ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်လျှံလာခြင်း (၁)

ကျန့်ဖုန်းနှင့် ရှန့်ကွမ်းယန်တို့သည် ငှက်များကတေးဆို၍ ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည့် ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် ကျန့်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဤကမ္ဘာငယ်လေးသည် အမှန်တကယ်ပင် အဘယ်မျှ သေးငယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ပင်။

ကျန့်ဖုန်းသည် သူ၏ လုံပေါင်ပေါင်း ကို စီးနင်းပြီး အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုလုံးသည် ၁၀ စတုရန်းကီလိုမီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ အစွန်းအဖျားများကို မြင်နိုင်လေသည်။

ကျန့်ဖုန်း၏ မှတ်ဉာဏ်အရ သဘာဝနတ်ဘုရားမ ထားရစ်ခဲ့သော အိပ်မက်သုခဘုံသည် အတော်ပင် ကျယ်ပြောလှသည်ဖြစ်ရာ၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သော အလင်းနတ်ဘုရားမ ထားရစ်ခဲ့သည့် ကမ္ဘာငယ်လေးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သေးငယ်နေရသနည်း။

ကျန့်ဖုန်းသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် လေ့လာသည်။ အပင်များမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်ပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အဝေးတွင် အေးအေးဆေးဆေး စီးဆင်းနေသော မြစ်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်း၏ ကမ်းပါးတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ယူနီကွန်းအုပ်စုတစ်စု နေထိုင်ကြသည်။

သူသည် မြင့်မြတ်သူရဲကောင်းတောင်မှလွဲ၍ ဤနေရာတွင် ကြယ်တာယာယူနီကွန်းများကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုယူနီကွန်းများမှာ အလွန်အစွမ်းထက်ပုံ မရသည်ကို ကျန့်ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစားရော၊ ထုတ်လွှတ်နေသော အငွေ့အသက်မှာပါ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ကျန့်ဖုန်း အလွန်ပင် ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။ အလင်းနတ်ဘုရားမ ထားရစ်ခဲ့သော ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် နေထိုင်ခြင်းက ဤကြယ်တာယာယူနီကွန်းများကို ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်သို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန် အကြောင်းမဖန်ခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် ကျန့်ဖုန်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

အလင်းနတ်ဘုရားမ၏ ဤကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် အလင်းဒြပ်စင်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ ကျဲပါးနေပြီး အပြင်ဘက်လောကထက် သိပ်သည်းဆ အနည်းငယ်သာ ပိုများနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် ရှန့်ကွမ်းယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သိသိသာသာ သတိပြုမိပြီးဖြစ်သည်။ သူမက ပြောသည်။

" ဒီကမ္ဘာငယ်လေးရဲ့ အတွင်းထဲကို ထပ်ပြီး ဝင်ကြည့်ကြရအောင်"

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျန့်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှန့်ကွမ်းယန်နှင့်အတူ ထိုလောက၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မြစ်ကမ်းသို့ ရောက်သောအခါ ကျန့်ဖုန်းသည် အလင်းသားတော်တစ်ဦး၏ သန့်စင်သော အလင်းဒြပ်စင် အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ကြယ်တာယာယူနီကွန်းအုပ်စုနှင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။

ဤကြယ်တာယာယူနီကွန်းများသည် လူသားများကို မြင်သော်လည်း လန့်ဖျပ်မသွားဘဲ ကျန့်ဖုန်းအနီးသို့ အလွန်ခင်မင်စွာ ချဉ်းကပ်လာကာ ခေါင်းငုံ့၍ ကျန့်ဖုန်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး ရင်းနှီးဖော်ရွေမှု ပြသကြသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြယ်တာယာယူနီကွန်းတစ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်ပြီး သူ၏ မေးခွန်းများကို စိတ်အာရုံ လှိုင်းနှုန်းများမှတစ်ဆင့် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အလင်းနတ်ဘုရားမ ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးလား"

ကျန့်ဖုန်းသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဤမေးခွန်းကို အတည်ပြုချင်သည်။

ကြယ်တာယာယူနီကွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန့်ဖုန်းသည် စိတ်အာရုံ လှိုင်းနှုန်းတစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ပြောပြချက်အရ ဒီကမ္ဘာငယ်လေးဟာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် တည်ရှိခဲ့တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်ကျော်က အလွန်အမင်း မှောင်မိုက်တဲ့ အင်အားစုတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး မြင့်မြတ်နတ်ဆိုးတိုက်ကြီးဆီ ရောက်လာချိန်မှာ ဒီကမ္ဘာငယ်လေးရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကို မတော်တဆ ဆွဲဖြဲသွားခဲ့တယ်"

"အဲဒါကြောင့် ဒီကမ္ဘာငယ်လေးထဲက အလင်းဒြပ်စင်တွေဟာ အပြင်ကို အဆက်မပြတ် ယိုစိမ့်ထွက်သွားပြီး ကမ္ဘာငယ်လေးရဲ့ ဧရိယာဟာလည်း အမြဲတမ်း ကျုံ့ဝင်လာကာ အလင်းဒြပ်စင် သိပ်သည်းဆလည်း ဆက်တိုက် လျော့နည်းလာခဲ့ရတာပါ။ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ"

၎င်းကို ကြားသောအခါ အလင်းနတ်ဘုရားမ ထားရစ်ခဲ့သော ဤကမ္ဘာငယ်လေးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်သွားရသည်ကို ကျန့်ဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ကြယ်တာယာယူနီကွန်းများကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်စဉ် ရုတ်တရက် နောက်ထပ် အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာငယ်လေးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ အလင်းနတ်ဘုရားမ ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ရတနာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အခု ဒီကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ အလင်းဒြပ်စင်တွေ ဒီလောက် ကျဲပါးနေရတဲ့ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ အလင်းဒြပ်စင်တွေဟာ အဲဒီရတနာရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ စုစည်းပြီး ၎င်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေလို့ပါပဲ။"

"မင်းက အသန့်စင်ဆုံး အလင်းဒြပ်စင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် အလင်းသားတော် တစ်ဦးပဲ။ ဖြစ်နိုင်ရင် မင်း အဲဒီရတနာကို ယူသွားနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီလောကမှာ အဲဒီရတနာနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုရင် အဲဒီလူဟာ မင်းပဲဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်၊ လေးစားရပါတဲ့ အလင်းသားတော်"

ကျန့်ဖုန်းသည် ကြယ်တာယာယူနီကွန်းနှင့် ဆက်သွယ်မှု ပြီးဆုံးသောအခါ ရှန့်ကွမ်းယန်၏ ဘေးသို့ ပြန်လာပြီး ပြောလိုက်သည် -

"ဒီကမ္ဘာရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရတနာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။ အတူတူ သွားကြည့်ကြမလား"

"ကောင်းပြီလေ။"

ရှန့်ကွမ်းယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတင်းကောင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကျန့်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ သူမ၏နောက်ကျောမှ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အတောင်ပံများကို ဖြန့်၍ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ကမ္ဘာ၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

မကြာမီ ကျန့်ဖုန်းနှင့် ရှန့်ကွမ်းယန်တို့သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး တောင်ထိပ်တစ်ခု၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ အပေါ်အထိ တိုက်ရိုက် မပျံသန်းတာလဲ"

ကျန့်ဖုန်း အနည်းငယ် နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

ရှန့်ကွမ်းယန်က ပြောသည်။

"အပေါ်ကို ပျံတက်လို့ မရဘူး။ ဒီတောင်ပေါ်မှာ ပျံသန်းမှု ဆန့်ကျင်ရေး အစီရင် တစ်ခု ရှိတယ်။ ငါတို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လမ်းလျှောက် တက်ရမယ်"

ကျန့်ဖုန်းသည် တောင်ထိပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ထွန်းလင်းနေပြီး ၎င်း၏ အလင်းအောက်တွင် တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်တရာ တောက်ပနေကာ တောင်တစ်ခုလုံးမှာ အလင်းဒြပ်စင်ဖြင့်သာ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် တောင်ထိပ်ပေါ်မှ ထိုတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းမှာ ကျန့်ဖုန်းအတွက် အလွန်ပြင်းထန်သော ဆွဲဆောင်မှုကို ပေးနေသည်။

သူသည် သူ၏ အလင်းသားတော် ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်နေပြီး ပိုမိုနီးကပ်သွားချင်သည့် စိတ်ကို မအောင့်နိုင်အောင် ခံစားနေရသည်။

ကျန့်ဖုန်းနှင့် ရှန့်ကွမ်းယန်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်သို့ အတူတူ လမ်းလျှောက် တက်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ အံ့သြသွားသည်မှာ ရှန့်ကွမ်းယန်သည် တောင်၏ အနီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်၍ မရခြင်းပင်။ သူမ အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် မမြင်ရသော်လည်း ညင်သာသော အင်အားတစ်ခုက သူမကို ပြန်ကန်ထုတ်ပစ်သည်။

"မင်းဘာသာ မင်းတက်သွားလိုက်ပါ။ ဒီတစ်ခေါက် ငါ့တာဝန်က ဒီကမ္ဘာငယ်လေးကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ပဲ။ ငါ့အလုပ်ကို အရင်ဆုံး ပြီးအောင်လုပ်ပြီးမှ ပြန်လာပြီး မင်းကို စောင့်နေမယ်"

ရှန့်ကွမ်းယန်က စိတ်မဆိုးဘဲ ကျန့်ဖုန်းကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤအလင်းဒြပ်စင်များ လွှမ်းခြုံထားသော တောင်နှင့် ၎င်းပေါ်ရှိ အလင်းနတ်ဘုရားမ ထားရစ်ခဲ့သော ရတနာကို မြင်လိုက်ရကတည်းက သူမသည် ဤခရီးစဉ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

အဝင်ကိုပင် အလင်းသားတော် ဖြစ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားရာ၊ အလင်းနတ်ဘုရားမ ထားရစ်ခဲ့သော ဆိုလိုသည့် ရတနာမှာ အလင်းသားတော် အတွက်သာ သီးသန့် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျန့်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှန့်ကွမ်းယန်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ရတနာမှာ သူ့အတွက် မည်မျှ အရေးကြီးသည်ကို သူ ခံစားမိသည်၊ အကယ်၍ ရှန့်ကွမ်းယန်သာ မရှိပါက ကျန့်ဖုန်းသည် ဤရတနာနှင့် မည်သို့ ထိတွေ့ခွင့် ရနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ ဘာလုပ်ပေးရမည်ကို မသိသဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရန် အခွင့်အရေးကိုသာ ရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။ ဤတစ်ကြိမ် အပါအဝင် သူသည် ရှန့်ကွမ်းယန်အပေါ် ကျေးဇူး ၃ ခုပင် တင်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤခရီးစဉ်၏ အစမှာ ရှန့်ကွမ်းယန်က သူ့အကူအညီကို လာတောင်းခြင်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရသူမှာ ကျန့်ဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် တောင်ထိပ်ဆီသို့ အရှိန်အန်ဖြင့် လှမ်းတက်သွားသည်။ အထက်သို့ တက်လေလေ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ အလင်းဒြပ်စင်မှာ ပိုမို သန့်စင်သိပ်သည်းလာလေ ဖြစ်သည်။

တောင်အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကျန့်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ အလင်းဒြပ်စင် သန့်စင်မှုမှာ အလင်းသားတော် ဖြစ်သော သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အလင်းဒြပ်စင် သန့်စင်မှုထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပိုမိုတက်သွားလေလေ ယခု သူ လက်ခံရရှိနေသော အလင်းဒြပ်စင် သန့်စင်မှုမှာ အလင်းသားတော် ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံသည့် အလင်းဒြပ်စင်ထက် သိသိသာသာ ပိုမိုသာလွန်ကြောင်း ကျန့်ဖုန်း အတည်ပြုနိုင်သည်။

သူ နတ်ဘုရားအချစ်တော်အဖြစ် နိုးထခြင်းဖြစ်ပေါ်ပြီး သူ၏ မွေးရာပါအတွင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား ၁၀၀ အထိ တိုးတက်လာမှသာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အလင်းဒြပ်စင်မှာ ဤနေရာမှ အလင်းဒြပ်စင်နှင့် ယှဉ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။