အခန်း (၅၄၂)

မော့ချူး၏ ဂရုမစိုက်သောအမူအရာသည် အမျိုးသားများ၏ မျက်နှာများကို အကြည့်ရဆိုး သွားစေခဲ့သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် သူတို့ကို လုံးဝအလေးမထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့၏ အစောတည်းက သဘောထားကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။

'သူမက သူတို့ကို တောင်းပန်စေချင်သေးတာလား။'

'အိပ်မက်သာမက်နေလိုက်။'

သူတို့၏နောက်မှ အမျိုးသားများသည် ချက်ချင်း မျက်နှာလွှဲကာ ထွက်သွားရန် ထလိုက်ကြသည်။

သူတို့ တောင်းပန်ခြင်းမပြုပါက ဤမိန်းမယုတ်က သူတို့ကို ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

"ဝိုင်းဝိုင်း။" နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများ လှုပ်ရှားရန် မစောင့်ဘဲ မော့ချူးသည် သူမ၏လက်ထဲမှ ကောင်လေးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားတော့မည့် အမျိုးသားများကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

ဝိုင်းဝိုင်း မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ 'ဝှစ်' ကနဲအသံနှင့်အတူ သူသည် မော့ချူး ၏ လက်ထဲမှ ခုန်ချလိုက်ပြီး သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ဘာလဲ။ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နဲ့ ငါတို့ကို တားချင်တာလား။" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် မထီမဲ့မြင်ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ဝိုင်းဝိုင်းကို အလေးမထားသည်မှာ ထင်ရှားပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သို့သော် ဖီးနစ်မျက်လုံးများနှင့် အမျိုးသားသည် တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့ကို နောက်သို့ဆွဲရန် လျင်မြန်စွာ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"နေဦး။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့... ဂလု။"

သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် မျိုချသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုကောင်လေး၏ လက်သည်းများသည် မြေပြင်ကို ခပ်ဖွဖွခြစ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြစ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

'...သောက်ကျိုးနည်း!'

မူလက ဂရုမစိုက်သော အမျိုးသား အနည်းငယ်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသည်မှာ မင်ကျောက်ကြမ်းခင်းဖြစ်ပြီး ဂလက်ဆီတွင် အမာကျောဆုံးပစ္စည်းအဖြစ် လူသိများသည်။ သို့သော် ဤကောင်လေးသည် ခပ်ဖွဖွလုပ်လိုက်ရုံဖြင့် ဤမျှနက်ရှိုင်းသော ခြစ်ရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် လူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပါက... အူများကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ အမျိုးသားများ၏ နှလုံးသားများ မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"တော်ပြီ၊ လာခဲ့။"

အလိုရှိသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိပြီးနောက် မော့ချူး မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ဝိုင်းဝိုင်းကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုအမူအရာကိုမြင်သောအခါ ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ခဏကမှ အလွန်ပြင်းထန်သော ကြမ်းတမ်းသည့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပုံစံပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းရုံသာမက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်လည်း ခွေခေါက်နေသည်။ ထိုအသွင်အပြင်သည် အလွန်ပင် လိမ္မာယဉ်ကျေးလှသည်။

"အခုတော့ ရှင်တို့ရဲ့ကတိကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်လောက်ပြီ ဟုတ်တယ်မလား။"

မော့ချူးသည် သူမလက်ထဲမှ ကောင်လေးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။

အမျိုးသားအနည်းငယ် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် အပေါ်ယံတွင်မြင်ရသကဲ့သို့ အားနည်းသူမဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူမကို အလွယ်တကူ စော်ကား၍ မရနိုင်ကြောင်း သူတို့အားလုံးသိလိုက်ကြသည်။ ကြည့်စမ်း၊ သူမက မာကျောတဲ့အခွံမာသီးတစ်လုံးပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် မလိုလားသော်လည်း သူတို့တွင် ရွေးချယ်စရာမရှိကြောင်း ဘယ်လိုလုပ်နားမလည်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

အမျိုးသားများသည် နှုတ်ခမ်းစေ့ကာ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် တောင်းပန်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ဘာမှလုပ်၍မရပေ။ ဓနဥစ္စာအရ သူတို့သည် တစ်ဖက်သားကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ကိုယ်ခံပညာအရဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးဝါးသည်။

သို့သော် မော့ချူးသည် သူတို့၏သဘောထားကို သိပ်မကျေနပ်ပေ။ သူမသည် သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ကျွန်မ သေချာမကြားလိုက်ဘူး။"

အကယ်၍ သူမ ယနေ့ တင်းတင်းမာမာ မလုပ်ပါက မနက်ဖြန်တွင် မည်သူမဆို သူမ၏ အိမ်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး သူမကို နူးညံ့သော သစ်တော်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြမည်ကို မော့ချူး နားလည်သည်။ ထိုအခါ သူမ၏ကျန်ရှိသောဘဝကို ဘယ်လိုနေထိုင်နိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် အခြားသူများ၏အမြင်တွင် သူမသည် အဖွဲ့ချုပ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အကယ်၍ သူမ ယနေ့ ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပါက အနာဂတ်တွင် သူမဘာဖြစ်မည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဘာလို့ မင်းက ငါတို့ကို မျက်နှာသာနည်းနည်းပေးပြီး..." ဦးဆောင်သူ အမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မပြောင်းလဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏အမြင်တွင် သူတို့ မော့ချူးကို အလျှော့ပေးခြင်းသည်ပင် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤမိန်းကလေးသည် တစ်လက်မရ တစ်တောင်တောင်းနေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်စကားလုံးများသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ မည်းမှောင်သောအကြည့်နှင့် ဆုံမိသောအခါ အလိုအလျောက် သူတို့၏ အစာအိမ်ထဲသို့ ပြန်မျိုချခြင်းခံလိုက်ရသော်လည်း သူတို့၏မျက်လုံးများတွင်မူ မကောင်းကြံသော ရည်ရွယ်ချက်အချို့ ပါဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မကျေနပ်ဘူးလား။" မော့ချူး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ရှင်တို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြ။"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူ့ညီမကို ခြွင်းချက်မရှိထောက်ခံသော မော့ယန်သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူတို့၏ ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် ခြိမ်းခြောက်မှုအရိပ်အယောင်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ချူးလေးက ထိုသို့ပြောပြီးဖြစ်သောကြောင့် မင်းတို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြတော့။

မော့ချူးသည် သူတို့နှင့် ရစ်နေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာ၏ ထုတ်လုပ်မှုကို မည်သို့ချဲ့ထွင်ရမည်ကို ဆက်စဉ်းစားနေသည်။ စမ်းသပ်ရန်အတွက် သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာအချို့ကို ဆက်တိုက်ပင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အခြားကောင်လေးများအတွက် အကျိုးရှိစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုစိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာကို အရသာရှိသကဲ့သို့ စားသုံးခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ဘေးမှ အမျိုးသားများအတွက်မူ ဟဲဟဲ၊ သူတို့သည် အသေအချာပင် ဝေစုရမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ဘေးမှသာ ကြည့်နေနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့အတွက်မူ ဤသည်မှာ တိတ်ဆိတ်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပုံစံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။

သူတို့ဘေးမှ လူများသည် ဝိညာဉ်အစားအစာကို အရသာရှိစွာ စားသုံးနေကြသည်။ ဝိညာဉ်အစာအစာသည် ကြွပ်ရွပြီး မွှေးကြိုင်ကာ အလွန်ပင် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူတို့ကော? သူတို့ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ မမြင်နိုင်ပါက အခြေအနေသည် ပိုကောင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခြေအနေမှာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထူထဲသောရနံ့သည် သူတို့၏ နှာခေါင်းများဆီသို့ အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေသည်။ သူတို့၏ အစာအိမ်ထဲမှ အစားပုပ်ကောင်များသည် အားလုံး စနောက်ခြင်းခံနေရသည်။ သို့သော် စားစရာ အစားအစာမရှိပေ။ ပြောစမ်းပါ၊ ဤသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းပင်။

ထို့အပြင် ရှဲ့ချွင်ရှီးဆိုသော ထိုကောင်လေးသည် သူတို့၏ ရှေ့တွင် တမင်တကာ ကြွားဝါနေသည်။ ဒါက သူတို့၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ထိုးကျသွားစေသည်။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာများသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကဲ့သို့ စိမ်းဖန့်ဖန့်ဖြစ်နေသည်။

ဆယ်မိနစ်မပြည့်မီမှာပင် အမျိုးသားများသည် ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်ရိပ်ပြစပြုလာကြသည်။

'ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။'

'ဒါမှမဟုတ်... ငါတို့ အရင်အလျှော့ပေးသင့်လား။ ငါတော့ တကယ်ကို ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။'

နျဥ်ယွိယွမ်တို့သည် သူတို့ဘေးရှိ အမျိုးသားများ၏ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာ ခံစားနေရမှုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

သူတို့သည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးနေရင်း ပြုံးမိကြသည်။

တွေ့မြင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ချူးလေးကသာ အတော်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ဓား သို့မဟုတ် သေနတ် တစ်ချက်မျှ မသုံးခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ဆူပူအရေးဆိုခြင်း မပြုရဲကြပေ။

ဒီထမင်း တစ်နပ်တည်းကိုပင် သူတို့သည် နာရီပေါင်း နှစ်နာရီ အပြည့် စားသုံးခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤအခြေအနေက ထိုအမျိုးသားများကို အလွန် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုအမျိုးသားများသည် အခြားသူများက အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသုံးနေကြသည်ကိုသာ ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်ရှုနေနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းမှု သက်သက်သာမက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းမှုပါ ဖြစ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ အခြား အချိန်အခါမျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါလျှင် သူတို့ ဒီလို မတရားခံရမည် မဟုတ်ပေ။

အဆိုးဆုံး အနေဖြင့် သူတို့ ထွက်သွားလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ... တံခါးဝရှိ မော့ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် အေးဆေးတည်ငြိမ်ဟန် ရှိသော နျဥ်ယွိယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်... ဟဲဟဲ။

သူတို့ မည်သို့ ထွက်သွားနိုင်မည်နည်း။

အကယ်၍ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်မိပါက သူတို့ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသားများ ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းချ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းပြီ။ အရှုံးပေးရမည် ဆိုလျှင်လည်း အရှုံးပေးလိုက်ကြမည်။

ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူတို့သည် အငတ်ဘေးကြောင့် ပထမဆုံး သေဆုံးမည့်သူများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"မစ္စ မော့ချူး…" ဖီးနစ်မျက်လုံးများနှင့် အမျိုးသားက သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဦးဆောင်လိုက်သည်နှင့် အခြား အမျိုးသားများကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တောင်းပန်စကား ဆိုလာကြသည်။

ခဏတာမျှ အခန်းတစ်ခုလုံးသည် တောင်းပန်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဒါက မြိုင်ဆိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤအသံကို ကြားသောအခါ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်နေဆဲ ဖြစ်သော မော့ချူးသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် သဲ့သဲ့ ပြုံးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ရှင်တို့ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်။"

သူမ ဤကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအမျိုးသားများ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် သက်ပြင်းချနိုင်သော အပြုံးများ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

သူတို့ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မော့ချူး၏ အသံက ရုတ်တရက် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ဒါက သာယာနာပျော်ဖွယ်အကောင်းဆုံး အမျိုးသမီး အသံ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူတို့အား ကြောက်လန့်တကြား ယိုင်နဲ့သွားသည်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကျေးဇူးပြုပြီး!

စကားမပြောခင် အသက်အကြာကြီး မရှူလို့ မရဘူးလား။

အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်လို့ရော မရဘူးလား။

"ရှင်တို့တွေ ပြန်တော့မှာ ဆိုတော့ ကျွန်မကို သတင်းတစ်ခု ဖြန့်ပေးသွားပါလား။" ဒါကို မြင်သောအခါ မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။

"ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ ကျွန်မ တခြား ထူးထူးဆန်းဆန်း ဧည့်သည်တွေကို မတွေ့ချင်တော့ဘူး။"

... ထူးထူးဆန်းဆန်း ဧည့်သည်များ ဟုတ်လား။

သူမက သူတို့ကို ဆိုလိုနေခြင်းလော။

ဒါကို ကြားသောအခါ အမျိုးသားများ၏ နှလုံးသားများသည် မွန်းကြပ်မှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မော့ချူး ယခုလေးတင် ပြောလိုက်သော စကားကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဒုက္ခပါပဲ။ ဒါက တစ်ခုခု လွဲနေပြီ။

... သူမအတွက် သတင်း ဖြန့်ပေးရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမှာ မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်နည်း။

ဤမိန်းကလေး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့၏ သွေးမျက်ရည်ကျခဲ့ရသော သမိုင်းကို အခြားသူများအား သတိပေးရန် သက်ရှိ သာဓက အဖြစ် အသုံးပြုရန်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ဝမ်းအနည်းရဆုံး အချက်မှာ ဤသတင်းကို ဖြန့်ရမည့်သူများမှာ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဒါသည် သူတို့၏ သွေးထွက်နေသော နှလုံးသားများအား နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"..."

ဤအခြေအနေနှင့် ဆိုလျှင် သူတို့ အမှန်တကယ် ပြစရာ မျက်နှာ လုံးဝ မရှိတော့ပြီ။

အမျိုးသား အနည်းငယ်သည် တုံ့ဆိုင်းမှု အချို့ကို မပြဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြ။

"ဝိုင်းဝိုင်း၊ လာ" ဒါကို မြင်သောအခါ မော့ချူးက နားလည်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းထဲမှ သွေးအလင်းသားရဲ ကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီလူကြီးတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်"

ဤသို့ ပြောလိုက်စဉ် မော့ချူးသည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးထံသို့ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် မော့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် နေရာရွှေ့လိုက်သည်။

မူလက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော စင်္ကြံလမ်းသည် ထိုသို့ပင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား အနည်းငယ်သည် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။

သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ချက်ချင်း ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ တံခါးပေါက်မှ ခြေလှမ်းထွက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် မော့ချူး၏ ပေါ့ပါး လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာသကဲ့သို့သော အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိုက်ယား၊ ရှင်တို့ကို ပြောဖို့ မေ့နေတာ။ ကျွန်မရဲ့ ဝိုင်းဝိုင်းက လူတွေရဲ့ အနံ့ကို အရမ်း ခံစားလွယ်တယ်။ ရှင်တို့တွေသာ မဟုတ်တာ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်... ရှင်တို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဒါကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသား အနည်းငယ်၏ ပုံရိပ်များသည် မတောင့်တင်းသွားပဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုသော ဆန္ဒကို အစွမ်းကုန် တွန်းလှန်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများသည် ထွက်ခွာသွားစဉ် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

သောက်ကျိုးနည်း! ဒါဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ??

သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤမိန်းကလေးက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နေဆဲလား။

သူမ သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လျှင်ပင် မည်သို့ အသုံးဝင်မည်နည်း။

သူတို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောခြင်း၊ မပြောခြင်းသည် သူတို့အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ သေသည်အထိ နှုတ်ပိတ်နေလျှင် ဤမိန်းကလေးက သူတို့ကို မည်သို့ ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ သူတို့ သက်သာရာ ရသွားကြသည်။