ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ သူတော်စင် (၁)

ကျန့်ဖုန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ငိုကြွေးသံဂူနှင့် မီတာတစ်ရာအကွာရှိ နေရာတစ်ခုတွင် သူ၏ ကြီးမားထက်မြက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဝှက်ထားသော တောင်ဂူတစ်ခုကို ထွင်းထုလိုက်သည်။ သူ၏အဖော်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်ကာ ပုန်းကွယ်နေကြပြီးနောက် ကျန့်ဖုန်းသည် လက်ဟန်များကို ပြုလုပ်ကာ ထူးခြားဆန်းပြားသော ချိပ်ပိတ်မှော်ပညာဖြင့် ဂူဝင်ပေါက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချိပ်ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝင်ပေါက်ကို ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်သွားအောင် သေသေချာချာ ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်ရာ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခြင်း မပြုပါက အတွင်း၌ ဝှက်ထားသော နေရာရှိသည်ကို သိရှိရန် အလွန်ခဲယဉ်းသွားသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဂူအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်နေသော အမှောင်ထုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ စိတ်အာရုံ၏ စေခိုင်းမှုဖြင့် သူ၏ ကျောဘက်တွင် ဝိညာဉ်အတောင်ပံများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြန့်ထွက်လာပြီး၊ ခဏချင်းမှာပင် တောက်ပသော အလင်းဒြပ်စင်များသည် အားကောင်းသော ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ လေးလံထူထပ်သော အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး ဂူအတွင်းကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ဖော် သလင်းကျောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်ရာ သလင်းကျောက်၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် နူးညံ့နွေးထွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဂူ၏ ကွေ့ကောက်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း မှန်မှန်လျှောက်လှမ်းလာရင်း မကြာခင်မှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေသော နတ်ဆိုးအသေးစား နှစ်ကောင်၏ အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့၏ လိမ်ဖည်နေသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားများမှာ သူတို့ သေခါနီးအချိန်တွင် ခံစားခဲ့ရသော ကြီးမားသော ဝေဒနာများကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ငိုကြွေးသံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် မမြင်ရသော အသံလှိုင်းဓားသွားများကြောင့် အချိန်မီ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားစေသော အအေးဓာတ်စီးကြောင်းများသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂူအတွင်း စီးဆင်းနေပြီး၊ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် အပူချိန်ကို ထိုးကျသွားစေကာ အအေးဓာတ်မှာ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ လေထုမှာလည်း နောက်ကျိညစ်ညမ်းနေပြီး ပုပ်စပ်သောအနံ့နှင့် သေခြင်းတရား၏ အနံ့အသက်များ ပျံ့နှံ့နေသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ မြင့်မားလှသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် ပြင်ပလေကို အချိန်အတော်ကြာ မရှူရှိုက်ဘဲနေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်မှု ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အကြည့်မှာ မီးရှူးတိုင်ကဲ့သို့ပင် ကျောက်နံရံများကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။ ကျောက်နံရံများပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ ထင်ရှားသည်။ ဤအက်ကွဲကြောင်းများသည် အချိန်ကာလ၏ ဒဏ်ရာများကဲ့သို့ပင် ဤနေရာတွင် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းများကို တိတ်တဆိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားကြသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာရာ မီတာနှစ်ရာခန့်အကြာတွင် လမ်းကြောင်းမှာ ရုတ်တရက် ဆုံးသွားပြီး၊ မြေကမ္ဘာ၏ ဟင်းလင်းပွင့်နေသော ပါးစပ်ကြီးကဲ့သို့ အောက်ခြေမမြင်ရသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုသာ သူ၏ရှေ့တွင် ကျန်ရှိတော့သည်။ ကျန့်ဖုန်းသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ချောက်အတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်အတောင်ပံများက ပျံသန်းနိုင်စွမ်းကို ပေးထားသဖြင့် ပြုတ်ကျသေဆုံးမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

သူ အောက်သို့ ဆင်းနေစဉ်မှာပင် အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားစေသော အော်ဟစ်သံကြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ စူးရှပြီး နာကျင်ဖွယ်ကောင်းလှကာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် ထောင်ပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ကျန့်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအသံသည် သူ့ကို တကယ့်ထိခိုက်မှု မပေးနိုင်သော်လည်း လက်သည်းဖြင့် နှလုံးသားကို ကုတ်ခြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ သူ၏ နားတစ်ဝိုက်တွင် အသံလုံသော အကာအကွယ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ထိုအသံကို ဖြတ်တောက်ကာ အောက်ခြေသို့ ဆက်လက် ဆင်းသွားသည်။

အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန့်ဖုန်းသည် ပိုမိုဆိုးသွမ်းသော အရှိန်အဝါများ သူ့ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေသည်ကို ခံစားရသည်။ ဤအရှိန်အဝါတွင် ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းများ ပါဝင်နေပြီး ရိုးရိုးသတ်ဖြတ်လိုသော အာဃာတမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သေခြင်းတရား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးမှ လာသည့် စစ်မှန်သော အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်ကာ ဝိညာဉ်ကိုပင် အေးခဲသွားစေနိုင်ပုံရသည်။

အနက် မီတာနှစ်ထောင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်ဆောင် အက်ကွဲကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီး နက်ရှိုင်းသော ဂူကြီးမှာ အလင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နေသည့် အဆုံးမဲ့သော တွင်းနက်ကြီးနှင့်ပင် တူနေသည်။ ကျန့်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ဖော် သလင်းကျောက်ကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို မှတ်တမ်းတင်ရင်း အောက်ဘက်သို့ မမောမပန်း ဆက်လက် စူးစမ်းခဲ့သည်။ အကယ်၍ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် ကျန့်ဟောက်နှင့် ရှိထားသော သွေးစာချုပ်ကြောင့် ချက်ချင်း လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကျန့်ဖုန်းသည် ဂူ၏ အနက်ဆုံးအပိုင်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခင်က ကျယ်ပြောခဲ့သော အက်ကွဲကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ကျန့်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့တွင် မီးခိုးရောင် အလင်းဝိုင်းလေးတစ်ခု မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မည်းမှောင်နေသော ဂူအတွင်းရှိ လမ်းပြမီးပြတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဤအရာမှာ သူ့ ခရီးစဉ်၏ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်တင်ကာ မီတာသုံးရာကျော် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နေရာလွတ်တစ်ခု သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

မီတာ ရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ကြီးမားလှသော ဂူနံရံကြီးမှာ မှန်သားပြင်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး မီးခိုးရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့ကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ မရေမရာ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ဂူတစ်ခုလုံးမှာ မီတာ ၁၅၀ ကျော်ထိ မြင့်မားလှသဖြင့် မြင်ရသူကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ထိုဂူ၏ အလယ်ဗဟို၊ မြေအောက် မီတာသုံးထောင်တွင် ခုနစ်ထပ်ရှိသော မျှော်စင်ကြီး တစ်ခုသည် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေသည်။ ဤမျှော်စင်မှာ မီးခိုးဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော မီးခိုးရောင် အလင်းဝန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေကာ၊ အားကောင်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းနှုန်းများမှာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားနေသဖြင့် လက်ရှိ အစွမ်းထက်နေသော ကျန့်ဖုန်းပင်လျှင် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤစွမ်းအားမှာ ကြီးမားလှပြီး လမ်းတွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

မျှော်စင်၏ ပတ်လည်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မီးခိုးဖြူရောင် အလင်းပုံရိပ်များမှာ ဒီရေကဲ့သို့ စီးဆင်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မီးပုံထဲ တိုးဝင်သော ပိုးဖလံများကဲ့သို့ မျှော်စင်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်နေကြပြီး မျှော်စင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးခိုးဖြူရောင် စွမ်းအင်အလွှာပေါ်တွင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကပ်ငြိနေကြရာ ထူးဆန်းပြီး ခန့်ညားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"ဝူးးးး—"

ထိုစဉ်မှာပင် အော်ဟစ်သံကြီးမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အသံလှိုင်း၏ ပြင်းအားမှာ ချက်ချင်းပင် သုံးဆကျော် မြင့်တက်သွားသည်။ ကျန့်ဖုန်းသည် မမြင်ရသော အားတစ်ခု လေပြင်းကဲ့သို့ သူ့ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြင်ပဝိညာဉ်စွမ်းအား ၇,၀၀၀ ကျော် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ဖော် သလင်းကျောက်သို့ ပေးပို့နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ကာ သလင်းကျောက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ဆက်လက်ဖြစ်ပျက်မည့် အရာများမှာ မှတ်တမ်းတင်ရန် မသင့်တော်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ မတော်တဆမှုများ မဖြစ်စေရန် ကျန့်ဖုန်းသည် လက်ဟန်များကို အသုံးပြုကာ မြင့်မြတ်သောအလင်း ဝိညာဉ်ဒိုင်းကို ပြုလုပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

အော်ဟစ်သံ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျန့်ဖုန်းသည် မီးခိုးဖြူရောင် မျှော်စင်ဆီသို့ သတ္တိရှိရှိ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူသည် ဤမျှော်စင်၏ နောက်ခံသမိုင်းကို အသေအချာ သိထားသည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆,၀၀၀ ခန့်က လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးဒုက္ခများ သယ်ဆောင်လာခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ သူတော်စင်၊ သေခြင်းတရားမှော်နတ်ဘုရားနှင့် မသေမျိုးတို့၏ ဘေးဒုက္ခဟု ခေါ်တွင်သော ယီလိုင်ခဲ့စစ် ဖန်တီးခဲ့သည့် ထာဝရမျှော်စင် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း ၆,၀၀၀ ကြာပြီးနောက်တွင် ဤထာဝရမျှော်စင်သည် နတ်ဘုရားလက်နက်အဆင့်သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ ရှိနေခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် ထာဝရမျှော်စင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသောအခါ မျှော်စင်အနီးရှိ မီးခိုးဖြူရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားသည်။ ထိုဝိညာဉ်များသည် သားကောင်ကို တွေ့လိုက်သော ဆာလောင်နေသည့် ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ကျန့်ဖုန်းဆီသို့ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခုန်ဝင်လာကြသည်။

ကျန့်ဖုန်း အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမီးခိုးဖြူရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ငရဲချောက်ထဲမှ တက်လာသော နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာများ ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ သေဆုံးပြီးနောက် မချုပ်ငြိမ်းသေးဘဲ ပြင်းထန်သော အာဃာတများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မသေမျိုးများဖြစ်ကြသည်။ အသက်ရှင်နေသော လူသားတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်သွားကြသည်။

သို့သော် အချိန်ကာလ ကြာမြင့်လာမှုကြောင့် သူတို့၏ ခွန်အားမှာ များစွာ အားနည်းနေပြီဖြစ်ကာ ကျန့်ဖုန်း၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုဖြင့် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရန် မခက်ခဲပေ။ ထို့ပြင် သွေးစာချုပ်ကြောင့် ကျန့်ဖုန်းတွင် ကျန့်ဟောက်၏ မီးတောက်စွမ်းရည် ရှိပြီး မီးတောက်များသည် မသေမျိုးများ၏ ရန်သူတော် ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် မြင့်မြတ်ကံကြမ္မာဓားကို သေသေချာချာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဓားသွားကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ခဏချင်းမှာပင် အလွန်မြင့်မားသော အပူချိန်ရှိသည့် အနီရင့်ရောင် မီးတောက်များ ဓားသွားပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသက်ရှိနေသကဲ့သို့ ကခုန်နေကြသည်။

ပထမဆုံးသော အငြိုးအတေးဝိညာဉ် အုပ်စုသည် လျှပ်စီးကြောင်းကဲ့သို့ ခုန်ဝင်လာသည်။ ကျန့်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ မြင့်မြတ်သောဓားကို တစ်ချက် လွှဲလိုက်ရာ ထက်မြက်သော ဓားချီ ထွက်ပေါ်လာပြီး အငြိုးအတေးဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သည်။ ဤဝိညာဉ်များတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် မရှိသဖြင့် သာမန်တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ခက်ခဲသော်လည်း ကျန့်ဟောက်၏ နဂါးမီးတောက်ကမူ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်။

ဝိညာဉ်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မီးတောက်မျှင်များသည် ပြတ်ရှရာပေါ်တွင် အလျင်အမြန် စွဲလောင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင် ၎င်းကို မီးခိုးဖြူရောင် မြူခိုးများအဖြစ် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ကာ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ ကျန့်ဖုန်းသည် နောက်ထပ် ရောက်လာသော ဝိညာဉ်အုပ်စု တစ်ဒါဇင်ကျော်ကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် လွယ်လွယ်ကူကူ ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

အဝေးမှ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်များမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန့်ဖုန်း၏ ဓားပေါ်ရှိ မီးတောက်များကို ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး ထပ်မံ ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။ ကျန့်ဖုန်းသည် ထာဝရမျှော်စင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားပြီး ဘေးဘက်သို့ ပတ်သွားရာ မီတာသုံးမီတာ မြင့်မားသော တံခါးနှစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤတံခါးမှာ မီးခိုးဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ခမ်းနားသော ပန်းပုများ သို့မဟုတ် ပုံစံများမှ မပါဘဲ ရိုးရှင်းကာ ရှေးဟောင်းဆန်လှသည်။

သို့သော် ကျန့်ဖုန်းက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤတံခါးကို လူသားများ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တံခါးအထက်တွင် ထူထဲသော ကျောက်ပြားတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံး ငါးလုံးကို ထွင်းထုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုစာလုံးများသည် ရှေးဟောင်းစာလုံးများ ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိ လူသားဘာသာစကားနှင့် ဆင်တူကာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံရှိသည်။ ကျန့်ဖုန်းအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော စာလုံးများကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ထာဝရ အိပ်စက်ခြင်း။