ချပ်ကာပေါင်းစည်းခြင်း

“သန်းခေါင်ယံမတိုင်ခင် ကျွန်တော် ခဏလောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဦးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်တော့။”

ရှန့်ရှောင်ယွမ်က နှာခေါင်းပေါက်ထဲ တစ်ရှူးနှစ်လိပ် ထိုးထည့်ထားသော ချန်ဟွိုက်အန်ကို မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများနှင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။

“အုပ်ချုပ်ရေးမှူး။ ရှင် သွေးတွေ အများကြီး ထွက်ထားတာပဲ။ တကယ်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား။”

သူ ကားနောက်ခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုင်ခုံတွင်ရော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပါ သွေးများက နေရာအနှံ့ပင်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်လီတာကျော်လောက် ရှိပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် သူက ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဘောင်းဘီကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟမ်... ရာသီသွေးဆင်းတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သူက အတွေးအခေါ် ထူးဆန်းနေ၍ မဟုတ်ပေ။ အချို့သော မိစ္ဆာများတွင် တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စွမ်းရည်များ ရှိတတ်၍ ဖြစ်သည်။ အရင်တစ်ခါကဆိုလျှင် ယောက်ျားများကို တစ္ဆေဝိညာဉ် သန္ဓေတည်စေသော မိစ္ဆာမျိုးနှင့်ပင် ကြုံဖူးသည်ဖြစ်ရာ ယောက်ျားများကို ရာသီသွေးဆင်းစေသော မိစ္ဆာရှိနေခြင်းကလည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ဘူး။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ လေထုက ခြောက်သွေ့နေလို့ နှာခေါင်းသွေးထွက်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။”

ချန်ဟွိုက်အန် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး အထဲကို ဝင်သွားလိုက်သည်။

ကျောက်ရင်းနှင့် ရှန့်ရှောင်ယွမ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မိုးဖွဲဖွဲကျနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ချန်ဟွိုက်အန်က မိစ္ဆာများဆီမှ စုပ်ယူထားသော စွမ်းအင်များကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ရန် တစ်နာရီခန့် အချိန်ပေးလိုက်ရသည်။

“ကောင်းကင်မိစ္ဆာကျင့်စဉ်၏ ပထမတွဲ သွေးပိုးအိမ်သန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်သွားပြီ။”

သူက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ အရေပြားပေါ် သွေးနီရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူက လက်ချောင်းတွေကို လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါတွင် ထိုကပ်နေသော အကြေးခွံများက သက်ရှိများလို အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားကြသည်။

မှန်ထဲ ကြည့်လိုက်ရာ သူ့၏ ညာဘက်လက်မောင်းတစ်ခုလုံး ဖောင်းကားလာပြီး အကြေးခွံများနှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ထားသလို ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ သွေးကြောများက ခရမ်းရောင် နဂါးပေါက်လေးများ ရုန်းကန်နေကြသလိုပင်။

“ဒီရုပ်ရည်က... မိစ္ဆာနဲ့ အတော်လေး တူနေတာပဲ...”

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ဒါတောင် လက်မောင်းတစ်ခုတည်း ရှိသေးတာ။ တကယ်လို့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြန့်သွားရင် ငါက မိစ္ဆာအစစ်နဲ့ လုံးဝ တူသွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား...

ဟုတ်ပါတယ်။ အခုထိတော့ ငါ့ထက် သန်မာတဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမား မတွေ့သေးပေမဲ့...

ဒီကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောတယ်လေ။ တောင်ထက်မြင့်တဲ့တောင်၊ လျှပ်စီးထက် မြန်တဲ့ လျှပ်စီးတွေ အမြဲရှိနေတာပဲ...

တကယ်လို့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့သူတစ်ယောက်က ငါ့ကို မြင်သွားပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာကောင်လို့ ထင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

သူ၏ ယုတ်မာသော ရုပ်ရည်ကို ပြန်ပြီး ဟန်ချက်ညီစေရန် သူရဲကောင်းဆန်ပြီး တရားမျှတသော တိုက်ပွဲဝင် ကြွေးကြော်သံတစ်ခု လိုအပ်၏။ ဦးနှောက်ကို အပြင်းအထန် စက္ကန့်ပိုင်းလောက် သုံးလိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ သူ အဖြေရသွားခဲ့သည်။

“ရှန့်ရှောင်ယွမ်၊ ကျောက်ရင်း။ ခဏလောက် ဝင်လာခဲ့ပါဦး။”

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံး ဇဝေဇဝါနဲ့ ဝင်လာကြသည်။ ချန်ဟွိုက်အန်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် သွေးနီရောင် အကြေးခွံများက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလထက် နှစ်ဆနီးပါး ကြီးမားလာ၏။ သူက လူသားနှင့် လုံးဝမတူတော့ဘဲ ခြေနှစ်ချောင်းထောက် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်နဲ့ တူသွားတော့သည်။

ရှန့်ရှောင်ယွမ်၏ မျက်နှာက စက္ကူဖြူလို ဖြူဖျော့သွားပြီး သွားတွေပါ တဂစ်ဂစ် တုန်လာသည်။

ကျောက်ရင်းက ဗီဇအရပင် နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ခါးမှ ထန်ဓားကို တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သ၏။

ချန်ဟွိုက်အန် အပျက်အစီးတွေထဲက ပြန်လာကတည်းက တစ်ခုခု မှားနေတယ် ဆိုတာကို ငါ ခံစားမိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကားထဲမှာ သူထွက်ခဲ့တဲ့ သွေးပမာဏကလည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလောက် သွေးထွက်ထားရင် ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အခုတော့ သူ့ရဲ့ တကယ့်သရုပ်မှန်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီလား...

ကျောက်ရင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။

ချီးပဲ။ ပြဿနာက အမြဲတမ်း အဆိုးဆုံးအချိန်မှ ရောက်လာတတ်တယ်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အချိန်မှာပင် ချန်ဟွိုက်အန်၏ ပါးစပ်က ရက်စက်သော အပြုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြဲကားသွားပြီး ထက်မြက်သော အစွယ်တွေကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကုန်တင်ကား အစီးတစ်ထောင် တပြိုင်တည်း စက်နှိုးလိုက်သလို ဟိန်းထွက်လာသည့် အသံကြီးနှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သွေးမိစ္ဆာချပ်ကာ ပေါင်းစပ်ခြင်း...”

ရှန့်ရှောင်ယွမ် - “...”

ကျောက်ရင်း - “...”

အခန်းပြင်ပတွင်တော့ ကျောက်ရင်းနှင့် ရှန့်ရှောင်ယွမ်တို့နှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ကြသည်။

“ခုနတုန်းကတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို တစ်ခုခု ပူးသွားပြီလို့ တကယ်ထင်သွားတာ...”

ရှန့်ရှောင်ယွမ်က ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။

“ဘယ်သူကရော မထင်ဘဲ နေမှာလဲ။” ကျောက်ရင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက လျှပ်စစ်တုတ်ကို ထုတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသာလေး တို့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှ ရသော နာကျင်မှုက သူ၏စိတ်များကို ပြန်တည်ငြိမ်စေဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေပုံရသည်။

“တကယ်လို့ သူက အဲဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားကို မအော်ခင် နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်လောက်သာ ကြာသွားခဲ့ရင် ငါ့ဓားက သူ့ဆီ ရောက်သွားမှာ အသေအချာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူ့ကို ဘာမှ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ စွမ်းရည်အသစ်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ပုံပဲ။ ဒါက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အဖော် ဆီက ဖြစ်ရမယ်။ တကယ့် မေးခွန်းကတော့ အဲဒါအတွက် ဘာပေးဆပ်ရလဲ ဆိုတာပဲ။”

ရှန့်ရှောင်ယွမ်က အခန်းထဲကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဟွိုက်အန်က အထဲတွင် ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ထူးဆန်းသော ရယ်သံလေးများ ထွက်နေ၏။

သူ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိသည်။ မှန်အကန့်မှာ မြူများ ဖုံးနေသော်လည်း အထဲတွင် ဖြစ်နေသည်များကို အပြင်မှ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရသည်။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတာလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရယ်သံက ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘူး။ အဲဒါက... ဆာလောင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးမှာ မှန်ကန်တဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားတဲ့ ရယ်သံမျိုးပဲ။

ကျောက်ရင်းက ရှန့်ရှောင်ယွမ်ကို နှစ်သိမ့်ရန် ပြင်နေတုန်းမှာပင် ရုတ်တရက် ချန်ဟွိုက်အန်၏ နှာခေါင်းထဲမှ သွေးနှစ်တန်း ပန်းထွက်လာတော့သည်။

သွေးများက မျက်နှာကြက်အပေါ်အထိ စင်သွားသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း အထဲမှာတော့ သူက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ပြီး တရားမှတ်နေသလိုမျိုး ရှိနေလေသည်။

“...ဒါက... အဲဒီစွမ်းအားအတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးပေါ့။”

တောက်... တောက်...

မျက်နှာကြက်မှ သွေးစက်များ ကျလာသည်။ မြင်ကွင်းက ဝေဝါးနေသော်လည်း ၎င်း၏ အန္တရာယ်ရှိမှုက သိသာလွန်းလှသည်။ လူတစ်ယောက်က ရရှိလာသောအရာအတွက် တစ်ခုခုကို အမြဲ ပေးဆပ်ရစမြဲပင်။

ကျောက်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွား၏။

အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ အတည်ပေါက် မနေတတ်တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းနဲ့ အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေခဲ့တာပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ သက်တမ်းကို ပေးပြီး အင်အားနဲ့ လဲလှယ်နေတာ။ နှာခေါင်းကနေ ပန်းထွက်လာတဲ့ သွေးတွေက အဲဒါရဲ့ သက်သေပဲ။

ဇွတ်...

ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နောက်ထပ် သွေးနှစ်တန်း ထပ်မံ ပန်းထွက်လာပြန်၏။

ဒီတစ်ခါတော့ သံသယဖြစ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းကြည့်တာက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အဖော်ဆီကနေ စွမ်းအားကို ဆွဲယူတာ။ နှာခေါင်းသွေးထွက်တာက သူပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးပဲ။

ရှန့်ရှောင်ယွမ်က ခံစားချက်တွေကို ဆက်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူက မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်သည်-။“အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက... တကယ်ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်မြှုပ်ထားတာပဲ။ အရမ်းကို ကိုယ်ကျိုးမငဲ့တတ်တာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အရင်က သံသယ ဝင်ခဲ့မိသေးတယ်။ မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူ သေဆုံးသွားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူက အခံစားရဆုံးလူ ဖြစ်မှာပဲ...”

ကျောက်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့နေပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“အုပ်ချုပ်ရေးမှူး... ငါတို့ သူ့အပေါ်မှာ ဒီထက်ပိုပြီးတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံသင့်တယ်။ သူ အသက်ရှင်ဖို့ သိပ်မကျန်တော့ရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ ပြည်နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးပဲ။ ဌာနချုပ်က သူ့ကို အသိအမှတ်မပြုရင်တောင် ငါကတော့ အသိအမှတ်ပြုတယ်...”

နဂိုက ချန်ဟွိုက်အန်အပေါ် သူတို့၏ ထောက်ခံမှုက ရွေးချယ်စရာမရှိ၍သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အခုတော့ ကျောက်ရင်းနှင့် ရှန့်ရှောင်ယွမ်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ကို သူတို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် အပြည့်အဝ လက်ခံသွားကြလေပြီ။

တစ်ဖက်တွင်တော့ အခန်းထဲမှ ချန်ဟွိုက်အန်က သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် မရည်ရွယ်ဘဲ တည်ဆောက်မိသွားသော ထိုနက်ရှိုင်းသည့်ခံစားချက်များကို လုံးဝ မသိရှာခဲ့ပေ။

သူက လီချင်းရန်၏ ကိုယ်ခံပညာ သရုပ်ပြဗီဒီယိုကို ကြည့်ရင်း နေရာအနှံ့ နှာခေါင်းသွေးများ ထွက်နေခြင်းနှင့်တင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့လေသည်။

“လခွမ်းတဲ့မှ... ဒါက တကယ့်ကို... ကောင်းလွန်းတာပဲ...”

လီချင်းရန်၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပကြောင်းကို သူ သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတော့ သူက အသေးစိတ်ကို အပြည့်အဝ မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ ထင်မြင်ချက်များက မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ ၎င်းကို သိပ္ပံနည်းကျ အတိကျဆုံး နည်းလမ်းနှင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ခါးနှင့်တင်ပါး အချိုးအစားက ကာတီဇီယန် ကိုသြဒိနိတ်စနစ် ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်သွားလေပြီ။ ရိုင်မန်မာနီဖိုးအနေနှင့် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အလင်းကိုပင် ကွေးသွားစေလောက်သော ဆွဲငင်အားကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

သူ၏ နတ်ဘုရားမလို အချိုးအစားများကို ဖော်ပြရန်အတွက် လှပသော သင်္ချာညီမျှခြင်း တစ်ခုခုကို သူ ရှာဖွေချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံး သူ နားလည်သွားသည်က မည်သည့် သင်္ချာပုံသေနည်းကမှ ချင်းရန်လေး၏ အလှကို တရားမျှတအောင် ဖော်ပြနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းပင်။

ကျင်းတဲမြို့ဟောင်းရှိ အရိုးကြွေထည် အပျက်အစီးများ၌။

လင်းချန်နှင့် ဟွမ်ကူပေတို့ စောင့်နေကြသည်မှာ အတော်လေး ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။

နာရီလက်တံက သန်းခေါင်ယံအချိန်ကို ရောက်ရှိသွားသော အချိန်တွင်တော့ စူးရှသော ကားမီးနှစ်လုံးက မှောင်မိုက်နေသော ညကို ထိုးခွဲလိုက်ရာ သူတို့ မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်ရသည်။

ထိုအလင်းရောင်ထဲမှ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ၏ ခြေလှမ်းများက မာနကြီးလွန်းပြီး ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ အနောက်မှ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်ပင် ပုံကြီးချဲ့ပြီး ဟန်ပါပါနှင့် လျှောက်လာကြသည်။

သူ အနားရောက်လာသောအခါတွင်တော့ လင်းချန် သူ့ကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုသူမှာ နှာခေါင်းထဲ တစ်ရှူးနှစ်လိပ် ထည့်ထားတဲ့ ချန်ဟွိုက်အန်ပင်...

“နင် ရောက်လာပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင့်နှာခေါင်းက...”

“မိန်းမတွေ မမေးနဲ့။”

ချန်ဟွိုက်အန် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက နက်နဲကာ မှိုင်တွေနေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

“ဒါက ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားကို ရရှိဖို့အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးပဲ။ သက်တမ်း အနည်းငယ်ရယ်၊ အားလုံးက ကြောက်ရတဲ့ မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်သွားတာရယ်ပဲ ရှိတယ်။ စကားပုံရှိတယ် မဟုတ်လား။ ငါက တခြားသူတွေ မခံစားရအောင် ငရဲပြည်ကိုပဲ ဆင်းမယ်။ အဟမ်း။ တခြားသူတွေ မခံစားရအောင် ငါပဲ အပင်ပန်းခံမယ်။ ဒီညပြီးရင်တော့ ငရဲပြည်က အလွတ်ကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ ချန်-ဟွိုက်-အန် တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့မယ်။”

လင်းချန်က သူ့ကို တကယ့်ငတုံးတစ်ယောက်လိုမျိုး စိုက်ကြည့်နေ၏။

သို့သော် သူ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ချန်ဟွိုက်အန်က လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် လီချင်းရန်၏ ပညာရပ်ကို ပုံဖော်လိုက်သည်။ အဖြူရောင် သင်္ချာပုံသေနည်းများကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ပြီးပြည့်စုံသော ဂျီဩမေတြီ မျဉ်းကွေးများပင်...

သူ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သောအခါ နှာခေါင်းထဲမှ တစ်ရှူးများက ချက်ချင်းဆိုသလို နီရဲသွား၏။

“အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတာလား။ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီညမှာ ခင်ဗျားကို ပြေးစရာ နေရာ မရှိအောင် လုပ်ပြမယ်။ နဂါးရှာဖွေလမ်းညွှန်...”

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို ပန်းထွက်သွားပြီး နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရိုးကြွေထည် အပျက်အစီးတွေထဲကို တည့်တည့်မတ်မတ် ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက် သွားတော့သည်။