‘ကျောင်း’နတ်မင်းကို ပူဇော်ပသခြင်း
Vol. 9 Ch. 86
ရှန်းယင့်ကျူသည် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်လျက်ရှိလေသည်။
ရှန်းယင့်ရှောင်းက သူမ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်၏။ “အာ့ကုန်းဇီက နင့်ကို ပိုင်ရှိုးမင်နောက် လိုက်သွားခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ နင် ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ”
ရှန်းယင့်ကျူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းသည် သူမအတွက် ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် ခက်ခဲလို့နေတော့သည်။
ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်သည်တွင် ရှန်းယင့်ရှောင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “နင် ကလေးကလားနိုင်ပြန်ပြီလား။ လာတုန်းက အဖေ နင့်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ပြီးပြီလေ၊ နင်နဲ့ အာ့ကုန်းဇီက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဟိုပိုင်ရှိုးမင်က ဆက်ခံသူနေရာနဲ့ မထိုက်တန်ပေမဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ၊ သူက နင်နဲ့ ဘယ်နေရာမှာ မတန်လို့လဲ”
“အစ်ကို!” ရှန်းယင့်ကျူသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ “ပိုင်ရှိုးမင်က ငါ့ကို လုံးဝ အလေးမထားဘူး၊ သူ ခုနက လူလွှတ်ပြီး ငါ့ကို အရှက်ခွဲခိုင်းခဲ့တာ!”
“ဘာ!” ရှန်းယင့်ရှောင်းသည် တစ်ချက် ကြောင်သွားပြီးနောက် မျက်နှာထား တင်းမာသွား၏။ “သူက ဘာလုပ်လိုက်လို့လဲ”
“သူက မိန်းမတစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ရှေ့မှာပဲ ပလူးပလဲလုပ်နေကြတာ၊ အဲဒီမိန်းမက ငါ့ကိုတောင် လှောင်သေးတယ်၊ အာ့ကုန်းဇီလည်း ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်တယ်”
“ကောင်းလိုက်တာ၊ ပိုင်ရှိုးမင်က တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ” ရှန်းယင့်ရှောင်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။ “အရင်တုန်းက သူ ရှီးလင်အိမ်တော်မှာ ခွေးတစ်ကောင်လောက်တောင် အဆင့်မရှိဘူး။ ယိဖုသာ သူ့ကို အသက်ချမ်းသာ မပေးခဲ့ရင် သူ သေတာ ကြာလှပြီ။ ရှန့်ကျင်းမှာ နှစ်အနည်းငယ် နေလိုက်ရတာနဲ့ သူ တကယ်ပဲ လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာ”
ရှန်းယင့်ကျူသည် ရှန်းယင့်ရှောင်းထက် အသက်များစွာ ငယ်ရွယ်သဖြင့် ထိုစဉ်က အကြောင်းအရာများကို မသိရှိပေ။ သူမသည် အံ့ဩစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကို၊ နင် ပြောတာ တကယ်လား”
သူမသည် မြို့တော်တွင် ပိုင်ရှိုးမင်အကြောင်းကို အထူးတလည် စုံစမ်းခဲ့ဖူး၏။ ဤလူသည် မင်ဝမ်၏ မွေးစားသားဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလှသည်။ သို့သော် သူ့မှာလည်း ထိုကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းလှသည့် အတိတ်ရှိခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားမိခဲ့ပေ။
“တကယ်ပေါ့” ရှန်းယင့်ရှောင်းသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဆင့် ၃ လောက်လေးနဲ့ ငါတို့ ရှန်းမိသားစုကို အလေးမထားဘဲ နေရဲတယ်၊ သူ့ကို သင်ခန်းစာနည်းနည်း ပေးသင့်တယ်၊ ငါတို့ ရှန်းမိသားစုကလူတွေက သူ အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိသွားအောင် လုပ်ရမယ်”
အစ်ကိုဖြစ်သူက သူမအတွက် လက်စားချေပေးမည်ဟု ကြားသောအခါ ရှန်းယင့်ကျူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်သွား၏။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမသည် တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ငါ ကြားဖူးတာတော့ သူက အဆင့် ၄ နဂါးနက်တစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့ဖူးတယ်တဲ့၊ တခြားလူတွေကတော့ သူက အဆင့် ၃ ပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူက သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာလို့ ထင်လား”
ရှန်းယင့်ရှောင်းသည် ညီမဖြစ်သူကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ရယ်လိုက်၏။ “အဲဒီ ကောလာဟလတွေက မင်ကျင့်စီးက သူ့အတွက် နာမည်ကောင်းရအောင် လုပ်ပေးနေတာလေ၊ နင်က တကယ် ယုံလိုက်တာလား။ သူသာ အဆင့် ၄ နဂါးနက်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ရင် အဆင့် ၅ အောက်မှာ ဘယ်သူက သူ့ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ သူက မင်ကျင့်စီးမှာ အဆင့် ၄ အရာရှိငယ်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် နေနေဦးမှာလား”
“အရင်တစ်ခေါက် ကုန်းဇီက ကျန်းပေမြို့စားနဲ့ တွေ့တုန်းက မြို့စားကြီးကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ၊ ပိုင်ရှိုးမင်က ရှန့်ကျင်းရဲ့ အစီအရင်ကို အားကိုးပြီးမှ သူနဲ့ လက်ရည်တူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တာတဲ့၊ တကယ့်စွမ်းရည်အမှန်က အဆင့် ၃ ပဲ ရှိတယ်”
ရှန်းယင့်ကျူသည် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “တော်ပါပြီလေ၊ ဝမ်ရယ်နဲ့ အာ့ကုန်းဇီတို့က သူ့အပေါ် တခြားအစီအစဉ်တွေ ရှိဦးမလား မသိနိုင်ဘူး၊ ငါတို့ သဘောနဲ့ ငါတို့ လုပ်လို့မကောင်းဘူး၊ တကယ်လို့ သူ့ကို ထိခိုက်မိသွားပြီး ဝမ်ရယ်နဲ့ အာ့ကုန်းဇီတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးမိသလို ဖြစ်သွားရင် ငါတို့အပြစ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယင့်ရှောင်းသည် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ “ထားလိုက်တော့၊ ဒါဆိုလည်း သူ့ကို လောလောဆယ် အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်တာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမတော့ သေကိုသေရမယ်၊ သူ ရှီးလင်ကို အသက်ရှင်လျက် မရောက်စေရဘူး” ရှန်းယင့်ကျူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
“ကောင်းပြီ၊ နင့် သဘောအတိုင်း ဖြစ်စေရမယ်”
အားချန်သည် မြင်းကျောပေါ်တွင် တစ်နာရီနီးပါး လှုပ်ခါစီးနင်းခဲ့ပြီးနောက် မြင်းလှည်းထဲသို့ ပြန်ပို့ခံရသည့်အချိန်တွင် ခြေထောက်များပင် အနည်းငယ် ပျော့ခွေနေလေပြီ။
သို့သော် ခရီးသွားရခြင်း၏ လန်းဆန်းတက်ကြွမှုက မကုန်သေးသဖြင့် စိတ်ဓာတ်များက အနည်းငယ် တက်ကြွနေဆဲဖြစ်၏။ သူမသည် ဖဲချပ်များကို တစ်ဖန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရှန်းဟွေရွှယ်ကို အတူကစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ရှန်းဟွေရွှယ်သည် တစ်ခါမှ ဖဲမကစားဖူးသော်လည်း ချန်ဟွေ့က ဘေးမှ ခဏလောက် သင်ပေးလိုက်ရာ မကြာမီပင် ကစားတတ်သွားတော့သည်။
လူ ၃ ယောက်သည် မြင်းလှည်းထဲတွင် ညနေစောင်းသည်အထိ ကစားခဲ့ကြ၏။ အားချန်သည် အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ရှေ့မှ ခရီးဆက်နေသော အဖွဲ့ကတော့ မရပ်တန့်သေးချေ။
သူမသည် မုန့်အနည်းငယ်ကိုသာ စားသုံးလိုက်ရပြီး ရှူးအချိန်သို့ ရောက်ရှိမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ခရိုင်မြို့တစ်မြို့သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ ယာဉ်တန်းသည် ခရိုင်မြို့ထဲရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာကာ ကြိုဆိုလိုက်လေသည်။
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးမှ အစောင့်ကို မြင်ရုံဖြင့် မြင်းလှည်းထဲမှ လူများသည် သာမန်မဟုတ်သော ဇာစ်မြစ်မှ လာသူများဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သဖြင့် နည်းနည်းလေးမှ မပေါ့ဆဝံ့ပေ။ သူသည် တပည့်ဖြစ်သူကို မြင်းလှည်းနှင့် ခရီးဆောင်အိတ်များကို နေရာချထားရန် အလျင်အမြန် စေခိုင်းပြီးနောက် လူအုပ်စုကို တည်းခိုခန်းထဲသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
အားချန်သည် ရှန်းဟွေရွှယ်၏ အကူအညီဖြင့် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည့်အချိန်တွင် ရှီးလင်မှ အဖွဲ့သည် နောက်မှ အမီလိုက်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။
သို့သော် သည်တည်းခိုခန်းတွင် လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဝင်ဆံ့နိုင်သော အခန်းများ မရှိတော့သဖြင့် သူတို့သည် ယနေ့ညအတွက် အခြားနေရာကိုသာ ရှာဖွေရတော့မည်။
သူမက ယာဉ်တန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်၏။ သို့သော် သူမအနားမှ ဖြတ်သွားသော မြင်းလှည်းထဲမှ တိုးညှင်းသော ငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
အားချန်သည် ထိုမြင်းလှည်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ ပိုင်ရှိုးမင်ရဲ့ ညီကများ သာမန်မိန်းကလေးကျိ တစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့် ခေါ်ဆောင်လာတာလား။
နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် မြင်းလှည်းထဲမှ တိုးညှင်းသော စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ချော့မော့ကာ ပြောနေလေသည်။ “မိန်းကလေးကျိ၊ ရှင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငိုလာတာပဲ၊ ထပ်ငိုနေဦးမယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျ စကားပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“စကားမပြောနိုင်တော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ၊ အခုချိန်မှာ ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။ အဖေနဲ့ အမေက ကျွန်မအပေါ် ဒီလောက်တောင် ရက်စက်နိုင်ကြတယ်။ ဒီလိုမှန်းသိရင် အစောကြီးကတည်းက သေလိုက်တာမှ ကောင်းဦးမယ်”
နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မိန်းမပျို၏ အသံသည် အလွန် ရင်းနှီးနေသဖြင့် အားချန်သည် တစ်ခဏလောက် ကြောင်ငေးသွားကာ ရှန်းဟွေရွှယ်က သူမကို ခေါ်သည်ကိုပင် မကြားလိုက်ပေ။
“အားချန်၊ ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ရှန်းဟွေရွှယ်သည် အားချန်က ရှီးလင်အဖွဲ့မှ မြင်းလှည်းတစ်စီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ လူသိတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ” အားချန်သည်လည်း အနည်းငယ် မသေချာဖြစ်သွားသည်။ ရွှဲယင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာကို ရောက်နေနိုင်မှာလဲ။
“ဆက်မတွေးပါနဲ့တော့၊ ရှင် ဗိုက်ဆာနေပြီ မဟုတ်လား၊ အထဲဝင်ပြီး ထမင်းသွားစားရအောင်”
“ကောင်းပြီ” အားချန်သည် ရှန်းဟွေရွှယ်နှင့်အတူ တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်တွင် စားပွဲများစွာ ခင်းကျင်းထားပြီး ကျန်းကျင့်ဟွိုင်နှင့် ပိုင်ရှိုးမင်တို့သည် ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းကျင့်ဟွိုင်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။
ရှန်းဟွေရွှယ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အားချန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလေသည်။ “ရှီဇီရဲ့ စားပွဲကို သွားထိုင်မှာလား၊ ရှင် မသွားချင်ဘူးဆိုရင်...”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ သွားထိုင်ကြရအောင်” အားချန်သည် ရှန်းဟွေရွှယ်ကို အခက်မတွေ့စေချင်ပေ။ သူမသည် ဤကိစ္စကို အလေးမထားချေ။ လမ်းတစ်လျှောက် စားသောက်နေထိုင်မှုအားလုံးကို ထိုသူတို့ကသာ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အိမ်ရှင်ကို မျက်နှာသာ ပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
ချန်ဟွေ့သည် အစာစားရန် မလိုအပ်သဖြင့် နှစ်ဦးသားကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အခန်းသို့ အရင်ဆုံး ပြန်တက်ကာ ရေမိုးချိုး သန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။
အားချန်နှင့် ရှန်းဟွေရွှယ်တို့က စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး စားပွဲထိုးလေးတစ်ဦး ရောက်လာကာ သူတို့ကို အစားအသောက် မှာကြားရန် တောင်းဆိုလာ၏။
ကျန်းကျင့်ဟွိုင်က အားချန်ကို ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်၏။ “မိန်းကလေးကျိ ဘာများ သုံးဆောင်ချင်ပါသလဲ”
“ကြက်ကင်တစ်ကောင် ယူလာပေးပါ” အားချန်သည် လုံးဝ အားမနာပေ။
စားပွဲထိုးလေးက တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြောလေသည်။ “မိန်းကလေးကျိ၊ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ ကြက်ကင် မရှိပါဘူး၊ မိန်းကလေးကျိက ကြက်သား စားချင်တယ်ဆိုရင် စားဖိုမှူးလုပ်တဲ့ မှိုနဲ့ချက်တဲ့ ကြက်ပေါင်းလည်း ကောင်းပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကြက်သားလုံးဟင်းချိုလည်း အရသာရှိပါတယ်”
“ဒါဆို အကုန်လုံး ယူလာခဲ့ပါ”
ကျန်းကျင့်ဟွိုင်က နောက်ထပ် ဟင်းအနည်းငယ် ထပ်မှာလိုက်ပြီးမှ စားပွဲထိုးလေးကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်သည်။
လူ ထွက်သွားသောအခါ သူသည် အားချန်ကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “မိန်းကလေးကျိနဲ့ ဟွေရွှယ်က အစားအသောက် အကြိုက်ချင်း တော်တော် တူကြတာပဲ”
အားချန်သည် စကားမဆိုဘဲ ပြုံးသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။ ကျွန်မတို့ မြေခွေးတွေရဲ့ ကိစ္စကို ရှင် ဝင်မပါနဲ့ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။
သူမသည် ရေနွေးဖြူတစ်ခွက် လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ကျန်းကျင့်ဟွိုင်ဘက်သို့ မြှောက်ပြလိုက်ကာ “လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ရှီဇီကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“မိန်းကလေးကျိ အားနာစရာ မလိုပါဘူး” ကျန်းကျင့်ဟွိုင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်၍ သူမနှင့် ခွက်တိုက်လိုက်သည်။
တည်းခိုခန်း၏ စားဖိုမှူးသည် ဟင်းပွဲများ အလွန် လျင်မြန်စွာ ချက်ပြုတ်ပေးသဖြင့် အားချန်သည် မကြာမီမှာပင် ခေါင်းငုံ့၍ အစားစားနေပြီး အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
သူမက ၈ ပုံလောက် ဗိုက်ပြည့်သွားသည့်အချိန်တွင် စားပွဲပေါ်မှ အခြားလူ ၃ ဦးသည် တူများကို ချထားနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး သူမကို အချိန်မည်မျှကြာအောင် ကြည့်နေမှန်း မသိတော့ချေ။
သူမက စားပြီးသွားသည်ကို မြင်မှ ကျန်းကျင့်ဟွိုင်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး အားချန်နှင့် ပိုင်ရှိုးမင်ကို ပြောလာသည်။ “ကျွန်တော်နဲ့ ဟွေရွှယ် အရင် အခန်းပြန်တော့မယ်”
သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားသောအခါ ပိုင်ရှိုးမင်သည်လည်း ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အားချန်က သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ပိုင်ရှိုးမင်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို မေးလိုက်၏။
အားချန်သည် သူ့အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ “ပိုင်လူကြီးမင်း ကျွန်မကို အကူအညီတစ်ခုလောက် ပေးပါလား”
“လူသတ်၊ မီးရှို့တာဆိုရင်တော့ မရဘူး”
“ကျွန်မက လူကောင်းသူကောင်းပါ၊ အဲဒီလို မကောင်းတဲ့ကိစ္စတွေ မလုပ်ပါဘူး” အားချန်က တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘာအကူအညီလဲ”
“ကျွန်မ ခုနက ရှီးလင်အဖွဲ့ထဲမှာ ရွှဲယင်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်၊ ရှင် လူလွှတ်ပြီး ကျွန်မ ကြားတာ မှားသလားဆိုတာ သွားပြီး အတည်ပြုပေးလို့ ရမလား”
သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကြားလိုက်ရသည်မှာ မမှားဟု ထင်နေမိဆဲပင်။ ထိုအသံသည် ရွှဲယင်၏ အသံသာ ဖြစ်သည်။
“မင်း မသိဘူးလား”
“ဘာကို သိရမှာလဲ” အားချန်သည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
“ကျင့်ယန်မြို့စားက ရွှဲယင်ကို ရှန်းယင့်ကျူရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်ပေးလိုက်ပြီ၊ ဒီတစ်ခေါက် ရွှဲယင်က သူတို့နဲ့အတူ ရှီးလင်ကို လိုက်သွားတာ၊ ရှီးလင်ကို ရောက်တာနဲ့ သူတို့ လက်ထပ်ကြလိမ့်မယ်”
အားချန်သည် မိမိကိုယ်ကို ဗဟုသုတကြွယ်ဝသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ ကိစ္စတွေက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီအခြေအနေထိ ရောက်သွားရတာလဲ၊ ငါ ဘာလို့ သတင်းနည်းနည်းလေးတောင် မကြားခဲ့ရတာလဲ။
“ကျင့်ယန်မြို့စားက ရွှဲယင်ကို ရှီးလင်ကို ပို့ပြီး လက်ထပ်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား။ ရွှဲရှီက ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူလိုက်တာလဲ”
“ဒါတော့ မင်းကိုပဲ မေးရမှာပဲ”
“ကျွန်မကို?” အားချန်သည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ “ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“ရွှဲရှီက ကျိန်စာဖြေဖို့အတွက် သူ့သမီးကို ရှန်းယင့်ရှောင်းနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူခဲ့တာ၊ ဒါတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ”
အားချန်သည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး နာကျင်ကြေကွဲရသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “သားသမီးနဲ့ ခွဲခွာရတာက တကယ်ပဲ လူ့လောကရဲ့ ကြေကွဲစရာ အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုပါပဲ၊ ကျင့်ယန်မြို့စားနဲ့ ဖူးရန်တို့ အဆင်ပြေကြပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
သူမ၏ သေးငယ်သော လက်စားချေမှုလေးသည် ဤသို့သော ထူးခြားသည့် နောက်ဆက်တွဲအဖြစ်အပျက်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မသိရှိခဲ့ပေ။ လင်မုသစ် ဝယ်ခဲ့ရသည့် ငွေများသည် တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ရွှဲရှီက သမီးဖြစ်သူကို ရောင်းစားသည့် မြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်တော့ နှမြောမိသည်။
ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးကို ထိန်းမထားနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သွား အနားယူတော့”
နောက်တစ်နေ့တွင် အားချန်သည် ဤအကြောင်းကို ချန်ဟွေ့နှင့် ရှန်းဟွေရွှယ်တို့အား ပြောပြလိုက်၏။
ထိုအကြောင်းအရာကို ကြားပြီးနောက် ချန်ဟွေ့က မေးလာခဲ့သည်။ “ရွှဲရှီက အသက်ရှင်ဖို့အတွက် နည်းလမ်းမရွေးတာကို နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရှန်းယင့်ရှောင်းက ဘာဖြစ်လို့ ရွှဲယင်ကို လက်ထပ်ချင်ရတာလဲ”
သည်ကိစ္စကို အားချန်လည်း မသိရှိပေ။ မနေ့က ပိုင်ရှိုးမင်လည်း မပြောခဲ့ချေ။
ရှန်းဟွေရွှယ်ကတော့ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်မ အကြောင်းရင်းကို သိလောက်တယ် ထင်တယ်”
နှစ်ဦးသားက သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်ကို မြင်မှ သူမက ဆက်ပြောလေသည်။ “ကျွန်မ ကြားဖူးတာက အစောပိုင်းနှစ်တွေတုန်းက ရှန်းမျိုးနွယ်စုက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေကို အများကြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့လို့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ကျိန်စာသင့်ခဲ့တယ်တဲ့၊ မျိုးနွယ်စုထဲက လူတော်တော်များများက အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ သေဆုံးကြရတယ်”
“မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ကျိန်စာဖြေဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် အကုန်လုံး မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူက စတွေးမိသွားလဲ မသိဘူး၊ ကျိန်စာကို ခွဲဝေခံယူတဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားတယ်။ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ တပည့်နဲ့ ကံကြမ္မာချင်း ဆက်စပ်နေတဲ့ မိန်းကလေးကို ရှာပြီး လက်ထပ်လိုက်ရင် ကျိန်စာကို နှစ်ယောက် ခွဲဝေခံယူနိုင်တယ်တဲ့”
“ရှင် ပြောချင်တာက ရှန်းယင့်ရှောင်းက ရွှဲယင်ကို လက်ထပ်ချင်တာ ကျိန်စာကို ခွဲဝေခံယူဖို့ အတွက်လား”
ရှန်းဟွေရွှယ်က ပြောလေသည်။ “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ရှန်းယင့်ရှောင်းနဲ့ မရင်းနှီးတော့ သူ ကျိန်စာသင့်နေမှန်း အရင်က မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ရွှဲယင်ကို လက်ထပ်ဖို့ ဇွတ်တောင်းဆိုခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီအကြောင်းပြချက်ပဲ ရှိနိုင်လောက်တယ်”
“နှမြောစရာပဲ၊ ကျွန်မတို့ ရှန့်ကျင်းကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီ၊ ဒီသတင်းကောင်းကို ကျင့်ယန်မြို့စားကတော်ကို သွားပြီး မျှဝေလို့ မရတော့ဘူး”
ထို့နောက် ရက်အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ အားချန်သည် ရှီးလင်အဖွဲ့ကို အမြဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နေ့လယ်ခင်း အနားယူချိန်တစ်ခုတွင်တော့ ရွှဲယင်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။
ရွှဲယင်သည် အလွန် ပိန်ကျသွားပြီး ပါးများပင် ချိုင့်ဝင်နေလေသည်။
သူမသည် ရှန်းယင့်ကျူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ထိုသူနှင့် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မတော်တဆ ခေါင်းလှည့်လာရာ အားချန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့၏။
.
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့ဩမှုသည် အလွန် သိသာထင်ရှားလှသဖြင့် ဘေးမှ ရှန်းယင့်ကျူကပင် သူမကို မေးလာတော့သည်။ “ဘယ်သူ့ကို ကြည့်နေတာလဲ”
“ကျိချန်” ဤစကားလုံး ၂ လုံးကို ရွှဲယင်က အံကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိချန်သာ မဟုတ်ခဲ့ရင် အဖေနဲ့ အမေက ဘယ်လိုလုပ် သူမကို ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို လက်ထပ်ခိုင်းမှာလဲ။
သူမသည် မူလက အနာဂတ် အလားအလာ အလွန်ကောင်းသော အရာရှိမျိုးနွယ်၏ သားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ သူကောင်းမျိုးနွယ်၏ ဒုတိယသားတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။ ယခုမူ ရာထူးမရှိ၊ အဆင့်မရှိသည့်အပြင် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရတော့မည်တဲ့လား။
ရှန်းယင့်ရှောင်းသည် သူမ ထင်ထားသည်ထက် အနည်းငယ် သာလွန်ကောင်းမွန်နေလျှင်ပင် ရွှဲယင်၏ စိတ်ထဲမှ အမုန်းတရားများကို မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။
သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ကျိချန်က ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှဲယင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းယင့်ကျူက မေးလိုက်သည်။ “ရှင် သူ့ကို သိတယ်လား”
“သိတာပေါ့၊ သူနဲ့ ကျွန်မတို့ မိသားစုက တမိုးအောက်ထဲမှာ အတူတူမနေနိုင်တဲ့ ရန်သူတွေ”
“ဒီလိုလား...” ရှန်းယင့်ကျူသည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရွှဲယင်၏ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ “ရှင်က ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်ရတော့မယ့် အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ကျွန်မ ကို လက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု ပေးမယ်”
ရွှဲယင်က ရှန်းယင့်ကျူကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
“ကျွန်မ အတွက် သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်မယ်၊ ဘယ်လိုလဲ”
ရွှဲယင်သည် အရင်ဆုံး ကြောင်သွားပြီးနောက် မျက်ဝန်းထဲတွင် အရူးအမူး ဝမ်းမြောက်သည့် အရောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ “တကယ်လား”
“တကယ်ပေါ့”
ရှန်းယင့်ကျူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။ ယာဉ်တန်းသည် ယုံးကျိုးသို့ ရောက်ရှိတော့မည်။ မကြာမီမှာပင် သည်မျက်စိနောက်စရာ မိန်းမသည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်။
အဖွဲ့ ထွက်ခွာလာပြီး ပထမ ၂ ရက်တွင် အားချန်သည် ခွန်အား အပြည့်ရှိနေသေးပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုကာ မုန့်စားရန် စိတ်အားထက်သန်နေသေးသည်။ သို့သော် ၁၀ ရက် ကျော်လွန်လာသောအခါ ချန်ဟွေ့နှင့် ရှန်းဟွေရွှယ်တို့သည် ယခင်အတိုင်း မပြောင်းမလဲ ရှိနေသော်လည်း သူမမှာတော့ နှင်းရိုက်ထားသော ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ ညှိုးနွမ်းနေလေပြီ။
ခရီးနှင်သည့်အခါ နံနက်စောစောထပြီး ညဉ့်နက်မှ အနားယူရသည့်အပြင် တစ်နေ့လုံး လှုပ်ခါနေသော မြင်းလှည်းပေါ်တွင် လိုက်ပါရသည်။ နေရာတိုင်းသည် တရားဝင်လမ်းမများ ဖောက်လုပ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် အချို့သော လမ်းများသည် အလွန် သွားလာရ ခက်ခဲပြီး မြင်းလှည်းထဲတွင် ထိုင်လိုက်နေရသည်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေလေသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ယုံးကျိုးသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိတော့ပေမည်။
ယနေ့ မောင်အချိန်ကျော်သည်နှင့် အဖွဲ့သည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။ သည်လမ်းပိုင်းမှာ အတော်အတန် ညီညာဖြောင့်ဖြူးသဖြင့် အားချန်သည် မြင်းလှည်းထဲတွင် ဘေးစောင်း လှဲလျောင်းရင်း အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ တစ်ရေးပြန် အိပ်စက်လိုက်သည်။
သူမ နိုးလာသည့်အချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ ဆူညံသော လူသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ချန်ဟွေ့သည်လည်း မြင်းလှည်းထဲတွင် မရှိဘဲ ရှန်းဟွေရွှယ်တစ်ဦးတည်းသာ သူမ ယူဆောင်လာသော ဝတ္ထုစာအုပ်ကို ထိုင်ဖတ်နေလေသည်။
အားချန် လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းဟွေရွှယ်က ပြုံးပြီး ပြောလေသည်။ “နိုးပြီလား”
“မြင်းလှည်းက ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲ” အားချန်သည် သမ်းဝေလိုက်ရင်း ပွယောင်းနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ကာ ပျင်းရိစွာ မေးလိုက်၏။
“ယာဉ်တန်းက ယုံးကျိုးမြို့ထဲကို ဝင်လာပြီ၊ ဒီနေ့ ဒီမှာ အနားယူရလောက်တယ်၊ သင်္ဘောအဖွဲ့ လာကြိုတာကို စောင့်ရမယ်နဲ့ တူတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားချန်သည် မြင်းလှည်း ပြတင်းပေါက်၏ ခန်းဆီးကို လှစ်ဟလိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် စည်ကားသော ဈေးလမ်းမကြီးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ လမ်းဘေးတွင် ဈေးသည်များက အော်ဟစ် ရောင်းချနေကြပြီး လမ်းမပေါ်တွင် လူသွားလူလာများဖြင့် အလွန် စည်ကားလှသည်။
သူတို့ မြင်းလှည်းပေါ်မှ မဆင်းရသေးမီမှာပင် အဝေးမှ ဗုံသံ၊ မောင်းသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။
အားချန်က အသံလာရာသို့ ခေါင်းပြူ ကြည့်လိုက်ပြီး အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှ လူ ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် သည်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ လူ ၈ ယောက်သည် ကြီးမားသော ရောင်စုံရုပ်တုတစ်ခုကို ထမ်းလာကြသည်။ ထိုရုပ်တုကို အဝေးမှ ကြည့်လျှင် မြွေပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူသော်လည်း အနီးသို့ ရောက်လာသည့်အခါမှ အားချန်သည် ထိုအရာမှာ ‘ကျောင်း ‘(ရေနဂါး)တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
ဒီရုပ်တုက အဲဒီနေ့က အဘွားထန်ဆီမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ရုပ်တုနဲ့ နည်းနည်းဆင်သလိုပဲ ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။
ရုပ်တုကို ထမ်းလာသော လူများ မြင်းလှည်းအနားမှ ဖြတ်သွားသည့်အခါ နောက်မှ လိုက်ပါလာသူများသည် မသတ်ဖြတ်ရသေးသော ဝက်၊ နွား၊ သိုး ၃ ကောင်အပြင် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံများနှင့် မုန့်ပဲသရေစာ မျိုးစုံကို ထမ်းလာကြလေသည်။
အားချန်သည် အနားသို့ တိုးကပ်လာသော ရှန်းဟွေရွှယ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “သူတို့ ဒါ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ ယုံးကျိုးမှာ ထူးခြားတဲ့ ဓလေ့ထုံးစံ တစ်ခုခု ရှိလို့လား”
ရှန်းဟွေရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အရင်က မကြားဖူးပါဘူး”
နှစ်ဦးသား တိုးတိုးလေး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဖွဲ့၏ နောက်မှ လူများသည် အနီရောင် တောက်တောက်နှင့် ကျယ်ပြန့်သော ထိုင်ခုံကြီး ၂ လုံးကို ယှဉ်တွဲ ထမ်းလာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ၅ နှစ်၊ ၆ နှစ်အရွယ် ကလေးငယ် ၂ ဦး ထိုင်နေလေသည်။
အပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးက “ကျောင်းနတ်မင်းကို ပူဇော်ပါတယ်၊ အနာရောဂါ ကင်းစင်ပါစေ၊ ဘေးကင်းလုံခြုံပါစေ” ဟု အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်ကို အားချန် ကြားလိုက်ရလေသည်။
ဆက်လက် ကြည့်ရှုလိုသေးသော်လည်း ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ဝိုင်းအုံ ကြည့်ရှုနေသော ယုံးကျိုးမြို့သူမြို့သားများက ကာဆီးသွားလေသည်။
နှစ်ဦးသား မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည့်အချိန်တွင် အဖွဲ့၏ အနောက်ဆုံးမှ ဗုံတီးမောင်းခတ်နေသူများကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်တော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရပ်ကာ ကြည့်ရှုနေသော လူများသည်လည်း ထိုအဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် လမ်းမပေါ်မှ လူသွားလူလာများ နည်းပါးသွားခဲ့သည်။
အားချန်သည် ခြေလှမ်း အနည်းငယ်နှေးသော အဘွားအိုတစ်ဦးကို ခြေမြန်လက်မြန် လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အဘွား၊ အဘွားတို့ ဒါ ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ”
ထိုအဘွားအိုသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အားချန်နှင့် ရှန်းဟွေရွှယ်ကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ကာ မေးလိုက်၏။ “မင်းတို့က တခြားအရပ်က လာကြတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့က ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားရင်း လူတစ်စုက နဂါးရုပ်တုကြီး ထမ်းသွားတာ တွေ့လိုက်လို့ပါ”
အဘွားအိုသည် အားချန်၏ ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းမှုကို အလွန် သဘောကျသွားဟန်တူပြီး သူမကို ရှင်းပြလေသည်။ “ငါတို့က ကျောင်းနတ်မင်းကို ပူဇော်ပသနေကြတာ”
“ကျောင်းနတ်မင်း?”
အဘွားအိုသည် ကျောင်းနတ်မင်းအကြောင်း ပြောမိသောအခါ ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်ကိုးကွယ်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားလေသည်။ “ကျောင်းနတ်မင်းက ငါတို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက် နတ်မင်းပဲ၊ ဒီနှစ်မှာ ပူဇော်ပသစရာတွေ အလုံအလောက် ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် နောက်နှစ်ကျရင် ကျင်းရွှေမြစ်ထဲမှာ ငါးဖမ်းတဲ့အခါ ဘေးကင်းလုံခြုံကြလိမ့်မယ်”
အားချန်သည် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ဒီကျောင်းနတ်မင်းရဲ့ တာဝန်က နဂါးမျိုးနွယ်နှင့် ထပ်တူကျနေတာပဲ။
“ဒါဆို အဖွဲ့နောက်က သယ်သွားတဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးက ပူဇော်ပသစရာတွေပေါ့။ ကျွန်မ ခုနက နွားရှင်တစ်ကောင်တောင် တွေ့လိုက်သေးတယ်” အားချန်က အံ့ဩဟန် ပြုလိုက်သည်။
အဘွားအိုသည် ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အကုန်လုံးက ပူဇော်ပသစရာတွေပဲ။ ကျောင်းနတ်မင်းကို ပေးတဲ့ ပူဇော်ပသစရာတွေက အကောင်းဆုံးတွေ ဖြစ်ရမှာပေါ့၊ သက်ရှိဖြစ်မှကို ရမှာ”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဖွဲ့ထဲမှာ ကလေးငယ် ၂ ယောက်ကိုလည်း တွေ့လိုက်တယ်၊ သူတို့က ဘာလုပ်ဖို့လဲ” အားချန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
အဘွားအိုက ဖြစ်သင့်သည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “သူတို့ကလည်း ကျောင်းနတ်မင်းအတွက် ယဇ်ပူဇော်စရာတွေပေါ့”
အားချန်၏ အသံသည် အေးစက်သွား၏။ “ဒီကျောင်းနတ်မင်းက လူပါ စားတာလား”
အဘွားအိုသည် အဖွဲ့နှင့် ဝေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်မှ လိုက်ရန် စိတ်လောနေပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါတွေအားလုံးက ငါတို့က ကျောင်းနတ်မင်းကို ဆန္ဒအလျောက် ဆက်သကြတာ”
အားချန်သည် အချို့သော တောတောင်စောင့်နတ်တို့သည် လူတို့၏ ပူဇော်ပသမှုများကို လက်ခံလေ့ရှိသော်လည်း အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိသာ သိရှိကြသည်ဟု မှတ်သားဖူးသည်။ သက်ရှိလူသားများကို စတင် လက်ခံသည့်အချိန်သည် သူတို့ သေဆုံးရမည့်အချိန်ပင် ဖြစ်လေသည်။
ယုံးကျိုးမြို့သူမြို့သားများက ကလေးငယ်များကို ယဇ်ပူဇော်နေတာကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူးတဲ့လား။
သူမသည် ပိုင်ရှိုးမင်ကို သွားမေးရမလားဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုင်ရှိုးမင်သည် ဒုတိယထပ်၏ ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်လျက် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အားချန်သည်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြင်းခွာသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။
နဂါးသွေးမြင်းများကို စီးနင်းပြီး မင်ကျင့်စီး၏ တရားဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မင်ကျင့်စီး အစောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် မြင်းများကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနင်းလာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူသည် ကောင်းကင်သို့ လွှားခနဲ ခုန်တက်ကာ လေထဲတွင် အကြိမ်တော်တော်များများ လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် ပူဇော်ပသပွဲ အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးသို့ တည့်တည့် ကျဆင်းသွားလေသည်။
ထိုလူသည် အဘယ်အရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်မသိ၊ ကြီးမားသော ကျောင်းနတ်မင်း ရုပ်တုကြီးသည် ရုတ်တရက် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေသွားလေသည်။
ပူဇော်ပသပွဲ အဖွဲ့သည် ရုတ်တရက် ဆူပူအုံကြွသွားပြီး ထိုလူများသည် လက်ထဲမှ ပူဇော်ပသစရာများကို လွှင့်ပစ်ကာ မင်ကျင့်စီး အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။ ထိုအမူအရာမှာ သူတို့ကို ဆွဲဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မည့်အလားပင်။
ဆူညံပွက်လောရိုက်သံများ အလယ်တွင် အားချန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “မင်းတို့ ကျောင်းနတ်မင်း ရုပ်တုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်၊ ကျောင်းနတ်မင်းက အမျက်ထွက်တော့မှာ”
ထို့နောက်တွင် သူမသည် ‘အကျင့်ပျက်အရာရှိ’ ဟု ဆက်တိုက် အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး လမ်းဘေးမှ လူအချို့သည် ကျောက်ခဲများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အစအနများဖြင့် ပစ်ပေါက်နေဟန်တူသည်။
သူမသည် မင်ကျင့်စီး အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် တစ်ခါတစ်ရံ အလွန် အကျိုးအကြောင်း မသိတတ်ဟု ထင်မိသော်လည်း ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် အဆဲခံရခြင်းကတော့ တကယ်ပင် မတရားလှပေ။
လမ်းမပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ အားချန်နှင့် ရှန်းဟွေရွှယ်တို့သည် တည်းခိုခန်းထဲသို့ အတူ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် သူမသည် ငွေရှင်းကောင်တာ၏ နောက်တွင် သေးငယ်သော ကျောင်းနတ်မင်း ရုပ်တုလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်တာနောက်တွင် ရပ်နေသော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ဝင်လာသော နှစ်ဦးကို သတိမပြုမိဘဲ အပြင်ဘက်သို့သာ လည်ဆန့်ကာ ကြည့်ရှုနေပြီး ကျောင်းနတ်မင်း ရုပ်တုကို ဖျက်ဆီးရခြင်းမှာ အလွန် မကောင်းသော အမှုဖြစ်ကြောင်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေလေသည်။
လူနည်းစုသာ ထိုကျောင်းနတ်မင်းဆိုသူကို အရူးအမူး ကိုးကွယ်ကြသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ တည်းခိုခန်းတွင်ပင် ကျောင်းနတ်မင်း ရုပ်တုကို ထားရှိသည်ဖြစ်ရာ ဤယုံးကျိုးမြို့တွင် ကျောင်းနတ်မင်းကို ကိုးကွယ်သူများ မနည်းလှသည်မှာ သေချာနေပေသည်။
ရုတ်တရက် ဤသို့သော ကိစ္စနှင့် ကြုံတွေ့ရသဖြင့် အားချန်သည် ယုံးကျိုးမြို့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ သူမသည် တည်းခိုခန်းတွင် နာရီဝက်ခန့် အနားယူပြီးနောက် ယိုအချိန်မကုန်မီတွင် သင်္ဘောသည် ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ညမထွက်ရအမိန့် မတိုင်မီ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း သတင်း ရရှိလာခဲ့သည်။
အားချန်က ယာဉ်တန်းနှင့်အတူ ဆိပ်ကမ်းသို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ တည်းခိုခန်းသည် ဆိပ်ကမ်းနှင့် သိပ်မဝေးကွာလှပေ။ ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ရေပေါ်တွင် ရပ်နားထားသော သင်္ဘော ၄ စင်းနှင့် ကြိုတင် ရောက်ရှိနေသော ရှီးလင်မှ အဖွဲ့ကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။
ရှီးလင်ဘက်မှ လူများသည် သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်နှင့်ကြပြီဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော သင်္ဘော ၂ စင်းမှာ သူတို့အတွက် ချန်ထားပေးဟန်တူသည်။
ကျန်းကျင့်ဟွိုင် ခေါ်ဆောင်လာသော အစောင့်များနှင့် သင်္ဘောသားများသည် ခရီးဆောင်အိတ်များကို သင်္ဘော ၂ စင်းပေါ်သို့ အသီးသီး တင်ဆောင်သွားကြသည်။ သူသည် အစောင့်အများစုနှင့် ရှန်းဟွေရွှယ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ပထမဆုံး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားသည်။
အားချန်သည် ရှန်းဟွေရွှယ်ကို မလုယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း လက်မြန်မြန်နှင့် ပိုင်ရှိုးမင်၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ထိုသူကို သင်္ဘောပေါ်သို့ အတင်း ဆွဲခေါ်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။ ပိုင်ရှိုးမင်သည်လည်း သူမ၏ လက်ကို မရုန်းဖယ်ဘဲ အလိုက်သင့် အဆွဲခံလာလေသည်။
လူအားလုံး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးသောအခါ သင်္ဘောဦးစီး၏ “သင်္ဘောထွက်ပြီ” ဟု အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူတို့ ခြေထောက်အောက်မှ သင်္ဘောသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။
သင်္ဘော ၄ စင်းသည် ဆိပ်ကမ်းမှ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ထွက်ခွာလာကြ၏။ ကျင်းရွှေမြစ်သည် နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် သင်္ဘောများစွာ ယှဉ်တွဲ သွားလာနိုင်လေသည်။
အားချန် လိုက်ပါလာသော သင်္ဘောသည် သွားလာနှုန်း အနည်းငယ် နှေးသော်လည်း သူမသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
ဒါက သူမအတွက် ပထမဆုံး သင်္ဘောစီးနင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် သင်္ဘောဦးစီးနှင့် စကားပြောကာ ရှီးလင်သို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်ရှိမည်ကို မေးမြန်းနေလေသည်။
သင်္ဘောဦးစီးက ရယ်မောကာ ပြောလေသည်။ “မိန်းကလေးကျိ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ယုံးကျိုးကနေ ရှီးလင်ကို ရေလမ်းခရီးနဲ့ သွားရင် ၂ ရက်ပဲ ကြာပါတယ်၊ မိန်းကလေးကျိ ဒီည ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန်မနက်ဆိုရင် မြစ်ကမ်း ၂ ဖက်က ရှုခင်းတွေကို တွေ့မြင်ရပါပြီ၊ ဒီရှုခင်းတွေက တခြားနေရာမှာ မြင်တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမသည် ချန်ဟွေ့နှင့်အတူ ကျင်းရွှေမြစ်ကမ်း ၂ ဖက်မှ ရှုခင်းများအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရမိပြီး ယခုအခါ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင် တွေ့မြင်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ အားချန်၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကောင်းကင်သည် အနည်းငယ် မှောင်စပျိုးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် လုံးဝ အိပ်ချင်စိတ် မရှိသဖြင့် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် မြစ်ပြင်မှ လေကို ခံစားရင်း အဝေးမှ တောင်တန်းများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များနှင့် ရှေ့မှ သင်္ဘောများတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးပုံးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဆောင်းလယ်ပွဲတော် ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယုံးကျိုးဘက်မှ အပူချိန်သည် ရှန့်ကျင်းထက် များစွာ ပိုမိုမြင့်မားပြီး ညဘက်တွင်သာ အနည်းငယ် အေးမြလေသည်။
ကုန်းပတ်ပေါ်မှ လေသည် လူကို အိပ်ငိုက်စေသဖြင့် အားချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သင်္ဘောအခန်းထဲသို့ ပြန်ပြီး အိပ်စက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် သူတို့၏ သင်္ဘောသည် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားဟန်တူပြီး ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားတော့သည်။
အားချန်က လက်ရန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မနည်းထိန်းလိုက်ရ၏။ တည်ငြိမ်နေသော ရေပြင်သည် ရုတ်တရက် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သည် ရေထဲမှ ထိုးထွက်လာခဲ့လေသည်။
များပြားလှသော မြစ်ရေများသည် အောက်သို့ ပြန်ကျလာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုအရာကို သေချာမမြင်လိုက်ရမီမှာပင် လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ရန်းသည် ရုတ်တရက် ကျိုးကြေသွားပြီး သူမ၏ နောက်ကျောမှ ကြီးမားသော စုပ်အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
...