သူက ဘာရှီးလင်ဝမ် ရှီဇီမှ မဟုတ်ဘူး...

“ရှန်ကျော်!”

ရှန်းကျီးဟန်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပြီး ပိုင်ရှိုးမင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားဟန်တူ၏။

ကျောင်းမူသည် အမျက်ထွက် သောင်းကျန်းလျက်ရှိပြီး သားဖြစ်သူ့သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံသည် လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်၏။ မျိုးနွယ်စုဝင်များ သေဆုံးဒဏ်ရာရကြကာ ဤအရာအားလုံးသည် မင်ကျင့်စီး၏ ကြံစည်မှုသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူ့မျက်လုံးများ သွေးနီရောင်ရဲလျက် ရှေ့မှ လူနှစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ “ဒါ မင်းတို့လက်ချက်ပဲ၊ တကယ်တော့ မင်းတို့ လုပ်ခဲ့တာပဲ! ရှန်ကျော်၊ မင်း သေရင်တောင် ကောင်းတဲ့ဘဝ ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး!”

သို့သော် ရှန်းကျီးဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ယိုယွင်းပျက်စီးနေပြီဖြစ်ရာ စိတ်ခံစားမှု အနည်းငယ်မျှ မြင့်တက်လာသည်နှင့် မရပ်မနား ချောင်းဆိုးလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ရှန်ကျော်သည် ရွံရှာသည့်ဟန်ဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ထိုသူကို နားဝင်အောင် ရှင်းပြရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။ “ကျွန်တော်တို့ မင်ကျင့်စီးမှာ ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုးတွေ မရှိပါဘူး။ ရှန်းအိမ်တော်သခင်က ခင်များတို့ ရှန်းအိမ်တော် ဘယ်သူ့ကို ရန်ငြိုးတိုက်မိထားလဲ ဆိုတာ သေချာစဉ်းစားကြည့်သင့်ပါတယ်”

ကျိချန်က အဲဒီနေ့တုန်းက သိပ်ကို ပေါ့ပေါ့လေး ပြောသွားခဲ့တာပဲ။ ကျောင်းမူကို အလိုလို ပေါ်လာအောင် ဆွဲဆောင်မယ်တဲ့။ သူက ကျောင်းမူ ပေါ်လာပြီးရင် ဖြစ်လာနိုင်တာတွေကိုရော တွေးကြည့်ခဲ့ရဲ့လား။

တွေးကြည့်ခဲ့မှာပဲ။

ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးက မျိုးတုံးအောင် သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက အပြစ်မဲ့သူတွေကို သတ်ဖြတ်တတ်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ သူက ရှန်းမိသားစုက ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ပဲ ရန်ငြိုးရှိခဲ့တာလေ။ ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့လက်နဲ့ သတ်ဖြတ်ဖို့အထိတော့ မလုံလောက်သေးဘူး။ ဒီထဲမှာ ငါ မသိသေးတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေဦးမှာ သေချာတယ်

ရှန်ကျော်သည် ပိုင်ရှိုးမင်ဘက်သို့ အာရုံလွှဲကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျိမိန်းကလေးနဲ့ သူ့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက မရိုးရှင်းဘူး။ သူ့မှာရော ငါ့လိုမျိုး သံသယတွေ ရှိနေမလား။

ရှန်ကျော်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရှန်းကျီးဟန်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်နေမိ၏။ ရှန်းအိမ်တော်ကို သည်လို ရက်စက်သော နည်းလမ်းဖြင့် မည်သူက ကြံစည်ပါမည်နည်း။ သည်နှစ်များအတွင်း ရှန်းအိမ်တော်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသူများမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှပြီး ထိုလူများကို သူက တစ်ခါမှ အလေးမထားခဲ့ဖူးချေ။ တကယ်ျမ်း အမှန်တကယ် ပြောရမည်ဆိုလျှင် လူတိုင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် လူတစ်ယောက်ကို သတိရလိုက်သည်။

ရှန်းချင်းဝူ!

ရှန်းချင်းဝူ အခု ဘယ်မှာလဲ။

ရှန်းကျီးဟန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် တွေးမိသွားဟန်တူသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ကျော်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ကြည့်ရတာ ရှန်းအိမ်တော်သခင် တွေးမိသွားပြီ ထင်တယ်”

ရှန်းကျီးဟန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူ့မှာ ဒီလောက် အရည်အချင်း မရှိနိုင်ဘူး”

ရှန်းကျီးဟန်သည် ထပ်မံ စဉ်းစားရန် အချိန်မရတော့ပေ။ စကားနှစ်ခွန်းလောက် ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် ရှန်းယင့်ရှောင်း၏ အော်ဟစ်သံသည် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့သည်။ ရှန်ကျော်သည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်၏။ “ရှန်းအိမ်တော်သခင်၊ ခင်များရဲ့သား ကြည့်ရတာ မခံနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်”

ရှန်းကျီးဟန်သည် ရှန်းချင်းယင်ကို စာချုပ်ဖြင့် ဆက်သွယ်ရန် ထပ်မံ ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် ရှန်ကျော်ထံမှ အကူအညီ ရယူရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။ သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ရှန်ကျော်၊ မင်း ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေသင့်ဘူး! တကယ်လို့ ဒီကိစ္စသာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် မင်ကျင့်စီးက လောကကြီးရဲ့ အရှက်ရစရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ရှန်ကျော်က လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး သူ ပြောလိုက်သော စကားများကတော့ လူကို တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားစေသည်။ “ရှန်းအိမ်တော်သခင် စိတ်ချလို့ရပါတယ်။ ဒီကိစ္စ အပြင်ကို မပေါက်ကြားစေရဘူး။ ဒါက ခင်များတို့ ရှန်းအိမ်တော်က ကိုယ်တိုင် မွေးမြူထားတဲ့ ကျောင်းမူပဲလေ။ လုပ်ရဲရင် ခံရဲရမှာပေါ့။ တကယ်လို့ တကယ် ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ရှန်းအိမ်တော်သခင် ကိုယ်တိုင် ဘာလို့ သွားမကယ်လိုက်တာလဲ”

ရှန်းကျီးဟန်သည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် သွားကယ်ရန် အင်အားမရှိသောကြောင့်ပင်။ သူ့အစွမ်းအစ အားလုံးသည် ကျောင်းမူထံမှ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ကျောင်းမူက သူ့ကို ပြန်လည် ဒုက္ခပေးနေလေပြီ။

ကျောင်းမူသည် ဆူညံနေသော ဤအရာကို နောက်ဆုံးတွင် ငြီးငွေ့သွားဟန်တူပြီး လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော လူကို တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

လူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် ခြေသည်းဖြင့် တစ်ချက် နင်းချေလိုက်ရာ အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။

ကျောင်းမူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နဂါးအငွေ့အသက်များ ပါဝင်သော ရှန်းယင့်ရှောင်းတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ နဂါးအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲနိုင်ဘဲ အသားတစ်စစီ အဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် အမှန်တကယ် နဂါးဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အငွေ့အသက်များ အားလုံးသည် သူနှင့် စာချုပ်ချုပ်ထားသည့် ကျောင်းနတ်မင်းထံမှ ရရှိထားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

“ယင့်ရှောင်း!” မိမိ၏သားဖြစ်သူ မျက်စိရှေ့တွင် ကျောင်းမူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းကျီးဟန်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူထံသို့ ပြေးသွားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ခြေလှမ်း မလှမ်းနိုင်သေးမီမှာပင် ဓားတစ်ချောင်းသည် သူ့လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှန်းကျီးဟန်၏ ခုနက အရှိန်ကြောင့် လည်ပင်းတွင် သွေးတစ်ကြောင်းပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ရှန်ကျော်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ဓားကို ကိုင်ထားသော လက်မှာ အလွန် ငြိမ်သက်နေသည်။ “ရှန်းအိမ်တော်သခင်၊ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့။ ခင်များလည်း ဒီနေ့ မသေရင်တောင် မကြာခင် သေရမှာပဲ။ ဘာမှ မထူးပါဘူး။ ခင်များတို့ မိသားစုအားလုံး မကြာခင် ပြန်ဆုံရမှာပါ”

“ရှင်တို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ၊ ကျွန်မအဖေကို မြန်မြန်လွှတ်!” ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယင့်ကျူသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ ထွက်လာသည်နှင့် အရာရှိဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူစိမ်းတစ်ယောက်က သူမ၏ အဖေ လည်ပင်းပေါ်သို့ ဓားတင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ရှန်းယင့်ကျူသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိသေးသော်လည်း တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန် လျင်မြန်လှသည်။ ရှေ့မှ သည်လူစိမ်းသည် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ပိုင်ရှိုးမင်ကတော့ ရှီးလင်ဝမ်၏ ရှီဇီ ဖြစ်သည်။ ထိုသူက သူ့ကို အလွယ်တကူ မထိခိုက်ဝံ့ပေ။ သည်အချိန်တွင် သူမ အားကိုးနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ လက်ထပ်မည့် ကြင်ယာတော်လောင်းသာ။

သူမသည် ပိုင်ရှိုးမင်၏ အနားသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး သူ့အင်္ကျီလက်ကို လက်လှမ်းကာ ဆွဲရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပိုင်ရှိုးမင်က လက်မောင်းကို နောက်သို့ အနည်းငယ် ရွှေ့ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။

ရှန်းယင့်ကျူ၏ လက်ထဲတွင် ဘာမျှ မပါလာခဲ့သော်လည်း ဂရုစိုက်ချိန်မရတော့ဘဲ လေသံဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “ရှီဇီ၊ ဒီကိစ္စမှာ နားလည်မှုလွဲတာတစ်ခုခု ရှိနေမှာ သေချာပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ရှန်းအိမ်တော် သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စမှာမို့လို့ ရှင်က ဒီလူကြီးမင်းကို အရင်ရပ်ခိုင်းပြီး လူအရင်ကယ်တာက ပိုကောင်းမလား။ တကယ်လို့ ကျွန်မအဖေက တကယ် အမှားလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် နောက်မှ ရှင်းလို့မရဘူးလား”

သူမ၏ ပုံစံမှာ အမှန်တကယ်ပင် အသိတရား ရှိပြီး စည်းကမ်း နားလည်သော မျိုးရိုးမြင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပုံစံအတိုင်းပင်။

အကယ်၍ ရှန်းအိမ်တော်ကို မစုံစမ်းခဲ့ဖူးဘဲ သည်ရှန်းမျိုးနွယ်၏ သခင်မလေး လက်ထဲတွင် လူဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပါလျှင် သူမ၏ သည်ပုံစံကို အလွယ်တကူ ယုံစားမိသွားနိုင်ဖွယ် ရှိလေသည်။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချကာ ရှီးလင်ဝမ်က သူ့ထံ အတင်း ထိုးထည့်ပေးခဲ့သော သည်“လက်ထပ်မည့် ကြင်ယာတော်လောင်း” ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ့အသံထဲတွင် ခံစားချက်များစွာ မပါဝင်ဘဲ မေးလိုက်၏။ “ရှန်းယင့်ကျူ၊ အဲဒီနေ့က ကျိချန် စီးလာတဲ့လှေကို ကျောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲ”

ရှန်းယင့်ကျူသည် အသက်ရှူရပ်တန့်သွားသော်လည်း ဝန်ခံရန် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။ “ရှီဇီ ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ နားမလည်ပါဘူး။ အခုက ကျောင်းက ရှန်းအိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်နေတာလေ။ ရှီဇီက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီနေ့က ကိစ္စကို လာပြောနေရတာလဲ”

ဘေးမှ ရှန်ကျော်သည် မနေနိုင်ဘဲ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ရှန်းကျီးဟန်အား ပြောလိုက်၏။ “ရှန်းမျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သမီးပဲလေ၊ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး လိမ်ပြောနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကို မသေးပါဘူး။ သူက ရှန်းအိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ကျောင်းက ခင်များတို့ ကိုယ်တိုင် မွေးထားတာမှန်း မသိဘူးလား”

ရှန်းယင့်ကျူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ ဒီလူက ကျောင်းမူကို ပစ်မှတ်ထားပြီး လာတာလား။

“ရှင်... ရှင်က ဘယ်သူလဲ” သူမ၏ အသံသည် ခက်ခဲစွာဖြင့် ရှန်ကျော်ကို မေးလိုက်သည်။

မကြာမီက ရှန်ကျော်သည် ရှန်းအိမ်တော်သို့ လူဖမ်းရန် လာရောက်ခဲ့စဉ်က ရှန်းယင့်ကျူသည် မသိရှိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က သူမသည် ရှီးလင်ဝမ် အိမ်တော်သို့ လက်ထပ်ရတော့မည်ဟူသော ပျော်ရွှင်မှုတွင် နစ်မြောနေခဲ့ရာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စငယ်လေးကို အဘယ်မှာ အာရုံထားနိုင်မည်နည်း။

“ကျွန်တော်က မင်ကျင့်စီးရဲ့ ကျန့်ရှီဖူ ရှန်ကျော်ပါ”

“မင်ကျင့်စီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လူဖမ်းလို့ မရပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ရှီးလင်၊ ရှင်က ရှီးလင်ဝမ်ကို ပြစ်မားမိမှာ မကြောက်ဘူးလား” ရှန်းယင့်ကျူသည် ကိစ္စများ ပေါ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆက်လက် ဟန်မဆောင်တော့ဘဲ ရှီးလင်ဝမ် အိမ်တော်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ရှန်ကျော်က ပြောလိုက်၏။ “ရှီးလင်ဝမ်က မင်ကျင့်စီးကို ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရလောက်ဘူး”

“တကယ်လို့ လူကြီးမင်းက ဒီနေ့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး နေပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ရှန်းအိမ်တော်က ဘယ်လိုတန်ဖိုးမျိုးမဆို ပေးဆပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ကျင့်စဉ်တွေ၊ ငွေကြေးတွေ၊ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးတွေ၊ ဘယ်အရာမဆို ဖြစ်ပါတယ်” ခြိမ်းခြောက် မရသောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း ဖြားယောင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးရဲ့ အကြံပြုချက်က တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က လာဘ်စားရမှာ မဝံ့ရဲလို့ပါ”

သူ ပေးသော အကြောင်းပြချက်များမှာ သည်လို ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းယင့်ကျူသည် ဆက်လက် ဆွေးနွေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး ရှန်ကျော်သည် လုံးဝ နားမဝင်သည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရှိုးမင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။ သူမသည် ပိုင်ရှိုးမင်၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ မနိမ့်ကျကြောင်း သိထားသည်။ အိမ်တော်တွင် ကျောင်းမူနှင့် နဂါးဘုရင်တို့ ရှိနေသောကြောင့် သူမသည် ထိုအချိန်က ပိုင်ရှိုးမင်ကို အထင်မကြီးခဲ့သော်လည်း သည်အချိန်တွင်တော့ ရှန်ကျော်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိလေသည်။

“ရှီဇီ၊ ကျွန်မတို့ ရှန်းအိမ်တော်က ရှီးလင်ဝမ်အပေါ် သစ္စာရှိပါတယ်။ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက ရှီးလင်ဝမ်အတွက်ပါပဲ။ ဒီနေ့ ရှန်းအိမ်တော်မှာ ကိစ္စဖြစ်ရင် ရှီးလင်ဝမ် အိမ်တော်လည်း ထိခိုက်မှာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ ရှီဇီနေရာအတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူကို လုံးဝ ချန်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး”

အကယ်၍ ဓားကိုင်ထားသော လက်တစ်ဖက်သာ အားနေပါက ရှန်ကျော်သည် လက်ခုပ်တီးပြီး ချီးကျူးမိပေလိမ့်မည်။ စည်းရုံးလို့ မရတော့ ပေါင်းသတ်ဖို့ ကြံတယ်ပေါ့။ တော်တော်လေးတော့ ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ။

ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။

ခေါင်းပေါ်က ကျောင်းမူ၏ အသံက တဖြည်းဖြည်း နားဝင်ဆိုးလာပြီး ရှန်ကျော်သည် အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆကာ အဆုံးသတ်ရန် ပြောလိုက်၏။ “မိန်းကလေး။ မင်းပြောတာတွေ အကုန် အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ပိုင်ရှိုးမင် ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိဘူးပဲ”

ရှန်းယင့်ကျူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ရှန်ကျော်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ “သူက ဘာ ရှီးလင်ဝမ် ရှီဇီမှ မဟုတ်ဘူး၊ သူက မင်ကျင့်စီးရဲ့ ကျန့်ရှီဖူ၊ မင်ဝမ်ရဲ့ သားတော်ပဲ”

သည်စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းကျီးဟန်သည် နောင်တတကြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်တော့၏။ ဒီနေ့ ဒီလို ဖြစ်လာမယ်မှန်း ကြိုသိခဲ့ရင် ဝမ်ရယ်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူပြီး သမီးဖြစ်သူကို ရှီးလင်ဝမ် အိမ်တော်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဘယ်လို လုပ်မိမှာလဲ။

အခုတော့ အိမ်ထဲ ဝံပုလွေကို ခေါ်သွင်းမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။ နောင်တရချိန် နောက်ကျသွားပြီ

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ရှိုးမင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလာခဲ့သော်လည်း ရှန်းယင့်ကျူတို့ သားအဖကို ပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ရှန်ကျော်၏ နောက်မှ မင်ကျင့်စီး အစောင့်များကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ ရှန်းမိသားစုဝင် အားလုံးကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်။ ခုခံရင် နေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်”

မင်ကျင့်စီး အစောင့်များသည် ချက်ချင်း အမိန့်ကို နာခံကာ တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ပိုင်ရှိုးမင်က လက်ဆန့်လိုက်ရာ ရှန်ကျော်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်နှင့် သူ့နောက်မှ တပ်စုမှူးက ချက်ချင်းပင် လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားရှည်သည် သူ့လက်ထဲတွင် တုန်ခါသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် တစ်ချက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

ရှန်းကျီးဟန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်ကာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အဆင့် ၄!”

ပိုင်ရှိုးမင်က အဆင့် ၄ တဲ့လား။

ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူ ရှီးလင်ကနေ ရှန့်ကျင်းကို သွားတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာကို။

“အဆင့် ၄ မဟုတ်ရင် မင်ဝမ်က သူ့ကို ရှီးလင်လို ရှုပ်ထွေးတဲ့ နေရာကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ရဲပါ့မလား” ရှန်ကျော်သည် နောက်သို့ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “လာကြ၊ ဒီသားအဖ နှစ်ယောက်ကို ချုပ်ထားလိုက်၊ မသေစေနဲ့”

ကျန်ရှိသော မင်ကျင့်စီး အစောင့်များသည် ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာပြီး ရှန်းကျီးဟန်တို့ သားအဖ နှစ်ယောက်လုံးကို ထိတ်တုံးခတ်ကာ ပါးစပ်ကိုပင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သဖြင့် သူတို့တွင် လျှာကိုက် သေကြောင်းကြံရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိတော့ပေ။

ပိုင်ရှိုးမင်၏ တကယ့် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် ရှန်းကျီးဟန်သည် လုံးဝ ခုခံရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ သူ့အသိတရား ဝင်သွားမှုအပေါ် ရှန်ကျော်က အလွန် ကျေနပ်သွားသည်။

သူ နောက်လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှန်းကျီးဟန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။ အခွင့်အရေး တစ်ခုတော့ ကျန်သေးတယ်။ ပိုင်ရှိုးမင် သေသွားသရွေ့တော့...

ကောင်းကင်ယံတွင် ပိုင်ရှိုးမင်သည် အမျက်ထွက်နေသော ကျောင်းမူနှင့် တိုက်ခိုက်နေလေသည်။

အောက်မှ လူများသည် ကောင်းကင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရဘဲ ကျောင်းမူ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ရမ်းကားစွာ လှုပ်ရှားနေပြီးနောက် သွေးသားများနှင့် အကြေးခွံ အများအပြား ပြုတ်ကျလာသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

သည်လို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ ရရှိပြီးနောက် ကျောင်းမူသည် အနည်းငယ် သတိပြန်ဝင်လာဟန်တူသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပူလောင်မှုသည် မပျောက်ကွယ်သေးဘဲ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗလာကျင်းနေဆဲ။ ရှန်းချင်းယင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေကြောင်းကိုသာ သတိထားမိသွားတော့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အများကြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့မှ လူကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်သာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။

.

ရှန်းချင်းယင်သည် သူမ၏ အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေပြင်းတစ်ချက်သည် သူ့ထံသို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အမြီးဖျားကို ချက်ချင်း ကွေးလိုက်ပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲလိမ်ကာ ကြီးမားသော မြွေခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

ရစ်ပတ်ခံထားရသော ပိုင်ရှိုးမင်သည် နည်းနည်းလေးမှ ထိတ်လန့်ဟန် မပြဘဲ လက်ထဲမှ ဓားရှည်ဖြင့် ကျောင်းမူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ဓားသည် အသားထဲသို့ ထိုးခွဲဝင်ရောက်သွားသည့် နာကျင်မှုကြောင့် ရှန်းချင်းယင်သည် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားတော့၏။ သူမသည် ထိုသူကို လွှတ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ချန်းကုန်းဇီ!”

အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အရိပ်သည် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှန်းချင်းယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထွင်းဖောက်သွားကာ သူမ ရစ်ပတ်ထားသော ပိုင်ရှိုးမင်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ထွင်းဖောက်သွားလေသည်။

ရှန်းချင်းယင်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ ရှန်းအိမ်တော်ဟောင်းထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးကျသွားသဖြင့် နောက်ထပ် လူမည်မျှ သေဆုံးသွားသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သည်အချိန်တွင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အုပ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အနက်ရောင် သွေးများ စီးကျလာသည်။

သူ့ရင်ဘတ်တွင် ပန်းကန်လုံး အရွယ်အစားရှိ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုဒဏ်ရာသည် ယခုအခါ ပြန်လည် ကျက်နေသော်လည်း ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုက တိုက်စားသွားသကဲ့သို့ စိမ်းပြာရောင် သန်းလို့နေသည်။

ချန်းကုန်းဇီသည် သူ မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ “ငါ မင်းကို မှတ်မိတယ်၊ ပိုင်ရှိုးမင်။ မင်းအမေ သေတုန်းက ပါးစပ်ကနေ ဒီနာမည်ကိုပဲ အဆက်မပြတ် ရွတ်နေခဲ့တာ။ ဆယ်နှစ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာကို မင်းက အဆင့် ၄ ကို ရောက်နေပြီပဲ။ လူသားတွေရဲ့ ပါရမီက တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ”

ပိုင်ရှိုးမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အငွေ့အသက်များသည် ရုတ်တရက် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက တစ်လုံးချင်း မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်”

“ဟားဟားဟား” ချန်းကုန်းဇီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကြည့်ရတာ မင်း ဘာမှမသိသေးဘူး ထင်တယ်။ တကယ် သနားစရာပဲ။ မင်း သေသွားပြီးရင် မင်းရဲ့ အလောင်းကို ရှီးလင်ဝမ် အိမ်တော်ကို ငါ ပြန်ပို့ပေးလိုက်မယ်။ မင်းလည်း မင်းအမေလိုပဲ ထာဝရအရိုးအဖြစ် သန့်စင်ခံရပြီး ရှီးလင်ဝမ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အသုံးချခံရမှာပဲ။ အခုရော နားလည်ပြီလား”

“မင်း သေချင်နေတာပဲ!”

ချန်းကုန်းဇီသည် သူ့ဒေါသကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ ပိုင်ရှိုးမင်က ဒေါသတကြီး ဓားဖြင့် ခုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “အခု မင်းက ငါ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘူး”

ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူနှင့် လေထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ဓားကိုင်ထားသော လက်သည် တဖြည်းဖြည်း ထုံကျင်လာကာ အရှိန်သည်လည်း နှေးကွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ချန်းကုန်းဇီနှင့် နီးကပ်စွာ တိုက်ခိုက်သော အခါတွင် သူသည် ရုတ်တရက် လက်ထဲမှ ဓားကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ထိုသူ့ဝမ်းဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

ချန်းကုန်းဇီသည် သူ့အားမှာ အလွန် ပေါ့ပါးသည်ဟု လှောင်ရယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူ့ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်သည် အေးစက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြုတ်ကျသွားချိန်မှ သူသည် ပိုင်ရှိုးမင်၏ လက်မောင်းတွင် ရစ်ပတ်ထားသော အနက်ရောင် နဂါးဝိညာဉ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ပိုင်ရှိုးမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အတူ လိုက်ပါ ပြုတ်ကျလာသော်လည်း ချန်းကုန်းဇီကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ထိုသူ့ခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်ရာ ချန်းကုန်းဇီ၏ ပြုတ်ကျလားသည် အရှိန်ကို ပိုမို မြန်ဆန်သွားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်းကုန်းဇီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် ချန်းကုန်းဇီ၏ ဘေးတွင် ကျဆင်းလာသည်။ သူ့ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ခုနက ပြုတ်ကျသွားသော ဓားသည် သူ့လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာပြီး နဂါးဝိညာဉ်သည် ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက် ပေးကာ ဓားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ အလွန် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို မခံနိုင်သောကြောင့် ဓားကိုယ်ထည်သည် မခံမရပ်နိုင်ဘဲ ကျိုးပဲ့သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုဓားသည် ချန်းကုန်းဇီ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ထွင်းဖောက်သွားပြီး သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော အမြုတေကို လုံးဝ ကြေမွသွားအောင် မွှေနှောက်လိုက်လေသည်။

“မင်း...” ချန်းကုန်းဇီသည် မျက်လုံးများ ပွင့်လျက် အသံတိတ်သွားခဲ့သည်။

ချန်းကုန်းဇီ သေဆုံးပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အနက်ရောင် မြွေတစ်ကောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြီးမားခြင်း မရှိသော်လည်း သွေးစက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသောအခါ တရှဲရှဲ တိုက်စားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခရမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာရာ အလွန် ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

“ပိုင်ရှိုးမင်၊ မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ” ရှန်ကျော်သည် လမ်းခုလတ်တွင် သည်လို ကြီးမားသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုမိစ္ဆာကြီး အသတ်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ပိုင်ရှိုးမင် မပြောမီမှာပင် သူသည် အလျင်အမြန် ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်း တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အထဲမှ ရွှေရောင် တိမ်တိုက်ပုံစံ ပါသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ထိုသူ့ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုဆေးမှာ မင်ကျင့်စီးက ကျန့်ရှီဖူများကို ပေးထားသော အသက်ကယ် ဝိညာဉ်ဆေး ဖြစ်သော်လည်း ဆေးလုံး ဝင်သွားပြီးသည့်တိုင် ပိုင်ရှိုးမင်သည် သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ရှန်ကျော်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အခြား ဆေးဝါးများကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေနေမိသည်။

ပိုင်ရှိုးမင်က သူ့ကို လက်တစ်ဖက် ယမ်းပြလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မသေပါဘူး၊ ရွှမ်ရွှေမြွေရဲ့ အဆိပ်မိသွားတာ”

ရှန်ကျော်သည် ရွှမ်ရွှေမြွေ အကြောင်း သေချာပေါက် ကြားဖူးလေသည်။ သူသည် မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားသော ချန်းကုန်းဇီကို ကြည့်လိုက်ပြီး မြန်မြန် ပြောလိုက်၏။ “ငါ မင်းကို ရုံးကို အရင် ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်”

ဤအဆိပ်သည် အဆင့် ၄ ရှိ ပိုင်ရှိုးမင်ကို သေစေနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း အဆိပ်ဖြေဆေးမှာ အသုံးမဝင်ဘဲ ကိုယ်တိုင်သာ ဖြေရှင်းရလိမ့်မည်။

အဆိပ်ဖြေသည့် ဖြစ်စဉ်သည် အလွန် နာကျင်ကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ သည်နေရာကို ဦးဆောင်ရမည် ဖြစ်သဖြင့် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ပိုင်ရှိုးမင်အား ခေါ်ဆောင်သွားခိုင်းရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ထို့အပြင် အခြားသူများ မတွေ့အောင်လည်း ရှောင်တိမ်းရဦးမည်။ သည်အချိန်တွင် နန်းတော်မှ လူများပင်လျှင် မလုံခြုံနိုင်ပေ။

ပိုင်ရှိုးမင်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ “ရုံးတော်ကို မသွားဘူး။ ငါ့ကို ကျိချန်ဆီ ပို့ပေး”

ရှန်ကျော်သည် ချက်ချင်း ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း အားချန်၏ မကြားဖူးသော နည်းလမ်းများကို ပြန်လည် သတိရသွားပြီး ဒါက အကြံကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်လေသည်။

သူသည် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ မှာကြားလိုက်သည်။ “ပိုင်လူကြီးမင်းကို ကျိမိန်းကလေးဆီ ပို့လိုက်။ ဘယ်သူမှ မတွေ့အောင် သတိထားသွား”

ထိုသူ နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း အမိန့်ကို နာခံပြီး ပိုင်ရှိုးမင်ကို ထူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ခဏနေဦး၊ ငါ မင်းကို အစီအရင် အပြင်ဘက်ထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်” ရှန်ကျော်သည် ပိုင်ရှိုးမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခါးစည်းတံဆိပ် မပါရှိသည်ကို သတိရသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

သည်အချိန်တွင် ရှန်းအိမ်တော်၏ အပေါ်ဘက် ကောင်းကင်ယံသည် မင်ကျင့်စီး၏ ယန်ထျန်းကျွယ်တိ အစီအရင်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် မင်ကျင့်စီး ကျန့်ရှီဖူ၏ ခါးစည်းတံဆိပ် မရှိဘဲ ဝင်ထွက်လို့ မရပေ။

သူ့စကား မဆုံးသေးမီမှာပင် ပိုင်ရှိုးမင်သည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ခါးစည်းတံဆိပ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ့ကို လှမ်းပြလိုက်လေသည်။

ရှန်ကျော်သည် အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုခါးစည်းတံဆိပ်ပေါ်တွင် ချင် ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးကို ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“...တပ်မှူးချုပ်ရဲ့ ခါးစည်းတံဆိပ်က ဘာလို့ ခင်များလက်ထဲ ရောက်နေတာလဲ”

“သူ ငါ့ရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုကို သိနိုင်အောင်လို့”

“သူက ဘာလို့ သိဖို့ လို...” ရှန်ကျော်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ “အဘိုးကြီး ချင်က ရှီးလင်ကို လာမလို့လား။ သူ ရှန့်ကျင်းမှာ အခြေစိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ပိုင်ရှိုးမင်က ခါးစည်းတံဆိပ်ကို သူ့ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီ ၂ ရက်အတွင်း ရောက်လိမ့်မယ်၊ မင်း သွား ရှင်းလိုက်”

ရှန်ကျော်သည် ခြေမြန်လက်မြန်ဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်နေသော ပိုင်ရှိုးမင်ကို ကြည့်ကာ ငြင်းဆန်မည့် စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ရှန်ကျော်သည် သူ့ခါးစည်းတံဆိပ်သည် ပိုင်ရှိုးမင်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်ရသည်။ သူသည် မင်ကျင့်စီး တပ်စုမှူး နှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် မြူခိုးများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းမူ ပေါ်လာသော အချိန်တွင် ရှီးလင်ဝမ်သည် ပထမဆုံး အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသည်။ အိမ်တော်မှ အခြား ဧည့်သည်များသည်လည်း ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ကြီးမားလှသည့် ကျောင်းကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ရှီးလင်မှ လာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကျောင်း ပေါ်လာသော နေရာသည် ရှန်းအိမ်တော် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူအများအပြား ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြပြီး အချို့က ထိုကျောင်းကောင်သည် ရှန်းအိမ်တော်ကို ရန်ငြိုးဖြင့် လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းကြသော်လည်း အချို့ကတော့ ထိုကျောင်းသည် ရှန်းအိမ်တော်က မွေးမြူထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကြီးမားသော ခြံဝင်းကြီးထဲတွင် ဆူညံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီးလင်ဝမ်သည် ပင်မခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ရွှမ်မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ရွှမ်မိန်းကလေးက တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ရှီးလင်ဝမ်သည် ထိုအကြည့်ကို မြင်လိုက်ရမှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ ချန်းကုန်းဇီ အခု ရှန်းအိမ်တော်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒီနေ့ မတော်တဆ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သေးတယ်။

ရှီးလင်ဝမ်သည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်ကာ အသံများ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားမှ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ စိတ်မပူကြပါနဲ့။ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ရှန်းအိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီပန်ဝမ် လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ပါ့မယ်”

သူသည် စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ရှန်းအိမ်တော်ကို အပြစ်မှ လွတ်ကင်းအောင် ကူညီပေးလိုက်သည်။ ယနေ့ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်များမှာ မိုက်မဲသူများ မဟုတ်သဖြင့် ဝမ်ရယ်၏ စကားကို လူအများရှေ့တွင် ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှီးလင်ဝမ်က အိမ်တော်မှ အစောင့်တပ်မှူးကို ခေါ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး မှာကြားလိုက်သည်။ “ရှန်းအိမ်တော်မှာ ဘာဖြစ်လဲ သွားကြည့်၊ ရှီဇီကို အိမ်တော်ကို ဘေးမသိ ရန်မခဘဲ ပြန်ခေါ်လာခဲ့”

“ဝမ်ရယ် စိတ်ချပါ” ထိုအစောင့်တပ်မှူးသည် ချက်ချင်း အမိန့်ကို နာခံကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှီးလင်ဝမ် အိမ်တော်မှ အစောင့်များ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖိတ်ကြားခံရသော ကျန်းကျင့်ဟွိုင်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရှီးလင်ဝမ်ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဝမ်ရယ်၊ မြို့ထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတွေ ပေါ်ထွက်လာလို့ ကျွန်တော်မျိုး သွားပြီးတော့ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးကို အရင် ထွက်ခွာခွင့်ပြုပါ”

“ကျန်းလူကြီးမင်း ဖြည်းဖြည်းသွားပါ” ရှီးလင်ဝမ်သည် သူ့ကို တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ ကျန်းကျင့်ဟွိုင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ရှီးလင်ဝမ် အိမ်တော်မှ ထွက်လာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် လူများသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။

သာမန် ပြည်သူများသည် အိမ်တော်ထဲမှ အရာရှိများကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိကြပေ။ ကျန်းကျင့်ဟွိုင်သည် မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ရှန်းဟွေရွှယ်ရော”

ဘေးမှ အစောင့်သည် ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရှန်းမိန်းကလေး ဒီနေ့ ရှန်းအိမ်တော်ကို သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ထိခိုက်မှုတော့ မရှိလောက်ပါဘူး”

“မရှိလောက်ဘူး ဟုတ်လား” ကျန်းကျင့်ဟွိုင်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အကြည့်များမှာ အေးစက်လို့နေလေသည်။

ထိုအစောင့်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ရှင်းပြလိုက်၏။ “ရှန်းမိန်းကလေး ဒီနေ့ အပြင်ထွက်တုန်းက အစောင့် မခေါ်သွားပါဘူး။ ဒါ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမှားပါ”

ကျန်းကျင့်ဟွိုင်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မြင်းကို ရှန်းအိမ်တော် ရှိရာသို့ ဒုန်းစိုင်း ထွက်ခွာသွားရာ နောက်မှ အစောင့်များလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။

သူသည် ရှန်းအိမ်တော်နှင့် သုံးလမ်းမျှသာ ကွာဝေးသော လမ်းထောင့်တွင် သူမကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သည်အချိန်တွင် ရှန်းအိမ်တော်သည် ထူထပ်သော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထိုကျောင်း၏ အရိပ်ကို မမြင်ရတော့သော်လည်း ရှန်းဟွေရွှယ်သည် ရှန်းအိမ်တော် ရှိရာသို့သာ ကြည့်နေဆဲပင်။

မြင်းခွာသံ ကြားမှသာ သူမသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်လေသည်။

ကျန်းကျင့်ဟွိုင်က မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ သူမ ရှိရာသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော လူကို မြင်သောအခါ ရှန်းဟွေရွှယ်မှာ အခိုက်တန့် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်လေသည်။ “ရှီဇီ၊ ရှင် ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ”

...