အခန်း (၅၅၄)

အန်းယောက်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အခန်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အပိုင်းအစများကို မတော်တဆ နင်းမိသွားသည်။

"အား...” နာလိုက်တာ! သူမ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဘယ်လိုတောင် သောက်ကျိုးနည်းနေတာလဲ!

အပျက်အစီး အပိုင်းအစတွေကတောင် အခု သူမကို အနိုင်ကျင့်ရဲနေကြပြီလား။ အန်းယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အပိုင်းအစများကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုတောင် သောက်ကျိုးတွေနည်းနေတာလဲ! ခွေးမတွေ၊ အကုန်လုံး ခွေးမတွေ!"

သူမ၏ ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အန်းယောက်၏ ဒေါသမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ခြေထောက်မှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်မှာလည်း ဤအချိန်တွင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အမြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ အလွန်မကြီးမားလှပေ။ ဒဏ်ရာသည် လက်ဆစ်တစ်ခုစာခန့်သာ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ကွဲနေသော အရေပြားမှ သွေးအနည်းငယ် ထွက်လာသည်။ သူမ၏ခြေထောက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း အန်းယောက် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့က မှော်ဒေသတွင် မော့ချူးကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့စဉ်က တုန့်ရှီသည် သူမကို ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်းများ ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အမြဲတမ်း တီထွင်ကြံဆနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည်...

"ဟုတ်ပြီ!" ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ အန်းယောက်၏မျက်လုံးများမှာ မလွှဲမရှောင်သာ တောက်ပလာတော့သည်။ "တုန့်ရှီမှာ နည်းလမ်းရှိမှာပဲ! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီ မော့ချူးကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်အောင်တော့ ငါ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး!"

ထို့ကြောင့် အန်းယောက်သည် တုန့်ရှီ၏ တာမီနယ် နံပါတ်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နာရီအပြည့် စကားပြောခဲ့ကြသည်။

အန်းယောက်၏ အမူအရာမှာလည်း အစောပိုင်းက မှောင်မိုက်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ပိုတောက်ပလာတော့သည်။

သူမက တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

'ဟွန်း!'

'မော့ချူး... နင်က စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာ အကြီးအကျယ် ထုတ်လုပ်နိုင်တာကို အသုံးချပြီး အခွင့်အရေး ယူချင်တာပေါ့လေ?'

'အကယ်၍... ဒီ စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာက နင့်ဟာ မဟုတ်ခဲ့ရင်ရော?'

ဤကြီးမားသော ရတနာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လုယူသွားခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ အန်းယောက်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၊ ချုပ်နှောင်ရေးအခန်းအတွင်း၌။

ဒေါက် ဒေါက် ..

တံခါးခေါက်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညဉ့်ဦးယံတွင် ထိုအသံမှာ ထူးထူးခြားခြား ကြားနေရသည်။

"ဘယ်သူ... ဘယ်သူလဲ" တာဝန်ကျစစ်ဆေးရေးမှူးက တစ်ဆက်တည်း အကြိမ်အနည်းငယ် သမ်းဝေလိုက်သည်။

သူသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို အစွမ်းကုန်ပွတ်သပ်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လမ်းတွင် သူက ခလုတ်ခုံကို ကြည့်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ 'အိုက်ယား၊ မနက် ၁ နာရီတောင် ထိုးတော့မယ်။ သူ တကယ်ပဲ အသက်ထွက်တော့မှာပဲ။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး စစ်ဆေးရေးဗျူရိုကို ဘယ်သူက လာတာပါလိမ့်။ ဒီလူက ပြဿနာရှာနေတာလား။'

တာဝန်ကျရုံးခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည်။ လရောင်ကို အသုံးချကာ တာဝန်ကျစစ်ဆေးရေးမှူးသည် ထိုလူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီး မှင်တက်သွားရသည်။ 'ဒါ... ဒါက ဒါရိုက်တာရဲ့ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သား တပ်ခွဲခေါင်းဆောင်ကျန်း မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။'

ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ကမန်းကတန်း ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး မှင်တက်နေရာမှ သတိဝင်လာသည်။ သူက ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်သည့် အပြုံးဖြင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟို... တပ်ခွဲခေါင်းဆောင်ကျန်း၊ တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာ ရှိလို့လားဟင်"

ထိုလူက သူ့နောက်မှ အမျိုးသားသုံးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝေဝေဝါးဝါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဒါက ဗျူရိုအကြီးအကဲက မော့ချူးနဲ့ တွေ့ဖို့ ခေါ်လာခိုင်းတဲ့သူတွေပဲ။ မြန်မြန် လမ်းဖယ်ပေးစမ်း။ ငါတို့အချိန်တွေကို မဖြုန်းနဲ့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စစ်ဆေးရေးမှူးက ဘယ်လိုလုပ် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာအောင် လုပ်ရဲပါမည်နည်း။ သူက ချက်ချင်း ရိုရိုသေသေ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူတို့ လမ်းလျှောက်သွားနိုင်ရန် ခေါင်းငုံ့ကာ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ လူအနည်းငယ်၏ ပုံရိပ်များ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ဟူး၊ ကြည့်ဦး.. နာမည်ကျော်တစ်ယောက်ဆိုတော့ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ စစ်ဆေးရေးဗျူရိုမှာ အဖမ်းခံထားရတာတောင် သူ့ကို တွေ့ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့သူတွေ တစ်ပုံကြီးပဲ"

မှန်ပေသည်။ သေသေချာချာ ရေတွက်ကြည့်လျှင် ယနေ့တစ်ရက်တည်းမှာပင် မော့ချူးသည် လူအုပ်စု သုံးစုနှင့် တွေ့ဆုံပြီးဖြစ်သည်။ ဒီအလုပ်က တကယ်ကို အလုပ်များလွန်းလှသည်။

ဤကဲ့သို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ စစ်ဆေးရေးမှူးမှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ တံခါးကြားမှ အေးစိမ့်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ သူ့ကိုယ်မှာ ကြုံ့သွားရသည်။ သူသည် တံခါးကို အမြန်ပိတ်ကာ တာဝန်ကျခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်ကို အသုံးချကာ သူ ခဏလောက် အနားယူနိုင်သေးသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ အမျိုးသားလေးဦး၏ ခြေသံများသည် မှောင်မည်းနေသော ညအတွင်း ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာသည်။

"ရောက်ပြီ။ ဒီနေရာပဲ"

ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် တပ်ခွဲခေါင်းဆောင်ကျန်း ရပ်လိုက်သည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် မော့ချူး၏ ချုပ်နှောင်ရေးအခန်း ရှိနေသည်။

"တံခါးဖွင့်" ဦးဆောင်လာသည့် အမျိုးသားက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" တပ်ခွဲခေါင်းဆောင်ကျန်းသည်လည်း ဤလူများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဗျူရိုအကြီးအကဲကိုယ်တိုင် ပြောလာမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်လျင်မြန်လှပြီး သော့သုံးလုံးကို အမြန်ပင် ဖွင့်လိုက်သည်။

ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မော့ချူး၏ အခန်းတံခါးပွင့်သွားသည်။

"ဘယ်သူလဲ" တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် အထဲမှ အမျိုးသမီးအသံတစ်သံ ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာပြီး သတိထားနေသည့် ပုံစံမျိုး အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"မင်း နိုးနေပုံရတယ်" အမျိုးသားများ၏ ခေါင်းဆောင်က သူ့နောက်မှ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းတာပေါ့၊ ငါတို့ အားစိုက်ထုတ်ရတာ သက်သာသွားတာပေါ့"

တပ်ခွဲခေါင်းဆောင်ကျန်းက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြရမယ်နော်။ ဆွေးနွေးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်ထွက်လာတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင်... ခင်ဗျားတို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုလူက စိတ်မရှည်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သိပြီ။ ဒီမှာပဲ စောင့်နေ။ ငါတို့နောက်ကို လိုက်မလာနဲ့"

ထို့နောက် အမျိုးသားအချို့သည် ချုပ်နှောင်ရေးခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့က လက်များကို နောက်ပစ်ထားကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ မြည်အောင် ပိတ်လိုက်ကြသည်။

အခန်းထဲရှိ မီးအိမ်လေးကို ဖွင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် သူတို့၏ အမြင်အာရုံမှာ ပိုလင်းထိန်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသားအချို့မှာ မျက်လုံးများကို မမှိတ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက အလင်းရောင်နှင့် ကျင့်သားရသွားပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းက... မော့ချူးလား"

ထိုအမျိုးသားသုံးဦးမှာ တန်းစီရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ အနည်းငယ် ဆင်တူကြသည်။ စကားပြောသူမှာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော်လည်း သူ မော့ချူးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

မော့ချူးက အိပ်မပျော်သေးသည့်ပုံစံဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထိုင်နေသည်။

မှိန်ပျပျ ဝါကျင်ကျင် အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ ပိုလှပလာသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ရှားနေပြီး ဖော်ပြ၍မရသော ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ "အလင်းရောင်အောက်မှာ အလှလေးကို ကြည့်ရသလို" ဟူသော စကားအတိုင်းပင်။ ထိုစကားက ဒီလိုအခြေအနေကို ရည်ညွှန်းချင်တာပင် ဖြစ်မည်။

“ဟုတ်တယ် .. ကျွန်မက မော့ချူး” မော့ချူးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။ သူမက ထိုအမျိုးသားသုံးဦးကို အသေးစိတ် အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ဤလူများကို... သူမ အရင်က တစ်ခါမှ မြင်ဖူးပုံမရပေ။

"ရှင်တို့ကရော ...?"

ထိုအခိုက်တွင် အမျိုးသားသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အံ့အားသင့်မှုများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အေးစက်နေပြီး သူ လာရောက်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိစရာမလိုဘူး။ မင်း လုပ်ရမှာက... စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာ ထုတ်လုပ်မှုကို ချဲ့ထွင်တဲ့ နည်းလမ်းကို ငါတို့ကို ပြောပြဖို့ပဲ"

"ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ အသက်လေးကတော့..." ထိုအမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ လက်များပေါ်တွင် ထူးခြားစွမ်းအင်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤခြိမ်းခြောက်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားလွန်းလှသည်။

စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာ ထုတ်လုပ်မှု ချဲ့ထွင်မည့် နည်းလမ်း...

ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူမ၏ အာရုံခံစားမှုများမှာ အလွန်စူးရှလှသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ဤထောင်ခန်းထဲတွင် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤလူများ သူမဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် အနံ့အသက်မှာ မမှန်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် ဤလူများကို အန်းယောက်က ပြဿနာရှာရန် လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု အစက ထင်ထားသော်လည်း စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာ ထုတ်လုပ်မှု ချဲ့ထွင်ခြင်းအကြောင်း စတင်ပြောလာသည်နှင့်... သူမသည် အန်းကျဲကိုသာ ဤသတင်းအကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်! ဤ အန်း မိသားစုဝင်များမှာ တစ်လေသံတည်း ထွက်ကြသူများဖြစ်ပြီး စိတ်ကောင်းလည်း မရှိကြပေ။

"ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်" မော့ချူး၏ မျက်လုံးထဲမှ အံ့အားသင့်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးမှာ ပိုနက်ရှိုင်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ပိုင်ဆိုင်တော့မည့် ကုန်ဆုံးနိုင်ခြင်းမရှိသော ရွှေတောင်ကြီးကို တွေးမိကာ ထိုအမျိုးသား၏ နှလုံးသားမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ "ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက မင်းထက် အများကြီး ပိုမြင့်တယ်"

မော့ချူး၏ မျက်လုံးများ လှည့်လည်သွားပြီး သူမက လှောင်ရယ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မ ဘာလို့ နားမလည်တာလဲ? ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာ လုပ်နည်းကို သိတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာ ထုတ်လုပ်မှုကို ချဲ့ထွင်တဲ့ နည်းလမ်း... အဲဒါကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ အဲဒါကိုသာ ကျွန်မ သိခဲ့ရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ထုတ်ပြီး သုံးမှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား"

မော့ချူး၏ မျက်လုံးများမှာ အမြဲတမ်း ကြည်လင်နေပြီး သူမ စကားပြောသည့်အခါ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသည်။ စကားလုံးတိုင်းနှင့် စာကြောင်းတိုင်းကို သူမ အသံထွက် မပြောရဲခင်တွင် စိတ်ထဲမှာ လေ့ကျင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ရလဒ်မှာ လုံးဝကို လက်တွေ့ကျနေသည်!

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်မှလူက ထပ်၍ အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီမိန်းမ လိမ်နေပုံမရဘူး။ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ သူသာ ဒီနည်းလမ်းကို တကယ်သိရင် အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေပါ့မလား"

"ဒါဆို ငါတို့က အန်း မိသားစုက အဲဒီကောင်မစုတ်လေး အလိမ် ခံလိုက်ရတာလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မော့ချူး၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး တင်းမာနေသော သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။ သို့သော်လည်း ဤအနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကို သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသားက သတိထားမိသွားသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံသွားကြပြီး မော့ချူး၏ ရင်ခုန်သံမှာ ခုန်တက်သွားသည်။

"ငါတို့ တကယ်ပဲ အလိမ်ခံလိုက်ရတာ" အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သည့် အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အန်း မိသားစုက ကောင်မလေး လိမ်တာမဟုတ်ဘဲ ငါတို့ရှေ့က ဒီမိန်းမ လိမ်တာ"

ဘာ!??

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားကြသည်။

သူတို့မှာ ငတုံးများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ ဤမိန်းကလေး၏ စကားများမှာ သူတို့ကို လှည့်စားရန်ဖြစ်ကြောင်း သိသွားကြသည်။

'ဟား၊ သူမက တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ၊ ငါတို့ကိုတောင် လှည့်စားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်!'

မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု တွေးမိကာ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ သူတို့လက်ထဲရှိ စွမ်းအားများမှာ ပိုတောက်ပလာပြီး ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်မစုတ်လေးက ငါတို့ကို တကယ်ပဲ လိမ်ရဲတယ်ပေါ့။ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ.. ငါတို့ မင်းကို သတ်ပစ်မှာ"

ထိုသို့ ပြောရင်း သူတို့သည် သူတို့လက်ထဲရှိ စွမ်းအားများကို မော့ချူး၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မူလက လှပစွာ အလှဆင်ထားသော အခန်းမှာ သူတို့ကြောင့် လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးသွားသည်။

အခန်းက လှပနေသည်မှာ နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ယန်တို့၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပျက်စီးမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မော့ချူး၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဒေါသများ တောက်လောင်လာသည်။ သူမက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဤလူများကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ။ ဟဲ၊ ငါက မင်းကို မျက်နှာသာပေးထားတယ် ထင်နေလား"

မော့ချူးကို ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် တတိယမြောက်ညီက သူ၏ စွမ်းအားကို ထပ်ခေါ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကဲ တော်ပြီ၊ အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့။ ငါတို့ ဒီကို ဘာလို့ လာတာလဲဆိုတာ ပြန်စဉ်းစား" အနည်းငယ် အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာ ရှိသည့် အစ်ကိုကြီးက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

ဤလူအနည်းငယ်တွင် စည်းကမ်းရှိကြသည်။ ယခင်က သူတို့သည် မော့ချူးကို ကြောက်လန့်အောင်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကို အမှန်တကယ် မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။