတော့ ပန်းထိုးခြင်းကို ဆက်လုပ်ရန် သူမအခန်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားသဖြင့် အလုပ်ကို ဘေးဖယ်ထားကာ အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိသည်။ သူမသည် လုယွီအကြောင်းကို မစဉ်းစားမိစေရန် ကြိုးစားရင်း သူမ၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ရိုက်ပစ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ညနေစောင်းခါနီးအထိ ပန်းထိုးခြင်းကို မရပ်ဘဲ နေခဲ့ပြီးနောက် ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ သူမ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်ပြီးချိန်တွင် လုယွီ ပြန်ရောက်လာပြီး စုန့်ပိုင်လည်း အဖော်လိုက်လာခဲ့သည်။ ဝင်လာသည်နှင့် စုန့်ပိုင်ကမူ "မရီး" ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာကာ ခြံဝင်းမီးကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး စုန့်ပိုင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုယွီအား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"အစားအသောက်တွေက မကြာခင် ရတော့မယ်။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရင် ကျွန်တော့် ပစ္စည်းတွေကို သွားရွှေ့လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ပြန်လာစားမယ်။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ အိမ်ထဲ မဝင်ခင် လုယွီကမူ ကျန်းနျန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စုန့်ပိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်ရာခင်းတွေ သယ်ဖို့ ကူညီပါအုံး။"

သူသည် ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ ခေါင်းငုံ့ထားသော ထိုအမျိုးသမီးအား အနီးကပ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လှမ်းပုတ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စုန့်ပိုင်နဲ့ ကျွန်တော် အဆောင်မှာ အတူနေမှာ။ ညတိုင်း မရီးအတွက် ချိုးရေကို ကူသယ်ပေးခဲ့မယ်၊ မနက်ကျရင် သွန်ပေးမယ်။"

"ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေ သွားရွှေ့တော့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုယွီက လှည့်ထွက်သွား၏။

စုန့်ပိုင်သည် အိပ်ရာခင်းများဖြင့် အရင်ထွက်လာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထဲက ကျန်းနျန်ကို သူမြင်သောအခါ နွေးထွေးသော အဝါရောင်မီးအောက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ လှပစွာ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ အသားအရေသည် နွေးထွေးသော အရောင်ရှိနေသည်။

သူ ကျန်းနျန်ကို ပြုံးပြလိုက်၏။ "မရီး၊ ခဏနေ ဘာတွေ ချက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

ကျန်းနျန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဟင်းနှစ်ပွဲလောက် ထပ်ကြော်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ် ပန်ကိတ် လုပ်မလို့ပါ။ ရှင်နဲ့ လုယွီ အလုပ်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်မယ်။"

စုန့်ပိုင်၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဒါဆို ဒီည ကျွန်တော် ကံကောင်းပြီပေါ့။"

လုယွီမှာ ရွှေ့စရာ ပစ္စည်းအများကြီး မရှိဘဲ စုန့်ပိုင်၏ အကူအညီဖြင့် အမြန် ပြီးစီးခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ဖြတ်သွားသော စစ်သားများနှင့် ရဲဘော်များ၏ ဇနီးများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်အား ပစ္စည်းများဖြင့် ဘာလုပ်နေကြတာလဲဟု မေးကြသည်။ လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဆောင်ကို ရွှေ့နေတာပါ။"

စုန့်ပိုင် လိုက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အဆောင်မှာ အတူနေကြမှာပါ။"

လုယွီ ရုတ်တရက် အဆောင်သို့ ရွှေ့ရန် အကြံပြုသောအခါ စုန့်ပိုင်သည် အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိသည်။ မိသားစုခြံဝင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောလဟာလ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။

သူတို့ အဆောင်မှ ပြန်လာသောအခါ ကျန်းနျန်၏ ပန်ကိတ်များ အဆင်သင့်ဖြစ်နေချေပြီ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်ပွဲက ခပ်ပြီးပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် ရှာလကာရည်ဖြင့် ချက်ထားသော ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော်၊ အာလူးအစပ်ကြော်နှင့် ကြက်သွန်နီသုပ်တို့ကို ချက်ပြုတ်ထားသည်။ ကြက်သွန်မြိတ် ပန်ကိတ်များသည် အထူး အရသာရှိပြီး ပဲပြားဟင်းချိုကိုလည်း ပြုလုပ်ထားသေးသည်။

လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ ဝင်လာသည်နှင့် အရသာရှိသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိကြသည်။ သူတို့သည် ရေတွင်း၌ လက်ဆေးကြပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကမူ မီးဖိုချောင်မှ အစားအစာများကို သယ်ယူလာခဲ့လေ၏။

ကျန်းနျန်သည် ပန်ကိတ်တစ်ခု စားလိုက်ကာ ဟင်းချိုအချို့ သောက်လိုက်ပြီး ဟင်းများ အတော်အတန် စားလိုက်သည်။ သူမ ဗိုက်ပြည့်လုနီးပါးဖြစ်သောအခါ လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ ဒုတိယမြောက် ဟင်းချိုပန်းကန်လုံးကို သောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရရန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပန်ကိတ် ဆယ့်နှစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးက အားလုံးနီးပါး ကုန်အောင် စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "စားပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန်လည်း ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။"

ပန်ကိတ် တစ်ခု ကျန်သေးသည်ကို လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့က ခွဲဝေစားသောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဒုတိယမြောက် ဟင်းချိုပန်းကန်ကိုလည်း ကုန်အောင် သောက်လိုက်ကြ၏။

သူ၏ တူများကို ချပြီး စုန့်ပိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ မရီး ဟင်းချက်တာ တကယ် အရသာရှိတယ်။ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်က အစားအစာတွေတောင် မရီး ချက်ပြုတ်တာကို မမီဘူး။"

လုယွီသည် စုန့်ပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စားပွဲအောက်၌ သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ "စားပွဲ သန့်ရှင်းရေး လုပ်။"