အခန်း (၈၈)

သူတို့ စားပွဲကို သပ်ရပ်အောင် လုပ်ရန် ထရပ်လိုက်ကြသည်။ လုယွီက စုန့်ပိုင်အား အရင် ထွက်သွားရန် ပြောသော်လည်း စုန့်ပိုင်သည် ထွက်ခွာရန် ဝန်လေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုယွီ၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် သူသည် ကျန်းနျန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လုယွီသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြော၊ ရေနွေးပြန်တည်ကာ အိပ်ရာပေါ် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်အတွက် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဒီည တံခါးကို သော့ခတ်ထား။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးခေါက်ရင် ဘာမှမပြောဘဲ မဖွင့်နဲ့။ အရေးတကြီး ကိစ္စရှိရင် ဘေးက တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို ခေါ်လိုက်။ သူ ကိုယ့်ကို အဆောင်မှာ လာရှာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

"ပြီးတော့" လုယွီသည် လည်ချောင်းရှင်းပြီး ကျန်းနျန်၏ အိပ်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ညဘက်မှာ စောင် သေချာခြုံ။ အခုတော့ အရမ်းမအေးသေးပေမဲ့ ညရောက်ရင်တော့ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်လာတတ်တယ်။"

ကျန်းနျန်၏ နှလုံးက တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ လုယွီ၏ အေးစက်ပြီး ခန့်ညားသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမ ရုတ်တရက် စွန့်လွှတ်ရခက်ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ အသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီလို လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။"

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် လျင်မြန်စွာ ရေချိုးပြီး အိပ်ရာထဲ ဝင်လိုက်သည်။ လုယွီ ညဘက်တွင် ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသောကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့်လား မသိ၊ ကျန်းနျန် နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အိမ်မှာ ထူးဆန်းစွာ ဗလာဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး သန်းခေါင်ယံ ရောက်မှသာ တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။ နောက်မနက်တွင် သူမ ခြေသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ခဏ တုန်လှုပ်သွားပြီး ထရပ်ကာ လိုက်ကာများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ သူမသည် လုယွီ ခြံဝင်းထဲတွင် ရေခပ်နေသည်ကို မြင်ရပြီး ခြံတံခါးကို ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

သူမ မစဉ်းစားဘဲနှင့် လုယွီသည် နံရံပေါ်မှ ထပ်မံကျော်တက်ကာ ခြံတံခါးကို ဖွင့်ထားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အိပ်ရာမှ ထသောအခါ လုယွီကမူ အစားအစာကို ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ကျောက်တုံးပေါ် ထိုင်ပြီး နောက်မနက် စောစော ထရန် စီစဉ်နေခဲ့သည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် လုယွီသည် တပ်ဖွဲ့သို့ သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့သည် ခြင်းတောင်းများ သယ်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းသို့ အလုပ်လုပ်ရန် သွားကြ၏။ သူတို့သည် နေ့လည်စာ ပြင်ဆင်ရန် နေ့လည်စာ စားချိန်တွင် အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့သော်လည်း လုယွီကမူ ပြန်မရောက်သေးပေ။ ကျန်းနျန် နံရံသို့ ပြေးသွားပြီး သစ်တုံးတစ်ခုပေါ် တက်ရပ်ကာ ဖန့်မိန်၏ ခြံဝင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပြန်ရောက်ပြီလား။”

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ကာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။ နံရံပေါ်မှ ချောင်းကြည့်နေသော ကျန်းနျန်အား မြင်သောအခါ သူရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။"ဟေ့၊ မင်း ဘာလို့ မိန့်ဇီ ကို အတုခိုးပြီး နံရံနားမှာ ပုန်းနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ...

ဖန့်မိန်သည် မီးဖိုချောင်ပြတင်းပေါက်မှ မှီထွက်လာပြီး "ဘာလို့ အတင်းပြောနေတာလဲ။ လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလုကို မြင်လားဆိုတာပဲ ပြောလေ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ကျန်းနျန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "သူ ထွက်လာတာနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို သွားတယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်ရင်းမှူးစုန့်။"

ကျန်းနျန်သည် သစ်တုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အစားအစာများကို အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးထဲသို့ အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အရိပ်ရသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကွေ့လိုက်သောအခါ သူမသည် ထန်ဇီနှင့် စွင်းယင်တို့ သူမဘက်သို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေပုံရသည်။ ထန်ဇီမှာ ပြုံးနေသော်လည်း စွင်းယင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားပြီး ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ကျန်းနျန်သည် ယခုအခါ စွင်းယင်ကို မြင်ရသည်မှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက် ဖြစ်နေသည်။

အရင်က သူမသည် စွင်းယင်ကို သူမဇာတ်လမ်း၏ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး၊ မီးမောင်းထိုးပြစရာအားလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အမျိုးသားဇာတ်လိုက် လုယွီနှင့် အရာရာတိုင်းတွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်သော အမျိုးသမီးအဖြစ် အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့သည်။ သူမသည် စွင်းယင်က လုယွီ အပါအဝင် ဘဝတွင် အကောင်းဆုံးများကို ရထိုက်သည်ဟု ခံစားရကာ သူတို့ကို ဖူးစာဆုံရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် ထိုညက နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်ကွက်ကို အိပ်မက်မက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ စွင်းယင်အပေါ် ကောင်းသော သဘောထားသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် စွင်းယင်အား ဝေဖန်ရန် အခွင့်အရေး မရှိသကဲ့သို့ သူမကို မကောင်းပြောရန်လည်း မရှိပေ။ စာအုပ်ထဲရှိ လုယွီနှင့် စွင်းယင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို တွေးလိုက်သောအခါ စွင်းယင်ကို ထပ်မံ မြင်ရသည်က ကျန်းနျန်အား စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ထန်ဇီ သူမကို တားဆီးခဲ့သည်။ "ညီမ၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု အိမ်မှာရှိလား။"

စွင်းယင်သည် အနက်ရောင် ပခုံးပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားပြီး အတွင်းတွင် အနက်ရောင် အဝိုင်းလေးများ ပါရှိသော အဖြူရောင် ဘလောက်စ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဂါဒီနီယာအရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူမသည် ပန်းပွင့်လေးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ခုဖြင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ စွင်းယင် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ညာဘက်မျက်လုံးအောက်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မှဲ့ကလေးနှင့် သူမ၏ အသံသည် နားထောင်ကောင်းသည်။ "မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မကို လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုဆီ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား။ သူ့ကို ပြောစရာတစ်ခု ရှိလို့ပါ။"

တကယ်တော့ သူမသည် အရင်က အကြိမ်များစွာ လာခဲ့ဖူးသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ စစ်တပ်လုံခြုံရေးမှ အမြဲတမ်း တားဆီးခဲ့သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက သူမကို တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမသည် အကြိမ်တိုင်း စိတ်ပျက်စွာ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်ဘည်း တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးထန်သာ သူမကို လက်မှတ်ထိုးပေးရန် မကူညီခဲ့ပါက သူမသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားရပေလိမ့်မည်။

ယခု သူမ အတွင်းထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ကျန်းနျန်သာ သူမကို လုယွီအား သွားတွေ့ခွင့် မပေးဘဲ ဖြတ်သွားသော စစ်သည်ဇနီးများ ကြားသိခဲ့ပါက နောက်တစ်နေ့တွင် မိသားစုခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ကောလဟာလများ ပြန့်နှံ့သွားနိုင်သည်။ သူတို့သည် မရီးဖြစ်သူက လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးပြီး သူ့ကို တွေ့ချင်သော ရဲဘော်တစ်ဦးကို မဝင်ရောက်အောင် တားမြစ်ခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုကြပေမည်။

သူမ သဘောတူရမည့် အနေအထားမျိုးတွင် ထားခြင်းကို ကျန်းနျန် မုန်းတီးမိသည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လိုက်ခဲ့ပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများတွင် ဝှက်ထားသော အေးစက်သော လျစ်လျူရှုမှုကို မြင်သောအခါ စွင်းယင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ကာ သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို သိသာစေခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်နှင့် ထန်ဇီတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး ကျန်းနျန်အပေါ် အနည်းငယ် မကျေမချမ်း ဖြစ်နေသည်။ ဤသို့ စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဆေးရုံတွင် အပ်ထိုးခြင်း ကိစ္စဖြင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက သူမကို ဆူပူခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကတည်းက သူမသည် ကျန်းနျန်အပေါ် မကျေနပ်မှုအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

သူမသည် ကလေးဘဝမှစ၍ အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူမအကြောင်း မကောင်းပြောဖူးသူ တစ်ဦးမှ မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ မိဘများပင်လျှင် သူမကို အထူးချစ်ခင်ခဲ့ကြ၏။

ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ချော်လဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခရိုင်ဆေးရုံက သူနာပြုလား။" ထန်ဇီသည် စွင်းယင်ကို ရံဖန်ရံခါ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို အရင်က ဘယ်နေရာမှာ မြင်ခဲ့ဖူးလဲဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားသည်။ ၎င်းသည် ဆောင်းရာသီ နိုဝင်ဘာလတွင် စခန်းမှ စစ်သားတစ်ဦး မတော်တဆ လဲကျပြီး ခေါင်းဒဏ်ရာ ရခဲ့သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ ထန်ဇီက ထိုသူကို ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး သူမက ထိုစစ်သား၏ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့သည်။

စွင်းယင်သည် တစ်ဖက်လူက သူမ၏ အလုပ်အကြောင်း သိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသော်ငြား မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

နှစ်ယောက်သား အနောက်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောခဲ့ကြပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျန်းနျန်သည် ပျိုးပင်များ စိုက်ပျိုးပြီးသားဖြစ်နေသော လုယွီကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုသူသည် သူ၏ စစ်ဝတ်အင်္ကျီပေါ်တွင် အလုပ်ဝတ် စွပ်ကျယ်ကို ဝတ်ထားပြီး စစ်ဝတ်အင်္ကျီကို မြေပြင်ပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသည်။

ထန်ဇီကမူ လုယွီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အဲဒါက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုပါ။"

"လုယွီ"

ကျန်းနျန် ခေါ်လိုက်သည်။

ထန်ဇီ၏ ညွှန်ပြချက်အတိုင်း ကြည့်လိုက်ရာ စွင်းယင်သည် အဝေးတွင် ရပ်နေသော လုယွီအား မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် အရပ်မြင့်မားပြီး ဖြောင့်စင်းကာ အရှိန်အဝါရှိ၏။ သူ၏ ပုံရိပ်သည် သူမ၏ အိပ်မက်များထဲကအတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း သူမကို ထိမိစေသည်မှာ သူ ကျန်းနျန်အား ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ အိပ်မက်များထဲတွင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော နူးညံ့သောအပြုံးနှင့် အလိုလိုက်မှု အရိပ်အမြွက်များ ရောထွေးနေသည်။

စွင်းယင်သည် လယ်ကွင်းအစွန်းတွင် ရပ်နေသော ကျန်းနျန်အား မသိစိတ်အရ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာ၏။

"စားချိန်ရောက်ပြီ။" ကျန်းနျန်သည် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ကိုင်ထားပြီး လုယွီ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စို့နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရေယူလာတယ်။ မျက်နှာသစ်ပြီး သောက်လိုက်ဦး။"

"ကောင်းပါပြီ။"

လုယွီသည် ခါးကို ကုန်းပြီး ကိုယ်ကို ညွှတ်ချလိုက်ကာ ကျန်းနျန် ရေနွေးဘူးမှ လောင်းထည့်ပေးသော ရေကိုယူ၍ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ရေကို တစ်ကျိုက်ကြီး မော့သောက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတူရှိနေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စွင်းယင်မှာ သူတို့သည် မတ်နှင့် မရီးကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ချစ်သူစုံတွဲနှင့် ပို၍တူသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စွင်းယင်၏ လက်ချောင်းများသည် သူမ၏ ပခုံးပိုးအိတ်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏ အိပ်မက်များတွင် လုယွီသည် ယခုလို နူးညံ့စွာ တစ်ခါမှ မပြုံးဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် လုယွီကို ကြည့်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု”

လုယွီကမူ သူ၏မျက်နှာကို မရပ်မနား ဆက်၍ဆေးကြောနေပြီး သူ၏လေသံသည် အစောပိုင်း နွေးထွေးမှုမှ အေးစက်သော လျစ်လျူရှုမှုသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဒီအမျိုးသမီး ရဲဘော်နဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး" သူသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှ ရေများကို လက်မောင်းဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ၊ သူ၏အကြည့်ကမူ အေးစက်ပြီး သနားညှာတာမှုမရှိပေ။

"ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ရှာဖို့ စစ်တန်းလျားကို ထပ်မလာပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်းက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုမျိုး ထိခိုက်စေပြီး ဒုက္ခပေးနေတယ်ဆိုတာကို မင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို သွားပြောဖို့ ဆေးရုံကို ကျွန်တော် သွားရလိမ့်မယ်"

သူသည် မည်သည့် သနားညှာတာမှုမှ မရှိဘဲ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ခဏတာမျှ ကြောင်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လုယွီကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

စွင်းယင်၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာကာ မျက်ခွံများအတွင်း သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် စုဝေးလာ၏။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာမူ ကျဆင်းတော့မည့်အသွင်ရှိနေပြီး သူမ၏ ညာဘက်မျက်လုံးအောက်ရှိ သေးငယ်သော အနီရောင်မှဲ့လေးကို ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေကာ ဖမ်းစားနိုင်စေသည်။

စာရေးဆရာသည် အမျိုးသမီးများ၏ အလှအပအားလုံးကို အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက် စွင်းယင်အပေါ်တွင် စုစည်းထားပုံရပြီး စွင်းယင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ၎င်းကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည်၏။

သူမ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာကို ပြသသည့်အခါတိုင်း မည်သူမျှ သူမအား တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံ ပြောဆိုရန် စိတ်မရှည်နိုင်ကြတော့ပေ။ လူတိုင်းသည် သူမအား သူတို့၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားချင်ကြသည်၏။

ကျန်းနျန် - …

အလေးအနက် ပြောရလျှင် အနှီသူမအား ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူမ၏ နှလုံးသား နာကျင်လာရသည်။

သူမတစ်ယောက်တည်းသာမက၊ ထန်ဇီကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လာ၏။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၊ ဒီအမျိုးသမီး ရဲဘော်က ခင်ဗျားကို တစ်ခုခုအတွက် တွေ့ချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်နေရတာလဲ။”

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ထဲမှ အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ယူကာ သစ်ပင်အောက်၌ တိုက်ရိုက် ထိုင်လိုက်သည်။ စွင်းယင်အား လှည့်မကြည့်ဘဲ သူက ဆက်ပြော၏။ "ကျွန်တော်နဲ့ သူမ ဘာမှ မပတ်သက်ဘူး"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "သူမက ရှင်နဲ့ ပြောစရာ အရေးကြီးတာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

သူမ မှတ်မိသည်မှာ စွင်းယင်သည် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီကပင် လာရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း လုယွီကမူ သူမနှင့် တစ်ခါမျှ မတွေ့ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရလိုက်၏။

တစ်နှစ်ကုန်ခါနီးမှ နောက်တစ်နှစ် အစအထိ စွင်းယင်သည် သူ့ကို ဇွဲမလျှော့ဘဲ ရှာဖွေနေရလောက်အောင် ဘာကများ အရေးကြီးနေနိုင်ပါသနည်း။

လုယွီသည် သူ၏အကြည့်ကို ကျန်းနျန်ဆီသို့ ပို့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စပ်စုချင်စိတ်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မျက်ခုံးတွန့်ကာ အဖုံးကို ဖွင့်ရန်အတွက် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်သည်။ စွင်းယင်သည် သစ်ပင်အောက်ရှိ လုယွီအား လှည့်ကြည့်ကာ ညည်းတွားသံဖြင့် ပြောခဲ့၏။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို မေးချင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ အရင်က သိကျွမ်းဖူးလားလို့ပါ"

သူမ သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ရထားပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ရှင် မှတ်မိလား။"

လုယွီ၏ လေသံသည် အမြဲတမ်းလိုလို အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုနေဆဲဖြစ်သည်။ "မင်း မှားနေတာပါ။ ကျွန်တော် ရထားပေါ်မှာ ကျွန်တော့်မရီးနဲ့ပဲ ရှိခဲ့တာ။ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘူး။"

ဤ "တခြားသူများ" ထဲတွင် သဘာဝအတိုင်း စွင်းယင်လည်း အပါအဝင်ပင်။

စွင်းယင် သူမ၏ မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် တစ်ယောက်တည်း အချိန်ယူ၍ အရာအားလုံးကို တစ်ခုချင်း ရှင်းလင်းရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အနီးနားတွင် အခြားသူများ ရှိနေပြီး လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကလည်း သူမကို အေးစက်စွာ ပယ်ချလိုက်သောအခါ သူမ၏ ဒေါသအားလုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။ ရထားပေါ်တွင် သူမ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြန်ပြောပြခဲ့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အဖြေကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ၎င်းသည် သူမ၏ ရယ်စရာကောင်းသော အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ အစောပိုင်းကတည်းက သိထားသင့်သည်၏။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်တွေ့ဘဝထဲ ပါလာရတာလဲ။

ယခုအခါ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အေးစက်စွာ ပယ်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် စွင်းယင်သည် မျှော်လင့်ချက် လက်လျှော့ရုံသာမက အထူးသဖြင့် မတရားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ငိုယိုကာ ပြေးပြန်သွား၏။ ထန်ဇီသည် လုယွီကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မိန်းမတွေကို နူးနူးညံ့ညံ့ ဆက်ဆံရမှန်း မသိဘူးလား"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် စွင်းယင် နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတော့ စွင်းယင်မှ သူ့ကို ရထားပေါ်တွင် သိကျွမ်းဖူးခြင်း ရှိမရှိ မေးသောအခါ ကျန်းနျန် တအံ့တဩ ဖြစ်သွားရ၏။

ဇာတ်လိုက်အမျိုးသားနှင့် ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးတို့၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုသည် ရထားပေါ်တွင် ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းနျန်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ခေါင်းကို လှည့်ကာ အဝေးသို့ ပြေးသွားနှင့်ပြီးသူအား ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။ စွင်းယင်မှာ ဘဝဟောင်းက မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေတာများလား။

"မရီး"

ကျန်းနျန်၏ အတွေးများအားလုံး စွင်းယင်အပေါ် ရောက်နေသောကြောင့် လုယွီ၏ ခေါ်သံကို သူမ မကြားခဲ့ဘဲ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို အနီးကပ် မြင်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အာရုံပြန်ရလာသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုနိုင်ခြင်းမပြုမီ လုယွီက သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ နဖူးအား ထိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ "နည်းနည်း ညစ်ပတ်နေတယ်"

သူစကားပြောစဉ် သူ၏အသက်ရှူသံသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျလာပြီး သူတို့၏ အကွာအဝေးသည် အလွန်နီးကပ်သဖြင့် အနည်းငယ် ပိုနီးကပ်လာပါက အနမ်းပေးနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လုယွီ၏ မျက်နှာဘေးဘက်ကို မတော်တဆ ထိမိခဲ့သည့်နေ့ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာသည် ထပ်မံ နီရဲလာ၏။

သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ညင်သာသော ထိပုတ်မှုကို ခံစားမိသောအခါ သူမ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး နှစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့၍ သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစောကတိုက်တဲ့ လေကြောင့် ဖြစ်မှာပါ"

လုယွီကမူ ပြုံးရယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အစားအသောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

လုယွီ စားသောက်ပြီး လယ်ကွင်းသို့ သွားသောအခါ၊ ကျန်းနျန်က သူမ၏ အင်္ကျီလက်များ လိပ်တင်ကာ လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက တားလိုက်၏။ "မလာနဲ့တော့၊ ခဏဆို ပြီးပြီ။ မရီး ပြန်ပြီး အနားယူလိုက် ပါ"

"ရပါတယ်"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်လိုက်သည်။ "နှစ်ယောက် လုပ်ရင် ပိုမြန်မယ်လေ"

ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် ပျိုးပင်များကို စိုက်ပျိုးပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ လုယွီ သူ၏လက်များကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီး စစ်ဝတ်စုံကို ခါချ၍ ဝတ်လိုက်ပြီး၊ ကျန်းနျန်၏ နီရဲနေသော မျက်နှာနှင့် ချွေးထွက်နေသော နဖူးကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ သူမ၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ "ပြန်ပါတော့"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း"

သူမသည် လုယွီနှင့်အတူ လမ်းထောင့်အထိ လျှောက်သွားကြပြီး နှစ်ဦးသား လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။ ကျန်းနျန် စစ်တပ်လုံခြုံရေးရုံးကို ဖြတ်သွားသောအခါ စွင်းယင်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။