ဖက်ထားပေးရမလား

အားချန်နှင့် ပိုင်ရှိုးမင်တို့သည် ဝမ်အိမ်တော်၏ နောက်ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည့်အချိန်တွင် ရှန်ကျော်ကတော့ ရှေ့ခြံဝင်း၌ပင် ရှိနေသေးပြီး သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် စကားပြောဆိုလျက် ရှိသည်။

ပိုင်ရှိုးမင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ဦးရေပြားသည် ထုံကျဉ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အလိုအလျောက် တင်းမာသွားကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမှင်များပင် ထောင်ထသွားခဲ့လေသည်။

သူ့ပုံစံက လူသတ်ဖို့ ထွက်သွားမယ့်အတိုင်းပဲ။ မိန်းကလေးကျိက ဘာမှထူးခြားတာ မခံစားမိဘူးလား။

ရှန်ကျော်သည် အားချန်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏အကြည့်များက ဘေးတွင်ရပ်နေသော ပိုင်ရှိုးမင်ထံသို့ မကြာခဏ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ “မင်းတို့... အပြင်သွားမလို့လား”

အားချန်က ပေါ့ပါးသောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်လေ။ ကျွန်မတို့ ထမင်းသွားစားမလို့။ ရှန်လူကြီးမင်းရော စားပြီးပြီလား”

ယခင်က ရှန်ကျော်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ ယခုအချိန်သည် မွန်းတည့်ချိန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ နံနက်စာ မစားရသေးသော အားချန်သည် အပြင်မထွက်မီ မုန့်နှစ်တုံးဖြင့်သာ အစာပြေ စားထားခဲ့သောကြောင့် ယခုအခါတွင် တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေလေပြီ။

ရှန်ကျော်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ဟန်ဆောင်ပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တော့ မလိုက်တော့ပါဘူး။ မင်းတို့ သွားနှင့်ပါ”

မိန်းကလေးကျိက တကယ်တော်တာပဲ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် ပိုင်ရှိုးမင်ကို သူနဲ့အတူ ထမင်းစားဖို့ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်သေးတယ်။

ဒီတစ်ခါ ရှီးလင်ကနေ ပြန်သွားရင် ငါ မင်္ဂလာလက်ဆောင် ပြင်ဆင်ထားရတော့မလား မသိဘူး။

အားချန်သည် သူမ၏ရှေ့မှ တည်ကြည်ဟန်ဆောင်နေသူ၏ အတွေးများက မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မသိရှိပေ။ ရှန်ကျော်က ငြင်းဆန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမကလည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။ “ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။ ရှန်လူကြီးမင်း သက်တောင့်သက်သာ နေပါ”

“ဖြည်းဖြည်းသွားကြပါ”

ထိုနှစ်ဦး သူ၏ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ရှန်ကျော်သည် သက်ပြင်းပင် မချရသေးမီ ပိုင်ရှိုးမင်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရှန်ကျော်”

ရှန်ကျော်၏လည်ကုတ်ကပင် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ “ဘာများ... ဘာကိစ္စ ရှိသေးလို့လဲ”

ပိုင်ရှိုးမင်သည် အခိုက်တန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်၏။ “စိတ်ချရမယ့် လူတချို့ကို မြေအောက်နန်းတော်ထဲလွှတ်ပြီး ငါ့အမေရဲ့ အရိုးတွေကို ရှာခိုင်းလိုက်ပါ”

ရှန်ကျော်သည် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တစ်ညလုံးအချိန်ရတာတောင် ပိုင်ရှိုးမင်က သူ့အမေရဲ့ အရိုးတွေကို အကုန်မရှာရသေးဘူးလား။

သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ရှာမတွေ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မရှာရဲခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။

အခြားသူများအတွက်တော့ ထိုအရာသည် အရိုးများသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏အတွက်တော့ အိပ်မက်ဆိုးကဲ့သို့သော အတိတ်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏မျက်နှာထားသည် ပိုမိုတည်ကြည်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “မင်း စိတ်ချပါ။ ခဏနေ ငါကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ပေးမယ်။ မင်းအမေရဲ့ အရိုးတွေကို တစ်ခုမကျန် ပြန်ရှာတွေ့စေရမယ်”

“ကျေးဇူးပဲ”

“အားနာစရာ မလိုပါဘူး” ရှန်ကျော်သည် အကျင့်ပါနေသည့်အလျောက် ထိုသူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လက်က တစ်ဝက်တွင်ပင် ပြန်ရုတ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။

...

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှီးလင်ဝမ်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူမ၏နောက်သို့သာ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်ကိုလည်း မမေးမြန်းခဲ့ပေ။

အမှန်တကယ်တွင် အားချန်တွင်လည်း ဘာစိတ်ကူးမှ မရှိပေ။ သူမသည် ပိုင်ရှိုးမင်ကို ထိုနေရာမှ ခေါ်ထုတ်သွားရန် ရုတ်တရက် အကြံရလိုက်ရုံသာ။

နာကျင်မှုကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းသည် ရဲရင့်မှုဖြစ်သော်လည်း ရှောင်တိမ်းခြင်းသည်လည်း ရှက်စရာကောင်းသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

သူမက ပိုင်ရှိုးမင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများက ညစ်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အခိုက်တန့် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို စီးပွားရေးကောင်းမွန်သော အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်သည် ထိုနှစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့ပြီး ပိုင်ရှိုးမင်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အားချန်ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလေသည်။

“မိန်းကလေး ဝတ်စုံတွေ လာကြည့်တာလား။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပုံစံအသစ်တွေ အများကြီး ဝင်ထားတယ်။ ရှန့်ကျင်းက မျိုးရိုးမြင့်တွေ ကြိုက်တဲ့ ပုံစံတွေတောင် ပါသေးတယ်”

အားချန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်မိလေသည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ရှန့်ကျင်းက မျိုးရိုးမြင့်တွေကြိုက်တဲ့ ယောက်ျားလေးဝတ် အဝတ်အစားတချို့လောက် ကျွန်မအတွက် ရွေးပေးပါဦး”

ဆိုင်ရှင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်သွားပြီး အားချန်၏ မထုံးမဖွဲ့ထားသော ဆံပင်ရှည်ကို ကြည့်လိုက်ကာ ပိုင်ရှိုးမင်ကိုလည်း တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒီနှစ်ယောက်က လင်မယား မဟုတ်တာ ထင်ရှားနေတာပဲ။ ရုပ်ရည်အရလည်း မောင်နှမပုံ မပေါက်ဘူး။ ဒီယောက်ျားက ဘယ်လိုလုပ် မိန်းကလေးရဲ့ ပိုက်ဆံကို မျက်နှာပြောင်ပြောင် သုံးရဲရတာလဲ။

ကျွတ် ကျွတ်၊ ဒီလောက် ချောမောတဲ့ရုပ်ရည်နဲ့ တကယ်ကို မခန့်လေးစား လုပ်ချင်စရာပဲ။

ဆိုင်ရှင်သည် ခဏအတွင်းမှာပင် စိတ်ကူးထဲ၌ ဇာတ်လမ်းပေါင်းစုံကို တွေးတောလိုက်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ အပြုံးမပျက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ “မိန်းကလေး ခဏစောင့်ပေးပါ”

သူသည် အနောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဆိုင်အကူနှင့်အတူ အဝတ်အစား ၆ စုံ၊ ၇ စုံခန့်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အရောင်များမှာ အဖျော့မှ အရင့်သို့ဖြစ်ပြီး အထည်စမှာလည်း အကောင်းစားဖြစ်ကာ အပေါ်တွင် လှပသော ပန်းထိုးများ ပါရှိသဖြင့် ဆိုင်ရှင်သည် လိမ်ညာပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ကြောင်း မြင်သာစေသည်။

ရှန့်ကျင်းမှ ပုံစံများ မဟုတ်သော်ငြား မျိုးရိုးမြင့်များနှင့်တော့ အမှန်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။

“ရှင် ဘယ်တစ်ထည်ကို ကြိုက်လဲ” အားချန်က ပိုင်ရှိုးမင်ကို မေးလိုက်သည်။

“မင်းပဲ ရွေးလိုက်ပါ”

ထို့ကြောင့် အားချန်သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားနှင့် အရောင်တူ သိုင်းဝတ်စုံ လက်ကျဉ်းဝတ်ရုံရှည်တစ်ထည်ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။ သည်ဝတ်ရုံသည် အနက်ရောင်ဖြစ်သော်လည်း လည်ပင်းနှင့် လက်စွန်းတို့တွင် အနီရောင်ရင့် ပိုးချည်ဖြင့် တိမ်လိပ်ပုံစံကို ထိုးထားပြီး အရောင်တူ ခါးပတ်နှင့် တွဲဖက်လိုက်လျှင် ကြည့်ကောင်းမည် ဖြစ်၏။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူမ ရွေးချယ်ပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ အကူနှင့်အတူ အဝတ်အစားလဲရန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားအသစ်ဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ အားချန်သည် အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏အမြင်ကို အလွန် ကျေနပ်သွားလေသည်။

အဝတ်အစားသည် ကြည့်ကောင်းသော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ မသက်သာပေ။ တစ်စုံလျှင် ငွေ ၂၀ လျန် တောင်းသဖြင့် ကံကောင်းစွာပင် အားချန်သည် အပြင်မထွက်မီက ငွေအလုံအလောက် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ငွေရှင်းရင်း တစ်ဖက်မှလည်း ပိုင်ရှိုးမင်ကို မွေးရတာ တကယ်ပဲ မလွယ်ပါလား ဟု တွေးနေမိ၏။

ငွေရှင်းပြီးနောက် သူမသည် ဆိုင်ရှင်နှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုရာမှ ရှီးလင်မြို့တွင် အကျော်ကြားဆုံး စားသောက်ဆိုင ရှိသည့်နေရာကို သိလာခဲ့ရသည်။ အထည်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ပိုင်ရှိုးမင်ကို ထိုစားသောက်ဆိုင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

မွန်းတည့်ချိန်သည် စားသောက်ဆိုင်တွင် အစည်ကားဆုံးအချိန် ဖြစ်သော်လည်း သည်ရက်ပိုင်းအတွင်း မြို့ထဲ၌ အရေးကြီးကိစ္စများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားနေပြီး ရှီးလင်ဝမ်အိမ်တော်၏ သတင်းသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မြို့ထဲသို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ မြို့ထဲမှ အိမ်တော်ကြီးများက တံခါးများကို ပိတ်ထားကြပြီး အပြင်သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ မထွက်ရဲကြသဖြင့် ယနေ့ စားသောက်ဆိုင်၏ စီးပွားရေးမှာ အမှန်တကယ် ပုံမှန်သာ ဖြစ်နေသည်။

ယခင်က လူပြည့်နေကျ စားသောက်ဆိုင်တွင် ယနေ့တွင်တော့ နေရာလွတ်များစွာ ရှိနေသဖြင့် အားချန်အတွက် အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။ သူတို့ ဝင်လာပြီးနောက် စားပွဲထိုးက သူတို့ကို ပြတင်းပေါက်ဘေးက နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

စားပွဲထိုးသည် ဘေးတွင် ရပ်စောင့်ရင်း သူတို့ ဟင်းလျာများ မှာကြားမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ ပိုင်ရှိုးမင်ကို ပျော်ရွှင်စေချင်သည်ဖြစ်ရာ အားချန်က သူ့ကို သူကြိုက်နှစ်သက်သော ဟင်းလျာများကို မှာခိုင်းလိုက်တော့သည်။

သူ ဟင်းလျာများ မှာကြားနေစဉ် အားချန်သည် ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖျော်ရည်များ လာရောက်ရောင်းချနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အသံကြားရာသို့ ခေါင်းပြူကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဖျော်ရည်ဆိုင်သည် လမ်းထောင့်တွင် တည့်တည့်ရှိနေပြီး လမ်းတစ်ဖက်မှ အသက် ၃ နှစ်၊ ၄ နှစ်ခန့်ရှိ ကလေးမလေးတစ်ဦး ပြေးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ဆံပင်နှစ်စု ချည်နှောင်ထားပြီး လက်တိုတို ခြေတိုတိုနှင့် သေးငယ်လှသော ကလေးမလေးသည် ထိုဆိုင်သို့ ဦးတည်လာဟန်တူသည်။

သို့သော် ထိုကလေးမလေး၏ ခြေလှမ်းများက မတည်ငြိမ်လှပေ။ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ပြေးပြီးနောက် အနည်းငယ် လောသွားဟန်ဖြင့် ခလုတ်တိုက်ပြီး လဲကျသွားခဲ့သည်။

လဲကျသွားပြီးနောက် သူမသည် မငိုဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အခိုက်တန့် ကြောင်ငေးနေခဲ့သည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့က အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာမှသာလျှင် ဝါးခနဲ အော်ငိုလေတော့သည်။

“အမေ” ကလေးမလေးသည် ငိုရင်း ပြေးလာသော အမျိုးသမီးထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

အမျိုးသမီးသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ ကလေးမလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး နူးညံ့ညင်သာစွာ ချော့မော့နေသည်။ အမျိုးသားကတော့ ဘေးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် သားအမိနှစ်ဦးဘေးတွင် လှည့်ပတ်လို့နေလေသည်။

သမီးဖြစ်သူက နောက်ဆု အငိုတိတ်သွားမှသာ စိတ်အေးသွားဟန်တူ၏။

မိသားစုသုံးယောက်သား အတူတကွ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ကလေးမလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ဖျော်ရည်ဆိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ထိုအရာကို သောက်ချင်ကြောင်း ပြောလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိသားစုသုံးယောက်သည် ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ကလေးမလေးက လိုင်ချီးဖျော်ရည်ကို မှာကြားခဲ့သည်။

ကလေးမလေးသည် အစားအသောက် မကြီးလှပေ။ အနည်းငယ်သောက်ပြီးနောက် သူမ၏အမေကို ပေးလိုက်ရာ ထိုဖျော်ရည်တစ်ခွက်ကို လူသုံးယောက် ခွဲဝေ သောက်သုံးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

အားချန်သည် သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့ပြီး ထိုသုံးဦး၏ နောက်ကျောပုံရိပ်များက လမ်းထောင့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင် အကြည့်ကို ပြန်မရုတ်သိမ်းခဲ့ပေ။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူမက စားပွဲထိုး ထွက်ခွာသွားသည့်တိုင်အောင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ငေးမောနေသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာကြည့်နေတာလဲ”

“ဟို ဖျော်ရည်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်ကို ကြည့်နေတာပါ” အားချန်သည် ခေါင်းပြန်လှည့်လာပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သောက်ချင်လို့လား”

အားချန်သည် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမက သောက်ချင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် အားကျမိခြင်းသာ။

ထိုကလေးမလေးသည် ချော့မော့ရန် အလွန်လွယ်ကူပြီး သူမ၏အမေသည်လည်း အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သည်လို သာမန်မျှသာဖြစ်သော အတွေ့အကြုံသည် သူမ လုံးဝ မခံစားဖူးခဲ့သည့် အရာပင်။

သည်အတွေးက အခိုက်တန့်သာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မကြာမီခင်မှာပင် သူမသည် ထိုညှိုးငယ်သော ခံစားချက်မှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ယနေ့တွင် ပိုင်ရှိုးမင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရသောကြောင့် သည်လို လွယ်လွယ်ကူကူ ဝမ်းနည်းမိခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

အားချန်သည် မိမိ၏အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ရှေ့မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ခုနက ဘာဟင်းတွေ မှာလိုက်တာလဲ”

ပိုင်ရှိုးမင်သည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ကြိုက်တာတွေ”

“ဟင်” အားချန်သည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် စားပွဲထိုးသည် ဟင်းပွဲများကို တစ်ပွဲချင်းစီ လာရောက်ချပေးလေသည်။

ပိုင်ရှိုးမင် ပြောသည့်အတိုင်းပင် အားလုံးက အားချန် ကြိုက်နှစ်သက်သော ဟင်းလျာများပင်။ ပန်းကန်တိုင်းတွင် ကြက်သားများ ပါဝင်နေသည်။

အားချန်က နူးညံ့အိစက်နေသည့် ကြက်သားတစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ငန်ငန်စပ်စပ် အရသာသည် ပါးစပ်အတွင်း ပြည့်နှက်သွားပြီး ရုတ်တရက်ပင် အခြားသူများကို အားမကျတော့ပေ။ ယခုဘဝသည်လည်း မဆိုးလှဟု ထင်မိသည်။

ထမင်းစားပြီးသည့်တိုင် မွန်းတည့်ချိန်ပင် မကျော်သေးပေ။ သို့သော် အားချန်ကတော့ ထိုသူကို ပြန်မလွှတ်ချင်သေးပေ။

စားသောက်ဆိုင်တွင် အခိုက်တန့် အနားယူပြီးနောက် သူမသည် ပိုင်ရှိုးမင်ကို ဈေးဝယ်ထွက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ရှိုးမင်က မငြင်းလိုက်ဘဲ သူမနောက်သို့ လိုက်ပါကာ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သည်။ အားချန်သည် အတွင်းထဲ၌ တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဝတ်ရတနာများ၏ ပုံစံမှာ အလွန်လှပသော်လည်း ကံမကောင်းစွာပင် သူမထံတွင် ငွေအလုံအလောက် မပါရှိသဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးသည် ကြွေထည်ပစ္စည်းများ ရောင်းချသော ဆိုင်သို့ ဝင်ပြန်သည်။ သည်နေရာရှိ ပုံစံများအားလုံးသည် ရှီးလင်တွင်သာ ရရှိနိုင်ပြီး ပန်းပွင့်ပုံစံ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များပင် အစုံလိုက် ရှိနေသဖြင့် အလွန်ထူးခြားလှသည်။

အားချန်သည် ရှန်းမိသားစု၏ ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားလျှင် သူမ ရှန့်ကျင်းသို့ ပြန်ရတော့မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သိကျွမ်းသူများကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရန် တစ်စုံတစ်ခု ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်ရာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးလျှင် မကောင်းလှပေ။ သာမန်အရာများကလည်း လက်ဆောင်ပေးရန် မသင့်တော်သဖြင့် ထူးခြားသည့်အရာများကို ရွေးချယ်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ကြွေထည်ဆိုင်တွင် အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ပိုင်ရှိုးမင်ကိုပါ ဆွဲခေါ်ကာ ပုံစံများ ကူညီရွေးချယ်ပေးရန် အတင်း တောင်းဆိုတော့သည်။

ပုံစံရွေးချယ်ပြီးသည့်အခါ အရောင်ကို ထပ်မံရွေးချယ်ရပြန်သည်။ ပိုင်ရှိုးမင်ကတော့ သူမ တုံ့ဆိုင်းနေရခြင်းကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကြွေထည်ပစ္စည်း နှစ်စုံလုံးကို ဝယ်ယူလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အရင်က တုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ အချိန်တွေက နောက်ဆုံးတော့ ဘာအတွက် သုံးလိုက်တာလဲ။ သူ တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့သည် သည်လိုနှင့် တစ်ဆိုင်ပြီးတစ်ဆိုင် ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ရာ အားချန်၏ ခြေထောက်များပင် ညောင်းညာလာခဲ့သည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပိုင်ရှိုးမင်၏ လက်ထဲတွင် အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်များ ဆွဲကိုင်ထားပြီး အားလုံးမှာ သူမ ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ပိုင်ရှိုးမင်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အငွေ့အသက်များသည် များစွာ လျော့ပါးသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော မတတ်နိုင်သည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒါသည် သူ့အတွက် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှု ကောင်းမွန်သော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ပင်ပန်းလှ၏။

သူမ လှည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်ကို ဆက်သွားဦးမလဲ”

အားချန်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မိုးကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ယခုအခါ မွန်းလွဲပိုင်းပင် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် နေကလဲ သိပ်မပူတော့ပေ။ သူမသည် လမ်းဘေးတွင် အခိုက်တန့် ရပ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အကြံသစ်တစ်ခု ရရှိသွားကာ ပိုင်ရှိုးမင်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ နေဝင်တာ သွားကြည့်ကြရင် ကောင်းမလား”

မည်သို့သောအရာမျိုး ကြည့်စရာရှိမှန်း မသိသော်လည်း သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ”

...

သူတို့သည် အရင်ဆုံး အားချန် နေထိုင်သော ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ယနေ့ ဝယ်ယူလာသော ပစ္စည်းများကို ပြန်ပို့ထားခဲ့သည်။ မိမိ၏အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်း အားချန်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ကုတင်နှင့်အတူ ထာဝရ နေထိုင်သွားချင်စိတ် ပေါ်လာပြီး နေဝင်ချိန်ကို သိပ်မကြည့်ချင်တော့ပေ။

သို့သော် ပိုင်ရှိုးမင်က သဘောတူပြီးဖြစ်သဖြင့် စကားကို ပြန်ပြင်ရန် မကောင်းလှပေ။

သူမသည် သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်မ ခဏလေးပဲ အနားယူမှာနော်။ ရှင် မသွားနဲ့ဦး။ တကယ်လို့ ကျွန်မ အိပ်ပျော်သွားရင် ကျွန်မကို နှိုးဖို့ မမေ့နဲ့”

ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူမ၏ ပူဆာမှုကြောင့် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဖြစ်နေတော့၏။ “ကောင်းပြီ”

စိတ်ထဲတွင် ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ အားချန်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခြင်း မရှိဘဲ နိုးလာသည့်အခါ အပြင်ဘက်တွင် မိုးကောင်းကင်က လင်းနေသေးသည်။

ပိုင်ရှိုးမင်က စာရေးစားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် ခရီးသွားမှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ ၎င်းသည် သူမ ရှန့်ကျင်းမှ ယူဆောင်လာသော စာအုပ်ဖြစ်သည်။

“နေဝင်သွားပြီလား” အားချန်၏ အသံသည် နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ် မကြည်မလင် ဖြစ်လို့နေသည်။

“မဝင်သေးဘူး” ပိုင်ရှိုးမင်သည် စာအုပ်ကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး သူမကို မေးလိုက်သည်။ “နေဝင်တာ သွားကြည့်ဦးမှာလား”

“ကြည့်မှာ” အားချန်က သမ်းဝေလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ လေးပင်စွာ ထထိုင်လိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လမ်းမလျှောက်ချင်ဘူး”

“ငါ မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်”

သူမကလည်း သည်စကားကိုသာ စောင့်နေခြင်းပင်။

...

ပိုင်ရှိုးမင်သည် အားချန်ကို ရှီးလင်မြို့၏ အနောက်မြို့တံခါးသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။ ရှီးလင်တပ်ဖွဲ့သည် သည်အနီးအနားတွင် တပ်စွဲထားပြီး နောက်ဘက်သို့ ဆက်သွားလျှင် သာ့ရှပြည်၏ နယ်မြေ မဟုတ်တော့ပေ။

သည်နေရာသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး စစ်ပွဲများနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သည်နေရာရှိ ရှုခင်းများသည်ပင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခြောက်သွေ့သော ခံစားချက်ကို ပေးနေ၏။

ရံဖန်ရံခါ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော စစ်သားများမှလွဲလျှင် မြို့တံခါးမှ ဝင်ထွက်သွားလာသူ လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် အားချန်ကို မြို့ရိုးအောက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပနေသော မြို့စောင့်စစ်သားများ၏ တားဆီးခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရ၏။ သည်နေရာရှိ မြို့စောင့်စစ်သားများအားလုံးသည် ရှီးလင်တပ်ဖွဲ့မှ ဖြစ်ကြပြီး အလွန် သတိကြီးကြသည်။ “လူကြီးမင်း၊ အစိုးရက ထုတ်ပေးတဲ့ စာရွက်စာတမ်း မရှိရင် ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းခွင့် တားမြစ်ထားပါတယ်”

ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အခိုက်တန့် စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ထိုမြို့စောင့်စစ်သား၏ သတိကြီးသော အကြည့်အောက်တွင် ထိုနေ့က ရှန်ကျော်၏ လက်ထဲမှ လုယူခဲ့သော ခါးဆွဲတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ခါးစည်းတံဆိပ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် မြို့စောင့်စစ်သား၏ မျက်နှာထားသည် ချက်ချင်း ပေါ့ပါးသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်ကာ အရိုအသေပြုကာ လေးစားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး လူကြီးမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ လူကြီးမင်း မြို့ပြင်ထွက်မလို့လား”

“ကျွန်တော်တို့ မြို့ရိုးပေါ်မှာ ခဏနေမလို့။ အရေးကြီးကိစ္စ မရှိရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ လာမနှောင့်ယှက်ခိုင်းနဲ့”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ထိုမြို့စောင့်စစ်သားသည် အမိန့်ကို ချမှတ်ပြီးနောက် ကိုယ်တိုင် လမ်းပြကာ သူတို့ကို မြို့ရိုးပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ရှီးလင်၏ နေမင်းသည် ယနေ့တွင် အထူးပင် ခေါင်းမာနေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် ဝင်ရောက်ရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

အားချန်သည် မြို့ရိုးအကာအရံရှေ့တွင် ရပ်၍ မြို့ပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဘေးဘက်သို့ အနည်းငယ် လျှောက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဘက်ကိုမူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မင်ကျင့်စီး အစောင့်တစ်ဦးသည် မြို့စောင့်စစ်သား၏ လမ်းပြမှုဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး ပိုင်ရှိုးမင်ကို မြင်သောအခါမှ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

“ပိုင်လူကြီးမင်း” ထိုမင်ကျင့်စီး အစောင့်သည် ရှေ့သို့တက်လာပြီး လေးစားစွာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် ဤသူမှာ ရှန်ကျော်၏ လက်အောက်မှ တပ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။ “ကိစ္စရှိလို့လား”

“ရှန်လူကြီးမင်းက လူကြီးမင်းရဲ့ အမေရဲ့ အရိုးတွေကို အကုန်ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း လာသတင်းပို့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်”

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပိုင်ရှိုးမင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်၏။ “...သိပါပြီ။ ရှန်ကျော်ကို ငါ့ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးပါ”

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်ပြုပါဦး”

မကြာမီမှာပင် ရောက်လာသူသည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မြို့ရိုး၏သည်ဖက်ခြမ်းတွင် အားချန်နှင့် ပိုင်ရှိုးမင် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

လေသည် အနည်းငယ် ပြင်းထန်လာသဖြင့် အားချန်သည် ဆံပင်ကို သပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပိုင်ရှိုးမင်သည် နံရံကိုမှီပြီး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ထားပြီး နေဝင်ချိန်ကြောင့် နီရဲနေသော ကောင်းကင်မှ အလင်းတန်းများကို ကြည့်နေသလိုလို၊ သို့မဟုတ် ဘာကိုမှ မကြည့်နေသလိုလို။

သူမက ခြေလှမ်းများကို ဖွဖွနင်းကာ သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ရှိုးမင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းရိပ် မရှိသော်လည်း အားချန်ကတော့ သူ ယခုအချိန်တွင် အလွန် ဝမ်းနည်းနေသည်ဟု ခံစားမိနေ၏။

အားချန်သည် ဘေးတွင် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူ့အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်ကာ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။

သူမသည် ပိုင်ရှိုးမင်ကို အကြိမ်များစွာ ချော့မော့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအချိန်က အပေါ်ယံမျှသာဖြစ်ပြီး စိတ်ရင်းအမှန် များစွာ မပါဝင်ခဲ့ပေ။ ယခု သူနှင့် သည်လိုရင်ဆိုင်ရသောအခါ အားချန်သည် ရုတ်တရက် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် သူ့ဆီကို လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ပိုင်ရှိုးမင်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဖက်ထားပေးရမလား”

နေ့လယ်က တွေ့ခဲ့တဲ့ ကလေးမလေးက သူ့အမေက ပွေ့ဖက်ပြီး ချော့မော့လိုက်တာနဲ့ အဆင်ပြေသွားတာပဲ။ ဒီနည်းလမ်းက အသုံးဝင်သင့်တယ် မဟုတ်လား။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူမဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အားချန်သည် သူနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူ၏ပုံရိပ်က ထင်ဟပ်လို့နေသည်။

သူက အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်နေသည်တွင် အားချန်လဲ သူက ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု ထင်သွားတော့သည်။ သူမ၏ လက်များက အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ခါးသည် ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားပြီး သူ၏လက်မောင်းများက သူမကို လုံးလုံးလျားလျား ပွေ့ဖက်လိုက်သဖြင့် နောက်တစ်ခဏတွင် လူတစ်ကိုယ်လုံးသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ပိုင်ရှိုးမင်၏ လက်နှစ်ဖက်သည် သူမကို ညှပ်ကလစ်ကဲ့သို့ ပတ်ခွေထားပြီး အားသည် အနည်းငယ် ပြင်းထန်လှသည်။ အားချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အစပိုင်းတွင် တင်းမာသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

သူမလည်း လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပိုင်ရှိုးမင်၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

...